သူငယ်ချင်းနဲ့ဖောက်ပြန်တဲ့ ချစ်သူ
စိမ်းဖတ်ဖတ် သန်းနေတဲ့ မနက်ခင်းရဲ့ အလင်းရောင်ဟာ ပြတင်းပေါက် လိုက်ကာစတွေကြားကနေ ကျွန်မရဲ့ မျက်နှာပေါ်ကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာတယ်။ အိပ်ရာဘေးက နေရာလွတ်လေးကို လှမ်းစမ်းမိတော့ အေးစက်နေတဲ့ အထိအတွေ့ကိုပဲ ခံစားရတယ်။ သူ မရှိတော့ဘူး။ ဒါဟာ အသစ်အဆန်းတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မတို့ရဲ့ လေးနှစ်တာ ချစ်သူသက်တမ်းတုန်းက သူဟာ ကျွန်မရဲ့ မနက်ခင်းတိုင်းကို နွေးထွေးတဲ့ အနမ်းတွေ၊ ကြင်နာတဲ့ စကားလုံးတွေနဲ့ စတင်ပေးခဲ့သူပါ။ အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက သူဟာ ကျွန်မကို မျက်နှာတစ်ချက် မငြိုးစေခဲ့ဘူး။ ပတ်ဝန်းကျင်က လူတိုင်းက ကျွန်မကို ကံကောင်းလိုက်တာလို့ အားကျခဲ့ကြတာ။ ကျွန်မကိုယ်တိုင်လည်း ကမ္ဘာပေါ်မှာ အပျော်ဆုံး မိန်းကလေးလို့ ထင်ခဲ့မိတယ်။
ဒါပေမဲ့ လူကြီးချင်း စကားပြော၊ တောင်းရမ်းပြီး လက်ထပ်ဖို့ ရက်သတ်မှတ်ပြီးတဲ့ အချိန်မှာပဲ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးက ပထမဆုံးအကြိမ် ပြိုလဲခဲ့ရတယ်။ သူ အရင်က တခြားတစ်ယောက်နဲ့ ဖောက်ပြန်ခဲ့ဖူးတာကို ကျွန်မ သိလိုက်ရတယ်။ အဲ့ဒီတုန်းက သူ ကျွန်မရဲ့ ခြေထောက်ကို ဖက်ပြီး ငိုယိုတောင်းပန်ခဲ့တာတွေကို အခုထိ မျက်စိထဲ မြင်ယောင်နေတုန်းပဲ။ "ဒါတွေက အတိတ်ကပါ နှင်းရယ်၊ အခု နှင်းကလွဲလို့ ဘယ်သူ့ကိုမှ ကိုယ်မချစ်ဘူး၊ ကိုယ့်ကို တစ်ခါပဲ ခွင့်လွှတ်ပေးပါ" တဲ့။ ချစ်လွန်းတဲ့ စိတ်က အမှားအမှန်ကို ဝေခွဲမရအောင် ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့တယ်။ လက်ရှိမှာမှ မဟုတ်တာပဲဆိုတဲ့ အသိနဲ့ ကျွန်မ သူ့ကို ခွင့်လွှတ်ခဲ့တယ်၊ လက်ထပ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီ ခွင့်လွှတ်ခြင်းဟာ ကျွန်မရဲ့ ဘဝကို ငရဲတွင်းထဲ ဆွဲချလိုက်တာမှန်း အဲ့ဒီအချိန်က မသိခဲ့ဘူး။
အခန်း () — အက်ကြောင်းထင်လာတဲ့ မှန်တစ်ချပ်
လက်ထပ်ပြီးနောက်ပိုင်းမှာတော့ သူဟာ ကျွန်မ သိခဲ့တဲ့ သူ မဟုတ်တော့ဘူး။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဗီဇဆိုတာ ပြောင်းလဲဖို့ သိပ်ခက်ခဲတာပဲလား။ သူဟာ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက်နဲ့ အီစီကလီလုပ်တာ၊ ဖုန်းထဲမှာ အမျိုးသမီးတွေရဲ့ ဓာတ်ပုံတွေကို ဝှက်သိမ်းတာတွေ စလုပ်လာတယ်။ အရင်ကဆိုရင် Facebook Password တောင် ပေးထားတဲ့သူက အခုတော့ ဖုန်းကိုတောင် အနားမကပ်ခံတော့ဘူး။ ဖုန်းမှာ Password တွေ အထပ်ထပ်ခံထားပြီး ကျွန်မ သိမှာကို သိပ်ကြောက်နေသလိုပဲ။ ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခု မဟုတ်တော့ဘူးလို့ ထင်လိုက်တာနဲ့ ဖုန်းကို ခိုးကြည့်မိရင် အမြဲတမ်း မှန်နေတတ်တာကလည်း ကျွန်မအတွက်တော့ ကျိန်စာတစ်ခုလိုပါပဲ။
ကျွန်မတို့ကြားမှာ ရန်ပွဲတွေ ခပ်စိပ်စိပ် ဖြစ်လာတယ်။ စကားပြောပုံတွေကလည်း ရည်းစားဘဝတုန်းကနဲ့ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးလို ကွာခြားသွားပြီ။ အရင်က ကြင်နာတတ်တဲ့ လေသံတွေဟာ အခုတော့ အဆိပ်သင့်နေတဲ့ မြှားတွေလို ကျွန်မရဲ့ ရင်ဘတ်ကို လာလာမှန်တယ်။ "မင်း အဲ့လောက် စပ်စုနေလို့ ပြဿနာဖြစ်တာ၊ မစပ်စုဘဲ နေရင် အားလုံး အေးဆေးပဲ" တဲ့။ သူက ကျွန်မကို အပြစ်သားတစ်ယောက်လို ပြန်စွပ်စွဲတယ်။ ကျွန်မကပဲ သူ့ရဲ့ လွတ်လပ်ခွင့်ကို ပိတ်ပင်နေသလို၊ ကျွန်မကပဲ အိမ်ထောင်ရေးကို ဖျက်ဆီးနေသလိုမျိုးပေါ့။ ကျွန်မ စိတ်ပျက်လွန်းလို့ အိမ်ပေါ်ကနေ ဆင်းသွားတဲ့အထိ အကြီးအကျယ် ဖြစ်ဖူးပေမဲ့ သူကတော့ မပြောင်းလဲခဲ့ဘူး။ ခဏတဖြုတ် ပြန်ချော့တယ်၊ ပြီးရင် ဒီအကျင့်ကိုပဲ ပြန်လုပ်တယ်။ ကျွန်မလည်း စိတ်ဓာတ်တွေ အရမ်းကျပြီး ဘာဆက်လုပ်ရမလဲ မသိတဲ့ လမ်းပျောက်သူတစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့ရတယ်။
အခန်း () — နှလုံးသားရဲ့ ပြိုလဲခြင်း
ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ရန်ပွဲကတော့ အဆိုးဆုံးပဲ။ သူ ဖုန်းပြောနေတာကို ကျွန်မ ဝင်မေးမိရာကနေ စတာ။ သူက ကျွန်မကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေထဲမှာ ရွံရှာမှုတွေတောင် ပါနေသလားလို့ ထင်ရတယ်။ သူ ပြောလိုက်တဲ့ စကားတစ်ခွန်းက ကျွန်မရဲ့ နားထဲမှာ အခုထိ ပဲ့တင်ထပ်နေတုန်းပဲ။ "ငါ့စရိုက်နဲ့ငါပဲ၊ မင်း လက်မခံနိုင်ရင် ထွက်သွားလို့ရတယ်" တဲ့။ အဲ့ဒီစကားက သိပ်လှတာပဲနော်။ ကိုယ်တိုင်က အမှားတွေ လုပ်နေပြီးတော့ အဲ့ဒါကို 'စရိုက်' လို့ အမည်တပ်လိုက်တာ။ ကျွန်မလေ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ဓားနဲ့ အမွှန်းခံလိုက်ရသလိုပဲ။
ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက အဲ့ဒီလိုတွေ လုပ်နေတာကလွဲရင် သူက ကျွန်မအပေါ် သိပ်ကောင်းပေးတာပဲ။ ဂရုစိုက်တယ်၊ လိုတာမှန်သမျှ ဖြည့်ဆည်းပေးတယ်၊ တစ်ခါတလေကျရင်လည်း သိပ်ချစ်ပြပြန်ရော။ အဲ့ဒီ 'အကောင်း' တွေကပဲ ကျွန်မကို ဒီအိမ်ထောင်ရေးထဲမှာ ချည်နှောင်ထားတဲ့ ကြိုးတွေ ဖြစ်နေတယ်။ ပြတ်သားချင်ပေမယ့် စိတ်က မပြတ်နိုင်ဘူး ဖြစ်နေတာ။ သူက ကျွန်မကို ရူးအောင် လုပ်နေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မကိုယ်တိုင်ကပဲ ရူးနေတာလား မဝေခွဲတတ်တော့ဘူး။ ကျွန်မ သူငယ်ချင်း သီတာ့ကို ဖုန်းဆက်ပြီး ငိုယိုတိုင်ပင်မိတယ်။ သီတာက ကျွန်မတို့ ချစ်သူဘဝကတည်းက အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်းပါ။ သူမက ကျွန်မကို အမြဲ အားပေးတယ်၊ "စိတ်ရှည်ပါ နှင်းရယ်၊ သူ ပြောင်းလဲလာမှာပါ" လို့ ချော့မော့တတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ အသံထဲမှာ တစ်ခုခု ထူးခြားနေတာကို ကျွန်မ သတိမထားမိခဲ့ဘူး။
အခန်း () — မထင်မှတ်ထားတဲ့ အမှန်တရား
အမှန်တရားဆိုတာ ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရတဲ့အရာမျိုးပါ။ တစ်နေ့တော့ သူ ရေချိုးနေတုန်း သူ့ရဲ့ ဖုန်းထဲကို Notification တစ်ခု တက်လာတယ်။ Password ခံထားပေမဲ့ စာသားအစလေးကို Lock Screen ပေါ်မှာ မြင်လိုက်ရတယ်။ "မနေ့ညက မင်း အိမ်ပြန်နောက်ကျလို့ ငါ့မှာ စိတ်ပူနေတာ၊ နှင်း ရိပ်မိသွားလား" တဲ့။ ပို့တဲ့သူရဲ့ နာမည်က 'သီတာ'။ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခဏချင်းမှာတင် မှောင်အတိ ကျသွားတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်း၊ ကျွန်မရဲ့ ရင်ဖွင့်ဖော်၊ ကျွန်မတို့ အိမ်ထောင်ရေး အဆင်ပြေဖို့ အကြံပေးနေတဲ့သူက ကျွန်မရဲ့ ယောက်ျားနဲ့ ဖောက်ပြန်နေတာလား။ ကျွန်မ လက်တွေ တုန်ယင်လာပြီး ဖုန်းကို လွှတ်ချလိုက်မိတယ်။
အဲ့ဒီအချိန်မှာ သူ ရေချိုးခန်းထဲက ထွက်လာတယ်။ ကျွန်မရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး သူ အခြေအနေကို ရိပ်မိသွားပုံရတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက တောင်းပန်မယ့်အစား ခနဲ့တဲ့တဲ့ အပြုံးတစ်ခုကိုပဲ ပြုံးပြတယ်။ "မင်း သိသွားပြီပဲ၊ အေး... ငါ သီတာနဲ့ တွဲနေတာ ကြာပြီ။ သီတာက မင်းလို မဟုတ်ဘူး၊ ငါ့ကို နားလည်ပေးနိုင်တယ်" တဲ့။ ကျွန်မ ကြားလိုက်ရတဲ့ စကားတွေကြောင့် နှလုံးသွေးတွေ ရပ်သွားသလိုပဲ။ "နားလည်ပေးနိုင်တယ် ဟုတ်လား... ငါ့ကို အယုံသွင်းပြီး နင်တို့ နှစ်ယောက်က ငါ့ကွယ်ရာမှာ လှောင်ပြောင်နေကြတာပေါ့" လို့ ကျွန်မ အော်ဟစ်မိတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ သီတာ့ဆီက ဖုန်းဝင်လာတယ်။ သူက ကျွန်မရှေ့မှာတင် ဖုန်းကို ကိုင်ပြီး "နှင်း သိသွားပြီ၊ မင်း လာခဲ့တော့" လို့ ပြောလိုက်တာ။ ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာ မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲသွားသလိုပဲ။ ဒါဟာ ဖောက်ပြန်မှုတစ်ခုတင် မဟုတ်ဘူး၊ ယုံကြည်မှုတွေကို အစိမ်းလိုက် သတ်ဖြတ်လိုက်တာပဲ။
အခန်း () — နောက်ဆုံးသင်ခန်းစာနဲ့ နောင်တ
သီတာ ရောက်လာတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မတို့ သုံးယောက် ထိပ်တိုက်တွေ့ကြတယ်။ သီတာ့ရဲ့ မျက်နှာမှာ နောင်တအရိပ်အယောင် စိုးစဉ်းမျှ မရှိဘူး။ "နှင်း... နင့်ကို ငါ တောင်းပန်ဖို့ မရှိဘူး။ နင်က သူ့ကို ချုပ်ကိုင်လွန်းတယ်။ သူ မပျော်ဘူးဆိုတာကို နင်က အတင်းဆွဲထားတာလေ" တဲ့။ ကျွန်မ ရယ်ချင်စိတ်တောင် ပေါက်သွားတယ်။ လေးနှစ်တာ ချစ်ခဲ့တဲ့ အချစ်တွေ၊ တစ်အိမ်တည်း နေခဲ့တဲ့ သံယောဇဉ်တွေက ဒီလို စကားတစ်ခွန်းနဲ့ အဆုံးသတ်သွားရတာလား။ သူက သီတာ့ဘေးမှာ ရပ်ပြီး ကျွန်မကို ကျောခိုင်းလိုက်တယ်။ "ငါ ပြောပြီးသားပဲ၊ ဒါ ငါ့စရိုက်ပဲ။ မင်း လက်မခံနိုင်ရင် ငါတို့ လမ်းခွဲကြရအောင်" တဲ့။
ကျွန်မ အဲ့ဒီညမှာပဲ အိမ်ပေါ်က ဆင်းလာခဲ့တယ်။ အဝတ်အစား အနည်းငယ်နဲ့ အမှတ်တရ တချို့ကိုပဲ ယူလာခဲ့မိတယ်။ မိုးဖွဲဖွဲလေးတွေ ကျနေတဲ့ လမ်းမပေါ်မှာ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း လျှောက်နေရင်း စဉ်းစားမိတယ်။ ကျွန်မ ဘာလို့ အဲ့ဒီလောက်တောင် ငတုံး ဖြစ်ခဲ့ရတာလဲ။ သူ တစ်ခါ ဖောက်ပြန်ကတည်းက စွန့်လွှတ်ခဲ့ရမှာ။ အချစ်ဆိုတာကို အကြောင်းပြပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှိပ်စက်နေခဲ့မိတာ။ သူ ကျွန်မအပေါ် 'ကောင်းပေးတယ်' ဆိုတာကလည်း သူ့ရဲ့ အပြစ်တွေကို ဖုံးကွယ်ဖို့ သုံးတဲ့ အကာအကွယ်တစ်ခုပဲ ဖြစ်မှာပါ။ အခုတော့ ကျွန်မမှာ ဘာမှ မကျန်တော့ဘူး။ သူငယ်ချင်းလည်း ဆုံးရှုံးတယ်၊ ချစ်သူလည်း ဆုံးရှုံးတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ ရလိုက်တယ်။ အဲ့ဒါကတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ချစ်ဖို့ လိုအပ်နေပြီဆိုတဲ့ အသိပါပဲ။
လမ်းမီးတိုင်အောက်မှာ ရပ်ရင်း ကျွန်မ နောက်ကို ပြန်လှည့်မကြည့်တော့ဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ နောင်တဆိုတာ မှားတဲ့သူတွေအတွက်ပဲ ဖြစ်သင့်တယ်၊ ခံရတဲ့သူအတွက် မဖြစ်သင့်ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ မျက်ရည်တွေဟာ မိုးရေတွေနဲ့ ရောနှောပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။ ဒီဇာတ်လမ်းကတော့ ပြီးသွားပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဘဝသစ်ကတော့ အခုမှ စမှာပါ။
သင်ခန်းစာ။ ။ "လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဗီဇကို အချစ်နဲ့ ပြောင်းလဲလို့ ရနိုင်တယ်ဆိုတာ ဒဏ္ဍာရီတစ်ခုပါပဲ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မချစ်တတ်တဲ့သူဟာ တခြားသူဆီက အချစ်စစ်ကို ဘယ်တော့မှ ရနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။"