အခွင့်အရေးမပေးတဲ့ မိန်းမ မရှိဘူး

 အခွင့်အရေးမပေးတဲ့ မိန်းမ မရှိဘူး

မိုးသည်းထန်စွာရွာသွန်းနေသော ညတစ်ည၏ အမှောင်ထုထဲတွင် ရန်ကုန်မြို့ပြ၏ မီးရောင်စုံတို့သည် ဝေဝါးနေကြသည်။ အထပ်မြင့်တိုက်ခန်းတစ်ခု၏ ပြတင်းပေါက်မှနေ၍ အပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်နေသော သုရ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို အလိုမကျခြင်းများ အထပ်ထပ် အခဲလိုက် ဖြစ်တည်နေသည်။ သူ့လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော ဖန်ခွက်ထဲမှ ဝိုင်နီရောင်တို့သည် 

သူမသည် သူ့ကို တာဝန်ကျေသော ဇနီးတစ်ယောက်အဖြစ် ဆက်ဆံသော်လည်း သူမ၏ ရင်ဘတ်ထဲသို့ ဝင်ရန် တံခါးကိုမူ မည်သည့်အခါမျှ ဖွင့်မပေးခဲ့။ မေမြတ်၊ မင်းက တကယ်ပဲ အခွင့်အရေး မပေးတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါကပဲ မင်းရဲ့ ဘယ်သော့ပေါက်ကို ဖွင့်ရမလဲ မသိတာလား ဟု သုရ စိတ်ထဲက ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ ည၏ တိတ်ဆိတ်မှုထဲတွင် မိုးသံနှင့်အတူ သုရ၏ သက်ပြင်းချသံသည် ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်ခန့်က သူတို့ ပထမဆုံး ဆုံတွေ့ခဲ့ကြသည့် ပွဲတစ်ခုကို သုရ ပြန်လည် အမှတ်ရမိသည်။ ထိုစဉ်က မေမြတ်သည် ဝိုင်းလယ်တွင် ထင်ရှားနေသော ပန်းတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ လှပလွန်းလှသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ဖော်ပြမတတ်သော လျှို့ဝှက်ချက်အချို့ ရှိနေသကဲ့သို့ သူ ခံစားခဲ့ရသည်။ သုရသည် ထိုစဉ်ကတည်းက သူမကို အရယူရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ သူမ၏ အေးစက်သော အမူအရာနောက်ကွယ်တွင် မည်သည့် ခံစားချက်မျိုးများ ရှိနေမည်ကို သူ သိချင်ခဲ့သည်။

မေမြတ်သည် သူနှင့်အတူ နေထိုင်သော်လည်း သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ်မှာမူ တခြားတစ်နေရာတွင် ရှိနေသကဲ့သို့ပင်။ သူမသည် သူ့ကို တစ်ခါတစ်ရံ ကြည့်တတ်သော အကြည့်များမှာ ဂရုဏာသက်သလိုလို၊ သို့မဟုတ် လှောင်ပြောင်သလိုလို ဖြစ်နေတတ်သည်။ သုရသည် ထိုအကြည့်များကို နားမလည်နိုင်ခဲ့။ သူသည် သူမအတွက် လိုလေသေးမရှိ ဖြည့်ဆည်းပေးထားသော်လည်း သူမကမူ ကျေးဇူးတင်ရုံမျှသာ ပြုမူတတ်သည်။ ထိုအေးစက်မှုသည် သုရအတွက်တော့ အကြီးမားဆုံးသော စိန်ခေါ်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

တစ်နေ့တွင် သုရသည် မေမြတ်၏ စာကြည့်စားပွဲပေါ်တွင် မတော်တဆ ကျန်ခဲ့သော ဒိုင်ယာရီဟောင်းလေး တစ်အုပ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် ထိုဒိုင်ယာရီကို မဖတ်သင့်မှန်း သိသော်လည်း သူ့အတွင်းစိတ်ထဲမှ သိလိုစိတ်ကို မထိန်းနိုင်ခဲ့ပေ။ ဒိုင်ယာရီထဲတွင် ရေးထားသော စာသားအချို့က သူ့ကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

ထိုစာသားများကို ဖတ်ပြီးနောက် သုရ၏ ရင်ထဲတွင် မီးတစ်ဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် သူမအတွက် အသုံးချခံသက်သက်သာလား။ သူပေးခဲ့သော အချစ်များ၊ သူတည်ဆောက်ခဲ့သော အိမ်ထောင်ရေးသည် သူမအတွက်တော့ အထီးကျန်မှုကို ဖြေဖျောက်ရုံသက်သက်သာလား။ သူသည် ဒိုင်ယာရီကို နဂိုနေရာတွင် ပြန်ထားလိုက်သော်လည်း သူ့စိတ်ထဲတွင်မူ မုန်တိုင်းတစ်ခု စတင်နေပြီဖြစ်သည်။

ထိုညနေက မေမြတ် အိမ်ပြန်ရောက်လာသောအခါ သုရသည် သူမကို ထူးထူးခြားခြား စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ မေမြတ်က "ဘာဖြစ်လို့လဲ သုရ၊ တစ်ခုခု အဆင်မပြေလို့လား" ဟု မေးသည်။ သုရက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး "အဆင်ပြေပါတယ် မေမြတ်။ ကိုယ်က မင်းကို ပိုပြီး နားလည်အောင် ကြိုးစားနေတာပါ" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။ မေမြတ်သည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် "လူတစ်ယောက်ကို နားလည်ဖို့ဆိုတာ တစ်ခါတလေ တစ်သက်လုံး ကြိုးစားရင်တောင် မလုံလောက်ဘူး သုရ" ဟု ပြောကာ 

ရက်များ ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သုရ၏ သံသယများက ပို၍ ကြီးထွားလာသည်။ သူသည် မေမြတ်၏ နောက်ကွယ်တွင် ဘာတွေရှိနေသလဲဆိုသည်ကို သိရန် စုံစမ်းမှုများ စတင်ခဲ့သည်။ သူ သိခဲ့ရသည်မှာ မေမြတ်တွင် သူနှင့် မဆုံမီက အလွန်ချစ်ခဲ့ရသော ချစ်သူတစ်ယောက် ရှိခဲ့ဖူးကြောင်းပင်။ ထိုသူသည် မတော်တဆမှုတစ်ခုဖြင့် ဆုံးပါးသွားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ သုရသည် ထိုအချက်ကို သိလိုက်ရသောအခါ အတန်ငယ် စိတ်သက်သာရာရသွားသော်လည်း တစ်ဖက်တွင်မူ ပို၍ စိုးရိမ်လာမိသည်။ လူသေတစ်ယောက်ကို သူ မည်သို့ အနိုင်ယူရမည်နည်း။

မေမြတ်သည် ထိုသူကို မေ့မရသေးခြင်းလော။ သူမပေးခဲ့သော အခွင့်အရေးသည် ထိုသူ၏ နေရာတွင် အစားထိုးရန်အတွက်လော။ သုရသည် မိမိကိုယ်မိမိ မေးခွန်းများစွာ ထုတ်နေမိသည်။ သူသည် မေမြတ်ကို စိတ်ဒဏ်ရာပေးရန် မရည်ရွယ်သော်လည်း သူမ၏ စိတ်နှလုံးကို အကြွင်းမဲ့ ပိုင်ဆိုင်လိုသော ဆန္ဒက သူ့ကို တွန်းအားပေးနေသည်။ သူသည် မေမြတ်နှင့် စကားပြောရာတွင် ထိုသူ့အကြောင်းကို သွယ်ဝိုက်၍ စတင်ပြောဆိုလာခဲ့သည်။

မေမြတ်သည် သုရ၏ စကားများနောက်ကွယ်က အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်ဟန်ရှိသည်။ သူမသည် အမျက်မထွက်သလို၊ ဝမ်းနည်းရိပ်လည်း မပြပေ။ "သုရ... အတိတ်ဆိုတာ ပြန်ပြင်လို့မရတဲ့ အရာတစ်ခုပါ။ ဒါပေမဲ့ အတိတ်က လက်ရှိကို လွှမ်းမိုးနေတယ်လို့ မင်းထင်ရင် အဲဒါ မင်းရဲ့ အားနည်းချက်ပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်" ဟု တည်ငြိမ်စွာ ပြောခဲ့သည်။ သူမ၏ ထိုတည်ငြိမ်မှုကပင် သုရကို ပို၍ ရူးသွပ်စေခဲ့သည်။

သုရသည် မေမြတ်ကို ပို၍ ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားလာသည်။ သူမ သွားလေရာသို့ လိုက်ပါခြင်း၊ သူမ၏ ဖုန်းကို စစ်ဆေးခြင်း၊ သူမ၏ သူငယ်ချင်းများနှင့် ဆက်ဆံရေးကို ကန့်သတ်ခြင်းများ ပြုလုပ်လာသည်။ သူသည် ဤသို့ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် သူမကို သူ့အနားတွင် အမြဲရှိနေစေမည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူပြုလုပ်သမျှကို မေမြတ်က ငြိမ်သက်စွာ လက်ခံနေခြင်းက သူ့ကို ပို၍ ကြောက်လန့်စေသည်။ သူမသည် အဘယ်ကြောင့် တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိသနည်း။ အဘယ်ကြောင့် ရန်မဖြစ်သနည်း။

ထိုစကားသည် သုရ၏ နားထဲတွင် မိုးကြိုးပစ်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။ သူသည် သူမကို ပိုင်ဆိုင်ရန် ကြိုးစားရင်းဖြင့် သူမပေးထားသော အခွင့်အရေးကို နင်းခြေနေမိခြင်းလား။ သူသည် ထိုညက ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးမိခဲ့သည်။ မေမြတ်သည် သူ့ကို မဖေးမသလို၊ ထားလည်း မသွားခဲ့ပေ။ သူမသည် အဝေးကနေ ငေးကြည့်နေရုံသာ။ သူတို့ကြားက အကွာအဝေးသည် ယခင်ကထက် ပို၍ ဝေးကွာသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် သုရသည် ခေါင်းကိုက်ဝေဒနာနှင့်အတူ နိုးထလာခဲ့သည်။ 

"မေမြတ်... ကိုယ် မနေ့ညက မှားသွားတယ်။ ကိုယ် မင်းကို အရမ်းချစ်လို့ပါ" ဟု သူက ဆိုသည်။ မေမြတ်သည် အလုပ်ကို မရပ်ဘဲ "အချစ်ဆိုတာ ပိုင်ဆိုင်ချင်ရုံသက်သက် မဟုတ်ဘူး သုရ။ အချစ်ဆိုတာ တခြားလူတစ်ယောက်ရဲ့ လွတ်လပ်မှုကို လေးစားတာလည်း ပါတယ်" ဟု ပြန်ပြောသည်။ သုရသည် ဘာမှ ဆက်မပြောနိုင်တော့ပေ။ သူသည် သူမကို ချစ်သည်ဟု ဆိုသော်လည်း တကယ်တော့ သူသည် မိမိကိုယ်မိမိသာ ချစ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိလာသည်။

သူသည် သူမကို ပိုင်ဆိုင်လိုသော ဆန္ဒဖြင့် သူမ၏ ကမ္ဘာလေးကို ဖျက်ဆီးနေခဲ့သည်။ မေမြတ်သည် သူမ၏ ဘဝထဲသို့ သူ့ကို ဝင်ခွင့်ပေးခဲ့ခြင်းသည်ပင် အကြီးမားဆုံးသော အခွင့်အရေး ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် ထိုထက်ပို၍ လောဘတက်ခဲ့သည်။ သူသည် သူမ၏ အတွင်းစိတ်ထိ တိုင်အောင် စိုးမိုးလိုခဲ့သည်။ ထိုလောဘကပင် သူတို့ကြားက နံရံကို ပို၍ မြင့်မားစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ်လခန့် ကြာပြီးနောက် သုရသည် မေမြတ်၏ အမူအရာများ ပြောင်းလဲလာသည်ကို သတိပြုမိသည်။ သူမသည် ပို၍ ပြုံးလာပြီး၊ ပို၍ စကားပြောလာသည်။ သုရသည် ဝမ်းသာသွားပြီး သူမနှင့် ပို၍ နီးစပ်လာပြီဟု ထင်မှတ်ခဲ့သည်။ သူသည် သူမအတွက် လက်ဆောင်များ ဝယ်လာပေးပြီး၊ ခရီးများ အတူသွားရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။ မေမြတ်သည် ထိုအရာအားလုံးကို ဝမ်းပန်းတသာ လက်ခံခဲ့သည်။

သို့သော် သုရ မသိသည်မှာ ထိုအပြုံးများနောက်ကွယ်တွင် နှုတ်ဆက်ခြင်းများ ရှိနေသည်ကိုပင်။ မေမြတ်သည် သူမကိုယ်သူမ ပြန်လည်တည်ဆောက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် သုရ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှ လွတ်မြောက်ရန် ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူမ ပြုံးပြနေခြင်းမှာ သုရကို စိတ်ချစေရန် ဖြစ်ပြီး၊ သူမ၏ နောက်ဆုံး ထွက်ခွာခြင်းအတွက် ပြင်ဆင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သုရသည် သူမ၏ ပြောင်းလဲမှုများကို အကောင်းဘက်က မြင်နေမိသည်။ "တွေ့လား... အခွင့်အရေးမပေးတဲ့ မိန်းမ မရှိဘူးဆိုတာ။ ငါ ကြိုးစားတော့ သူလည်း ပျော့လာတာပဲ" ဟု သူ၏ သူငယ်ချင်းများကို ဂုဏ်ယူစွာ ပြောခဲ့သည်။ သူသည် အောင်နိုင်သူတစ်ယောက်၏ အပြုံးမျိုးဖြင့် မေမြတ်ကို ကြည့်တတ်လာသည်။ သို့သော် ထိုအပြုံးသည် မကြာမီ ပျောက်ကွယ်တော့မည်ကို သူ မသိခဲ့ပေ။

မိုးရာသီ ကုန်ဆုံး၍ ဆောင်းဦးသို့ ရောက်လာခဲ့ပြီ။ တစ်ရက်တွင် သုရ အလုပ်မှ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာသောအခါ အိမ်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်နေသည်။ မေမြတ်ကို မတွေ့ရပေ။ သူသည် 

စာကြည့်စားပွဲပေါ်တွင် စာတစ်စောင် တင်ထားသည်။ သုရသည် တုန်ရီသော လက်များဖြင့် ထိုစာကို ဖွင့်ဖတ်လိုက်သည်။

"သုရ... မင်းပြောတာ မှန်ပါတယ်။ အခွင့်အရေးမပေးတဲ့ မိန်းမ မရှိပါဘူး။ ကျမ မင်းကို အခွင့်အရေးတွေ အကြိမ်ကြိမ် ပေးခဲ့ပါတယ်။ ကျမကို နားလည်ပေးဖို့၊ ကျမရဲ့ အတိတ်ကို လေးစားပေးဖို့၊ ကျမကို လူတစ်ယောက်လို မြင်ပေးဖို့ အခွင့်အရေးတွေ အများကြီး ပေးခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ အဲဒီအခွင့်အရေးတွေကို ကျမကို ပိုင်ဆိုင်ဖို့၊ ထိန်းချုပ်ဖို့အတွက်ပဲ သုံးခဲ့တယ်။ အခုတော့ ကျမ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အခွင့်အရေး ပြန်ပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ။ နှုတ်ဆက်ပါတယ် သုရ။"

သုရသည် စာကို ဖတ်ပြီးနောက် ဆိုဖာပေါ်သို့ ခွေခေါက်ကျသွားခဲ့သည်။ သူသည် သူမကို ပိုင်ဆိုင်ရပြီဟု ထင်မှတ်ခဲ့ချိန်တွင် အရာရာကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

သုရသည် မေမြတ်ကို လိုက်ရှာခဲ့သည်။ သူမ၏ သူငယ်ချင်းများ၊ မိသားစုများထံတွင် စုံစမ်းသော်လည်း မည်သူမှ မသိဟုသာ ပြောကြသည်။ သူမသည် သဲလွန်စမချန်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ သုရသည် အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူသည် သူမ မရှိသော အိမ်ကြီးထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ 

စီးပွားရေးလောကတွင် သူသည် အောင်မြင်သူ ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ အတွင်းစိတ်မှာမူ လုံးဝ ပျက်စီးနေခဲ့ပြီ။ သူသည် "အခွင့်အရေးမပေးတဲ့ မိန်းမ မရှိဘူး" ဆိုသော စကားစုကို အသစ်တစ်ဖန် ပြန်လည် ခံစားမိသည်။ ထိုစကားသည် အမျိုးသားများအတွက် အောင်နိုင်မှုစကား မဟုတ်ဘဲ၊ အမျိုးသမီးများ၏ သည်းခံနိုင်စွမ်းကို ဖော်ပြသော စကားဖြစ်ကြောင်း သူ နားလည်သွားခဲ့သည်။

တစ်နှစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် သုရသည် နယ်မြို့လေးတစ်ခုသို့ အလုပ်ကိစ္စဖြင့် ရောက်သွားခဲ့သည်။ ထိုမြို့လေး၏ ပန်းခြံတစ်ခုတွင် သူသည် မေမြတ်ကို မတော်တဆ တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် ယခင်ကထက် ပို၍ လှပနေပြီး၊ မျက်နှာတွင် စစ်မှန်သော ပျော်ရွှင်မှုများ ရှိနေသည်။ သူမ၏ ဘေးတွင် ကလေးငယ်တစ်ယောက်ကို လက်တွဲထားသော အမျိုးသားတစ်ယောက် ရှိနေသည်။

သုရသည် သူမ၏ အနားသို့ သွားရန် ခြေလှမ်းပြင်လိုက်သော်လည်း ချက်ချင်းပင် ရပ်လိုက်မိသည်။ သူမ၏ အပြုံးသည် သူနှင့်အတူ ရှိစဉ်က တစ်ခါမျှ မတွေ့ခဲ့ဖူးသော အပြုံးမျိုးဖြစ်သည်။ သူမသည် အခွင့်အရေးသစ်တစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ကမ္ဘာထဲတွင် သူသည် အတိတ်က အရိပ်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်တော့သည်။

သူသည် ဝေးကနေပဲ သူမကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူ မပေးနိုင်ခဲ့သော ပျော်ရွှင်မှုများကို ထိုအမျိုးသားက ပေးနိုင်ခဲ့ဟန်ရှိသည်။ သုရ၏ ရင်ထဲတွင် နာကျင်မှုနှင့်အတူ ဝမ်းမြောက်မှု အနည်းငယ်လည်း ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူမ ပျော်ရွှင်နေသည်မဟုတ်ပါလား။ သူသည် လှည့်ပြန်လာခဲ့သည်။ ထိုနေ့ကစ၍ သူသည် မေမြတ်ကို လိုက်ရှာခြင်း မပြုတော့ပေ။

သုရသည် ရန်ကုန်သို့ ပြန်ရောက်လာသောအခါ သူ၏ ဘဝကို အသစ်ပြန်စရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူသည် အခြားသူများကို ထိန်းချုပ်လိုသော စိတ်ကို လျှော့ချခဲ့သည်။ သူ၏ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများတွင်လည်း ဝန်ထမ်းများအပေါ် ပို၍ ကိုယ်ချင်းစာစိတ် ထားလာခဲ့သည်။ လူတိုင်းသည် မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ကမ္ဘာနှင့် ကိုယ်ပိုင် အခွင့်အရေးများ ရှိကြသည်ကို သူ လက်ခံလာခဲ့သည်။

သူသည် အိမ်ထောင်သစ် ထပ်မပြုခဲ့ပေ။ မေမြတ် ပေးခဲ့သော သင်ခန်းစာသည် သူ့အတွက် တစ်သက်လုံးစာ လုံလောက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူသည် တစ်ခါတစ်ရံ ညဖက်တွင် ဝိုင်တစ်ခွက်နှင့်အတူ ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်ရင်း မေမြတ်အကြောင်းကို စဉ်းစားမိတတ်သည်။ သူပေးခဲ့သော နာကျင်မှုများအတွက် သူ စိတ်ထဲကနေ အမြဲတောင်းပန်နေမိသည်။

နိဂုံးချုပ်အနေဖြင့် သုရသည် သူ၏ အတွေ့အကြုံများကို စာအုပ်တစ်အုပ်အဖြစ် ရေးသားခဲ့သည်။ ထိုစာအုပ်၏ နာမည်မှာ "အခွင့်အရေးမပေးတဲ့ မိန်းမ မရှိဘူး" ဟု ပေးထားသည်။ ထိုစာအုပ်သည် လူအများကြားတွင် အလွန်ရေပန်းစားသွားခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် အမျိုးသားများအတွက် သင်ခန်းစာများစွာ ပေးနိုင်ခဲ့သည်။

ဇာတ်လမ်း၏ အဆုံးသတ်တွင် သုရသည် ကမ်းခြေတစ်ခုတွင် လမ်းလျှောက်နေရင်း ပင်လယ်လှိုင်းများကို ငေးကြည့်နေသည်။ လှိုင်းလုံးများသည် ကမ်းခြေသို့ ရိုက်ခတ်ပြီး ပြန်လည် ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။ လူ့ဘဝသည်လည်း ထိုသို့ပင်၊ ရလိုက် ဆုံးရှုံးလိုက်နှင့် သံသရာလည်နေသည်။ သူသည် လေအေးအေးကို ရှူရှိုက်ရင်း ပြုံးလိုက်သည်။

သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် မေမြတ်သည် အမြဲတမ်း ရှိနေမည် ဖြစ်သော်လည်း နာကျင်မှုများ မရှိတော့ပေ။ သူသည် သူမပေးခဲ့သော အခွင့်အရေးကို နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုအခွင့်အရေးမှာ အခြားမဟုတ်၊ မိမိကိုယ်မိမိ ပြန်လည် သုံးသပ်ပြီး လူကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်လာစေရန် ပေးခဲ့သော အခွင့်အရေးပင် ဖြစ်တော့သည်။ ညနေခင်း၏ နေဝင်ချိန်အောက်တွင် သုရ၏ အရိပ်သည် သဲသောင်ပြင်ပေါ်တွင် ရှည်လျားစွာ ကျရောက်နေပြီး၊ သူ၏ ခြေလှမ်းများသည် ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ရှေ့သို့ ဆက်လက် ရွေ့လျားနေလေတော့သည်။