အတတ်ကြူး၍ ဘီလူးဖြစ်ရသူ
အတတ်ကြူး၍ ဘီလူးဖြစ်ရသူ
နေဝင်ရိုးရီ အချိန်ရောက်တိုင်း ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ မီးစနဲ့ ထိုးသလို ပူလောင်လာတတ်သည်။ အနောက်ဘက် တောင်တန်းကြီးတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ နေမင်းကြီး ပုန်းကွယ်သွားတာနဲ့အမျှ ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်အစဉ်ဟာလည်း မှောင်မိုက်တဲ့ အနက်အရှိုင်းထဲကို ကျဆင်းသွားစမြဲ။ လက်ဖျားတွေက အိမ်မြှောင်အမြီးပြတ်လို တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်နေပြီ။ ဒါဟာ အရက်ငတ်တဲ့ လက္ခဏာဆိုတာ ကျွန်တော် သိတာပေါ့။ မြိုင်သာယာတောရဲ့ အစွန်အဖျားမှာရှိတဲ့ ဝါးခုတ်သမားတွေရဲ့ တဲဘက်ကို ကျွန်တော် ခြေဦးလှည့်မိပြန်သည်။ ကျွန်တော့်နာမည်က ဖိုးကြွယ်။ လူတွေကတော့ မုဆိုးကြီး ဖိုးကြွယ်လို့ ခေါ်ကြတာပေါ့။ တကယ်တော့ ကျွန်တော်ဟာ ကိုယ့်အတတ်ကို ကိုယ် ပြန်ပတ်ပြီး ကိုယ့်ဘဝကို ကိုယ်တိုင် ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့ လူမိုက်တစ်ယောက်ပါ။
ဝါးခုတ်တဲတွေဆီ ရောက်တာနဲ့ မီးဖိုဘေးမှာ ဝိုင်းဖွဲ့နေတဲ့ လူတစ်စုက လှမ်းနှုတ်ဆက်ကြသည်။ သူတို့မျက်လုံးထဲမှာ ကျွန်တော့်ကို ကြောက်ရွံ့ရိုသေမှုထက် အသားလိုလို့ အရိုးတောင်းချင်တဲ့ အရိပ်အယောင်တွေကို မြင်နေရသော်လည်း ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်အားပါ။ သူတို့ ကမ်းပေးတဲ့ အရက်ခွက်ကို အငမ်းမရ မော့ချလိုက်မှသာ တုန်ယင်နေတဲ့ လက်တွေ ငြိမ်ကျသွားတော့သည်။ "ဆရာဖိုးကြွယ် လာပြီဟေ့... ဒီနေ့ရော ဘာထူးလဲ ဆရာ" လို့ တစ်ယောက်က မြှောက်ပင့်မေးလိုက်လျှင် ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘဝင်စိတ်က လေထိုးထားတဲ့ ပူပေါင်းလို ဖောင်းတက်လာပြန်သည်။ "ဒီတောထဲမှာ ငါမသိတဲ့ အပင်၊ ငါမသိတဲ့ သားကောင်ဆိုတာ မရှိဘူး။ မင်းတို့စားချင်တဲ့ အသားသာ ပြောစမ်းပါ" လို့ ကြုံးဝါးမိတာဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အကြီးမားဆုံး အမှားဆိုတာ အဲဒီအချိန်က မသိခဲ့ဘူး။
ကျွန်တော့်မှာ သမီးလေး တစ်ယောက်ရှိသည်။ နာမည်က 'နှင်း' တဲ့။ မိခင်မရှိတော့တဲ့နောက်မှာ နှင်းလေးဟာ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ တစ်ခုတည်းသော အလင်းရောင်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအလင်းရောင်ကို ကျွန်တော့်ရဲ့ မာန်မာနတွေနဲ့ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ဖုံးအုပ်ပစ်ခဲ့မိသည်။ ဝါးခုတ်သမားတွေရဲ့ မြှောက်ပင့်သံတွေကြားမှာ ကျွန်တော်ဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တန်ခိုးရှင်တစ်ယောက်လို ထင်မှတ်လာခဲ့သည်။ "ဆရာက ကျားမုဆိုးထက်တောင် သာသေးတယ်၊ အကုန်တတ်တာ" ဆိုတဲ့ စကားတွေက ကျွန်တော့်အတွက် အဆိပ်သင့်စေတဲ့ ပျားရည်စက်တွေ ဖြစ်ခဲ့တာပေါ့။
တစ်ညမှာတော့ ဝါးခုတ်သမား ခေါင်းဆောင်က ကျွန်တော့်ကို အရက်တစ်ခွက် ကမ်းရင်း စကားနာထိုးလာသည်။ "ဆရာ... ဒီတောထဲမှာ 'ရွှေအဆင်းရှိတဲ့ သမင်' တစ်ကောင် ရှိတယ်ဆိုတာ ဟုတ်သလား။ တခြား မုဆိုးတွေကတော့ အဲဒါ နတ်သမင်မို့လို့ မပစ်ရဲကြဘူးတဲ့။ ဆရာရော အဲဒီသမင်ကို ရအောင် ဖမ်းနိုင်ပါ့မလား" တဲ့။ အဲဒီစကားက ကျွန်တော့်ရဲ့ အတတ်ကြူးတဲ့ စိတ်ကို မီးဟုန်းဟုန်းတောက်စေခဲ့သည်။ "နတ်သမင်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဘီလူးပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့လက်က လွတ်စတမ်းလား" လို့ ကျွန်တော် ရမ်းရော် ပြောဆိုမိခဲ့သည်။ အဲဒီအချိန်မှာ အဝေးကနေ ကျွန်တော့်ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေတဲ့ သမီးလေး နှင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ကျွန်တော် လျစ်လျူရှုခဲ့မိသည်။ ကျွန်တော်ဟာ အတတ်တွေကို ကြွားချင်လွန်းလို့ ကိုယ့်သမီးရဲ့ မေတ္တာကိုတောင် မမြင်နိုင်တော့တဲ့အထိ မျက်စိကွယ်နေခဲ့ပြီ။
နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာတော့ ကျွန်တော် တောနက်ထဲကို ဝင်ဖို့ ပြင်ဆင်သည်။ ပုံမှန်ဆိုရင် မုဆိုးတစ်ယောက်ဟာ အတတ်တစ်ခုကိုပဲ ဇောက်ချ လုပ်တတ်ကြသည်။ ကျားဆို ကျား၊ ဆင်ဆို ဆင်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ အကုန်လုံးကို ကျွမ်းကျင်ချင်တဲ့သူ။ ထောင်ချောက်လည်း ဆင်တတ်ချင်တယ်၊ သေနတ်လည်း ပစ်တတ်ချင်တယ်၊ အဆိပ်လူးမြားလည်း သုံးချင်တယ်။ အတတ်တွေ များလွန်းတော့ တစ်ခုမှ အဆုံးစွန်ထိ မကျွမ်းကျင်တာကို ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် မသိခဲ့ဘူး။ နှင်းလေးက ကျွန်တော့်အင်္ကျီစကို ဆွဲပြီး "ဖေဖေ... မသွားပါနဲ့လား။ သမီး စိတ်ထဲမှာ တစ်မျိုးကြီးပဲ" လို့ တားရှာသည်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့် နားထဲမှာတော့ ဝါးခုတ်သမားတွေရဲ့ "ဆရာကတော့ အတော်ဆုံးပဲ" ဆိုတဲ့ အသံတွေကပဲ ဟိန်းနေခဲ့သည်။ "သမီး ဒီမှာပဲ စောင့်နေ၊ ဖေဖေ ပြန်လာရင် မြို့က ဝတ်စုံလှလှလေးတွေ ဝယ်ပေးမယ်" လို့ ပြောပြီး ကျွန်တော် ထွက်ခဲ့မိသည်။ ဒါဟာ ကျွန်တော့်သမီးကို နောက်ဆုံးမြင်လိုက်ရတဲ့ အချိန်ဖြစ်မယ်လို့ အိပ်မက်တောင် မမက်ခဲ့ပါဘူး။
တောနက်ထဲ ရောက်လေလေ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ မာန်မာနက ပိုကြီးထွားလေလေပါပဲ။ ကျွန်တော်ဟာ တောကောင်တွေကို ဖမ်းဖို့ ထောင်ချောက်မျိုးစုံကို လမ်းတစ်လျှောက်မှာ ဆင်ခဲ့သည်။ ကျားအတွက် ကျင်းထောင်ချောက်၊ ဝက်ဝံအတွက် သံကွင်းထောင်ချောက်၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် တီထွင်ထားတဲ့ လျှို့ဝှက်မြှားထောင်ချောက်တွေပေါ့။ ကျွန်တော်ဟာ အတတ်တွေကို အလွန်အကျွံ သုံးမိနေပြီ။ တောစောင့်နတ်တွေကတောင် ကျွန်တော့်ကို မျက်ကွယ်ပြုသွားကြပြီ ထင်ပါရဲ့။ နေဝင်ချိန် နီးလာပေမဲ့ ရွှေရောင်သမင်ကို မတွေ့ရသေးဘူး။ ကျွန်တော့်စိတ်တွေ မရှည်တော့ဘူး။ အရက်ငတ်တဲ့ဒဏ်ကလည်း ပြန်ပေါ်လာပြီ။ အမြင်အာရုံတွေက ဝေဝါးလာပြီး တောတစ်ခုလုံးက ကျွန်တော့်ကို လှောင်ပြောင်နေသလို ခံစားရသည်။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ ချုံပုတ်တစ်ခုကြားကနေ ရွှေရောင်လိုလို အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားတာကို မြင်လိုက်ရသည်။ "တွေ့ပြီ!" လို့ စိတ်ထဲက ဟစ်အော်ရင်း ကျွန်တော် အပြင်းအထန် လိုက်တော့သည်။ ကျွန်တော်ဟာ မုဆိုးတစ်ယောက်ရဲ့ တည်ငြိမ်မှုကို ဆုံးရှုံးနေပြီ။ အတတ်ကြူးတဲ့စိတ်နဲ့ အတ္တစိတ်က ကျွန်တော့်ကို ဘီလူးတစ်ယောက်လို ရက်စက်လာစေသည်။ ကျွန်တော် ဆင်ထားတဲ့ ထောင်ချောက်တွေကိုတောင် ကျွန်တော် သတိမထားမိတော့ဘဲ အဲဒီအလင်းတန်းနောက်ကိုပဲ လိုက်နေမိသည်။ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး သေနတ်ကို အသင့်ပြင်ထားတုန်း အနောက်ဘက်ကနေ ခြေသံသဲ့သဲ့ ကြားလိုက်ရသည်။ "ဘယ်သူလဲ!" လို့ အော်ဟစ်ရင်း ကျွန်တော်ဟာ မစဉ်းစားမဆင်ခြင်ဘဲ သေနတ်မောင်းကို ဆွဲညှစ်လိုက်မိသည်။
ဒိုင်းခနဲ မြည်သံနဲ့အတူ ကြားလိုက်ရတာက တောကောင်ရဲ့ အော်သံမဟုတ်ဘဲ လူတစ်ယောက်ရဲ့ နာကျင်စူးရှတဲ့ အော်သံဖြစ်နေသည်။ ကျွန်တော့် တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်သွားသည်။ ခြေထောက်တွေက မြေကြီးထဲ ကျွံဝင်သွားသလို ခံစားရရင်း အသံလာရာကို ပြေးသွားမိသည်။ သစ်ရွက်ခြောက်တွေကြားမှာ လဲလျောင်းနေတာက ရွှေရောင်သမင် မဟုတ်ဘူး။ နှင်းဆီရောင် အင်္ကျီလေး ဝတ်ထားတဲ့ ကျွန်တော့်သမီးလေး နှင်း ဖြစ်နေသည်။ "သမီး... သမီးလေး!" ကျွန်တော် အော်ဟစ်ရင်း သမီးလေးကို ပွေ့ချီလိုက်သည်။ သမီးလေးက ကျွန်တော့်ကို ကြောက်ရွံ့နေတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်နေရှာသည်။ "ဖေဖေ... ဖေဖေ့ကို စိတ်မချလို့ သမီး လိုက်လာတာ... ဖေဖေ ဆင်ထားတဲ့... ထောင်ချောက်တွေကို သမီး ဖယ်ပေးခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့..." သမီးလေးရဲ့ စကားတွေက ဗလုံးဗထွေး ဖြစ်ကုန်သည်။
ကျွန်တော် ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်တော့မှ ကျွန်တော် ဆင်ထားတဲ့ ထောင်ချောက်တွေထဲမှာ သမီးလေးရဲ့ သွေးတွေ စွန်းထင်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သမီးလေးဟာ ကျွန်တော့်ကို အန္တရာယ်က ကာကွယ်ပေးချင်လို့ ကျွန်တော်ဆင်ထားတဲ့ အတတ်တွေကို လိုက်ဖျက်ပေးရင်း ဒဏ်ရာတွေ ရခဲ့တာပါ။ နောက်ဆုံးမှာတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ မဆင်မခြင် ပစ်လိုက်တဲ့ ကျည်ဆန်က သမီးလေးရဲ့ ရင်ဘတ်ကို တည့်တည့်မှန်သွားခဲ့ပြီ။ "သမီးလေး... ဖေဖေ မှားသွားပြီ၊ ဖေဖေ တောင်းပန်ပါတယ်" လို့ ကျွန်တော် ဘယ်လောက်ပဲ အော်ဟစ် ငိုကြွေးနေပါစေ၊ သမီးလေးရဲ့ လက်ကလေးတွေက အေးစက်သွားခဲ့ပြီ။ အတတ်ကြူးတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်တွေဟာ သားကောင်ကို မရဘဲ ကိုယ့်ရဲ့ အသက်တမျှ ချစ်ရတဲ့သူကိုပဲ သတ်မိခဲ့ပြီ။
အဲဒီညကစပြီး ကျွန်တော်ဟာ မြိုင်သာယာရွာကို ပြန်မသွားတော့ဘူး။ ဝါးခုတ်သမားတွေရဲ့ မြှောက်ပင့်သံတွေကိုလည်း မကြားချင်တော့ဘူး။ ကျွန်တော်ဟာ တောထဲမှာပဲ တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်ရင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြစ်ဒဏ်ခတ်ခဲ့သည်။ ကျွန်တော် တတ်ခဲ့တဲ့ အတတ်တွေအားလုံးကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီ။ ဒါပေမဲ့ အချိန်က နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော်ဟာ လူတွေကြားမှာ မုဆိုးကြီး ဖိုးကြွယ် မဟုတ်တော့ဘဲ "အတတ်ကြူးလို့ သမီးကို သတ်မိတဲ့ ဘီလူး" ဆိုပြီး နာမည်ကျော်သွားခဲ့သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ညဖက်တွေမှာ သမီးလေးရဲ့ အော်သံကို ကြားနေရတုန်းပဲ။
ကျွန်တော် မှားခဲ့တာက အတတ်ကို တန်ဖိုးထားရမယ့်အစား ကြွားလုံးထုတ်ဖို့ သုံးခဲ့မိတာပါ။ တစ်ခုခုကို အဆုံးစွန်ထိ မတတ်ဘဲ အကုန်လုံးကို သိချင်တဲ့ လောဘက ကျွန်တော့်ကို ဒီအခြေအနေ ရောက်အောင် တွန်းပို့ခဲ့တာ။ အခုတော့ ကျွန်တော်ဟာ တောနက်ထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်စွာနဲ့ သေမင်းကို စောင့်နေရတဲ့ လူရှင်အလောင်း တစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်တော် ပြင်ဆင်ချင်ပေမဲ့ ပြင်ဆင်လို့ မရတော့တဲ့ အမှားတစ်ခုကို ရင်မှာပိုက်ပြီး နေ့စဉ်နဲ့အမျှ ငရဲကျနေရသည်။ တောထဲက သစ်ပင်တိုင်း၊ ကျောက်ခဲတိုင်းက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး လှောင်ပြောင်နေသလိုပါပဲ။
သင်ခန်းစာ- ပညာထက် မာန်မာနက ပိုကြီးထွားလာလျှင် မိမိကိုယ်တိုင်သာမက မိမိချစ်ရသူများကိုပါ ပျက်စီးစေတတ်သည်။ ကိုယ်တတ်ထားသော အတတ်သည် အကျိုးပြုရန်သာ ဖြစ်သင့်ပြီး ကြွားဝါရန် မဖြစ်စေသင့်ပါ။