အရိပ်များ

 အရိပ်များ

တိတ်ဆိတ်အေးချမ်းသည့် ဘုန်းကြီးကျောင်းဝင်းအတွင်းသို့ ကျွန်တော် တစ်လှမ်းချင်း ဝင်လာခဲ့မိသည်။ ခြေဖဝါးအောက်ရှိ သဲပူပူတို့က ကျွန်တော့်နှလုံးသားထဲမှ လောင်မြိုက်နေသော မီးလျှံများကို အံတုနေသယောင်ရှိသည်။ လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်ခန့်ကအထိ ကျွန်တော်သည် မြို့ပြ၏ အမြင့်ဆုံးသော အဆောက်အအုံများပေါ်တွင် အမိန့်ပေးစေခိုင်းနေသည့် လူတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ ယခုမူ ကျွန်တော့်လက်ထဲတွင် ဘာမှမရှိတော့။ အားလုံး ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီ။ စီးပွားရေး၊ လူမှုရေး၊ မိသားစု... နောက်ဆုံးတွင် ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော် ယုံကြည်မှုပါ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ရသည်။ 

ကျောင်းပေါ်သို့ တက်ရန် လှေကားရင်းတွင် ကျွန်တော် ခေတ္တရပ်ကာ တွေဝေနေမိသည်။ ဤနေရာသည် ကျွန်တော့်ကဲ့သို့ အပြစ်ရှိသူတစ်ယောက်၊ အမှောင်ထုထဲတွင် လမ်းပျောက်နေသူတစ်ယောက်အတွက် ထိုက်တန်ပါ့မလားဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မေးခွန်းထုတ်နေမိသည်။ သို့သော် လောကကြီးတွင် ကျွန်တော့်အတွက် ခြေချစရာ ဤတစ်နေရာသာ ကျန်တော့သည်။ ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ခိုင်မာစွာချလိုက်ပြီး လှေကားထစ်များကို တစ်ထစ်ချင်း နင်းတက်လာခဲ့သည်။ ကျောင်းပေါ်သို့ ရောက်သည့်အခါ ဘုရားခန်းထဲတွင် ငြိမ်သက်စွာ တရားထိုင်နေသော ဆရာတော်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ 

ကျွန်တော် ဆရာတော်၏အနီးတွင် ဒူးထောက်ထိုင်လိုက်ပြီး ဝတ်ပြုလိုက်မိသည်။ ရင်ထဲတွင် ဖိသိပ်ထားရသော ခံစားချက်တို့က လည်ချောင်းဝတွင် တစ်ဆို့နေသည်။ ဆရာတော်က တရားထိုင်ရာမှ ဖြည်းညှင်းစွာ မျက်စိဖွင့်လာပြီး ကျွန်တော့်ဘက်သို့ လှည့်ထိုင်လိုက်သည်။ ဆရာတော်၏ မျက်လုံးများက ကြည်လင်အေးချမ်းလွန်းသဖြင့် ကျွန်တော် ခေါင်းကို ငုံ့ထားမိသည်။

“ဒကာ... မည်သည့်ကိစ္စနှင့် ကျောင်းကို လာသနည်း”

ဆရာတော်၏ အသံက အေးဆေးတည်ငြိမ်လှသည်။ ကျွန်တော် လက်အုပ်လေးကို တုန်တုန်ရီရီဖြင့် ချီလိုက်ပြီးနောက် ရင်ထဲက အပူများကို လျှောက်တင်လိုက်မိသည်။ 

ကျွန်တော့်စကားသံများက တုန်ယင်နေသည်။ ဆရာတော်က ကျွန်တော့်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီးမှ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာ ချလိုက်သည်။ 

“ကောင်းလှပြီ ဒကာ။ သင့်ကို ငါသည် သာသနာ့ဘောင်အတွင်းဝင်ရန် လက်ခံပါသည်။ သို့သော်... သင် ငါ့ထံကို လာတာ လူတွေအများကြီး ခေါ်လာစရာ မလိုပါ”

ဆရာတော်၏ စကားကြောင့် ကျွန်တော် အံ့အားသင့်သွားမိသည်။ ကျွန်တော် နောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ဘုရားခန်းထဲတွင် ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။ 

“အရှင်ဘုရား... တပည့်တော် တစ်ဦးတည်း ဆုံးဖြတ်ချက်ချကာ အိမ်ကထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမျှ ခေါ်ဆောင်လာခြင်း မရှိပါဘုရား”

ကျွန်တော် အမှန်အတိုင်းပင် လျှောက်ထားလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော့်နောက်တွင် မည်သူမှ မရှိ။ ကျွန်တော့်ကို လိုက်ပို့မည့် သူငယ်ချင်းလည်း မရှိသလို၊ တားဆီးမည့် မိသားစုလည်း မကျန်တော့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် ဆရာတော်က ကျွန်တော့်ကို ရှေ့သို့ တိုးလာရန် အမိန့်ရှိသည်။ ကျွန်တော် ရှေ့သို့ တိုးလိုက်သည့်အခါ ဆရာတော်က ကျွန်တော့်ဦးခေါင်းကို လက်ဖြင့် အသာအယာ အုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

“မျက်စိမှိတ်ထား ဒကာ...။ သင်ကသာ မည်သူမျှ ခေါ်မလာဟု ဆိုသည်။ သင် ခေါ်လာသော အရိပ်များကို သင်ကိုယ်တိုင် ပြန်ကြည့်လိုက်စမ်းပါ”

ကျွန်တော် မျက်စိကို မှိတ်ထားလိုက်မိသည်။ ဆရာတော်၏ လက်မှ အေးမြမှုတစ်ခုက ကျွန်တော့်ဦးနှောက်ထဲသို့ စီးဝင်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် ကျွန်တော် နောက်ကို ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ...

လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်ခန့်က...။ ကျွန်တော်သည် ထိုစဉ်က ဘဝ၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ မြန်မာ့ထိပ်တန်း ကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခု၏ စီမံခန့်ခွဲမှု ဒါရိုက်တာအဖြစ် ကျွန်တော့်ကို လူတိုင်းက အားကျအတုယူခဲ့ကြသည်။ ကျွန်တော် အလုပ်ကိုသာ ဗဟိုပြုခဲ့သည်။ အောင်မြင်မှုနောက်ကို ပြေးလွှားရင်း ဘေးပတ်ဝန်းကျင်က ချစ်ရသူများကို လှည့်ကြည့်ဖို့ မေ့လျော့နေခဲ့သည်။ 

သီရိသည် ကျွန်တော့်ဇနီး ဖြစ်သည်။ သူမက ကျွန်တော့်ကို အမြဲတမ်း ဂရုစိုက်ခဲ့သည်။ သို့သော် ကျွန်တော်ကတော့ အိမ်ကို ဟိုတယ်တစ်ခုလိုပဲ သဘောထားခဲ့သည်။ ညဉ့်နက်မှ အိမ်ပြန်လာသည်၊ မနက်စောစော ပြန်ထွက်သွားသည်။ သီရိ ချက်ထားသော ထမင်းဝိုင်းတွင် ကျွန်တော် ထိုင်ဖြစ်ခဲ့သည်မှာ ဘယ်နှစ်ကြိမ်ရှိပြီလဲဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးကြည့်လျှင် အဖြေမရှိပါ။ 

“ကိုမင်းထက်... ဒီညတော့ အိမ်မှာ ထမင်းအတူတူ စားရအောင်လေ။ သီရိ ကိုယ်တိုင် ချက်ထားတာ” 

သီရိက ဖုန်းဆက်ပြီး အကြိမ်ကြိမ် ခေါ်တတ်သည်။ ကျွန်တော်ကတော့ ဖုန်းကို ကြည့်ရုံသာ ကြည့်ပြီး ပြန်မဖြေဖြစ်ခဲ့ပါ။ “အလုပ်ရှုပ်နေတယ်” ဆိုသော စကားတစ်ခွန်းက ကျွန်တော့်အတွက် အကာအကွယ် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူမ ပို့ထားသော မက်ဆေ့ခ်ျများကို ပြထားပြီး ပြန်စာမပို့ခဲ့သည်မှာ သူမအတွက် ဘယ်လောက်တောင် နာကျင်စရာ ဖြစ်ခဲ့မည်နည်း။ ကျွန်တော် မစဉ်းစားခဲ့ပါ။ 

ကျွန်တော့်မိဘများကလည်း နယ်မှာ ရှိနေကြသည်။ အမေ နေမကောင်းဖြစ်နေသည်ဟု ကြားသော်လည်း ကျွန်တော် အရေးကြီးသော ပရောဂျက်တစ်ခုကို ကိုင်ထားရသဖြင့် မသွားဖြစ်ခဲ့ပါ။ 

“သားကြီး... အမေ့ကို လာကြည့်ပါဦး။ အမေက မင်းကို တွေ့ချင်နေရှာတာ”

အဖေ့ဆီက ဖုန်းလာတိုင်း ကျွန်တော်က ငွေတွေပဲ လွှဲပေးခဲ့သည်။ ငွေရှိရင် အားလုံးအဆင်ပြေမည်ဟု ကျွန်တော် မှားယွင်းစွာ ယုံကြည်ခဲ့သည်။ ကျွန်တော့်အတွက် အောင်မြင်မှုဆိုသည်မှာ ကိန်းဂဏန်းများသာ ဖြစ်ခဲ့ပြီး လူသားဆန်မှုတို့မှာ တဖြည်းဖြည်း ခေါင်းပါးလာခဲ့သည်။ ကျွန်တော်သည် မိမိကိုယ်ကို ဗဟိုပြုသော လောကကြီးထဲတွင် အင်ပါယာတစ်ခု တည်ဆောက်နေခဲ့သည်။ ထိုအင်ပါယာသည် သဲထဲတွင် ဆောက်ထားသော အိမ်တစ်လုံးမှန်း ကျွန်တော် ထိုစဉ်က မသိခဲ့ပါ။

ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေကိုလည်း ကျွန်တော် လူလိုမဆက်ဆံခဲ့ပါ။ အမှားအယွင်းတစ်ခုတွေ့လျှင် လူပုံအလယ်တွင် ရိုင်းစိုင်းစွာ ဆဲဆိုတတ်သည်။ သူတို့၏ ဘဝ၊ သူတို့၏ အခက်အခဲများကို ကျွန်တော် ဘယ်တုန်းကမှ ထည့်မတွက်ခဲ့ပါ။ ကျွန်တော့်အတွက်ကတော့ အလုပ်ပြီးမြောက်ဖို့သာ အဓိက ဖြစ်သည်။ ထိုသူများ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ နာကျင်မှုများကို ကျွန်တော် မမြင်ခဲ့ပါ။ အမှန်တော့ ထိုမျက်ဝန်းများက ကျွန်တော့်ဆီသို့ အရိပ်များအဖြစ် လိုက်ပါလာကြတော့မည်ကို ကျွန်တော် မသိခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ပြိုလဲခြင်း၏အစမှာ ရုတ်တရက်ပင် ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော် ယုံကြည်အားကိုးခဲ့ရသော လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ဦးက ကုမ္ပဏီ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို ပြိုင်ဘက်ကုမ္ပဏီထံ ရောင်းချလိုက်သည်။ ထိုသူမှာ ကျွန်တော် အမြဲတမ်း နှိမ်ချဆက်ဆံခဲ့ဖူးသော၊ ကျွန်တော့်ကြောင့် လူတောမတိုးခဲ့ရသော မန်နေဂျာတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ၏ ကလဲ့စားချေမှုက ပြင်းထန်လွန်းလှသည်။ ကျွန်တော့်အပေါ် ယုံကြည်မှုများ ပျက်ပြားသွားပြီး ကုမ္ပဏီမှ ကျွန်တော့်ကို အလုပ်ထုတ်လိုက်သည်။ 

ထိုမျှနှင့် မပြီးသေး။ ကျွန်တော့်၏ လက်မှတ်ကို အတုပြုလုပ်ကာ ငွေကြေးအလွဲသုံးစားမှုများ ပြုလုပ်ထားသဖြင့် ကျွန်တော် တရားစွဲဆိုခြင်း ခံရတော့မည်။ အိမ်ကို ဝင်ဝရမ်းကပ်ခံရသည်။ ဘဏ်အကောင့်များ အပိတ်ခံရသည်။ နေ့ချင်းညချင်း ဆိုသလို ကျွန်တော်သည် မင်းသားဘဝမှ ဖုတ်ကောင်ဘဝသို့ ရောက်သွားခဲ့ရသည်။ 

ကျွန်တော် အားကိုးရာ ရှာမိသည်။ ကျွန်တော် မကြာခဏ ငွေထုတ်ပေးခဲ့ဖူးသော၊ ပါတီတွေ အတူတူ သောက်ခဲ့ဖူးသော သူငယ်ချင်းများဆီ ဖုန်းဆက်ကြည့်သည်။ တစ်ယောက်မှ ဖုန်းမကိုင်ကြပါ။ အချို့က ဖုန်းနံပါတ်ကိုပင် ပြောင်းသွားကြပြီ။ ကျွန်တော် အမှန်တကယ် အထီးကျန်သွားသည့်အခါမှ သီရိကို သတိရမိသည်။ 

အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ သီရိသည် အထုပ်များကို ပြင်ဆင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲတွင် မီးတောက်သွားသည်။ 

“သီရိ... မင်းပါ ငါ့ကို ထားခဲ့တော့မလို့လား။ ငါ ဒုက္ခရောက်နေတာကို မင်း သိရဲ့သားနဲ့”

ကျွန်တော် အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။ သီရိက ကျွန်တော့်ကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်နေသော်လည်း အပြင်သို့ ကျမလာအောင် ထိန်းထားသည်။ 

“ကိုမင်းထက်... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်ပါဦး။ ကိုယ် ဘာတွေ လုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ။ သီရိကိုရော၊ မိဘတွေကိုရော၊ အလုပ်ကလူတွေကိုရော... ကိုယ် ဘယ်တုန်းကမှ တန်ဖိုးမထားခဲ့ဘူး”

“အခုက အဲဒါတွေ ပြောရမယ့်အချိန်လား။ ငါ့မှာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး သီရိ။ မင်းမှာ ရှိတဲ့ ငွေတွေကို ငါ့ကိုပေးစမ်း။ ငါ ဒီပြဿနာတွေကို ဖြေရှင်းရမယ်”

ကျွန်တော် သီရိ၏ လက်ထဲက အိတ်ကို ဆွဲလုလိုက်သည်။ သီရိက လွှတ်မပေးဘဲ တင်းထားသည်။ ကျွန်တော် ဒေါသအဟုန်ဖြင့် သူမကို တွန်းထုတ်လိုက်မိသည်။ သီရိ လဲကျသွားပြီး ခေါင်းနှင့် ဗီရိုစောင်း တိုက်မိသွားသည်။ သွေးများ စီးကျလာသော်လည်း ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်နိုင်ခဲ့ပါ။ အိတ်ထဲတွင် သီရိ စုဆောင်းထားသော ရွှေထည်များနှင့် ငွေအနည်းငယ်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ကျွန်တော် ယူကာ အိမ်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သီရိ၏ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုသံက ကျွန်တော့်နောက်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ထိုအသံသည် ကျွန်တော့်ဘဝ၏ နောက်ဆုံးသော ဆက်သွယ်မှု ဖြစ်သွားမည်ဟု ကျွန်တော် မတွေးမိခဲ့ပါ။

ကျွန်တော် ယူလာသော ငွေများဖြင့် ရှေ့နေငှားရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း မလုံလောက်ခဲ့ပါ။ ထို့ပြင် သီရိ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူက ကျွန်တော့်ကို ရဲတိုင်လိုက်သည်။ သီရိကို ကိုယ်ထိလက်ရောက် ကျူးလွန်မှုနှင့် ငွေခိုးမှုအတွက် ကျွန်တော် တရားရင်ဆိုင်ရတော့မည်။ 

ကျွန်တော် ရှောင်ပြေးနေရင်းမှ သတင်းတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။ ကျွန်တော့်အမေ ကွယ်လွန်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော် အမေ့ဆီကိုလည်း မသွားနိုင်ခဲ့ပါ။ အမေ့ဈာပနကိုတောင် ကျွန်တော် ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် သွားကြည့်ရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။ အဖေကတော့ ကျွန်တော့်ကို မြင်သည်နှင့် မျက်နှာလွှဲသွားသည်။ ထိုအချိန်တွင် ကျွန်တော်သည် လူ့လောကကြီးတွင် အလွန်တရာမှ အပယ်ခံ ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ 

သို့သော် ပို၍ နာကျင်စရာကောင်းသော အမှန်တရားကို ကျွန်တော် နောက်မှ သိခဲ့ရသည်။ သီရိသည် ထိုနေ့က အထုပ်ပြင်နေသည်မှာ ကျွန်တော့်ကို ထားခဲ့ဖို့ မဟုတ်ပါ။ ကျွန်တော့်အမှုအတွက် လိုအပ်သော ငွေကြေးများကို ဖြေရှင်းရန် သူမ၏ မိဘများအိမ်သို့ ပြန်ပြီး အကူအညီတောင်းရန် ပြင်ဆင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ ရှာထားသော ငွေများနှင့် ရွှေများကိုလည်း ကျွန်တော့်အမှုကို ကျေအေးပေးရန်အတွက် တစ်ဖက်လူထုထံ ပေးရန် ပြင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ 

ကျွန်တော်ကမူ သူမကို လူယုတ်မာဟု ထင်မှတ်ပြီး နာကျင်အောင် လုပ်ခဲ့မိသည်။ သူမ၏ စေတနာကို ဒေါသဖြင့် တုံ့ပြန်ခဲ့မိသည်။ သီရိသည် ထိုဒဏ်ရာကြောင့် ဆေးရုံတက်ခဲ့ရပြီး နောက်ပိုင်းတွင် စိတ်ကျရောဂါ ခံစားခဲ့ရကာ ကျွန်တော့်ကို လုံးဝ မတွေ့ချင်တော့ကြောင်း စကားပါးခဲ့သည်။ 

ကျွန်တော့်ဘဝသည် အမှောင်အတိ ကျသွားခဲ့သည်။ အလုပ်လည်းမရှိ၊ မိသားစုလည်းမရှိ၊ ချစ်သူလည်းမရှိ။ ကျွန်တော့်ကို လူတိုင်းက ရွံရှာကြသည်။ ကျွန်တော်သည် လမ်းဘေးတွင် အရက်သောက်ပြီး ဘဝကို အဆုံးသတ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သို့သော် သေဖို့ရာလည်း ကျွန်တော် သတ္တိမရှိခဲ့ပါ။ နောက်ဆုံးတွင် ကျွန်တော် ကြားဖူးနားဝရှိသော ဤတောင်ပေါ်ကျောင်းလေးသို့ ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ 

ကျွန်တော် ဆရာတော်၏ လက်အောက်တွင် မျက်စိမှိတ်ထားရင်း ထိုအတိတ်ပုံရိပ်များကို တစ်ခုချင်း ပြန်မြင်နေရသည်။ ကျွန်တော်သည် အမှန်တကယ်ပင် တစ်ဦးတည်း လာခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပါ။ ကျွန်တော့်နောက်တွင် ကျွန်တော် နာကျင်အောင် လုပ်ခဲ့သမျှ လူများ၏ အရိပ်များ ပါလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆရာတော်က ကျွန်တော့်ဦးခေါင်းပေါ်မှ လက်ကို ဖယ်လိုက်သည်။ ကျွန်တော် မျက်စိကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်ပြီး နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။

ဘုရားခန်း၏ နံရံပေါ်တွင် ကျွန်တော့်၏ အရိပ်တစ်ခုတည်း ရှိနေသည်မဟုတ်။ ကျွန်တော့်အရိပ်၏ ဘေးတွင် ထင်ယောင်ထင်မှားဖြင့် အရိပ်များစွာကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရသည်။ 

ဝမ်းနည်းကြေကွဲနေသော အမေ့အရိပ်၊ စိတ်ပျက်နေသော အဖေ့အရိပ်၊ မျက်ရည်များဖြင့် နာကျင်နေသော သီရိ၏ အရိပ်၊ ကျွန်တော့်ကြောင့် ဘဝပျက်ခဲ့ရသော လက်အောက်ငယ်သားများ၏ အရိပ်...။ ထိုအရိပ်များက ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေကြသလို ခံစားရသည်။ သူတို့သည် ကျွန်တော် မည်သည့်နေရာသို့ ပြေးပြေး၊ လိုက်ပါလာမည့် အရိပ်များ ဖြစ်သည်။ 

“ဒကာ... လူ့ဘဝကို စွန့်ပြီး သာသနာ့ဘောင်ဝင်တာဟာ ထွက်ပြေးတာ မဖြစ်စေနဲ့။ မင်း ခေါ်လာတဲ့ ဒီအရိပ်တွေကို မင်း မချန်ခဲ့နိုင်သရွေ့ မင်း ဘယ်တော့မှ အေးချမ်းမှာ မဟုတ်ဘူး” 

ဆရာတော်၏ စကားက ကျွန်တော့်ရင်ကို လှံဖြင့် ထိုးလိုက်သလို ခံစားရသည်။ 

“အရှင်ဘုရား... တပည့်တော် ဘာလုပ်ရပါ့မလဲဘုရား။ တပည့်တော် အမှားတွေကို ပြင်လို့ ရနိုင်ပါဦးမလား” 

ကျွန်တော် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးရင်း လျှောက်ထားလိုက်မိသည်။ 

“အတိတ်ကို ပြင်လို့မရပေမယ့် ပစ္စုပ္ပန်မှာ အပြစ်ကို ဝန်ခံပြီး ပြန်လည် ကုစားလို့ ရပါတယ်။ မင်း သာသနာ့ဘောင်ကို ဝင်ချင်ရင် အရင်ဆုံး မင်းလုပ်ခဲ့တဲ့ အမှားတွေအတွက် ထိုက်တန်တဲ့ တန်ဖိုးကို ပေးဆပ်ပါ။ မင်းကို နာကျင်ခဲ့ရတဲ့သူတွေဆီမှာ ခွင့်လွှတ်မှု တောင်းခံပါ။ အဲဒီနောက်မှ မင်းရဲ့ စိတ်ဟာ သာသနာ့ဘောင်နဲ့ ထိုက်တန်လိမ့်မယ်”

ကျွန်တော် နားလည်သွားခဲ့ပါပြီ။ ကျွန်တော်သည် တရားကျင့်ကြံခြင်းဖြင့် ကျွန်တော့်အပြစ်များမှ လွတ်မြောက်ရန် ကြိုးစားခြင်းသည် တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သော ထွက်ပေါက်ရှာခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော် ပထမဆုံး လုပ်ရမည့်အလုပ်မှာ အမှားများကို ရင်ဆိုင်ဖို့ ဖြစ်သည်။ 

ကျွန်တော် ဘုရားခန်းထဲမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထလိုက်သည်။ ဆရာတော်ကို နောက်ဆုံးအကြိမ် ဝတ်ပြုလိုက်ပြီး ကျောင်းပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့သည်။ ကျောင်းဝင်းထဲသို့ ရောက်သည့်အခါ နေရောင်ခြည်က ပြင်းထန်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော် လမ်းလျှောက်လိုက်သည့်အခါ ကျွန်တော့်နောက်တွင် အရိပ်တစ်ခု ပါလာမြဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုအရိပ်သည် ကျွန်တော့်ကို ခြောက်လှန့်နေသော အရိပ်မဟုတ်တော့ဘဲ၊ ကျွန်တော် ပြန်လည် ကုစားရမည့် တာဝန်ဝတ္တရားများ ဖြစ်ကြောင်း ကျွန်တော် သိလိုက်ရသည်။ 

ကျွန်တော် သီရိရှိရာသို့ သွားရမည်။ အဖေ့ထံသို့ သွားရမည်။ ကျွန်တော် ကျူးလွန်ခဲ့သော အမှားများအတွက် ဥပဒေ၏ ပြစ်ဒဏ်ကို ခံယူရမည်။ ထိုသို့ ပေးဆပ်ပြီးသည့် တစ်နေ့တွင်မူ ကျွန်တော့်နောက်က အရိပ်များသည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အစစ်အမှန် ငြိမ်းချမ်းမှုကို ကျွန်တော် ရရှိနိုင်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်မိပါသည်။

ဘဝဆိုသည်မှာ မိမိပြုခဲ့သော ကံတရားများ၏ အရိပ်ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုအရိပ်မှ မည်သူမျှ လွတ်အောင် မပြေးနိုင်။ အမှားကို သိမြင်ပြီး ရဲဝံ့စွာ ရင်ဆိုင်ခြင်းသည်သာ ထိုအရိပ်များကို လင်းလက်စေမည့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းဖြစ်သည်။

သင်ပြုခဲ့သော အမှားများသည် သင့်နောက်သို့ အရိပ်ပမာ လိုက်နေလိမ့်မည်။ ထိုအရိပ်များကို ဖုံးကွယ်ရန် မကြိုးစားပါနှင့်။ ၎င်းတို့ကို အလင်းရောင်ဖြင့် ရင်ဆိုင်ခြင်းကသာ သင့်ကို အမှန်တကယ် လွတ်မြောက်စေလိမ့်မည်။