ဘဝရဲ့နေဝင်ချိန်ထိယုတ်မာသူ
ဘဝရဲ့နေဝင်ချိန်ထိယုတ်မာသူ
ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်က နေဝင်ရိုးရီဆည်းဆာဟာ သွေးရောင်လွှမ်းနေတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အိုမင်းရင့်ရော်နေတဲ့ လက်ချောင်းတွေကြားမှာ စီးကရက်တစ်လိပ်က တငွေ့ငွေ့လောင်ကျွမ်းနေတုန်း။
“ကိုကျော်... ရေ... ရေသောက်ချင်တယ်...”
သူမရဲ့ အသံက အက်ရှရှနဲ့ ထွက်ပေါ်လာတယ်။ ကျွန်တော် မကြားချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ဆေးလိပ်ကိုပဲ ဆက်သောက်နေမိတယ်။ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ် က ပုံရိပ်တွေက ရုပ်ရှင်ကားတစ်ချပ်လို ဖြတ်ပြေးနေတယ်။ မေသွေးနဲ့ ကျွန်တော် လက်ထပ်ခဲ့တာ ချစ်လို့မှမဟုတ်ဘဲ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ စီးပွားရေး လောဘတွေ၊ ရည်မှန်းချက်တွေအတွက် သူမရဲ့ ဖခင်ပိုင်ဆိုင်တဲ့ ကုမ္ပဏီကို လိုချင်လို့ ကျွန်တော် အကွက်ကျကျ ချဉ်းကပ်ခဲ့တာ။ သူမကတော့ ရိုးအသူမို့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အချစ်အတုအယောင်တွေကို တကယ်ထင်ပြီး ဘဝကို ပုံအပ်ခဲ့တယ်။
“ကိုကျော်... လို့...”
သူမ တုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့ ထပ်ခေါ်ပြန်တယ်။ ကျွန်တော် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချပြီး ရေဖန်ခွက်ကို ကြမ်းတမ်းစွာ လှမ်းယူလိုက်တယ်။ ရေတွေကို သူမပါးစပ်ထဲ လောင်းထည့်လိုက်တော့ သူမ ချောင်းတွေ တဟွတ်ဟွတ် ဆိုးလာတယ်။ ကျွန်တော့်လက်ထဲက ရေတွေ သူမရဲ့ အင်္ကျီရင်ဘတ်မှာ စိုရွှဲသွားပေမယ့် ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်ဘူး။ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ သူမဟာ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုပဲ။
“ဖြည်းဖြည်းတိုက်ပါ ကိုကျော်ရယ်... မေ... မောလို့ပါ...”
သူမက မျက်ရည်ဝဲနေတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တယ်။ အဲဒီမျက်လုံးတွေကို ကျွန်တော် မုန်းတယ်။ အမြဲတမ်း ခွင့်လွှတ်နားလည်ပေးနေတဲ့ အဲဒီအကြည့်တွေကို ကျွန်တော် ရွံရှာတယ်။ ကျွန်တော့်ဘဝမှာ သူမဟာ အတားအဆီးတစ်ခုလိုပဲ ခံစားခဲ့ရတာ။ ကျွန်တော် အပြင်မှာ မိန်းမရှုပ်ခဲ့သမျှ၊ သူမကို လူပုံအလယ်မှာ နှိမ်ချခဲ့သမျှ သူမဟာ တစ်ခွန်းမှ ပြန်မပြောခဲ့ဘူး။ အဲဒါကပဲ ကျွန်တော့်ကို ပိုပြီး ယုတ်မာချင်စိတ် ပေါက်စေခဲ့တာလား။
“နင် မောနေရင်လည်း ငြိမ်ငြိမ်နေစမ်းပါ မေသွေး။ ငါ့မှာလည်း တစ်နေ့လုံး အလုပ်တွေနဲ့ ပင်ပန်းလာတာ။ နင့်ကို ပြုစုနေရတာနဲ့တင် ငါ့ဘဝက ကုန်ဆုံးနေပြီ”
ကျွန်တော် ပြောလိုက်တဲ့စကားက ဓားတစ်စင်းလို ထက်မြက်မှန်း သိပေမယ့် ကျွန်တော် မရပ်တန့်ခဲ့ဘူး။ သူမ မျက်တောင်လေးတွေ တုန်ခယသွားပြီး မျက်ရည်တစ်စက်က ပါးပြင်ပေါ်ကို စီးကျလာတယ်။ သူမ ဘာမှပြန်မပြောတော့ဘဲ မျက်လုံးလေးမှိတ်ပြီး ငြိမ်သက်သွားတယ်။
လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်လောက်က ကျွန်တော့်ရဲ့ ဖောက်ပြန်မှုတွေကို မေသွေး သိခဲ့တဲ့နေ့က အဖြစ်အပျက်ကို အခုထိ မှတ်မိနေသေးတယ်။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော်ဟာ အောင်မြင်နေတဲ့ လုပ်ငန်းရှင်တစ်ယောက်။ ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ပန်းနုရောင် သစ်လွင်တဲ့ ငယ်ရွယ်တဲ့ မိန်းကလေးတွေ ဝိုင်းဝိုင်းလည်နေချိန်။ မေသွေးကတော့ အိမ်မှာ ဟင်းနံ့တထောင်းထောင်းနဲ့ ကျွန်တော့်ကို စောင့်နေတတ်တဲ့ အိမ်ရှင်မရင့်ကြီးပေါ့။
တစ်ရက်မှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အတွင်းရေးမှူးမလေးနဲ့ ဟိုတယ်တစ်ခုမှာ ရှိနေတုန်း မေသွေး ရောက်လာခဲ့တယ်။ သူမ ဒေါသတကြီး ရန်ဖြစ်မယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ သူမက တည်ငြိမ်လွန်းနေတယ်။ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တဲ့ သူမရဲ့ အကြည့်တွေမှာ နာကျင်မှုထက် သနားကရုဏာတွေ ပိုများနေသလိုပဲ။
“ကိုကျော်... အိမ်ပြန်ရအောင်နော်။ မေ ဘာမှ မသိချင်ဘူး။ ကို့ကို ဘယ်သူမှ မသိစေချင်ဘူး”
သူမက တိုးတိုးလေး ပြောခဲ့တာ။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော်ကတော့ သူမကို လူအများရှေ့မှာ ပါးရိုက်ခဲ့တယ်။ “နင် ငါ့ကိစ္စထဲ ဝင်မပါနဲ့။ နင့်အဖေ ဆုံးပြီးကတည်းက နင်ဟာ ငါ့အတွက် အသုံးမဝင်တဲ့ အရုပ်တစ်ခုပဲ” လို့ ကျွန်တော် ဟိန်းဟောက်ခဲ့တယ်။ အဲဒီနေ့က သူမရဲ့ မျက်နှာက သွေးမရှိသလို ဖြူလျော်သွားခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ သူမဟာ အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ကျွန်တော့်အတွက် ထမင်းဝိုင်းကို အဆင်သင့် ပြင်ထားဆဲပဲ။
ကျွန်တော် သူမကို နည်းမျိုးစုံနဲ့ နှိပ်စက်ခဲ့တယ်။ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာရော၊ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာပါ ကျွန်တော် ယုတ်မာခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ အမွေပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ကျွန်တော့်နာမည် ပြောင်းလိုက်တဲ့အခါမှာလည်း သူမက လက်မှတ်ထိုးပေးခဲ့တာပဲ။ “ကို့အတွက် အဆင်ပြေမယ်ဆိုရင် မေ အားလုံး ပေးပါတယ်” တဲ့။ အဲဒီစကားကို ကြားရတဲ့အခါ ကျွန်တော်ကတော့ သူမကို အူကြောင်ကြောင်နိုင်လွန်းတဲ့ မိန်းမလို့ပဲ သတ်မှတ်ခဲ့တာ။
အခုတော့ သူမ ကုတင်ပေါ်မှာ လှဲနေရပြီ။ ကျွန်တော်ကတော့ သူမကို ဆေးရုံတောင် မတင်ဘဲ အိမ်မှာပဲ ထားထားတာ။ ဆေးရုံစရိတ်တွေကို ကျွန်တော် နှမြောတယ်။ ပြီးတော့ သူမကို မြန်မြန်သေစေချင်တဲ့ စိတ်ကလည်း ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ ကိန်းအောင်းနေတာ ကြာပြီ။ ကျွန်တော်ဟာ တကယ်ပဲ ဘဝရဲ့ နေဝင်ချိန်ထိ ယုတ်မာနေတဲ့ လူတစ်ယောက်လားဆိုတာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးကြည့်မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ မာန်မာနတွေက အမှန်တရားကို လက်ခံဖို့ ငြင်းဆန်နေတုန်းပါပဲ။
ရက်သတ္တပတ်တွေ ကုန်လွန်သွားတာနဲ့အမျှ မေသွေးရဲ့ အခြေအနေက ပိုဆိုးလာတယ်။ သူမဟာ အစားလည်း မဝင်တော့ဘူး၊ စကားလည်း မပြောနိုင်တော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခါတလေ ကျွန်တော် အနားက ဖြတ်သွားရင် သူမရဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေက ကျွန်တော့်အင်္ကျီစကို လှမ်းဆွဲတတ်တယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ ရွံရှာစွာနဲ့ပဲ သူမရဲ့ လက်တွေကို ခါချပစ်လေ့ရှိတယ်။
“ကိုကျော်... မေ့ကို... တစ်ခုလောက်... နားထောင်ပေးပါဦး...”
တစ်ညမှာ သူမ အားယူပြီး စကားပြောလာတယ်။ ကျွန်တော် စိတ်မရှည်စွာနဲ့ ကုတင်ဘေးမှာ ထိုင်လိုက်တယ်။
“ဘာလဲ... မြန်မြန်ပြော။ ငါ အိပ်ချင်ပြီ”
“ကိုကျော်... မေ့ဗီရိုထဲက... သေတ္တာအပြာလေးကို... မေ သေရင်... ဖွင့်ကြည့်ပါနော်။ အဲဒီမတိုင်ခင်တော့... မဖွင့်ပါနဲ့ဦး...”
သူမရဲ့ အသံက တိုးလွန်းလို့ ကျွန်တော် နားကပ်ပြီး နားထောင်ခဲ့ရတာ။ ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပေမယ့် စိတ်ထဲမှာတော့ ‘အပိုတွေ’ လို့ပဲ တွေးနေမိတယ်။ ဒီမိန်းမမှာ ဘာလျှို့ဝှက်ချက် ရှိမှာလဲ။ သူမရဲ့ အဖေကွယ်လွန်ကတည်းက ပိုင်ဆိုင်မှု အားလုံးကို ကျွန်တော် ယူထားပြီးသားပဲ။
အဲဒီညက ကျွန်တော် အိပ်မက်ဆိုးတွေ မက်ခဲ့တယ်။ အိပ်မက်ထဲမှာ မေသွေးက ဖြူစင်တဲ့ အဝတ်အစားတွေနဲ့ ကျွန်တော့်ကို လက်ယပ်ခေါ်နေတယ်။ ကျွန်တော် သူမဆီကို သွားဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် ကျွန်တော့်ခြေထောက်အောက်မှာ သွေးတွေနဲ့ ပြည့်နေတဲ့ ချောက်ကမ္ဘာကြီးက စောင့်ကြိုနေသလိုပဲ။ ကျွန်တော် အလန့်တကြား နိုးလာတော့
ကျွန်တော့်ဘဝမှာ သူမကို ဘယ်တုန်းကမှ ချစ်ခဲ့သလားလို့ ပြန်စဉ်းစားကြည့်မိတယ်။ မရှိဘူး။ ကျွန်တော် ချစ်ခဲ့တာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အတ္တနဲ့ အောင်မြင်မှုကိုပဲ။ သူမကတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အတ္တတွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးတဲ့ စတေးခံ နွားတစ်ကောင်လိုပဲ။ သူမရဲ့ ဝေဒနာတွေကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော် ပျော်ရွှင်ခဲ့တာ မဟုတ်ပေမယ့် ဘာမှ မခံစားရတာက ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းနေတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ လူသားတစ်ယောက်ရဲ့ နှလုံးသား ပျောက်ဆုံးနေတဲ့သူ ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။
မိုးသောက်ယံ အချိန်မှာ မေသွေးရဲ့ အသက်ရှူသံတွေ ရပ်တန့်သွားခဲ့တယ်။ သူမဟာ အေးစက်ငြိမ်သက်စွာနဲ့ ဘဝကို စွန့်ခွာသွားခဲ့ပြီ။ သူမရဲ့ မျက်နှာလေးကတော့ ထူးဆန်းစွာနဲ့ ငြိမ်းချမ်းနေသလိုပဲ။ ကျွန်တော် သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ပိတ်ပေးလိုက်တဲ့အချိန်မှာတောင် ကျွန်တော့်ဆီက မျက်ရည်တစ်စက် ကျမလာခဲ့ဘူး။ လူမှုရေးအရ လုပ်စရာရှိတာတွေကို လုပ်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သူမ ပြောခဲ့တဲ့ သေတ္တာအပြာလေးကို သတိရသွားတယ်။
ကျွန်တော် ဗီရိုထဲက သေတ္တာလေးကို ထုတ်ယူလိုက်တယ်။ သေတ္တာလေးက အတော်လေး ဟောင်းနွမ်းနေပြီ။ ကျွန်တော် သော့ကို ဖွင့်ပြီး အတွင်းထဲကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ စာရွက်တချို့နဲ့ ဒိုင်ယာရီစာအုပ်လေးတစ်အုပ်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
ပထမဆုံး တွေ့လိုက်ရတဲ့ စာရွက်က ဆေးစစ်ချက် မှတ်တမ်းတစ်ခု။ အဲဒီမှတ်တမ်းကို ဖတ်ကြည့်ရင်း ကျွန်တော့်လက်တွေ တုန်ယင်လာတယ်။ အဲဒါက မေသွေးရဲ့ ဆေးစစ်ချက် မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆေးစစ်ချက်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်က မှတ်တမ်းတစ်ခု။ ကျွန်တော့်မှာ မျိုးပွားနိုင်စွမ်းမရှိတဲ့ ရောဂါရှိနေတာကို သူမက ကျွန်တော့်ကို မပြောဘဲ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာ။
ဘာဖြစ်လို့လဲ? အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော်ဟာ ယောကျာ်းရင့်မာကြီး တစ်ယောက်အဖြစ် ဂုဏ်ယူနေချိန်။ ကျွန်တော့်မှာ သားသမီး မရတာဟာ မေသွေးကြောင့်လို့ပဲ ကျွန်တော် သတ်မှတ်ပြီး သူမကို နှိပ်စက်ခဲ့တာ။ “နင်က မြုံနေတဲ့ မိန်းမ၊ အသုံးမကျတဲ့ မိန်းမ” လို့ ကျွန်တော် နေ့တိုင်း ဆဲဆိုခဲ့တာ။ သူမကတော့ အဲဒီအပြစ်တွေကို သူမရဲ့ အပြစ်တွေအဖြစ် ငြိမ်ခံပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ သိက္ခာကို စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့တာပေါ့။
ကျွန်တော် နောက်ထပ် စာရွက်တစ်ရွက်ကို လှန်လိုက်တယ်။ အဲဒါက ငွေစာရင်း မှတ်တမ်းတွေ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်က ကျွန်တော့်ရဲ့ ကုမ္ပဏီ အကြီးအကျယ် ရှုံးနိမ့်ပြီး ဒေဝါလီခံရမယ့် အခြေအနေမှာ ဘယ်ကမှန်းမသိတဲ့ ငွေလုံးငွေရင်းတွေ ရောက်လာပြီး ကုမ္ပဏီ ပြန်လည် နာလန်ထူခဲ့တာကို သတိရမိတယ်။ အဲဒီငွေတွေက သူမရဲ့ မိခင်ဘက်က အမွေရထားတဲ့ မြေကွက်တွေကို တိတ်တဆိတ် ရောင်းချပြီး ထည့်ဝင်ပေးခဲ့တာတဲ့။ ကျွန်တော်ကတော့ အဲဒီအချိန်မှာ တခြားမိန်းမတစ်ယောက်နဲ့ ပျော်ပါးနေပြီး ကုမ္ပဏီ အောင်မြင်လာတာဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ တော်မှုကြောင့်လို့ပဲ ထင်နေခဲ့တာ။
ဒိုင်ယာရီရဲ့ နောက်ဆုံးစာမျက်နှာမှာ သူမရဲ့ လက်ရေး တုန်တုန်ရီရီနဲ့ ရေးထားတဲ့ စာလေးတစ်ကြောင်းကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
“ကိုကျော်... ကို့ကို မေ အရမ်းချစ်တယ်။ ကို့ရဲ့ မာနတွေ မကျိုးပဲ့စေချင်လို့ မေ အားလုံးကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာပါ။ မေ ရှိနေတာက ကို့အတွက် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေခဲ့ရင် ခွင့်လွှတ်ပါနော်။ မေ သေသွားရင်တော့ ကို့ရဲ့ ဘဝသစ်မှာ ပျော်ရွှင်ပါစေ။”
ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ထဲမှာ ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ အောင်မြင်နေတဲ့သူ၊ တော်တဲ့သူ၊ ထက်မြက်တဲ့သူလို့ ထင်နေခဲ့တာ။ တကယ်တော့ ကျွန်တော်ဟာ သူမရဲ့ မေတ္တာအရိပ်အောက်မှာ ခိုလှုံနေရတဲ့ သူတောင်းစားတစ်ယောက်ပါလား။ ကျွန်တော် သူမကို ယုတ်မာခဲ့သမျှ၊ နှိပ်စက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးက ကျွန်တော့်ဆီကို နောင်တတွေအဖြစ် အဆပေါင်းများစွာနဲ့ ပြန်ရောက်လာခဲ့ပြီ။
ကျွန်တော် မေသွေးရဲ့ အလောင်းဘေးမှာ ဒူးထောက်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမကတော့ ပြန်မနိုးလာတော့ဘူး။ ကျွန်တော် တောင်းပန်ချင်တဲ့ စကားတွေ၊ မှားခဲ့သမျှ နောင်တတွေကို နားထောင်ပေးမယ့်သူ မရှိတော့ဘူး။ သူမရဲ့ အေးစက်နေတဲ့ လက်ကလေးကို ယူပြီး ကျွန်တော့်ပါးပေါ် တင်လိုက်ပေမယ့် နွေးထွေးမှု မရှိတော့ဘူး။
ကျွန်တော်ဟာ ဘဝရဲ့ နေဝင်ချိန်အထိ ယုတ်မာခဲ့သူပါ။ သူမရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်အထိတောင် ကျွန်တော်က ကြင်နာမှု တစ်စက်မှ မပေးခဲ့ဘူး။ သူမကတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ယုတ်မာမှုတွေကို မေတ္တာနဲ့ တုံ့ပြန်ပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ သိက္ခာနဲ့ ဘဝကို ကာကွယ်ပေးသွားခဲ့တယ်။ အခုတော့ ကျွန်တော့်မှာ အားလုံးရှိနေပေမယ့် ဘာမှ မရှိတော့သလိုပဲ။
ခြံထဲက သစ်ပင်ကြီးတွေက လေတိုက်လို့ လှုပ်ခတ်နေတယ်။ နေဝင်သွားပြီ။ အမှောင်ထုက ကျွန်တော့်ဘဝထဲကို တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာ၊ ဒီစည်းစိမ်တွေကြားမှာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီ။ နောင်တဆိုတာ နောက်ကျမှ ရတတ်တဲ့ အရာလို့ လူတွေ ပြောကြတာကို ကျွန်တော် အခုမှ လက်တွေ့ ခံစားရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ နောင်တကတော့ နောက်ကျလွန်းရုံတင်မကဘူး၊ ပြင်ဆင်ခွင့်တောင် မရှိတော့တဲ့ ငရဲတစ်ခုလိုပါပဲ။
ကျွန်တော် မှောင်မည်းနေတဲ့
ဘဝရဲ့ နေဝင်ချိန်မှာ ကျွန်တော် နားလည်လိုက်တာက... ကိုယ့်အပေါ် ကောင်းတဲ့သူကို နှိပ်စက်ရတာဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အယုတ်မာဆုံး အလုပ်ပဲ ဆိုတာပါပဲ။ အဲဒီအမှားအတွက် ပေးဆပ်ရတဲ့ တန်ဖိုးကတော့ တစ်သက်လုံး မဆုံးနိုင်တဲ့ နောင်တမျက်ရည်တွေပါပဲ။
သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဖိုးကို သူ ရှိနေစဉ်မှာ မသိဘဲ၊ သူ မရှိတော့မှ သိလာရခြင်းဟာ ဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံးသော ကျရှုံးခြင်း ဖြစ်သည်။ တောင်းပန်ခွင့် ရှိနေသေးတဲ့ အချိန်မှာ မြတ်နိုးတန်ဖိုးထားပါ။ နောင်တဆိုတာ ပြုပြင်ဖို့ အချိန်မရှိတော့တဲ့အခါမှ ရောက်လာတတ်တဲ့ ဧည့်သည်ဆိုး ဖြစ်သည်။