လွတ်သွားတဲ့ငါး
လွတ်သွားတဲ့ငါး
“နွဲ့တင်နဲ့တော့ ခက်တာပါပဲအေ… ဟိုတစ်နေ့က ပန်းသတင်းက ဝယ်လာတဲ့ အထည် မကြိုက်တော့လို့တဲ့။ တကယ်ပဲ… ဘယ်သူကဘာပြောလိုက်လဲတော့ မသိဘူး။ အဲဒါကို.. ဟိုသူ့လိုက်ရောင်း သည်သူ့လိုက်ရောင်းနေတယ်ဆိုလို့ ငါပြန်ဝယ်လာလိုက်တယ်။ ဒီနွဲ့တင်ကတော့ စိတ္တဇပဲ။”
အမေ့ရဲ့ ငြီးတွားသံနဲ့အတူ စားပွဲပေါ်ကို ပစ်တင်လိုက်တဲ့ ကြွပ်ကြွပ်အိတ်သံက ကျွန်မတို့အိမ်ကလေးရဲ့ ညနေခင်းတိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်ပါတယ်။ အမေကတော့ ထုံးစံအတိုင်း သူ့ညီမအငယ်ဆုံး တီနွဲ့လေးရဲ့ ဇီဇာကြောင်လှတဲ့ အကျင့်စရိုက်ကို စိတ်မရှည်နိုင်ဖြစ်နေတာပါ။ ကျွန်မကတော့ အမေ့အတွက် သောက်ရေတစ်ခွက် ခပ်ပေးရင်း စားပွဲပေါ်က အိတ်ထဲက ထွက်နေတဲ့ အစိမ်းနုရောင် အထည်စလေးကို လှမ်းကြည့်မိတယ်။ ဘေးနားမှာ စာဖက်နေတဲ့ ညီမလေး မိငယ်ကတော့ အိတ်ကို အငမ်းမရ ဖြည်ကြည့်နေလေရဲ့။
“ဟယ်… လှလိုက်တာ။ ထောပတ်စိမ်းရောင်လေး၊ လက်ကော်ချိတ်လေးတော့! ဒီလောက်လှတဲ့အဆင်လေးကို တီနွဲ့လေးဘာလို့ မကြိုက်ရတာလဲ”
မိငယ့်စကားက မှန်ပါတယ်။ အိတ်ထဲက ထွက်လာတဲ့ အထည်လေးဟာ မြင်ရသူအပေါင်း စိတ်ချမ်းမြေ့စေမယ့် ယဉ်ယဉ်လေးနဲ့ လှနေတဲ့ အဆင်မျိုးပါ။ ထောပတ်စိမ်းအခံရောင်ထဲမှာ ခဲဖျော့ရောင် ချိတ်လိုင်းလေးတွေက အနုစိတ်လွန်းလှတယ်။ ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခုကို ပြေးမြင်မိတယ်။ တီနွဲ့လေးဟာ ဒီလိုပါပဲ။ ပစ္စည်းတစ်ခုကို သူကိုယ်တိုင်ထက် သူများအမြင်မှာ ဘယ်လိုရှိမလဲဆိုတာကို ပိုအလေးထားတတ်သူ။ ပစ္စည်းတစ်ခုကို ဝယ်လာပြီးမှ တစ်ယောက်ယောက်က “မလှပါဘူး” လို့ ဝေဖန်လိုက်ရင်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ “ဈေးကြီးလိုက်တာ” လို့ ပြောလိုက်ရင်ပဲဖြစ်ဖြစ် အဲ့ဒီပစ္စည်းဟာ သူ့အတွက် အမှိုက်လို ဖြစ်သွားတတ်တာ။ အခုလည်း ဝါဆိုသင်္ကန်းကပ်ပွဲမှာ ဝတ်ဖို့ဆိုပြီး အားတက်သရော ဝယ်ထားတဲ့အထည်ကို ဘယ်သူက ဘာပြောလိုက်လို့ ဒီလို အပူတပြင်း လိုက်ရောင်းနေရသလဲ မသိတော့ပါဘူး။
“မမ… နင်နဲ့သိပ်လိုက်တာပဲ။ နင်ချုပ်ဝတ်လိုက်။ မေကြီးတို့ ဝါဆိုသင်္ကန်းကပ်ကျဝတ်သွားရအောင်”
မိငယ်က အထည်စကို ကျွန်မခါးမှာ ပတ်ပေးရင်း မြှောက်ပေးတော့ အမေကလည်း တစ်ခါတည်း အတည်ပြုလိုက်ပါတယ်။ ဒီလိုနဲ့ပဲ တီနွဲ့လေး စွန့်ပစ်လိုက်တဲ့ အထည်လေးဟာ ကျွန်မဆီ ရောက်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မကတော့ တီနွဲ့လေးနဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်ပါ။ ပစ္စည်းတစ်ခုကို ကျွန်မ သဘောကျရင် ဘယ်သူ ဘာပြောပြော တန်ဖိုးထားတတ်သူမျိုး။ အထည်လေးကို လက်နဲ့ ပွတ်သပ်ကြည့်ရင်း ကျွန်မ ရင်ထဲမှာတော့ လူတစ်ယောက်ကို သတိရသွားမိတယ်။ အဲ့ဒီလူဟာလည်း တီနွဲ့လေး လက်လွှတ်လိုက်တဲ့ “လွတ်သွားတဲ့ငါး” တစ်ကောင် ဖြစ်ခဲ့ဖူးသလားဆိုတာ ကျွန်မ တွေးနေမိတာပါ။
သူ့နာမည်က ကိုရဲတင့်။ တီနွဲ့လေးနဲ့ စေ့စပ်ဖို့အထိ စကားကမ်းလှမ်းခြင်း ခံခဲ့ရဖူးတဲ့သူ။ ရိုးသားအေးဆေးပြီး အလုပ်ကြိုးစားတဲ့ ကိုရဲတင့်ကို တီနွဲ့လေးက ပထမတော့ သဘောကျခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တီနွဲ့လေးရဲ့ သူငယ်ချင်းအသိုင်းအဝိုင်းက “ဒီလူကတော့ အေးလွန်းပါတယ်အေ၊ ရှေ့ရေးကော စိတ်ချရပါ့မလား၊ ကြည့်ရတာ တုံးတုံးအအနဲ့” လို့ ဝိုင်းပြောကြတဲ့အခါမှာတော့ တီနွဲ့လေးဟာ ကိုရဲတင့်ကို စိတ်ပျက်သွားခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးတော့ “ဇီဇာကြောင်တယ်” ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်အောက်မှာ ကိုရဲတင့်ဟာ တီနွဲ့လေးရဲ့ ငြင်းပယ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မကတော့ ကိုရဲတင့်ရဲ့ အေးချမ်းတဲ့ မျက်နှာလေးနဲ့ ရိုးသားတဲ့ စရိုက်ကို အဝေးကနေ ငေးကြည့်ပြီး တိတ်တခိုး ချစ်နေခဲ့ရသူပါ။ တီနွဲ့လေး မလိုချင်လို့ ပစ်ချလိုက်တဲ့ အထည်လေးကို ကျွန်မက တန်ဖိုးထား ဝတ်ဆင်သလိုမျိုး၊ တီနွဲ့လေး ငြင်းပယ်လိုက်တဲ့ ကိုရဲတင့်ကိုလည်း ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားတစ်နေရာမှာ မြတ်မြတ်နိုးနိုး နေရာပေးထားခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ မသိခဲ့တာက… တီနွဲ့လေးဆိုတာ သူစွန့်ပစ်လိုက်တဲ့အရာတစ်ခုဟာ သူများဆီမှာ လှနေတာကို မြင်ရင် ပြန်လိုချင်တတ်တဲ့ အကျင့်ရှိမှန်းပါပဲ။
ဝါဆိုသင်္ကန်းကပ် အလှူနေ့ ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မဟာ တီနွဲ့လေးဆီက ဝယ်လာတဲ့ ထောပတ်စိမ်းရောင် အထည်လေးကို ရိုးရိုးယဉ်ယဉ်လေး ချုပ်ပြီး ဝတ်သွားခဲ့တယ်။ အလှူမဏ္ဍပ်ထဲမှာ ဘုန်းဘုန်းတွေကို ဆွမ်းပွဲပြင်ပေးရင်း၊ ဧည့်သည်တွေကို ဧည့်ခံရင်း ကျွန်မ အလုပ်ရှုပ်နေချိန်မှာ တီနွဲ့လေးရဲ့ အကြည့်တွေက ကျွန်မဆီမှာ ခဏခဏ ဝဲနေတာကို သတိထားမိတယ်။
“အယ်… အဲ့လုံချည်လေးက ဝတ်လိုက်တော့လည်း လှသားပဲ။ ပိုးစပြောင်လေးပေမဲ့ အင်္ကျီချုပ်ထားတာလေးက ချစ်စရာလေး။ ဒီလောက်လှမယ်လို့ မထင်ထားဘူးတော့”
တီနွဲ့လေးက ကျွန်မနားကို တိုးတိုးလေးလာပြီး ပြောတယ်။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ နောင်တအရိပ်အယောင်တွေနဲ့ မနာလိုစိတ် အနည်းငယ် ရောယှက်နေတာကို ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတယ်။ ကျွန်မကတော့ အပြုံးလေးနဲ့ပဲ ပြန်တုံ့ပြန်ခဲ့ပါတယ်။ အဲ့ဒီနေ့က ကိုရဲတင့်လည်း အလှူကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ သူကတော့ ထုံးစံအတိုင်း လူမသိအောင် တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်ပဲ ကူညီပေးနေသူပါ။ ကျွန်မနဲ့ ကိုရဲတင့် မျက်လုံးချင်းဆုံတဲ့အခါတိုင်း သူ့ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ အံ့သြမှုနဲ့အတူ ချီးမွမ်းတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေကို တွေ့ရတယ်။ ကျွန်မ ရင်တွေ ခုန်နေမိတာ အမှန်ပါ။
အလှူပြီးတော့ ထမင်းဝိုင်းမှာ တီနွဲ့လေးဟာ စိတ်မပါလက်မပါနဲ့ ထမင်းစားနေတယ်။ အမေက တီနွဲ့လေးရဲ့ ပန်းကန်ထဲကို ငါးပေါင်းဟင်း ခပ်ထည့်ပေးတော့လည်း တို့ကနန်း ဆိတ်ကနန်းနဲ့။ တီတီကြီးကတော့ ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး…
“ယုလေး… ဒီနေ့ ငါ့တူမလေးသိပ်လှလို့ပါလား။ ထောပတ်စိမ်းက ငါ့အကြိုက်အရောင်တော့။ ဝယ်တတ်လိုက်တာ အဆင်လေးကလည်းလှရော။ ညည်းက ငါနဲ့ အကြိုက်တူတယ်”
အဲ့ဒီစကားကို ကြားတဲ့အခါ တီနွဲ့လေးရဲ့ မျက်နှာက ပိုပြီး ပျက်သွားတယ်။ သူ မကြိုက်လို့ ရောင်းပစ်လိုက်တဲ့ အထည်က အခုတော့ အားလုံးရဲ့ ချီးမွမ်းခြင်းကို ခံနေရပြီလေ။ ကျွန်မကတော့ ကိုရဲတင့်နဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဆက်ဆံရေး တိုးတက်လာတာကိုပဲ အာရုံစိုက်နေခဲ့တယ်။ အလှူပြီးတဲ့နောက်ပိုင်း ကိုရဲတင့်နဲ့ ကျွန်မ ဖုန်းတွေ ပြောဖြစ်ကြတယ်၊ မကြာခဏ တွေ့ဖြစ်ကြတယ်။ ကိုရဲတင့်က ကျွန်မကို ပြောဖူးတယ်… “ယုက လူတွေကို အပြင်ပန်းထက် စိတ်နေစိတ်ထားကို ပိုကြည့်တတ်တယ်နော်၊ အဲ့ဒါကြောင့် ယုကို ကိုယ်လေးစားတာ” တဲ့။ အဲ့ဒီစကားက ကျွန်မအတွက်တော့ အကြီးမားဆုံး ဆုလာဘ်ပါပဲ။
ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ ရင်းနှီးမှုက တစ်ဖြည်းဖြည်းနဲ့ အချစ်ကို ဦးတည်လာခဲ့တယ်။ ကိုရဲတင့်က ကျွန်မအပေါ် သိပ်ကောင်းပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ သိမ်ငယ်စိတ်တွေကို သူက ခွန်အားပေးတယ်။ ကျွန်မကလည်း တီနွဲ့လေး ငြင်းပယ်ခဲ့တဲ့ သူ့ရဲ့ တန်ဖိုးတွေကို ဖော်ထုတ်ပေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ကြားထဲကို တီနွဲ့လေး ဝင်ရှုပ်လာလိမ့်မယ်လို့တော့ တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့မိဘူး။ တီနွဲ့လေးဟာ ကိုရဲတင့် ကျွန်မနဲ့ တွဲနေတာကို သိသွားတဲ့နေ့ကစပြီး အပြောင်းအလဲတွေ စဖြစ်လာခဲ့တယ်။ သူကိုယ်တိုင် စွန့်ပစ်ခဲ့တဲ့ ငါးတစ်ကောင်ဟာ သူများရဲ့ ကန်ထဲမှာ ကူးခတ်နေတာကို မြင်ရတဲ့အခါ တီနွဲ့လေးရဲ့ မနာလိုစိတ်တွေက တောက်လောင်လာပုံရပါတယ်။
“အမေ… တီနွဲ့လေးက ကိုရဲတင့်ဆီကို ဖုန်းတွေ ခဏခဏ ဆက်နေတယ်လို့ ကြားတယ်”
ကျွန်မ အမေ့ကို ပြောပြတော့ အမေက သက်ပြင်းချတယ်။ အမေက ကျွန်မကို သတိပေးခဲ့ဖူးပါတယ်… “ယုလေး… နွဲ့တင်က နရသိင်္ခမင်းလိုပဲ။ သူ မလှဘူးထင်လို့ ပစ်ခဲ့တဲ့ ဝေဠုဝတီကို သူများလက်ထဲမှာ လှနေတာမြင်ရင် ပြန်လိုချင်တတ်တာ။ သတိထားနော်” တဲ့။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်မကတော့ ကိုရဲတင့်ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်နေခဲ့တာပါ။ ကိုရဲတင့်က တီနွဲ့လေးကို တစ်ခါ နာကျင်ခဲ့ပြီးပြီပဲ၊ ကျွန်မကိုပဲ သူရွေးချယ်မှာပါလို့ ကျွန်မရဲ့ အချစ်ဦးနှောက်နဲ့ တွေးခဲ့မိတယ်။
ပြိုလဲခြင်းရဲ့ အစဟာ တိတ်ဆိတ်လွန်းလှပါတယ်။ ကိုရဲတင့်ရဲ့ ဖုန်းတွေက အရင်လို ချက်ချင်းပြန်မဖြေတော့ဘူး။ ကျွန်မ ပို့တဲ့ စာတွေကို “” ပြပေမဲ့ ပြန်စာမလာတာတွေ စိပ်လာတယ်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ မအေးချမ်းတော့ဘူး။ တစ်ခါတလေ ကျွန်မတို့ ချိန်းထားရင်တောင် သူက အလုပ်များတယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ ဖျက်တတ်လာတယ်။
“ကိုရဲတင့်… ယုကို တစ်ခုခု ပြောစရာရှိလား”
ကျွန်မ တစ်နေ့မှာ သူ့ကို အပူတပြင်း မေးမိတယ်။ သူက ကျွန်မရဲ့ မျက်လုံးတွေကို တည့်တည့်မကြည့်ဘဲ ရှောင်ဖယ်သွားတယ်။ “ဘာမှမရှိပါဘူး ယုရာ… ကိုယ် အလုပ်တွေ နည်းနည်း ပင်ပန်းနေလို့ပါ” တဲ့။ သူ့ရဲ့ အသံက ခြောက်ကပ်ကပ်နဲ့။ ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာတော့ ကြောက်စိတ်တွေ ဝင်လာပြီ။ တီနွဲ့လေးရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို ကျွန်မ သတိထားမိနေတယ်။ တီနွဲ့လေးက တစ်နေ့ကတောင် အိမ်ကို ရောက်လာပြီး ကျွန်မကို ဟန်မပျက် ပြောသွားသေးတယ်… “ယု… နင့်ကို ကိုရဲတင့်က တကယ်ချစ်တာရော ဟုတ်ရဲ့လား။ သူကလေ… စိတ်ကူးယဉ်တတ်တာ။ ငါနဲ့တုန်းကလည်း အဲ့လိုပဲ” တဲ့။ ကျွန်မကို သပ်လျှိုနေတာမှန်း သိပေမဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ အဆိပ်တွေ ပျံ့နှံ့ကုန်တယ်။
အဆိုးဆုံးကတော့ ညီမလေး မိငယ် ပြောပြတဲ့သတင်းပါပဲ။
“မမ… မနေ့က မိငယ် မြို့ထဲသွားတာ တီနွဲ့လေးနဲ့ ကိုရဲတင့်ကို ကားဂိတ်မှာ တွေ့လိုက်တယ်။ သူတို့ နှစ်ယောက် စကားတွေ အကြာကြီး ပြောနေကြတာ”
အဲ့ဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလိုပဲ။ ကိုရဲတင့်… သူ ကျွန်မကို ကတိတွေ ပေးထားခဲ့တာလေ။ သူ တီနွဲ့လေးဆီကို ဘာလို့ ပြန်သွားရတာလဲ။ ကျွန်မ ကိုရဲတင့်ဆီကို ဖုန်းဆက်တယ်။ မကိုင်ဘူး။ ဆယ်ခါမက ဆက်လည်း မကိုင်ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားက တဆစ်ဆစ် နာကျင်လာတယ်။ ကျွန်မဟာ သူတို့နှစ်ယောက်ကြားက ကြားခံနယ်မြေတစ်ခုပဲလား။ ဒါမှမဟုတ် တီနွဲ့လေးအတွက် ကိုရဲတင့်ရဲ့ တန်ဖိုးကို မြင်အောင် ပြပေးလိုက်တဲ့ ပြခန်းတစ်ခုပဲလား။
အဲ့ဒီညက ကျွန်မ တစ်ညလုံး မအိပ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မ ဝတ်ခဲ့တဲ့ ထောပတ်စိမ်းရောင် အင်္ကျီလေးကို ကြည့်ပြီး ငိုနေမိတယ်။ ဒီအထည်လေးကို မြင်ပြီး တီနွဲ့လေးက ပြန်လိုချင်ခဲ့သလို၊ ကျွန်မနဲ့အတူ ရှိနေတဲ့ ကိုရဲတင့်ကို မြင်တော့လည်း တီနွဲ့လေးက ပြန်လိုချင်သွားတာလား။ ကိုရဲတင့်ကကော… သူက လူသားတစ်ယောက်လေ၊ အဝတ်အစားမှ မဟုတ်တာ။ သူ့မှာ စိတ်ရှိတယ်၊ ခံစားချက်ရှိတယ်။ သူ ကျွန်မကို တကယ်မချစ်ခဲ့ဘူးလား။ ကျွန်မ သူ့ကို ပေးခဲ့တဲ့ မေတ္တာတွေ၊ ဂရုစိုက်မှုတွေက တီနွဲ့လေးရဲ့ မျက်ရည်တစ်စက်၊ စကားတစ်ခွန်းအောက်မှာ ပြိုလဲသွားရတာလား။
နောက်ဆုံးတော့ အမှန်တရားက ကျွန်မရှေ့ကို ရက်ရက်စက်စက် ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက် ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။ မိုးဖွဲဖွဲရွာနေတဲ့ ညနေခင်းတစ်ခုမှာ ကိုရဲတင့်က ကျွန်မကို ပန်းခြံတစ်ခုမှာ ချိန်းခဲ့တယ်။ သူ့မျက်နှာက ညှိုးငယ်နေပေမဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ခိုင်ခိုင်မာမာ ချထားပုံရတယ်။ ကျွန်မ သူ့ရှေ့မှာ ထိုင်နေရင်း တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေမိတယ်။
“ယု… ကိုယ့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါ”
အဲ့ဒီစကားလုံးက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာပျက်သံပါပဲ။ ခွင့်လွှတ်ပါဆိုတဲ့နောက်မှာ ဘာတွေ လိုက်လာမလဲဆိုတာ ကျွန်မ ကောင်းကောင်းသိတယ်။
“တီနွဲ့လေးက… သူ မှားသွားခဲ့မှန်း သိပြီတဲ့။ သူ ကိုယ့်ကို တကယ်ချစ်ခဲ့တာပါတဲ့။ အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက သူက ငယ်သေးလို့ သူငယ်ချင်းတွေ စကားကို နားယောင်ခဲ့မိတာပါတဲ့။ အခု သူ ကိုယ်မရှိရင် မဖြစ်ဘူးဆိုပြီး ငိုနေတာကို မြင်ရတော့ ကိုယ်… ကိုယ် စိတ်မကောင်းဘူး ယုရာ”
ကျွန်မ ရယ်ချင်စိတ်ကို အောင့်ထားလိုက်ရတယ်။ စိတ်မကောင်းဘူး ဟုတ်လား။ ကျွန်မကိုရော သူ စိတ်မကောင်းမဖြစ်ဘူးလား။ တီနွဲ့လေး ငိုနေတာကို မြင်တော့ သူက ပျော့ညွှတ်သွားပြီး၊ ကျွန်မရဲ့ မေတ္တာတွေကိုတော့ သူက ရက်ရက်စက်စက် နင်းခြေတော့မလို့လား။
“ဒါဆို ကျွန်မကရော? ကျွန်မက ကိုရဲတင့်အတွက် ဘာလဲ။ တီနွဲ့လေး မလိုချင်လို့ ပစ်ထားတုန်းက ခဏနားခိုရတဲ့ အရိပ်တစ်ခုလား။ တီနွဲ့လေး ပြန်ခေါ်တော့ လိုက်သွားရအောင် ကိုရဲတင့်က ကျွန်မအတွက် ဘာမှမရှိခဲ့ဘူးလား”
ကျွန်မ အသံတွေ တုန်နေတယ်။ မျက်ရည်တွေက ထိန်းမရအောင် စီးကျလာပြီ။ ကိုရဲတင့်က ခေါင်းငုံ့ထားတယ်။
“မဟုတ်ပါဘူး ယုရာ။ ကိုယ် ယုကို တကယ်ချစ်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့… ကိုယ့်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ နွဲ့တင့်ကို အမြဲတမ်း စွဲလမ်းနေခဲ့တာ။ သူက ကိုယ့်ရဲ့ ပထမဆုံး အချစ်လေ။ သူ ကိုယ့်ကို ငြင်းလိုက်တုန်းက ကိုယ် သေမတတ် ခံစားခဲ့ရတာ။ အခု သူ ပြန်လာတော့… ကိုယ် မငြင်းနိုင်ဘူး”
အဲ့ဒါပါပဲ။ အနီးဆုံးလူက ပေးတဲ့ သစ္စာဖောက်မှု။ ကျွန်မ သူ့ကို အဖတ်ဆယ်ပေးခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ ကျိုးပဲ့နေတဲ့ နှလုံးသားကို ကျွန်မရဲ့ မေတ္တာတွေနဲ့ ဖာထေးပေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူကတော့ ကျွန်မ ပြုပြင်ပေးလိုက်တဲ့ သူ့ရဲ့ တန်ဖိုးတွေကို ယူပြီး သူ့ကို စွန့်ပစ်ခဲ့တဲ့ သူဆီကိုပဲ ပြန်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မဟာ တီနွဲ့လေးအတွက် ကိုရဲတင့်ဆိုတဲ့ ငါးကို အကောင်းဆုံး ပြန်ပြုပြင်ပေးလိုက်တဲ့ သူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားခဲ့တာပါ။
“သွားပါ ကိုရဲတင့်။ သွားပါ။ တီနွဲ့လေးဆီကိုပဲ ပြန်သွားလိုက်ပါ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ မှတ်ထားပါ… တီနွဲ့လေးဆိုတာ အရာတစ်ခုကို သူများလက်ထဲမှာ လှနေတာမြင်မှ ပြန်လိုချင်တတ်တာ။ ကိုရဲတင့်ကို သူ ပြန်လိုချင်တာဟာ ကိုရဲတင့်ကို ချစ်လို့ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မလက်ထဲမှာ ကိုရဲတင့်က တန်ဖိုးရှိနေတာကို သူ မကြည့်ရက်လို့ပဲ။ နောက်တစ်ခါ ကိုရဲတင့်ကို သူများတွေက ဝေဖန်လာရင် ကိုရဲတင့်ဟာ သူ့အတွက် ထပ်ပြီး အမှိုက်ဖြစ်သွားဦးမှာပဲ”
ကျွန်မ ပြောချင်တာတွေ အားလုံးကို ပြောပြီး လှည့်ထွက်လာခဲ့တယ်။ ကျောခိုင်းလာတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားက
အချိန်တွေ ကြာလာခဲ့ပါတယ်။ တီနွဲ့လေးနဲ့ ကိုရဲတင့်တို့ ပြန်တွဲနေကြတာကို တစ်မြို့လုံး သိကုန်ကြတယ်။ အမေကတော့ ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေရှာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ အရင်လို မဟုတ်တော့ဘူး။ နာကျင်မှုတွေကနေ ကျွန်မ သင်ခန်းစာ ရခဲ့ပါပြီ။
တစ်နေ့မှာတော့ အမေ အိမ်ကို ပြန်လာပြီး သတင်းတစ်ခု ပြောပြတယ်။
“နွဲ့တင်နဲ့ ကိုရဲတင့် ပြတ်ပြန်ပြီတဲ့အေ။ နွဲ့တင့်ရဲ့ အသိုင်းအဝိုင်းက ကိုရဲတင့်က အခုထိ ရာထူးမတိုးသေးဘူး၊ ဒီပုံစံအတိုင်းဆို နောင်ရေးမကောင်းဘူးလို့ ဝိုင်းပြောကြပြန်ရော။ အဲ့ဒါနဲ့ နွဲ့တင်က စိတ်ကုန်သွားပြန်ပြီတဲ့။ အခုတော့ ကိုရဲတင့်ကို ပစ်ထားပြီး တခြား တစ်ယောက်နဲ့ တွဲနေပြန်ပြီ”
ကျွန်မ စာဖတ်နေရာကနေ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်မိတယ်။ ရင်ထဲမှာတော့ ဘာခံစားချက်မှ မရှိတော့ဘူး။ ကိုရဲတင့်… သူ အခုတော့ နောင်တရနေမလား။ သူ စွန့်ပစ်ခဲ့တဲ့ ကျွန်မဆီကို ပြန်လာချင်နေမလား။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ လွတ်သွားတဲ့ ငါးတစ်ကောင်ကို ပြန်ဖမ်းဖို့ စိတ်ကူးမရှိတော့ပါဘူး။
ညနေစောင်းမှာ ကျွန်မ အဝတ်ဗီရိုကို ရှင်းရင်းနဲ့ ဟိုးအရင်က ဝတ်ခဲ့တဲ့ ထောပတ်စိမ်းရောင် အင်္ကျီလေးကို တွေ့လိုက်တယ်။ အထည်လေးကတော့ အရင်လိုပဲ လှနေတုန်းပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ အဲ့ဒီအထည်ကို ထပ်ပြီး မဝတ်ချင်တော့ဘူး။ အဲ့ဒီအထည်ကို ကြည့်လိုက်တိုင်း ကျွန်မရဲ့ မိုက်မဲခဲ့တဲ့ အချစ်တွေ၊ တစ်ဖက်သတ် ယုံကြည်မှုတွေကို သတိရနေလို့ပါပဲ။
ကျွန်မ အဲ့ဒီအထည်လေးကို အိတ်တစ်လုံးထဲ ထည့်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ အလှူအတန်း လုပ်တဲ့ နေရာတစ်ခုကို ပို့ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ပစ္စည်းတစ်ခုဟာ သူ့ကို တန်ဖိုးထားတဲ့သူဆီမှာပဲ ရှိသင့်တာပါ။ ကျွန်မလည်း ကိုရဲတင့်ကို တန်ဖိုးထားခဲ့ပေမဲ့ သူကိုယ်တိုင်က သူ့တန်ဖိုးကို ဖျက်ဆီးခဲ့တာပဲလေ။
လမ်းထိပ်ကို လမ်းလျှောက်ထွက်လာတော့ ကိုရဲတင့်နဲ့ လမ်းမှာ ဆုံပါတယ်။ သူ့မျက်နှာက အရမ်းကို အိုစာပြီး ညှိုးငယ်နေတယ်။ သူ ကျွန်မကို မြင်တော့ နှုတ်ဆက်ဖို့ ပြင်ပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ သူ့ကို မမြင်ဖူးသူတစ်ယောက်လိုပဲ လျစ်လျူရှုပြီး ကျော်ဖြတ်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာ အေးချမ်းသွားတယ်။ တစ်ခါက ကျွန်မ သိပ်ချစ်ခဲ့ရတဲ့သူဟာ အခုတော့ ကျွန်မအတွက် သူစိမ်းတစ်ယောက်ထက် မပိုတော့ဘူး။
တီနွဲ့လေးလည်း သူ့ရဲ့ ဇီဇာကြောင်တဲ့ အကျင့်တွေကြောင့် ဘယ်အရာမှာမှ တည်မြဲတဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို မရနိုင်တော့ပါဘူး။ ကိုရဲတင့်လည်း သူရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ လမ်းပေါ်မှာ သူကိုယ်တိုင် နောင်တတွေနဲ့ နေရစ်ခဲ့ပါစေ။ လွတ်သွားတဲ့ငါးဟာ ကန်ထဲကို ပြန်ရောက်သွားတာ မဟုတ်ဘူး၊ ပိုပြီး ကျယ်ပြောတဲ့ သမုဒ္ဒရာဆီကို ကူးခတ်သွားတာပါ။ ကျွန်မဟာ အဲ့ဒီသမုဒ္ဒရာထဲမှာ လွတ်လပ်စွာ ကူးခတ်နေတဲ့ ငါးတစ်ကောင် ဖြစ်သွားပါပြီ။
ကျွန်မ သင်ယူခဲ့ရတဲ့ သင်ခန်းစာကတော့... လူတစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဖိုးဆိုတာ သူတစ်ပါးရဲ့ အမြင်မှာ ရှိတာမဟုတ်ဘဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘယ်လောက် တန်ဖိုးထားသလဲဆိုတဲ့အပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်ဆိုတာပါပဲ။ ကိုယ့်တန်ဖိုးကို မသိဘဲ သူများ အလိုကျ လိုက်ကနေတဲ့သူဟာ ဘယ်တော့မှ စစ်မှန်တဲ့ ချစ်ခြင်းကို ပိုင်ဆိုင်ရမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဖိုးကို သူတစ်ပါးရဲ့ အမြင်နဲ့ တိုင်းတာပြီး ဆုံးဖြတ်တတ်သူဟာ မိမိလက်ထဲက အဖိုးတန်ဆုံးအရာတွေကို အမြဲတမ်း ဆုံးရှုံးနေရတတ်သည်။ -