နတ်ဖွက်ထားတဲ့ရွာ
နတ်ဖွက်ထားတဲ့ရွာ
ဆင်ခေါင်းတောင်ခြေရဲ့ မြူနှင်းတွေက ကျွန်တော့်ဘဝလိုပဲ အုံ့မှိုင်းလွန်းလှပါတယ်။ ဘုရားကုန်းရွာဆိုတာ နာမည်သာရှိပြီး ဘုရားဖူးမလာကြတဲ့ ဆင်းရဲသားတွေ စုဝေးနေထိုင်ရာအရပ်ပေါ့။ ကျွန်တော့်နာမည်က အောင်မော်။ အသက်က တစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ်ဆိုပေမဲ့ လူတွေကတော့ ကျွန်တော့်ကို ခြောက်နှစ်သားလေးလိုပဲ ဆက်ဆံကြတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်က ဓားပြတွေ လက်ချက်နဲ့ အဖေနဲ့အမေ သွေးအိုင်ထဲ လဲကျသွားတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်ကစပြီး ကျွန်တော့်ကမ္ဘာကြီးက အဲ့ဒီနေရာမှာတင် ရပ်တန့်သွားခဲ့တာပါ။ အသိဉာဏ်က ကလေးဘဝမှာ တန့်နေပေမဲ့ ရင်ဘတ်ထဲက နာကျင်မှုကတော့ လူကြီးတစ်ယောက်ထက်တောင် ပိုပြီး လေးလံနေတတ်ပါတယ်။
“အောင်မော်... လာဟေ့... ထင်းခုတ်သွားမယ်”
သက်ခိုင်နဲ့ စန်းနိုင်တို့ ခေါ်သံကြားတော့ ကျွန်တော် ခါးကြားထဲ ဓားမကို ထိုးထည့်ပြီး လိုက်သွားမိတယ်။ တောနက်ထဲရောက်လေလေ၊ ငယ်ငယ်က မြင်ခဲ့ရတဲ့ သွေးအိုင်ကြီးကို သတိရလေလေပဲ။ အဲ့ဒီနေ့ကလည်း ကံကြမ္မာက ကျွန်တော့်ကို နောက်ပြောင်ခဲ့ပါတယ်။ တောင်စောင်းပေါ်ကနေ သစ်ပင်ကြီး လဲကျလာတော့ ကျွန်တော် လွတ်အောင်ပြေးရင်း ဟန်ချက်ပျက်ပြီး ချောက်ထဲကို လိမ့်ဆင်းသွားခဲ့တယ်။ ဦးခေါင်းနဲ့ ကျောက်ဆောင် ရိုက်မိသွားတဲ့ ခံစားချက်နဲ့အတူ ကျွန်တော့်အသိစိတ်တွေ မှောင်အတိ ကျသွားခဲ့ရတယ်။
ကျွန်တော် နိုးလာတော့ မြင်လိုက်ရတာက သစ်သားတဲလေးတစ်လုံး။ ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ထိုင်နေတာက သက်ခိုင်တို့ မဟုတ်ဘူး။ နတ်သမီးလေးတစ်ပါးလို လှပတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်။ ဝတ်ထားတာက ကချင်ရိုးရာ အင်္ကျီအမည်းလေးနဲ့။ သူ့မျက်လုံးတွေက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်နေတာ ဂရုဏာသက်နေတဲ့ ပုံစံမျိုး။
“သတိရလာပြီလား... အောင်မော်”
သူ့အသံလေးက စမ်းရေစီးသံလို အေးမြလိုက်တာ။ ကျွန်တော့်နာမည်ကို သူ ဘယ်လိုသိနေတာလဲ။ ကျွန်တော် ကြောင်ကြည့်နေမိတုန်း သူက ဆက်ပြောတယ်။
“ကျွန်မ နာမည်က မြသွေးပါ။ ဒါ နတ်ဖွက်ထားတဲ့ရွာလို့ လူတွေခေါ်ကြတဲ့ ကံကြီးအောင်ရွာလေ။ တောထဲမှာ ဆင်ကြီးအောင်မော်က ကိုယ့်ကို ကယ်လာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာ”
ကျွန်တော် သူ့ကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲမှာ တစ်ခါမှ မခံစားဖူးတဲ့ နွေးထွေးမှုမျိုး ခံစားလိုက်ရတယ်။ ဘုရားကုန်းရွာမှာတုန်းက လူတွေက ကျွန်တော့်ကို ‘အရူး’ လို့ ခေါ်ကြတယ်၊ ကလေးတွေက ခဲနဲ့ပေါက်ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီမိန်းကလေးရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာတော့ ကျွန်တော့်ကို နှိမ့်ချတဲ့ အရိပ်အယောင် လုံးဝမရှိဘူး။ သူက ကျွန်တော့်ကို လူတစ်ယောက်လို၊ တန်ဖိုးရှိတဲ့သူတစ်ယောက်လို ကြည့်နေတာ။ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ ပထမဆုံး အချစ်ဦးဟာ အဲ့ဒီ အမှောင်ထုထဲက နိုးထလာတဲ့ အချိန်မှာတင် စတင်ခဲ့တာ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။
ဒီရွာလေးမှာ နေရတာက အိပ်မက်တစ်ခုလိုပါပဲ။ လူတွေက ငါးပါးသီလကို မြဲကြတယ်၊ အသားမစားကြဘူး။ တစ်ရွာလုံးက အေးချမ်းနေတာပဲ။ ကျွန်တော့် ခေါင်းက ဒဏ်ရာ သက်သာလာတာနဲ့အမျှ မြသွေးနဲ့ ကျွန်တော် ပိုပြီး နီးစပ်လာခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်တော့်ကို လိမ္မော်ခြံတွေထဲ ခေါ်သွားတတ်တယ်၊ ကျွန်တော့်အတွက် သစ်သီးတွေ ခူးကျွေးတတ်တယ်။ ကျွန်တော်ဟာ တကယ်တော့ စိတ်မနှံ့တဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး၊ စိတ်ဒဏ်ရာ ရနေတဲ့သူတစ်ယောက်ဆိုတာကို သူကပဲ ပထမဆုံး နားလည်ပေးခဲ့တာ။
“အောင်မော်... ရှင် ရွာကို ပြန်ချင်ပြီလား”
တစ်ညနေမှာ မြသွေးက ကျွန်တော့်ကို မေးတယ်။ ကျွန်တော် သူ့မျက်နှာလေးကို စိုက်ကြည့်ရင်း ခေါင်းခါမိတယ်။
“မပြန်ချင်ဘူး မြသွေး... ဒီမှာပဲ နေချင်တယ်။ မြသွေးနဲ့အတူတူပဲ ရှိနေချင်တယ်”
ကျွန်တော့်စကားကြောင့် မြသွေးရဲ့ မျက်ဝန်းတွေ ညှိုးငယ်သွားတာကို ကျွန်တော် သတိထားမိလိုက်တယ်။ သူက ကျွန်တော့်လက်ကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး တောအုပ်တစ်ခုဆီ ခေါ်သွားတယ်။ ‘အနာဂါတ်သစ်တော’ တဲ့။ အဲ့ဒီမှာ တိမ်တွေက ရုပ်သေးရုပ်တွေလို ပုံဖော်နေတာကို မြင်ရတယ်။ နတ်ပြည်ကို လှမ်းမြင်နေရသလိုပဲ။
“အောင်မော်... ဒီရွာက လူတွေဟာ တကယ်တော့ အပြင်လောကမှာ နေလို့မရတော့တဲ့သူတွေပဲ။ နတ်တွေက သူတို့ရဲ့ သန့်ရှင်းတဲ့ စိတ်ထားကြောင့် ဒီမှာ ဝှက်ထားပေးတာ။ ရှင်ကတော့ အပြင်လောကမှာ ကျန်နေသေးတဲ့သူ... ရှင် ဒီမှာ အကြာကြီးနေလို့ မရဘူး”
မြသွေးရဲ့ စကားတွေက ကျွန်တော့်ရင်ကို လှံနဲ့ထိုးလိုက်သလိုပါပဲ။ ကျွန်တော် သူ့ကို ဖက်ထားချင်ပေမဲ့ အားနာစိတ်နဲ့ လက်ဖျားလေးတွေကိုပဲ ညှစ်ထားမိတယ်။ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်ကြားမှာ သံယောဇဉ်တွေက ခိုင်မြဲနေပြီ။ ကျွန်တော်က သူ့ကို မခွဲနိုင်သလို၊ သူကလည်း ကျွန်တော့်ကို မလွှတ်ချင်ဘူးဆိုတာ သူ့မျက်ရည်စတွေက သက်သေခံနေတယ်။
“ကျွန်တော် မြသွေးကို ချစ်တယ်... ဘာဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော် မခွဲဘူး”
ကျွန်တော် ပြောလိုက်တဲ့စကားက အေးစက်နေတဲ့ လေထုထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ မြသွေးကတော့ ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ကျွန်တော့်ပုခုံးပေါ် ခေါင်းမှီထားရင်း တိတ်တိတ်လေး ငိုနေခဲ့တယ်။ ဒါဟာ ပျော်ရွှင်မှုရဲ့ အဆုံးသတ် နိဒါန်းဆိုတာ ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး။
ရက်တွေ ကြာလာလေလေ၊ ရွာသားတွေရဲ့ အကြည့်တွေက ကျွန်တော့်အပေါ် ပြောင်းလဲလာလေလေပဲ။ ဦးဘမှန်က ကျွန်တော့်ကို ခေါ်ပြီး သတိပေးတယ်။ အပြင်လောကက လူတစ်ယောက်ဟာ ဒီရွာမှာ အကြာကြီး နေမိရင် သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်က တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားတတ်တယ်တဲ့။ ကျွန်တော် မြသွေးကို ကြည့်မိတော့ သူကလည်း ပိန်ချောင်လာတာကို တွေ့ရတယ်။
“မြသွေး... ဘာလို့လဲ... ဘာလို့ ငါ့ကို ကြည့်ပြီး ငိုနေတာလဲ”
ကျွန်တော် မေးတိုင်း သူက ပြုံးရုံလေး ပြုံးပြတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ညမှာတော့ အမှန်တရားက ပေါ်ထွက်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် အိပ်ပျော်နေရင်း ငယ်ဘဝ အိပ်မက်ဆိုးကို ပြန်မက်တယ်။ အမေ သေခါနီးမှာ “သားပြေးတော့” လို့ အော်တဲ့အသံကြီး။ ကျွန်တော် လန့်နိုးလာတော့ မြသွေးက ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ထိုင်ပြီး ဂါထာတွေ ရွတ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူ့လက်ဖျားတွေက တုန်နေတယ်။
“အောင်မော်... ရှင် သိလား... ရှင့်အမေကို သတ်ခဲ့တဲ့ ဓားပြဟာ... တကယ်တော့ ကျွန်မရဲ့ အဖေပဲ”
ကျွန်တော့်တစ်ကိုယ်လုံး ရေခဲရိုက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ဘာ... ဘာပြောလိုက်တာလဲ။ မြသွေးက ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုရင်း ဆက်ပြောတယ်။ သူ့အဖေဟာ ဓားပြတိုက်ရင်း လူသတ်ခဲ့လို့ ငရဲကြီးခဲ့သူဖြစ်ကြောင်း၊ နောက်ဆုံးမှာ ရွာသားတွေ ဝိုင်းသတ်လို့ သေဆုံးခဲ့ရကြောင်း၊ မြသွေးကတော့ အဖေ့ရဲ့ အပြစ်တွေအတွက် တောင်းပန်ရင်း ဒီရွာမှာ နတ်ဝှက်တာကို ခံခဲ့ရတာဖြစ်ကြောင်း...။
“ရှင်နဲ့ ကျွန်မက ရေစက်ဆိုးတွေနဲ့ ဆုံခဲ့ကြတာပါ။ ကျွန်မ ရှင့်ကို ချစ်မိတာဟာ အဖေ့အတွက် အပြစ်ဆပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး... တကယ်ကို ချစ်မိသွားတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ရှင့်ကို ဒီမှာ ဆက်ထားရင် ရှင့်အသက် အန္တရာယ်ရှိတယ်... ရှင် ပြန်ရမယ် အောင်မော်”
ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ နာကျင်မှုတွေ၊ ဒေါသတွေ၊ အချစ်တွေ ရောထွေးနေတယ်။ ကိုယ့်မိဘကို သတ်တဲ့သူရဲ့ သမီးကိုမှ ကျွန်တော်က ချစ်မိခဲ့တာလား။ ဒါပေမဲ့ မြသွေးရဲ့ ဖြူစင်တဲ့ မျက်နှာလေးကို မြင်ရတော့ ကျွန်တော့်ဒေါသတွေက နှင်းလိုပဲ အရည်ပျော်သွားတယ်။ သူဟာ လူသတ်သမား မဟုတ်ဘူး၊ သူဟာ ကျွန်တော့်ကို ‘လူ’ တစ်ယောက်လို ဆက်ဆံခဲ့တဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသူပဲ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အချစ်က အတိတ်က သွေးစွန်းခဲ့တဲ့ ဓားသွားပေါ်မှာ လမ်းလျှောက်နေရသလိုပါပဲ။
ခွဲခွာရမယ့် အချိန်က ရောက်လာပါပြီ။ မြသွေးက ကျွန်တော့်ကို ရွာအပြင်ဘက်အထိ လိုက်ပို့တယ်။ ဆင်ကြီးအောင်မော်ကလည်း ဝမ်းနည်းနေတဲ့ ပုံစံနဲ့ နှာမောင်းကြီး ချနေတယ်။ ကျွန်တော် မြသွေးရဲ့ လက်ကို မြဲမြဲဆုပ်ကိုင်ထားမိတယ်။
“ကျွန်တော် မပြန်ဘူး မြသွေး... ကျွန်တော် သေရမယ်ဆိုရင်တောင် မြသွေး ဘေးမှာပဲ သေပါရစေ”
ကျွန်တော် ငိုယိုပြီး ပြောပေမဲ့ မြသွေးကတော့ ခိုင်မာတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက် ရှိနေပုံရတယ်။ သူက ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူ့လည်ပင်းမှာ ဆွဲထားတဲ့ ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးလေးကို ဖြုတ်ပြီး ကျွန်တော့်လက်ထဲ ထည့်ပေးတယ်။
“ဒါလေးကို ဆောင်ထားပါ အောင်မော်... ဒါဟာ ကျွန်မရဲ့ အသက်ပဲ။ ရှင့်ကို ကျွန်မ အမြဲ စောင့်ရှောက်နေမှာပါ။ အခုတော့ ပြန်ပါတော့... ရှင့်သူငယ်ချင်းတွေ ရှာနေကြပြီ”
အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ တောထဲကနေ သက်ခိုင်တို့ရဲ့ အော်ဟစ်ခေါ်သံတွေကို ကြားလိုက်ရတယ်။ မြသွေးက ကျွန်တော့်ကို အသာအယာ တွန်းလွှတ်လိုက်တယ်။ ကျွန်တော် လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာ ထူးဆန်းတဲ့ အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြာထွက်လာပြီး မြသွေးနဲ့ ရွာကြီးဟာ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။
“မြသွေး! မသွားပါနဲ့! မြသွေး!”
ကျွန်တော် အော်ဟစ်ပြီး ပြေးသွားပေမဲ့ ရှေ့မှာ ရှိနေတာက သစ်ပင်အိုကြီးတွေနဲ့ မြူနှင်းတွေပဲ။ ကျွန်တော် ချော်လဲသွားပြီး သတိလစ်သွားပြန်တယ်။ ပြန်နိုးလာတော့ ကျွန်တော့်ဘေးမှာ သက်ခိုင်နဲ့ စန်းနိုင်တို့ ရောက်နေပြီ။
“အောင်မော်! မင်း ဘယ်တွေ ရောက်နေတာလဲကွာ... ငါတို့ ရှာလိုက်ရတာ သုံးရက်ရှိပြီ။ မင်း ချောက်ထဲ ကျနေတာကို ငါတို့ အခုမှ တွေ့တာ”
ကျွန်တော် ကြောင်ပြီး ကြည့်နေမိတယ်။ သုံးရက်ပဲ ရှိသေးတာလား။ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ မြသွေးနဲ့အတူ ရှိခဲ့တဲ့ အချိန်တွေက နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့သလိုပဲ။ ကျွန်တော် လက်ကို ကြည့်လိုက်တော့ မြသွေး ပေးခဲ့တဲ့ ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးလေးက လက်ထဲမှာ ဆုပ်ကိုင်ထားလျက်သား။ ဒါဟာ အိပ်မက်မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် သိလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့် နှလုံးသားကတော့ အဲ့ဒီရွာထဲမှာ မြသွေးနဲ့အတူ ထာဝရ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီ။
အခုဆိုရင် ကျွန်တော် ဘုရားကုန်းရွာကို ပြန်ရောက်နေတာ တစ်နှစ်ရှိပါပြီ။ လူတွေကတော့ ကျွန်တော့်ကို အရင်ကထက် ပိုပြီး ‘ရူး’ သွားပြီလို့ ပြောကြတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော်ဟာ နေ့တိုင်း တောစပ်ကို သွားပြီး တစ်ယောက်တည်း စကားပြောနေတတ်လို့ပေါ့။ ကျွန်တော် စောင့်နေတာပါ။ ဆင်ကြီးအောင်မော် ပြန်လာမလား၊ မြသွေး ကျွန်တော့်ကို လာခေါ်မလားဆိုပြီးတော့ပေါ့။
ကျွန်တော့်ရဲ့ ‘ကလေးစိတ်’ တွေလည်း အရှင်းပျောက်သွားခဲ့ပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဟန်ဆောင်နေမိတယ်။ ကျွန်တော် လူကြီးတစ်ယောက်လို ပြုမူနေထိုင်ရင် မြသွေးကို ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်လို့ပါ။ မြသွေး ပြောခဲ့သလိုပဲ... ဒီရွာက စိတ်ထားဖြူစင်တဲ့သူတွေကိုပဲ လက်ခံတာလေ။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်ဟာ ကလေးတစ်ယောက်လိုပဲ ဆက်ပြီး ဟန်ဆောင်နေထိုင်ရင်း မြသွေးရဲ့ ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးလေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားမိတယ်။
တစ်ခါတစ်လေ ညဖက်ဆိုရင် တောအုပ်ထဲကနေ မြသွေးရဲ့ သီချင်းဆိုသံလေးကို ကြားရသလိုပဲ။ ကျွန်တော် မျက်ရည်တွေ ကျမိတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ချစ်ခဲ့ကြပေမဲ့ ကံကြမ္မာက အတိတ်က အမုန်းတရားတွေနဲ့ ခြားနားပစ်ခဲ့တယ်။ အတိတ်က အမှားတွေအတွက် ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်လုံး ပေးဆပ်ခဲ့ရတာဟာ ကြီးလေးလွန်းလှပါတယ်။
ကျွန်တော် ဒီဘဝမှာ ဘယ်တော့မှ နောက်ထပ် အချစ်ကို ရှာမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အချစ်ဦးနဲ့ အချစ်ဆုံးဟာ အဲ့ဒီ နတ်ဖွက်ထားတဲ့ ရွာထဲမှာတင် အဆုံးသတ်သွားခဲ့ပါပြီ။ ကျွန်တော် သေဆုံးသွားတဲ့ တစ်နေ့မှာတော့... ဆင်ကြီးအောင်မော်က ကျွန်တော့်ကို လာကြိုပြီး မြသွေးဆီကို ခေါ်သွားလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်နေမိတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင်တော့ ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ ဘယ်အတိတ်က အမုန်းတရားမှ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။
သင်ခန်းစာ - အတိတ်က အမုန်းတရားတွေဟာ အနာဂါတ်ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေကို ဝါးမြိုပစ်တတ်ပေမဲ့၊ စစ်မှန်တဲ့ အချစ်ကတော့ အဲ့ဒီ အမှောင်ထုထဲမှာပဲ အလင်းရောင်တစ်ခုအဖြစ် ထာဝရ ကျန်ရစ်နေပါလိမ့်မယ်။