ရွာလည်သောဖူးစာ

 ရွာလည်သောဖူးစာ

အခန်း (တစ်)

သစ်တောကြီး၏ အေးမြစိမ်းစိုမှုအောက်တွင် ကျွန်မ၏ နှလုံးသားကတော့ မီးဟုန်းဟုန်းတောက်လောင်နေခဲ့သည်။ ကိုညိုကြီး ဒူးလေးတစ်ဖက်ကိုထမ်းပြီး တောထဲက ပြန်ထွက်လာချိန်တွင် သူ၏လက်ထဲ၌ ပုဆိုးထုပ်ကလေးတစ်ခုကို ပိုက်ထားသည်ကို ရွာဦးမှလှမ်းမြင်ကတည်းက ကျွန်မ၏ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ဒိန်းခနဲ ခုန်သွားခဲ့ရသည်။ ထိုပုဆိုးထုပ်လေးထဲတွင် ဘာရှိနေမည်ကို ကျွန်မတစ်ယောက်တည်းသာ အသိဆုံးဖြစ်နေခဲ့သည်။ ကိုညိုကြီးက ရွာလူကြီး ကိုဘိုးဆိတ်အိမ်ရှေ့တွင် လူစုလိုက်ပြီး သူတွေ့ခဲ့ရပုံကို အားရပါးရ ပြောပြနေသည်။

“အသားဟင်းလေးများ ရမလားလို့ တောလည်တာဗျာ။ အခုတော့ တောကောင်တွေက ရှားမှရှား။ အရင်ကဆို ခြေလှမ်းတစ်ရာလောက် လှမ်းလိုက်တာနဲ့ တောထဲရောက်ပြီ။ အခုတော့ နှစ်နာရီလောက် လျှောက်မှ တောစပ်ကို ရောက်တော့တယ်။ ဆတ်သား၊ ချေသားဆိုတာလည်း ဝေးပ၊ မျောက်ကလေးတစ်ကောင်တောင် မတွေ့လို့ ငှက်လေးဘာလေးများ ရမလား လိုက်ရှာနေတာ” ဟု ကိုညိုကြီးက အမောတကော ပြောနေသည်။

ကျွန်မကတော့ ထိုပုဆိုးထုပ်လေးထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော “အွဲ့ … အွဲ့” ဆိုသည့် ငိုသံလေးကို ကြားရချိန်တွင် ခြေဖျားလက်ဖျားများ အေးစက်သွားခဲ့သည်။ ထိုကလေးသည် ကျွန်မ၏ သွေးသား၊ ကျွန်မ၏ အသက်ထက် ချစ်ရပါသည်ဆိုသော မင်းထက်နှင့် ကျွန်မတို့၏ မှားယွင်းခဲ့သော ဖူးစာ၏ ရလဒ်ဖြစ်သည်။ ကိုညိုကြီးက ကလေးကို ချုံပုတ်ထဲက တွေ့ခဲ့ရပုံ၊ ပုရွက်နီတွေ မကိုက်ခင် ရေစက်ကလေးတွေ တိုက်ပြီး ကယ်လာခဲ့ပုံကို ပြောပြနေရင်း ရွာလူကြီးက ကလေးမွေးမည့်သူကို လိုက်စုံစမ်းရန် စီစဉ်နေတော့သည်။ ကျွန်မသည် ထိုလူအုပ်ထဲတွင် အသက်မရှူနိုင်သလို ခံစားရကာ ဘေးသို့ ဆုတ်ခွာခဲ့မိသည်။ ကျွန်မတို့ ချစ်ခဲ့ကြသည်မှာ မှားယွင်းခဲ့သလား။ သို့မဟုတ် ထိုအချစ်ကို ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည့် ကျွန်မတို့၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကပဲ မှားယွင်းခဲ့သလားဆိုသည်ကို ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးနေမိသည်။

အခန်း (နှစ်)

ရွာကလေးက ဆူညံသွားသည်။ ရွာသားဖွားဆရာမ မကြင်မွှေးက ကလေးကို သန့်စင်ပေးပြီး နို့တိုက်ရန် နို့မိခင် ရှာပေးနေရသည်။ ကျွန်မသည် မကြင်မွှေး၏ အိမ်နီးချင်းဖြစ်သည့်အလျောက် ကူညီသလိုလိုနှင့် ထိုကလေးနားသို့ တိုးကပ်သွားမိသည်။ ကလေး၏ မျက်နှာလေးက နီရဲနေပြီး မျက်စိလေးကို မဖွင့်နိုင်သေးရှာဘဲ ပါးစပ်လေးကို ဟကာ တစ်ခုခုကို လိုက်ဟပ်နေရှာသည်။ ထိုမြင်ကွင်းက ကျွန်မ၏ အသည်းကို ဓားနှင့်မွှန်းသကဲ့သို့ နာကျင်စေသည်။

“ဒီကလေးက ဘယ်ကရောက်လာတာပါလိမ့် သုဇာရယ်။ ငါတို့ရွာမှာလည်း ကလေးမွေးတဲ့မိန်းမ မရှိပါဘူး။ အနီးဆုံးရွာက ခုနစ်မိုင်လောက် ဝေးတာ။ အဲဒီရွာမှာလည်း ကလေးမွေးတဲ့သူ ရှိမရှိ ကိုဘိုးဆိတ်တို့ သွားစုံစမ်းနေပြီ” ဟု မကြင်မွှေးက ပြောရင်း ကျွန်မကို ကြည့်လိုက်သည်။

ကျွန်မသည် စကားတစ်လုံးမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ခေါင်းငုံ့ထားမိသည်။ ကျွန်မ၏ စိတ်ထဲတွင် လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်က မင်းထက်နှင့် တိတ်တဆိတ် တွေ့ဆုံခဲ့ရသည့် ညများကို သတိရနေမိသည်။ မင်းထက်သည် အခြားရွာက လူတစ်ယောက်။ ကျွန်မတို့ရွာကို ကုန်ရောင်းကုန်ဝယ်ရင်း ရောက်လာရာမှ ကျွန်မနှင့် သံယောဇဉ် ငြိတွယ်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ကျွန်မတို့၏ အချစ်ကို ရွာက လူကြီးတွေက လက်မခံနိုင်ကြပါ။ ကျွန်မ၏ ဖခင်ဖြစ်သူ ကိုညိုကြီးက မင်းထက်တို့ရွာနှင့် ရန်စဟောင်း ရှိခဲ့သူဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်မတို့သည် တိတ်တဆိတ်သာ ချစ်ခဲ့ကြရသည်။

“သုဇာ … နင် မျက်နှာမကောင်းဘူးပဲ။ နေမကောင်းဘူးလား” ဟု မကြင်မွှေးက မေးလာသောအခါ ကျွန်မ ရင်တုန်သွားသည်။

“မ … မဟုတ်ပါဘူး မကြင်မွှေး။ ကလေးလေးကို သနားလို့ပါ” ဟု လိမ်ညာပြောလိုက်ရသည်။

စင်စစ်တွင် မင်းထက်သည် ကလေးကို တောထဲတွင် ပစ်ထားခဲ့မည်ဟု ကျွန်မကို ကတိပေးခဲ့သည်မှာ ကလေး၏ အသက်ဘေးကင်းရန် အတွက်ဖြစ်သည်။ သူက “ငါတို့ ဒီကလေးကို ရွာထဲမှာ မွေးလို့မရဘူး သုဇာ။ မင်းအဖေ သိသွားရင် ငါ့ကိုလည်း သတ်လိမ့်မယ်၊ နင့်ကိုလည်း အိမ်ပေါ်က နှင်ချလိမ့်မယ်။ ငါ ကလေးကို တောထဲကနေတစ်ဆင့် အဝေးဆုံးကို ခေါ်သွားပြီး လူမသိအောင် မွေးစားမယ့်သူဆီ ပို့ပေးမယ်” ဟု ပြောခဲ့သည်။ သို့သော် အခုတော့ မင်းထက်သည် ကလေးကို တစ်ယောက်တည်း ထားရစ်ခဲ့ပြီး သူကိုယ်တိုင် ပျောက်ချင်းမလှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အခန်း (သုံး)

ရက်အနည်းငယ် ကြာလာသည်အထိ ကလေး၏ မိခင်ကို ရှာမတွေ့ခဲ့ကြပါ။ ရွာလူကြီး ကိုဘိုးဆိတ်သည် အနီးအနားရွာများအထိ လိုက်လံစုံစမ်းသော်လည်း ထူးခြားမှု မရှိခဲ့။ ကျွန်မသည် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ နာကျင်မှုများဖြင့် အသက်ရှင်နေရသည်။ ညဖက်ဆိုလျှင် အိပ်မက်ထဲ၌ ကလေး၏ ငိုသံကို ကြားနေရပြီး လန့်နိုးလာတတ်သည်။ မင်းထက်ထံမှလည်း သတင်းအစအန မရတော့။ သူ ကျွန်မကို စွန့်ပစ်သွားပြီလား၊ သို့မဟုတ် တစ်ခုခု ဖြစ်နေပြီလားဆိုသည်ကို ကျွန်မ မသိရပါ။

တစ်ရက်တွင် မင်းထက်တို့ရွာမှ လာသော ကုန်သည်တစ်ဦးနှင့် ကျွန်မ လမ်းတွင် ဆုံမိသည်။ ကျွန်မက မင်းထက်အကြောင်းကို တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် မေးကြည့်လိုက်ရာ သူက “မင်းထက်လား … သူကတော့ သူ့အဖေ စီစဉ်ပေးတဲ့ သူဌေးသမီးနဲ့ လက်ထပ်ဖို့ ပြင်နေပြီလေ။ ဒီရက်ပိုင်းမှာပဲ မင်္ဂလာဆောင်တော့မှာ” ဟု ပြောလိုက်သည့် စကားက ကျွန်မ၏ ကမ္ဘာကြီးကို ပြိုလဲသွားစေခဲ့သည်။

ကျွန်မ၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသနှင့် ဝမ်းနည်းမှုတို့ ရောပြွမ်းလာသည်။ မင်းထက်သည် ကျွန်မကို အသုံးချသွားခဲ့ခြင်းလား။ ကျွန်မတို့၏ ကလေးကို တောထဲတွင် ပစ်ထားခဲ့ပြီး သူကတော့ တင့်တင့်တယ်တယ် လက်ထပ်တော့မည်တဲ့လား။ ကျွန်မသည် ထိုညက မကြင်မွှေးအိမ်သို့ သွားပြီး ကလေးကို တစ်ညလုံး ဖက်ထားကာ ငိုကြွေးနေမိသည်။ ကလေး၏ မျက်နှာလေးက မင်းထက်နှင့် အလွန်တူသည်။ အထူးသဖြင့် နှာတံလေးနှင့် နှုတ်ခမ်းလေးက မင်းထက်အတိုင်းပင်။

“မင်းကို ဘယ်သူကများ ပစ်သွားသလဲကွယ်” ဆိုသော အဖေ့၏ ညည်းတွားသံကို သတိရတိုင်း ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ စုတ်ပြတ်နေရသည်။ အဖေကိုယ်တိုင် တောထဲက ကယ်လာခဲ့သည့် ကလေးမှာ သူ့မြေးအရင်းဖြစ်နေသည်ကို အဖေ မသိရှာဘဲ ထိုကလေးကို သနားဂရုဏာ သက်နေရှာသည်။ ကျွန်မသည် အမှန်တရားကို ဖွင့်ပြောရန် အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားသော်လည်း အဖေ့၏ သိက္ခာနှင့် ရွာ၏ အပြောအဆိုကို ကြောက်သဖြင့် နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့ရသည်။ အချစ်က ကျွန်မကို လူလိမ်တစ်ယောက် ဖြစ်စေခဲ့ပြီး မိခင်မပီသသော မိန်းမတစ်ယောက်အဖြစ်သို့ တွန်းပို့ခဲ့လေပြီ။

အခန်း (လေး)

ကလေးကို ရွာက မွေးစားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည့်နေ့တွင် မင်းထက် ရွာကို ရောက်လာသည်။ သူသည် လူမြင်ကွင်းသို့ မလာဘဲ ကျွန်မတို့ အမြဲတွေ့နေကျ တောစပ်က ချောင်းဘေးသို့ ကျွန်မကို ချိန်းဆိုခဲ့သည်။ ကျွန်မသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် သူရှိရာသို့ ပြေးသွားမိသည်။

“ရှင် … ရှင် ဘယ်လိုလုပ် ရက်စက်နိုင်ရတာလဲ မင်းထက်။ ကလေးကို တောထဲမှာ ပစ်ထားခဲ့ပြီး ရှင်ကတော့ နောက်မိန်းမနဲ့ လက်ထပ်တော့မယ် ဟုတ်လား” ဟု ကျွန်မက အော်ဟစ်မေးမြန်းလိုက်သည်။

မင်းထက်၏ မျက်နှာက ဖြူလျော်နေပြီး မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲနေသည်။ သူက ကျွန်မ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ကျွန်မက ခါချလိုက်သည်။

“သုဇာ … နင် ထင်သလို မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ ကလေးကို တောထဲမှာ တမင်ပစ်ထားခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ ကလေးကို ခေါ်သွားတုန်းက လမ်းမှာ ငါ့အဖေနဲ့ တည့်တည့်တိုးခဲ့တာ။ အဖေက ငါ့နောက်ကို လိုက်လာတာ။ ငါ ကလေးကို ဖုံးကွယ်ဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် အဖေက သိသွားတယ်။ အဖေက ဒီကလေးကို သတ်ပစ်မယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်ပြီး ငါ့ကို အတင်းခေါ်သွားတာ။ ငါက ကလေးကို မသေစေချင်လို့ မင်းအဖေ ကိုညိုကြီး နေ့တိုင်း တောလည်တတ်တဲ့ လမ်းကြောင်းပေါ်မှာ တမင် ချထားခဲ့တာ။ ကိုညိုကြီး ကလေးကို တွေ့သွားအောင် ငါ ချုံပုတ်ထဲကနေ စောင့်ကြည့်နေခဲ့တာပါ” ဟု မင်းထက်က တုန်ရီသော အသံဖြင့် ရှင်းပြသည်။

ကျွန်မ ဆွံ့အသွားသည်။ သူက ဆက်ပြောသည်မှာ - “ငါ့အဖေက ငါ့ကို အိမ်မှာ ပိတ်လှောင်ထားပြီး အတင်းလက်ထပ်ခိုင်းနေတာ။ ငါ အခု ထွက်ပြေးလာတာ သုဇာ။ ငါတို့ ဒီရွာကနေ အဝေးကို ပြေးကြရအောင်။ ကလေးကိုပါ ခေါ်သွားမယ်” တဲ့။

ကျွန်မ၏ ရင်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်အလင်းရောင်ကလေး တစ်ချက်လက်သွားသော်လည်း ထိုခဏမှာပင် နောက်ကွယ်မှ အသံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

“ဘယ်ကိုမှ ပြေးစရာမလိုဘူး!”

လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ အဖေ ကိုညိုကြီး ဖြစ်နေသည်။ အဖေ့လက်ထဲတွင် သူအမြဲကိုင်လေ့ရှိသော ဒူးလေးက အသင့်အနေအထား။ အဖေသည် ကျွန်မတို့ နောက်ကို တိတ်တဆိတ် လိုက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ငါ တောထဲမှာ ကလေးကို တွေ့ကတည်းက စိတ်ထဲမှာ တစ်မျိုးပဲ။ ဒီပုဆိုးက ငါ့သမီးရဲ့ ပုဆိုးမှန်း ငါမသိဘဲ နေမလား သုဇာရယ်။ ငါ သိသိကြီးနဲ့ မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ဒီကောင် ရောက်လာမယ့်အချိန်ကို စောင့်နေတာ” ဟု အဖေက ဒေါသတကြီး ပြောသည်။

ထိုအချိန်တွင် မထင်မှတ်ထားသော အမှန်တရားတစ်ခုကို အဖေက ဖွင့်ချလိုက်သည်။ “မင်းထက် … မင်းအဖေက မင်းကို သုဇာနဲ့ သဘောမတူတာ မဟုတ်ဘူး။ သူ မင်းကို အမှန်တရား ပြောမပြခဲ့ဘူးလား။ ငါနဲ့ မင်းအဖေက တစ်အိမ်တည်းနေခဲ့တဲ့ ညီအစ်ကိုတွေကွ။ မင်းအဖေက ငါ့ရဲ့ အစ်ကိုအရင်းပဲ။ ငါတို့ မိသားစုချင်း ပြဿနာတက်ပြီး လမ်းခွဲခဲ့ကြတာ။ မင်းနဲ့ သုဇာက မောင်နှမအရင်းတွေ မဟုတ်ပေမယ့် ဝမ်းကွဲမောင်နှမတွေ ဖြစ်နေတာကွ!”

ကျွန်မ၏ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး မှောင်အတိ ကျသွားသည်။ ဖူးစာဆိုသည်မှာ ရွာလည်နေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ကျွန်မတို့ ချစ်ခဲ့ကြသည်မှာ သွေးနှောနေသော အချစ်များ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

အခန်း (ငါး)

အမှန်တရားက ဖော်မပြနိုင်လောက်အောင် နာကျင်ရပါသည်။ မင်းထက်သည် အဖေ့၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် လူတစ်ယောက်လုံး လွင့်ထွက်သွားသကဲ့သို့ နံရံကို မှီကာ ထိုင်ချလိုက်သည်။ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်စလုံးသည် ဆွေမျိုးတော်စပ်မှုကို မသိဘဲ ချစ်ခဲ့ကြမိသည့် အပြစ်အတွက် ကြီးလေးသော တန်ဖိုးကို ပေးလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

မင်းထက်သည် ထိုညမှာပင် ရွာမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ သူ ဘယ်ကို သွားသည်ကို မည်သူမျှ မသိတော့။ အဖေကတော့ ထိုကလေးကို သူကိုယ်တိုင်ပဲ ဆက်လက် မွေးမြူခဲ့သည်။ ရွာထဲတွင်တော့ ထိုကလေးမှာ "တောထဲက ကောက်ရသည့် ကလေး" အဖြစ်သာ လူသိများခဲ့သော်လည်း အမှန်တရားကိုတော့ ကျွန်မနှင့် အဖေသာ သိခဲ့ကြသည်။

ကျွန်မသည် ကလေး၏ အမေအဖြစ် မဟုတ်ဘဲ အရီးတစ်ယောက်အဖြစ်သာ ထိုကလေးအနီးတွင် နေထိုင်ခွင့် ရခဲ့သည်။ ကလေးကို ကြည့်တိုင်း မင်းထက်ကို သတိရရသည်မှာ ကျွန်မအတွက်တော့ ငရဲတစ်ခုလိုပင်။ ကျွန်မ၏ ဘဝသည် ရွာလည်ခဲ့သော ဖူးစာကြောင့် လမ်းပျောက်ခဲ့ရပြီ။ အချစ်သည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် ပျော်ရွှင်မှုကို မဆောင်ကြဉ်းဘဲ နောင်တနှင့် နာကျင်မှုများကိုသာ အဆုံးအစမရှိ ပေးဆပ်ရတတ်သည်ကို ကျွန်မ သင်ခန်းစာ ရခဲ့သည်။

အခုဆိုလျှင် ကလေးလေးက လမ်းလျှောက်တတ်နေပြီ။ သူ့ကို ကြည့်ပြီး အဖေက ပြုံးနေတတ်သော်လည်း ကျွန်မကတော့ တောစပ်က ထိုချောင်းဘေးကို ကြည့်ရင်း မင်းထက်ကို လွမ်းနေမိဆဲဖြစ်သည်။ ကျွန်မတို့၏ အချစ်သည် ပွင့်ရမည် မဟုတ်သော ပန်းတစ်ပွင့်လိုပင်။ လှပခဲ့သလောက် အဆိပ်အတောက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ကျွန်မ၏ ဘဝတွင် ကျန်ရှိနေသော နေ့ရက်များမှာ အတိတ်ကို ပြန်လည် တမ်းတရင်း၊ မသိနားမလည်သော ကလေးငယ်၏ မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း နောင်တမျက်ရည်များဖြင့်သာ ကုန်ဆုံးစေရတော့မည် ဖြစ်သည်။ ဖူးစာဆိုသည်မှာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဆုံဆည်းဖို့ထက် ဝေးကွာဖို့အတွက်သာ ဖန်တီးထားတတ်သည်မှာ အလွန်ပင် ရက်စက်လှပါဘိ။

ဖူးစာဆိုသည်မှာ ရှာဖွေရုံနှင့် မရနိုင်သလို၊ ရယူထားသည့်တိုင်အောင် သွေးသားနှင့် သိက္ခာတို့၏ ကြားတွင် လမ်းပျောက်တတ်သည့် အရာမျိုး ဖြစ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ အမှန်တရားကို သိလိုက်ရချိန်တွင် အရာအားလုံးက ပြန်ပြင်မရနိုင်အောင် နောက်ကျနေတတ်သည်။