ကျွဲနိုင် နွားနိုင်

 ကျွဲနိုင် နွားနိုင်

အခန်း (က)

ညနေခင်း၏ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများသည် ဧရာဝတီမြစ်ပြင်ထက်တွင် တဖျတ်ဖျတ် တောက်ပနေသည်။ ကျွန်တော်နှင့် မြတ်နိုးသည် မြစ်ကမ်းနံဘေးရှိ သစ်ပင်အိုကြီးအောက်တွင် ထိုင်နေကြစဉ် သူမက ကျွန်တော့်လက်ကို ခပ်ဖွဖွ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများက ကြည်လင်နေပြီး နူးညံ့လှသည်။ ထိုစဉ်က ကျွန်တော်တို့နှစ်ဦးကြားတွင် မည်သည့် အဆိပ်အတောက်မှ မရှိခဲ့သေးပါ။ ကျွန်တော်သည် စာပေနှင့် ရာဇဝင်ကို မြတ်နိုးသူပီပီ သူမကို ရှေးခေတ်ပုံပြင်များ၊ နန်းတွင်းရေးရာများကို ပြောပြလေ့ရှိသည်။

“မြတ်နိုး... ကိုယ် မင်းကို ဘိုးတော်မင်းတရားကြီးနဲ့ ဦးပေါ်ဦးတို့အကြောင်း ပြောပြဖူးလား”

သူမက ခေါင်းယမ်းပြရင်း ပြုံးသည်။ သူမ၏ အပြုံးသည် ကျွန်တော့်အတွက်တော့ လောကကြီးတစ်ခုလုံးထက် အဖိုးတန်သည်။ ကျွန်တော်က ဦးပေါ်ဦး၏ “ကျွဲနိုင် နွားနိုင်” ဆိုသည့် အစီအရင်အကြောင်းကို ပြောပြလိုက်သည်။ မိဖုရားကြီး၏ ရွှေလောင်းလှေကို နိုင်အောင် ဘုရင်က ပိန်းကောလှေကြီးနှင့် ယှဉ်ပြိုင်သည့်အကြောင်း၊ အပေါ်ယံကြည့်လျှင် ရှုံးမည်ဟု ထင်ရသော်လည်း အစီအရင်နှင့် ဓာတ်ရိုက်ဓာတ်ဆင်လုပ်ကာ အနိုင်ယူခဲ့ပုံကို ကျွန်တော် အားရပါးရ ရှင်းပြနေမိသည်။

“ပိန်းကောလှေဆိုတာ ကုန်တင်တဲ့ လှေကြီးလေ... အဲဒါကို ရွှေလောင်းလှေလို အမြန်လှေနဲ့ ပြိုင်ခိုင်းတာ။ ဒါပေမဲ့ ဦးပေါ်ဦးက ‘ပိန်း’ ဆိုတဲ့ ကြာသပတေးနံနဲ့ ‘ကော’ ဆိုတဲ့ တနင်္လာနံကို ဂမ္ဘေဓာတ်ရိုက်ပြီး ဘုရင့်အတွက် အောင်နိုင်ခြင်းကို ဖန်တီးပေးခဲ့တာ။ တကယ်တော့ အချစ်ဆိုတာလည်း အဲဒီလိုပဲ မြတ်နိုး... တစ်ခါတလေကျရင် ကိုယ်တို့က အစီအမံတွေ၊ အကွက်အကွင်းတွေနဲ့ အနိုင်ယူရတာမျိုး ရှိတတ်တယ်”

ကျွန်တော် ထိုစကားကို ပြောလိုက်စဉ်က ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော် ဦးပေါ်ဦးကဲ့သို့ ထက်မြက်သူတစ်ဦးဟု မှတ်ယူထားခဲ့သည်။ မြတ်နိုးကတော့ ငြိမ်သက်စွာ နားထောင်နေပြီးမှ တိုးညှင်းစွာ ပြောခဲ့သည်။

“ဒါပေမဲ့ ကို... အဲဒီလို အစီအရင်တွေ၊ အကွက်အကွင်းတွေနဲ့ နိုင်လိုက်တဲ့အခါ တစ်ဖက်လူရဲ့ နှလုံးသားက တကယ်ပဲ အရှုံးပေးသွားတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အတင်းအကျပ် အရှုံးပေးခိုင်းခံလိုက်ရတာလား။ အချစ်မှာ ကျွဲနိုင် နွားနိုင် ဆိုတဲ့ စိတ်ဓာတ်ရှိနေရင် အဲဒါဟာ အချစ်စစ် မဟုတ်တော့ဘူးလို့ မြတ်နိုး ထင်တယ်”

ထိုစဉ်က သူမ၏ စကားကို ကျွန်တော် သေချာ ဂရုမပြုခဲ့မိပါ။ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ မြတ်နိုးကို ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရရေးသည် စစ်ပွဲတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ ကျွန်တော်က သူမထက် အသက်လည်းကြီးသည်၊ လောကအကြောင်းလည်း ပိုသိသည်ဟု ယုံကြည်ထားသဖြင့် သူမ၏ ဘဝကို ကျွန်တော် စိတ်ကြိုက် ပုံဖော်နိုင်သည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့မိသည်။ ကျွန်တော်တို့၏ ဆက်ဆံရေးတွင် ကျွန်တော်သည် အမြဲတမ်း ဆရာတစ်ဆူလို ဖြစ်နေခဲ့ပြီး၊ သူမကို ကျွန်တော့်အစီအမံများအောက်တွင်သာ ရှိစေချင်ခဲ့သည်။ ထိုအတ္တသည်ပင် ကျွန်တော်တို့၏ အဆုံးသတ်ကို စတင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ကျွန်တော် မသိခဲ့ပါ။

အခန်း (ခ)

နှစ်နှစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် ကျွန်တော်တို့နှစ်ဦး၏ ဆက်ဆံရေးသည် အေးစက်စပြုလာသည်။ မြတ်နိုးက ပန်းချီပညာကို ဝါသနာပါပြီး နိုင်ငံခြားတွင် ပညာတော်သင်သွားရန် အခွင့်အရေး ရခဲ့သည်။ သို့သော် ကျွန်တော်က သူမကို အဝေးသို့ မလွှတ်ချင်ခဲ့ပါ။ သူမ မရှိလျှင် ကျွန်တော် မနေနိုင်သကဲ့သို့၊ သူမ ကျွန်တော့်လက်ခုပ်ထဲက ရေကဲ့သို့ မဟုတ်တော့မှာကိုလည်း ကြောက်ရွံ့နေမိသည်။

ကျွန်တော် စတင်၍ “အစီအရင်” ဆင်ခဲ့သည်။ ဦးပေါ်ဦးကဲ့သို့ပင် ကျွန်တော်သည် အကွက်အကွင်းများကို ကျွမ်းကျင်စွာ ချနိုင်သူဟု ထင်ခဲ့သည်။ မြတ်နိုး၏ မိဘများကို ကျွန်တော် ချဉ်းကပ်ခဲ့သည်။ သူမ၏ ဖခင်သည် ငွေကြေးအခက်အခဲ ရှိနေကြောင်း သိရသောအခါ ကျွန်တော်က လျှို့ဝှက်စွာ ကူညီပေးခဲ့ပြီး၊ တစ်ဖက်ကလည်း မြတ်နိုးကို နိုင်ငံခြားသွားလျှင် မိဘများကို ပြုစုမည့်သူ မရှိတော့မည့်အကြောင်း၊ အိမ်ထောင်မှုတာဝန်များကို အကြောင်းပြကာ ဖိအားပေးခဲ့သည်။

ကျွန်တော် ဖုန်းဆက်တိုင်း သူမ မကိုင်သည့်အခါမျိုးတွင် ကျွန်တော် ဒေါသထွက်တတ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ မက်ဆေ့ခ်ျကို ‘Seen’ ဖြစ်နေသော်လည်း ပြန်စာမလာသည့်အခါ ကျွန်တော့်ရင်ထဲတွင် ပူလောင်လာတတ်သည်။ ကျွန်တော် သူမကို ထိန်းချုပ်ချင်စိတ်က ပိုမို ပြင်းထန်လာသည်။

“မြတ်နိုး... ကိုယ် ပြောတာ နားထောင်စမ်းပါ။ အခု အချိန်မှာ မင်း နိုင်ငံခြားသွားဖို့ထက် ကိုယ်တို့ လက်ထပ်ဖို့က ပိုအရေးကြီးတယ်။ ကိုယ် မင်းအတွက် အရာအားလုံး စီစဉ်ပေးထားပြီးသား။ မင်း ဘာမှ ပူစရာမလိုဘူး။ ကိုယ်က မင်းကို အကောင်းဆုံးဖြစ်စေချင်လို့ပါ”

ကျွန်တော် ပြောသမျှကို သူမ ငြိမ်သက်စွာ နားထောင်နေတတ်သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ယခင်ကကဲ့သို့ တောက်ပသော အလင်းရောင်များ မရှိတော့သည်ကို ကျွန်တော် သတိမပြုမိခဲ့ပါ။ သူမသည် ကျွန်တော် စီစဉ်ထားသော “ပိန်းကောလှေ” ကြီးထဲတွင် ပိတ်မိနေသည့် လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ ဝါသနာ၊ သူမ၏ အိပ်မက်များကို ကျွန်တော်က “အစီအရင်” ဆိုသော အမည်နာမဖြင့် တဖြည်းဖြည်း ဖျက်ဆီးပစ်နေခဲ့သည်။

တစ်နေ့တွင် သူမ၏ ပန်းချီပြခန်းတစ်ခုကို သွားရောက်ခဲ့စဉ် သူမ ရေးဆွဲထားသော ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုကားထဲတွင် လှေတစ်စင်းသည် ရွှံ့နွံများကြားတွင် နစ်နေပြီး၊ ကမ်းနားတွင် ရပ်နေသူက ထိုလှေကို ကြိုးဖြင့် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ချည်နှောင်ထားသည့် ပုံဖြစ်သည်။ သူမက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး တစ်ချက်မျှ ပြုံးသော်လည်း ထိုအပြုံးသည် ဝမ်းနည်းခြင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ ကျွန်တော်ကတော့ ထိုပုံကို မြင်သော်လည်း ကျွန်တော့်၏ အနိုင်လိုစိတ်က ဖုံးလွှမ်းနေသဖြင့် သူမ၏ နာကျင်မှုကို မမြင်နိုင်ခဲ့ပါ။

အခန်း (ဂ)

ပြိုလဲခြင်းများက ရုတ်တရက်ပင် ရောက်လာခဲ့သည်။ ကျွန်တော်၏ အစီအမံများ၊ လိမ်လည်မှုများက ကြာရှည်စွာ ဖုံးကွယ်၍ မရခဲ့ပါ။ ကျွန်တော်သည် မြတ်နိုး၏ မိဘများကို ငွေကြေးဖြင့် သိမ်းသွင်းကာ သူမကို အကြပ်ကိုင်ခဲ့ခြင်းကို သူမ သိသွားခဲ့သည်။ ထိုနေ့က မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေပြီး ကျွန်တော်တို့၏ အိမ်လေးထဲတွင် တိတ်ဆိတ်မှုများက စိုးမိုးနေသည်။

မြတ်နိုးက ကျွန်တော့်ရှေ့တွင် စာအိတ်တစ်အိတ်ကို ချပေးလိုက်သည်။ ထိုစာအိတ်ထဲတွင် ကျွန်တော် သူမ၏ ဖခင်ထံ လွှဲပေးခဲ့သော ငွေစာရင်းများနှင့် ကျွန်တော် သူမ၏ သူငယ်ချင်းများထံ ဖုန်းဆက်၍ သူမကို နိုင်ငံခြားမသွားဖြစ်အောင် တားဆီးပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သော အသံဖိုင်အချို့ ပါဝင်နေသည်။

“ကို... ဒါတွေက ဘာလဲဟင်”

သူမ၏ အသံက တုန်ရီနေသည်။ ဒေါသထက် နာကျင်မှုက ပိုကဲနေသော အသံမျိုးဖြစ်သည်။ ကျွန်တော် တစ်ခဏမျှ ဆွံ့အသွားမိသည်။ သို့သော် ကျွန်တော့်၏ မာနနှင့် အတ္တက ကျွန်တော့်ကို ဦးဆောင်နေဆဲဖြစ်သည်။

“ကိုယ့်ဘက်က ကြည့်ပါဦး မြတ်နိုး။ ကိုယ် မင်းကို မခွဲနိုင်လို့ပါ။ မင်းကို ချစ်လွန်းလို့ ကိုယ် ဒီလိုလုပ်ခဲ့ရတာ။ ဦးပေါ်ဦးတောင်မှ ဘုရင်နိုင်ဖို့အတွက် အစီအရင်တွေ သုံးခဲ့သေးတာပဲ။ ကိုယ်လည်း ငါတို့နှစ်ယောက် မကွဲဖို့အတွက် ဒီလို ‘ကျွဲနိုင် နွားနိုင်’ အကွက်မျိုး သုံးခဲ့တာပါ”

မြတ်နိုးက ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ရယ်လိုက်သည်။ ထိုအသံသည် ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဓားနှင့် လွှတ်ကနဲ မွှန်းလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

“အစီအရင်လား... ကို။ ကိုက အစီအရင်နဲ့ အနိုင်ရဖို့ ကြိုးစားနေတုန်းမှာ မြတ်နိုးက ကိုယ့်ကို ယုံကြည်မှုနဲ့ ပေးဆပ်ခဲ့တာ။ ကို သိလား... မြတ်နိုး နိုင်ငံခြားကို မသွားဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာ ကြာပြီ။ ကိုယ့်အနားမှာပဲ နေမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ပြီး ကိုယ့်အတွက် အံ့သြစရာတစ်ခု လုပ်ပေးဖို့ ပြင်နေတာ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့...”

သူမက စကားကို ဆုံးအောင် မပြောနိုင်တော့ဘဲ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးလေတော့သည်။ ကျွန်တော် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ခဲ့ပါ။ ကျွန်တော့်၏ “အစီအရင်” သည် သူမ၏ ယုံကြည်မှုကို သတ်ပစ်လိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း နားလည်လိုက်ရချိန်တွင် အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်သည် အချစ်ကို စစ်ပွဲတစ်ခုလို သဘောထားခဲ့ပြီး၊ အနိုင်ရရေးကိုသာ အာရုံစိုက်ခဲ့မိသည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် ကျွန်တော်သည် တိုက်ပွဲတွင် အနိုင်ရသူဖြစ်သော်လည်း၊ ဆုလာဘ်အဖြစ် ရရှိရမည့် သူမ၏ နှလုံးသားကိုတော့ ဆုံးရှုံးလိုက်ရပြီဖြစ်သည်။

အခန်း (ဃ)

ထိုညက မြတ်နိုးသည် သူမ၏ အထုပ်အပိုးများကို သိမ်းဆည်းကာ အိမ်မှ ထွက်သွားခဲ့သည်။ ကျွန်တော် သူမကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပါ။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲတွင် ဖော်ပြ၍မရသော နာကျင်မှုများ၊ နောင်တများက လှိုင်းလုံးကြီးများကဲ့သို့ ရိုက်ခတ်နေသည်။ သူမ မရှိတော့သော အိမ်ကြီးသည် ချောက်ချားဖွယ်ရာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

ကျွန်တော် သူမထံ အကြိမ်ကြိမ် ဖုန်းခေါ်ခဲ့သည်။ သို့သော် တစ်ဖက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်မှာ “လူကြီးမင်း ခေါ်ဆိုသော ဖုန်းမှာ...” ဆိုသည့် စက်ရုပ်ဆန်သော အသံသာဖြစ်သည်။ ကျွန်တော် စာများစွာ ပို့ခဲ့သည်။

“မြတ်နိုး... ကိုယ် မှားသွားမှန်း သိပါပြီ။ ကိုယ့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါ။ ကိုယ် မင်းကို ချစ်လွန်းလို့ မိုက်မဲခဲ့တာပါ”

သို့သော် မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမှ မရှိခဲ့ပါ။ ရက်သတ္တပတ်အနည်းငယ် ကြာသောအခါ ထူးခြားသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ကျွန်တော့်ထံသို့ ပါဆယ်ထုပ်တစ်ခု ရောက်လာသည်။ ထိုထုပ်ထဲတွင် သူမ ရေးဆွဲခဲ့သော နောက်ဆုံး ပန်းချီကားတစ်ချပ် ပါရှိသည်။ ထိုကားထဲတွင် ကျွန်တော်တို့ ပထမဆုံး တွေ့ခဲ့ကြသည့် မြစ်ကမ်းနားမှ သစ်ပင်ကြီးကို တွေ့ရသည်။ သို့သော် ထူးခြားသည်မှာ သစ်ပင်အောက်တွင် ဘယ်သူမှ မရှိတော့ခြင်းပင်။ မြစ်ပြင်ထက်တွင်တော့ လှေတစ်စင်းသည် လမ်းကြောင်းမရှိဘဲ မျောပါနေသည်။

ပန်းချီကား၏ အောက်ခြေတွင် စာတစ်ကြောင်း ရေးထားသည်။

“ကျွဲနိုင် နွားနိုင် ဆိုတာ အင်အားရှိသူက အနိုင်ယူတာမျိုး ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့၊ အချစ်မှာတော့ အနိုင်ရဖို့ ကြိုးစားသူဟာ အရှုံးကြီး ရှုံးရစမြဲပဲ”

ထိုစာကို ဖတ်လိုက်ရချိန်တွင် ကျွန်တော့်မျက်ဝန်းမှ မျက်ရည်များ ပိုးပိုးပေါက်ပေါက် ကျလာသည်။ ကျွန်တော်သည် ဦးပေါ်ဦးကဲ့သို့ ထက်မြက်သူဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း၊ တကယ်တမ်းတွင် ဘာမှမသိသော လူမိုက်တစ်ဦးသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ကျွန်တော်သည် သူမကို ပိုင်ဆိုင်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း၊ ထိုကြိုးစားမှုများကပင် သူမကို ကျွန်တော့်ထံမှ အဝေးဆုံးသို့ တွန်းပို့လိုက်ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ယခုမှ ထွင်းဖောက်မြင်လိုက်ရတော့သည်။

ကျွန်တော် မြတ်နိုးကို ရှာရန် သူမ၏ အိမ်သို့ သွားခဲ့သည်။ သို့သော် သူမသည် မြို့မှ ထွက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း၊ သူမ၏ အဆက်အသွယ်ကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မပေးခဲ့ကြောင်းသာ သိခဲ့ရသည်။ ကျွန်တော်သည် ကျွန်တော့်၏ “အောင်ပွဲ” များကြားတွင် အထီးကျန်စွာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

အခန်း (င)

ယခုဆိုလျှင် မြတ်နိုးနှင့် ကျွန်တော် ဝေးကွာခဲ့သည်မှာ ငါးနှစ်ပင် ရှိခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော်သည် ယခင်ကကဲ့သို့ မာနထောင်လွှားသူ၊ အကွက်ချစီစဉ်တတ်သူ တစ်ဦး မဟုတ်တော့ပါ။ ကျွန်တော်သည် စာကြည့်တိုက်တစ်ခုတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ အလုပ်လုပ်ရင်း သူမ၏ သတင်းကို တစ်စွန်းတစ်စများ ကြားရမလားဟု အမြဲ စောင့်မျှော်နေတတ်သည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် ရာဇဝင်စာအုပ်ဟောင်းများကို ဖတ်ရင်း ဦးပေါ်ဦးနှင့် ဘိုးတော်မင်းတရားကြီးတို့၏ အကြောင်းကို တွေ့လျှင် ကျွန်တော် ပြုံးမိသည်။ သို့သော် ထိုအပြုံးသည် ခါးသီးလှသည်။ ဘုရင်က မိဖုရားကို အနိုင်ရရန် ပိန်းကောလှေနှင့် ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ ထိုအနိုင်သည် ရယ်စရာတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း ရာဇဝင်က ဆိုထားသည်။ ကျွန်တော်သည်လည်း သူမကို အနိုင်ရရန် ကြိုးစားခဲ့သော ကျွန်တော့်၏ လုပ်ရပ်များကို ပြန်တွေးမိတိုင်း ရှက်ရွံ့မိသည်။

လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်က ကျွန်တော် မမျှော်လင့်ဘဲ သူမ၏ သတင်းကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူမသည် နယ်မြို့လေးတစ်မြို့တွင် ကလေးများကို ပန်းချီသင်ပေးနေပြီး၊ အခြေချ နေထိုင်နေကြောင်း သိရသည်။ ကျွန်တော် သူမထံသို့ သွားရန် အကြိမ်ကြိမ် စဉ်းစားခဲ့သော်လည်း၊ နောက်ဆုံးတွင် မသွားရန်သာ ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ သူမ၏ ဘဝတွင် ကျွန်တော်သည် အဆိပ်အတောက်တစ်ခုသာ ဖြစ်ခဲ့သည်မဟုတ်ပါလား။ သူမ၏ အေးချမ်းနေသော ကမ္ဘာလေးထဲသို့ ကျွန်တော့်၏ အတ္တများဖြင့် တစ်ဖန် ထပ်မံ မဖျက်ဆီးလိုတော့ပါ။

ကျွန်တော် ယနေ့ညတွင် မြစ်ကမ်းနံဘေးသို့ တစ်ယောက်တည်း ထွက်လာခဲ့သည်။ မြစ်ရေသည် မှောင်မိုက်နေပြီး အေးစက်နေသည်။ ကျွန်တော်၏ ဘဝသည်လည်း ထိုမြစ်ရေကဲ့သို့ပင်။ လှပသော အတိတ်များ ရှိခဲ့သော်လည်း၊ အားလုံးသည် စီးဆင်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ကျွန်တော် နားလည်လိုက်သည်မှာ “ကျွဲနိုင် နွားနိုင်” ဆိုသည့် စကားသည် စစ်ပွဲများနှင့် ပြိုင်ပွဲများအတွက်သာ မှန်ကောင်းမှန်နိုင်ပါလိမ့်မည်။ သို့သော် အချစ်ဆိုသည့် အရာတွင်တော့ အနိုင်ရရန် ကြိုးစားခြင်းသည်ပင် အကြီးမားဆုံးသော အရှုံးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ တစ်ဖက်လူကို မိမိအလိုကျ ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားခြင်း၊ အကွက်အကွင်းများဖြင့် အနိုင်ယူရန် ကြိုးစားခြင်းတို့သည် နောက်ဆုံးတွင် မိမိကိုယ်ကိုသာ အထီးကျန်ခြင်းထဲသို့ တွန်းပို့လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျွန်တော် မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်လျှင် မြတ်နိုး၏ အပြုံးကို မြင်နေရဆဲဖြစ်သည်။ သူမ၏ စကားသံကို ကြားနေရဆဲဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုအရာအားလုံးသည် ကျွန်တော့်အတွက်တော့ လက်လှမ်းမမီနိုင်သော ကြယ်စင်စုများကဲ့သို့ ဝေးကွာနေခဲ့ပြီ။

သင်ခန်းစာ - အချစ်သည် စစ်ပွဲမဟုတ်ပါ၊ အနိုင်ရရန် ကြိုးစားသူသည် အချစ်၏ စည်းစိမ်ကို ဘယ်တော့မှ ခံစားရမည်မဟုတ်ပေ။ တစ်ဖက်လူ၏ လွတ်လပ်ခွင့်ကို လေးစားခြင်းသည်သာ အချစ်စစ်၏ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော အောင်ပွဲဖြစ်သည်။