နောင်တများစွားနဲ့ အိမ်ပြန်ခဲ့ရတဲ့ မိန်းကလေး
နောင်တများစွာနဲ့ အိမ်ပြန်ခဲ့ရတဲ့ မိန်းကလေး
ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ ညအလှဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ အဆိပ်သင့်နေတဲ့ ပန်းတစ်ပွင့်လိုပါပဲ။ လှပလွန်းပေမဲ့ အနားကပ်သွားရင် အသက်ရှူကျပ်စေတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က ဒီမြို့ကြီးကို ကျွန်မ ပထမဆုံး စခြေချခဲ့တုန်းက ရင်ထဲမှာ မျှော်လင့်ချက်တွေ တောင်ပုံရာပုံနဲ့။ အဖေ့ရဲ့ ဆေးဖိုးတွေရှာမယ်၊ မိသားစုနေဖို့ အိမ်လေးတစ်လုံး ဆောက်ပေးမယ်၊ ပြီးတော့ ချစ်ရသူ ဟိန်းနဲ့အတူ ဘဝသစ်တစ်ခု ထူထောင်မယ်ပေါ့။ ဟိန်းက ကျွန်မထက် ရန်ကုန်ကို နှစ်နှစ်စောရောက်နေတဲ့သူ။ သူက ကျွန်မရဲ့ လမ်းပြကြယ်၊ ကျွန်မရဲ့ အားကိုးရာ၊ ကျွန်မရဲ့ အရာရာပေါ့။ ကျွန်မ ရန်ကုန်ကို ရောက်ရောက်ချင်း သူပဲ အလုပ်ရှာပေးတယ်၊ နေစရာ စီစဉ်ပေးတယ်။ "စု ... ကိုယ်တို့ နှစ်ယောက် အလုပ်ကြိုးစားကြမယ်၊ ပိုက်ဆံစုမယ်၊ နောက်နှစ်ဆိုရင် လက်ထပ်ပြီး အိမ်ပြန်ကြမယ်နော်" လို့ သူက ကျွန်မရဲ့ လက်ကလေးတွေကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း ကတိပေးခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒီအချိန်တုန်းက သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ မြင်နေရတဲ့ ရိုးသားမှုတွေကို ကျွန်မ အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခဲ့မိတယ်။ ကျွန်မကတော့ မြို့ပြရဲ့ လူလိမ်လူညာတွေကြားမှာ သူကပဲ ကျွန်မကို ကာကွယ်ပေးမယ့်သူလို့ ထင်မှတ်ခဲ့တာ။ နေ့တိုင်း အလုပ်မှာ ပင်ပန်းသမျှ ညဘက်သူနဲ့ ဖုန်းပြောရရင်၊ သူနဲ့ တွေ့ရရင် အမောတွေ ပြေပျောက်ခဲ့ရတယ်။ "စုကို ကိုယ် အရမ်းချစ်တယ်" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းက ကျွန်မရဲ့ တစ်နေ့တာအတွက် အားဆေးတစ်ခွက်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအားဆေးတွေထဲမှာ အနှေးပြယ်အဆိပ်တွေ ပါနေမှန်း ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ အချစ်က မျက်ကန်းတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေခဲ့တာကို အခုမှ နောင်တရရုံကလွဲလို့ ဘာမှမတတ်နိုင်တော့ပါဘူး။
ရန်ကုန်ရောက်ပြီး တစ်နှစ်ခွဲလောက်မှာ ဟိန်းက သူ့ရဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတစ်ခု စချင်တယ်လို့ ပြောလာတယ်။ "စု ... ကိုယ် အောက်ခြေမှာပဲ တစ်သက်လုံး မနေချင်ဘူး၊ ကိုယ်ပိုင် လုပ်ငန်းလေးတစ်ခု ရှိမှ စုကိုလည်း ထားနိုင်မှာ" တဲ့။ ကျွန်မမှာ ရှိသမျှ စုဆောင်းထားတဲ့ ငွေလေးတွေကို သူ့လက်ထဲ အကုန်ထည့်ပေးခဲ့တယ်။ အဖေ့ဆီ ပို့ဖို့ချန်ထားတဲ့ ငွေလေးတွေတောင် သူ့အတွက်ဆိုပြီး ဖဲ့ပေးခဲ့မိတာ။ အဲဒီတင် မကသေးဘူး၊ ကျွန်မရဲ့ အသိမိတ်ဆွေတွေဆီကနေ အတိုးနဲ့ပါ ငွေတွေချေးပြီး သူ့ကို ပေးခဲ့မိတယ်။ "မပူနဲ့ စု ... သုံးလအတွင်း အရင်းရော အမြတ်ရော ပြန်ရစေရမယ်" လို့ သူက ကျိန်းသေပေါက် ပြောခဲ့တာလေ။ အဲဒီနောက်ပိုင်း သူ ကျွန်မဆီ လာတာ ကျဲလာတယ်။ ဖုန်းဆက်ရင်လည်း အလုပ်ရှုပ်နေတယ်ဆိုတာချည်းပဲ။ ကျွန်မကတော့ သူ့ကို အလုပ်တွေ တကယ်ရှုပ်နေရှာတယ်လို့ ထင်ပြီး နားလည်ပေးခဲ့တယ်။ "" ဖြစ်ပြီး ပြန်မလာတဲ့ တွေကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေပေမဲ့ "သူပင်ပန်းနေမှာပါ" ဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ပဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှစ်သိမ့်ခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ အိမ်က အမေကလည်း ဖုန်းဆက်လာတယ်၊ အဖေ့ရောဂါက ပိုဆိုးလာလို့ ငွေလိုနေပြီတဲ့။ ကျွန်မ ဟိန်းကို ဖုန်းဆက်တော့ သူက စိတ်မရှည်သလိုနဲ့ "စုကလည်း ကိုယ်က အခုမှ အကောင်အထည်ဖော်နေတာလေ၊ ခဏလေး စောင့်ပါဦး" လို့ ငေါက်သံပါပါနဲ့ ပြောခဲ့တယ်။ အဲဒီညက ကျွန်မ တစ်ညလုံး ငိုခဲ့ရတယ်။ ကိုယ်ချစ်တဲ့သူနဲ့ ကိုယ့်မိသားစုကြားမှာ ညပ်နေတဲ့ ခံစားချက်က ဘယ်လောက် နာကျင်ဖို့ကောင်းလဲဆိုတာ ကြုံဖူးသူမှ သိပါလိမ့်မယ်။
အခြေအနေတွေက ကျွန်မ ထင်ထားတာထက် ပိုဆိုးလာခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ချေးထားတဲ့ ငွေရှင်တွေက ကျွန်မ အလုပ်လုပ်တဲ့ ရုံးထိ လာတောင်းကြတယ်။ ရုံးက လူတွေရှေ့မှာ အရှက်ကွဲရုံတင်မကဘူး၊ အလုပ်ရှင်ကလည်း ဒီလိုပြဿနာတွေ မလိုချင်ဘူးဆိုပြီး ကျွန်မကို အလုပ်ထုတ်လိုက်တယ်။ တစ်နေ့တည်းမှာပဲ အလုပ်ပြုတ်၊ အကြွေးရှင်တွေ ဝိုင်း၊ ဟိန်းဆီ ဖုန်းဆက်တော့လည်း ဖုန်းက စက်ပိတ်ထားတယ်။ ကျွန်မ နေတဲ့ အဆောင်ခန်းထဲမှာ အမှောင်ထုနဲ့အတူ ဒူးနှစ်ဖက်ကို ပိုက်ပြီး ငိုနေမိတယ်။ "ငါ ဘာတွေ မှားသွားတာလဲ" လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထပ်ခါထပ်ခါ မေးနေမိတယ်။ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို ကြည့်လိုက်တိုင်း ဟိန်းဆီက ဖုန်းဝင်လာမလားဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက်က တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်လာတယ်။ အိမ်က ဖုန်းလာရင်လည်း မကိုင်ရဲတော့ဘူး။ အဖေ့အတွက် ငွေမပို့နိုင်ရုံတင်မကဘူး၊ ကိုယ့်မှာလည်း ပြန်စရာ ပြေးစရာ မြေမရှိတော့တဲ့ အခြေအနေ။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဟိန်းရဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ဆီကနေ ဖုန်းဝင်လာတယ်။ "စု ... မင်းကို ငါ အားနာပေမဲ့ ပြောမှဖြစ်တော့မယ်၊ ဟိန်းက နယ်မှာ သူ့မိန်းမနဲ့ ကလေးဆီ ပြန်သွားပြီ" တဲ့။ အဲဒီစကားတစ်ခွန်းက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို ဗုန်းဗုန်းလဲအောင် ဖြိုချလိုက်သလိုပါပဲ။ သူက အိမ်ထောင်ရှိပြီးသားတဲ့လား။ ကျွန်မဆီက ယူသွားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေက သူ့မိသားစုရဲ့ အကြွေးတွေကို ဆပ်ဖို့တဲ့လား။ ကျွန်မဟာ သူ့အတွက်တော့ လွယ်လွယ်နဲ့ လှည့်စားလို့ရတဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတစ်ခု သက်သက်ပဲလား။
ကျွန်မ အရူးတစ်ယောက်လို ဟိန်း နေခဲ့တဲ့
နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်မမှာ ပါလာတဲ့ အဝတ်အစား အိတ်ကလေး တစ်လုံးနဲ့ နောင်တတွေကို ထုပ်ပိုးပြီး အိမ်ပြန်တဲ့ ကားပေါ်ကို တက်ခဲ့ရတယ်။ ကားပြတင်းပေါက်ကနေ မြင်နေရတဲ့ ရန်ကုန်ရဲ့ မီးရောင်တွေက ကျွန်မကို လှောင်ပြောင်နေသလိုပဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က မျှော်လင့်ချက်အပြည့်နဲ့ လာခဲ့တဲ့ မိန်းကလေးဟာ အခုတော့ ဘဝကျိုးပျက်ပြီး အရှုံးသမားတစ်ယောက်အဖြစ် ပြန်လာခဲ့ရပြီ။ ရွာထိပ်ကို ရောက်တော့ လမ်းတွေက အရင်အတိုင်းပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ အရင်လို မဟုတ်တော့ဘူး။ အိမ်ထဲကို ဝင်လိုက်တဲ့အခါ အဖေ့ရဲ့ ဓာတ်ပုံဘေးမှာ ဖယောင်းတိုင်လေး ထွန်းထားတာကို တွေ့ရတယ်။ အမေက ကျွန်မကို တွေ့တာနဲ့ ပြေးဖက်ပြီး ငိုတော့တာပဲ။ ကျွန်မမှာတော့ ငိုဖို့ မျက်ရည်တောင် မကျန်တော့ဘူး။ ရင်ထဲမှာ ဆို့နင့်နေတဲ့ ခံစားချက်ကြီးက စကားလုံးတွေနဲ့ ဖော်ပြလို့ မရအောင်ပါပဲ။ အိမ်လေးက ဟောင်းနွမ်းနေတုန်းပဲ၊ ကျွန်မ ဆောက်ပေးမယ်ဆိုတဲ့ အိမ်သစ်လေးကတော့ စိတ်ကူးထဲမှာတင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။ ကျွန်မ အဖေ့အုတ်ဂူရှေ့မှာ ဒူးထောက်ထိုင်ရင်း တောင်းပန်စကားတွေ ဆိုနေမိတယ်။ "အဖေ ... သမီးကို ခွင့်လွှတ်ပါ၊ သမီး မှားခဲ့ပါတယ်" လို့။ ဘဝဆိုတာ တစ်ခါတလေ ပြန်ပြင်ဖို့ အခွင့်အရေး မပေးတတ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်မ အခုမှ နားလည်ခဲ့ရတယ်။ အချစ်ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခဲ့တဲ့ အကျိုးဆက်က နောင်တဆိုတဲ့ ဆူးတွေပဲ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ အခုတော့ ကျွန်မမှာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး။ ကျိုးပျက်သွားတဲ့ ဘဝတစ်ခုနဲ့ ဖြေမဆည်နိုင်တဲ့ နောင်တတွေပဲ ကျန်တော့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီအပျက်အစီးတွေကြားကနေ ကျွန်မ ပြန်ထရမယ်။ အဖေ မရှိတော့ပေမဲ့ အမေ့အတွက် ကျွန်မ အသက်ရှင်ရမယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ အိပ်မက်တွေအတွက် မဟုတ်ဘဲ အမှန်တရားတွေအတွက်ပေါ့။
ဘဝဆိုတာ အမှားတစ်ခုကို ပြင်ဆင်ဖို့ တစ်ခါတလေ သက်တမ်းတစ်ခုလုံးနဲ့ ရင်းရတတ်ပါတယ်။ အချစ်ဆိုတာ မျက်စိမှိတ်ယုံကြည်ရမယ့်အရာမဟုတ်ဘဲ ဦးနှောက်နဲ့ နှလုံးသား မျှတစွာ အသုံးပြုရမယ့် ခရီးတစ်ခုသာ ဖြစ်ပါတယ်။ မိမိကိုယ်ကိုယ် တန်ဖိုးမထားနိုင်သရွေ့ သူတစ်ပါးရဲ့ တန်ဖိုးထားမှုကိုလည်း ရရှိနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။