ကျွန်တော့်ဆရာ

 ကျွန်တော့်ဆရာ

ကျွန်တော်သည် “ကျောင်းဆရာမှတ်တမ်းစာအုပ်” ဖြင့် လူသိများလာသော ကျောင်းဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ လူမှုကွန်ရက်စာမျက်နှာထက်တွင် ကျွန်တော့်၏ စာစုများကို လူပေါင်းများစွာက စောင့်ဖတ်ကြပြီး၊ ကျွန်တော့်ကို “စေတနာရှင် ဆရာကြီး” ဟု တင်စားခေါ်ဝေါ်ကြသည်။ ကျွန်တော့်ဘဝ၏ အောင်မြင်မှုမှတ်တိုင်မှာ ထိုစာအုပ်ပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုအောင်မြင်မှု၏ အရိပ်အောက်တွင် မည်သူမှ မမြင်နိုင်သော၊ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်ပင် ထုတ်ဖော်မပြရဲသော နက်ရှိုင်းသည့် ဒဏ်ရာဟောင်းတစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။ ကျွန်တော့်ကို အင်တာဗျူးလာမေးသူတိုင်းက “ဆရာ့ဘဝမှာ တပည့်ဆိုးလေးတွေကို တွေ့ဖူးသလား” ဟု မေးလေ့ရှိသည်။ ထိုအခါတိုင်း ကျွန်တော် ပြုံးမိသည်။ ထိုအပြုံးနောက်ကွယ်မှာ နာကျင်မှုတွေ ပါဝင်နေမှန်း သူတို့မသိကြပါ။ ကျွန်တော့်အဖြေက အမြဲတမ်း တစ်ခုတည်းသာ။ “ကျွန်တော့်ဘဝမှာ တပည့်ဆိုးတွေနဲ့ မကြုံခဲ့ဖူးပါ … ဆရာဆိုးတွေနဲ့ပဲ ကြုံဖူးပါတယ်” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ 

ငယ်စဉ်က တန်းကျောင်းသားဘဝ၊ ဆံပင်ရှည်ထားမိရုံဖြင့် “လမ်းသရဲ” ဟု သမုတ်ခံရကာ “အလကားကောင်” ဟူသော တံဆိပ်ကပ်ခံခဲ့ရသည့် ထိုနေ့ရက်များကို ကျွန်တော် ဘယ်သောအခါမှ မမေ့နိုင်ပါ။ ထိုဆရာ၏ ကြိမ်လုံးသံနှင့် အကြည့်စူးစူးတွေအောက်မှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုတွေ 

မေသည် ကျွန်တော့်ဘဝ၏ အလင်းရောင်ဟု ထင်ခဲ့ဖူးသည်။ သူမသည် လှပသည်၊ ထက်မြက်သည်၊ သို့သော် သူမ၏ ချစ်ခြင်းမှာ ထိန်းချုပ်လိုစိတ်နှင့် ပိုင်စိုးပိုင်နင်းနိုင်မှုတို့ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့သည်။ ကျွန်တော် ကျောင်းမှာ ဆရာတစ်ယောက်အဖြစ် လေးစားခံရသော်လည်း အိမ်ပြန်ရောက်သည့်အခါ မေ့ရှေ့တွင် ကျွန်တော်သည် စာမေးပွဲကျနေသော ကျောင်းသားတစ်ယောက်လို ခေါင်းငုံ့နေရသူ ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော့်၏ အောင်မြင်မှုများကို သူမက “ဒါတွေက ကံကောင်းလို့ပါ၊ နင့်မှာ တကယ် အရည်အချင်းရှိတာ မဟုတ်ဘူး” ဟု မကြာခဏ ပြောလေ့ရှိသည်။ သူမ၏ စကားလုံးများမှာ ငယ်စဉ်က ဆရာဆိုး၏ ကြိမ်လုံးများထက် ပို၍ နာကျင်ရသည်။

မိုးအေးအေးရှိသော ညတစ်ညတွင် ကျွန်တော် စားပွဲ၌ စာထိုင်ရေးနေမိသည်။ “ကျောင်းဆရာမှတ်တမ်း” ၏ နောက်ဆက်တွဲ စာအုပ်သစ်အတွက် စိတ်ကူးများ နယ်ချဲ့နေစဉ် မေ 

“ကိုကြီး … ဒီနေ့ ကျောင်းက ဆရာမလေး တစ်ယောက်နဲ့ ဖုန်းပြောထားတာ ဘာလဲ” ဟု သူမက မေးခွန်းထုတ်သည်။ ၎င်းမှာ လုပ်ငန်းသဘောအရ ပြောဆိုခြင်းသာ ဖြစ်သော်လည်း မေ့အတွက်မူ ရန်စတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

“အော် … အဲဒါက ကျောင်းကိစ္စပါ မေရယ်။ စာမေးပွဲကိစ္စ တိုင်ပင်တာ” ဟု ကျွန်တော် အေးအေးဆေးဆေး ရှင်းပြမိသည်။ 

သို့သော် မေက မယုံကြည်ပါ။ “ကိုကြီးက လူတွေရှေ့မှာပဲ ဆရာကြီး လုပ်နေတာ၊ စိတ်ထဲမှာတော့ ဘာတွေ ကြံစည်နေမှန်း ဘယ်သူသိမှာလဲ။ ကိုကြီး ငယ်ငယ်က ဘယ်လိုကောင်မျိုးလဲဆိုတာ မေ့ကို ပြောဖူးတယ်မဟုတ်လား။ ဆံပင်ရှည်ရှည်နဲ့ လမ်းသရဲဆိုတာ … အခုလည်း အကျင့်က ပါနေတုန်းလား”

ထိုစကားလုံးသည် ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ကို လှံဖြင့် ထိုးလိုက်သလို ခံစားရစေသည်။ ကျွန်တော် အမြတ်တနိုး ယုံကြည်ပြီး ဖွင့်ဟခဲ့သော ကျွန်တော့်၏ နာကျင်စရာ အတိတ်ကို သူမက လက်နက်တစ်ခုအဖြစ် ပြန်လည် အသုံးပြုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော် ဘာမှ ပြန်မပြောမိဘဲ ငြိမ်နေလိုက်သည်။ ကျွန်တော့်၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို သူမက အနိုင်ရရှိမှုဟု မှတ်ယူပုံရသည်။

“ဘာလဲ … မပြောနိုင်တော့ဘူးလား။ ဆရာဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်က ကိုကြီးနဲ့ တကယ်တမ်း တန်ရဲ့လားလို့ ကျွန်မ ခဏခဏ တွေးမိတယ်။ လူတွေကသာ ကိုကြီးကို အထင်ကြီးနေကြတာ၊ ကိုကြီးရဲ့ စာတွေကလည်း တကယ်တော့ အလကားပါပဲ” ဟု ပြောကာ သူမက ကျွန်တော် ရေးလက်စ စာရွက်များကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဝှေ့ယမ်း ပစ်ချလိုက်သည်။

ကျွန်တော်သည် တန်းကျောင်းသားလေး ဘဝသို့ ပြန်ရောက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုစဉ်က ဆရာက ကျွန်တော့်ကို “အလကားကောင်” ဟု ခေါ်ခဲ့သလိုမျိုး၊ ယခု မေကလည်း ကျွန်တော့်၏ တည်ရှိမှုကို ဖျက်ဆီးနေသည်။ ကျွန်တော် မေ့ကို မုန်းသင့်သော်လည်း မမုန်းနိုင်ခဲ့ပါ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမမရှိလျှင် ကျွန်တော် ဘာမှ မဟုတ်တော့ဘူးဟု သူမက ကျွန်တော့်စိတ်ထဲကို အမြစ်တွယ်အောင် ရိုက်သွင်းထားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်သည် သူမ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နှိပ်စက်မှုများအောက်တွင် ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ဆုံးလာခဲ့ရသည်။

ကျောင်းမှာတော့ ကျွန်တော်သည် စံပြဆရာတစ်ယောက်အဖြစ် ဆက်လက် ရပ်တည်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော် အတွင်းစိတ်ထဲတွင်မူ ကျွန်တော်သည် ပြိုလဲပျက်စီးနေပြီ ဖြစ်သည်။ စာသင်ခန်းထဲတွင် တပည့်လေးများကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော် ဝေခွဲမရဖြစ်လာသည်။ သူတို့ကို “နှိမ်ခြင်း၊ အထင်သေးခြင်း” မလုပ်ရန် သင်ကြားပေးနေသော ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်က အိမ်ပြန်လျှင် နှိမ်ခြင်းနှင့် အထင်သေးခြင်းကို ခေါင်းငုံ့ခံနေရသည်။ 

တစ်နေ့တွင် ကျွန်တော့်ထံသို့ အင်္ဂလိပ်စာ အားနည်းသော ကျောင်းသားလေးတစ်ယောက် ရောက်လာသည်။ သူက ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် “ဆရာ … ကျွန်တော့်ကို တခြားဆရာတွေက ‘အလကားကောင်’ လို့ ပြောကြတယ်။ ကျွန်တော် တကယ်ပဲ ညံ့တာလားခင်ဗျာ” ဟု မေးလာသည်။

ထိုမေးခွန်းက ကျွန်တော့်ကို ရင်ထဲမှာ ဆို့တက်သွားစေသည်။ ကျွန်တော် သူ့ပခုံးကို ကိုင်လိုက်ပြီး “မဟုတ်ဘူး သား … ဘယ်သူကမှ အလကားကောင် မဟုတ်ဘူး။ မင်းကို အဲဒီလိုပြောတဲ့လူကသာ တကယ့် အလကားလူပဲ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်ချက်ကို ဘယ်သူ့ကိုမှ ဖျက်ဆီးခွင့်မပေးနဲ့” ဟု အားပေးလိုက်သည်။

သို့သော် ထိုစကားကို ပြောနေရင်း ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရှက်လာမိသည်။ ကျွန်တော်သည် ထိုကလေးကို အားပေးနေသော်လည်း ကျွန်တော့်၏ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုကိုမူ မေ ဖျက်ဆီးနေသည်ကို ခွင့်ပြုထားမိသည်။ ထိုညက အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ မေက ကျွန်တော့်ကို စောင့်နေသည်။ သူမက ကျွန်တော့်၏ အိတ်ထဲက ဖုန်းကို နှိုက်ယူကာ မက်ဆေ့ခ်ျများကို စစ်ဆေးပြန်သည်။

“ဒီမှာကြည့်စမ်း … ပရိသတ်တွေက ကိုကြီးကို အားကိုးတကြီးနဲ့ စာတွေ ပို့နေကြတာ။ ကိုကြီးက သူတို့ကို ပြန်ဖြေနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် မြှူဆွယ်နေတာလား” ဟု သူမက ဆိုသည်။

ကျွန်တော် ပင်ပန်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ “မေရယ် … ကိုကြီး ဘာမှ မလုပ်ဘူးဆိုတာ မေ သိသားပဲ။ ဘာလို့ ဒီလိုတွေ လုပ်နေရတာလဲ”

မေက ရယ်လိုက်သည်။ ထိုအပြုံးက အေးစက်လှသည်။ “ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကိုကြီးက မေ့လက်ခုပ်ထဲက ရေပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ကိုကြီးကို တခြားသူတွေက ချီးမွမ်းနေတာကို မေ မကြိုက်ဘူး။ ကိုကြီးက မေ့ဆီမှာပဲ နိမ့်ကျနေရမယ်။ ဒါမှ ကိုကြီးက မေ့ကို ထားမသွားမှာပေါ့”

ထိုအခါမှ ကျွန်တော် သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူမသည် ကျွန်တော့်ကို ချစ်သည်မဟုတ်၊ သူမ၏ စိုးရိမ်စိတ်နှင့် မလုံခြုံမှုများအတွက် ကျွန်တော့်ကို အကျဉ်းသားတစ်ယောက်လို ထိန်းချုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် ကျွန်တော့်ဘဝ၏ ဒုတိယမြောက် “ဆရာဆိုး” တစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

အပြောင်းအလဲတစ်ခုက ထင်မှတ်မထားဘဲ ရောက်လာသည်။ ကျွန်တော့်၏ “ကျောင်းဆရာမှတ်တမ်း” စာအုပ်ကို ရုပ်ရှင်ရိုက်ကူးရန်အတွက် ထုတ်လုပ်သူအချို့က လာရောက်ကမ်းလှမ်းကြသည်။ ဤသည်မှာ ကျွန်တော့်ဘဝအတွက် အမြင့်ဆုံးသော အောင်မြင်မှု ဖြစ်လာနိုင်သလို၊ မေ့အတွက်မူ အကြီးမားဆုံးသော ခြိမ်းခြောက်မှု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

“ကိုကြီး … ဒီရုပ်ရှင်ကိစ္စကို လက်မခံနဲ့” ဟု မေက အမိန့်ပေးသလို ပြောသည်။

“ဘာလို့လဲ မေ … ဒါက ကိုကြီးရဲ့ စေတနာတွေကို လူတွေ ပိုသိလာအောင် လုပ်ပေးနိုင်မယ့် အခွင့်အရေးပဲလေ” ဟု ကျွန်တော် အနည်းငယ် ပြန်လည် ခုခံမိသည်။

မေ၏ မျက်နှာက ဒေါသကြောင့် နီမြန်းလာသည်။ “လူတွေ သိလာလေ ကိုကြီးက မေ့ဆီက ဝေးသွားလေ ဖြစ်မှာပဲ။ ကိုကြီးက အောင်မြင်လာရင် မေ့ကို တန်ဖိုးထားတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ မဟုတ်ဘူး … ဒီကိစ္စကို လက်မခံရဘူး”

ထိုညက ကျွန်တော်တို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရန်ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ မေက ကျွန်တော့်၏ လက်မှတ်ထိုးထားသော စာချုပ်မူကြမ်းများကို မီးရှို့ပစ်ခဲ့သည်။ ထိုမီးတောက်များကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ တစ်ခုခု ကျိုးပျက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျွန်တော်သည် ငယ်စဉ်က ဆရာဆိုး၏ အရိုက်ကို ခံခဲ့ရစဉ်ကပင် ဤမျှလောက် မနာကျင်ခဲ့ဖူးပါ။

နောက်တစ်နေ့ ကျောင်းသွားသည့်အခါ ကျွန်တော့်စားပွဲပေါ်တွင် စာအိတ်တစ်အိတ် ရောက်နေသည်။ ထိုစာအိတ်ထဲတွင် ဓာတ်ပုံအချို့နှင့် စာတစ်စောင် ပါရှိသည်။ ထိုစာကို ဖတ်လိုက်ရသည့်အခါ ကျွန်တော် ဆွံ့အသွားမိသည်။ ထိုစာမှာ မေက ကျွန်တော့်၏ ကျောင်းအုပ်ကြီးထံသို့ ပေးပို့ရန် ပြင်ဆင်ထားသော တိုင်စာ ဖြစ်သည်။ ထိုထဲတွင် ကျွန်တော်သည် ကျောင်းသူလေးများနှင့် ပတ်သက်မှုရှိသည်ဟူသော လုပ်ကြံဖန်တီးထားသည့် အချက်အလက်များ ပါဝင်နေသည်။ ဓာတ်ပုံများမှာလည်း ကျွန်တော် ကျောင်းသား၊ ကျောင်းသူများကို စာသင်ပေးနေစဉ် ရိုက်ထားသော ဓာတ်ပုံများကို အထင်မှားစေရန် ပြုပြင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျွန်တော် မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားမိသည်။ မေသည် ကျွန်တော့်ကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်ရန်အတွက် ကျွန်တော့်၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းမှုကိုပါ ဖျက်ဆီးရန် ကြံစည်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် ကျွန်တော့်ကို ချစ်သူအဖြစ်မဟုတ်ဘဲ၊ သူမ စိတ်ကြိုက် ပုံသွင်းလို့ရမည့် အရုပ်တစ်ရုပ်အဖြစ်သာ သတ်မှတ်ထားခဲ့သည်။ 

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျွန်တော့်ခေါင်းထဲ၌ ငယ်စဉ်က ဆရာ၏ စကားသံ ပြန်ကြားလာသည်။ “မင်းလိုကောင်မျိုးက ဘာမှ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး” ဟူ၍။ ယခုလည်း မေက ကျွန်တော့်ကို ထိုတွင်းထဲသို့ ပြန်လည် တွန်းပို့နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကျွန်တော်သည် ယခင်က တန်းကျောင်းသားလေး မဟုတ်တော့ပါ။ ကျွန်တော်သည် လူပေါင်းများစွာကို လမ်းပြပေးနေသော ဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ။

ကျွန်တော် အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ မေက ဧည့်ခန်းထဲတွင် အေးဆေးစွာ ထိုင်နေသည်။ သူမက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ “ကိုကြီး … ကျောင်းကိစ္စတွေ အဆင်ပြေရဲ့လား”

ကျွန်တော် သူမရှေ့မှာ တိုင်စာကို ချပြလိုက်သည်။ သူမ၏ အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

“ဒါ ဘာလဲ မေ … မေ ကိုကြီးကို ဒီလောက်တောင် မုန်းတာလား” ဟု ကျွန်တော် တိုးညင်းစွာ မေးမိသည်။

မေက ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “မဟုတ်ဘူး … မုန်းတာမဟုတ်ဘူး။ ချစ်လွန်းလို့။ ကိုကြီးကို ဘယ်သူ့လက်ထဲမှ မထည့်နိုင်လို့။ ကိုကြီးမှာ ဒီအလုပ်မရှိတော့ရင်၊ ဒီဂုဏ်သိက္ခာတွေ မရှိတော့ရင် ကိုကြီးက မေ့ဆီမှာပဲ တစ်သက်လုံး နေရမှာလေ”

ကျွန်တော် သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။ “မေ … မေ သင်ပေးတဲ့ အချစ်က ကိုကြီးငယ်ငယ်က ကြုံခဲ့ရတဲ့ ဆရာဆိုးရဲ့ ပညာပေးမှုနဲ့ အတူတူပဲ။ ချုပ်ကိုင်ခြင်း၊ နှိမ်ချခြင်းနဲ့ ကြောက်ရွံ့အောင် လုပ်ခြင်းက အချစ်မဟုတ်ဘူး။ ဒါက သတ်ဖြတ်ခြင်းပဲ”

ကျွန်တော် 

“မေက ကိုကြီးရဲ့ ဒုတိယမြောက် ‘ဆရာဆိုး’ ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ ကိုကြီး အရှုံးမပေးတော့ဘူး။ ကိုကြီးက ‘အလကားကောင်’ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ကိုကြီးရဲ့ တပည့်တွေအတွက် သက်သေပြရဦးမယ်”

ကျွန်တော် အိမ်တံခါးကို ဖွင့်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ နောက်ကွယ်မှ မေ၏ အော်ဟစ်ငိုယိုသံများ ကျန်ရစ်ခဲ့သော်လည်း ကျွန်တော် နောက်လှည့်မကြည့်မိပါ။ ညလေအေးအေးက ကျွန်တော့်မျက်နှာကို တိုးဝှေ့သွားသည်။ ကျွန်တော့်ဘဝမှာ အနှိမ်ခံရခြင်း၊ အပယ်ခံရခြင်းများမှ ရုန်းထွက်ခဲ့ဖူးသည့်အတိုင်း ယခုလည်း အဆိပ်အတောက်ဖြစ်စေသော ချစ်ခြင်းများမှ ကျွန်တော် လွတ်မြောက်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျွန်တော် ကျောင်းဆရာတစ်ယောက်အဖြစ် သင်ခန်းစာများစွာ ပေးခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ယနေ့ညတွင် ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် သင်ခန်းစာအသစ်တစ်ခုကို တတ်မြောက်ခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ “မိမိကိုယ်ကိုယ် တန်ဖိုးမထားသော ချစ်ခြင်းသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ဖျက်ဆီးခြင်းသာ ဖြစ်သည်” ဟူသော သင်ခန်းစာပင်။ 

ယခု ကျွန်တော် လျှောက်လှမ်းနေသော လမ်းသည် မှောင်မိုက်နေနိုင်သော်လည်း၊ ကျွန်တော့်ရင်ထဲတွင်မူ အလင်းရောင်များ စတင် ရရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော့်ဆရာက ကျွန်တော့်ကို အင်္ဂလိပ်စာ တတ်အောင် သင်ပေးခဲ့သလို၊ မေကလည်း ကျွန်တော့်ကို မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည် ချစ်တတ်အောင် (နာကျင်မှုများမှတစ်ဆင့်) သင်ပေးခဲ့သည်ဟုပင် မှတ်ယူရမည် ထင်ပါသည်။

နောင်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို “ဆရာ့ဘဝမှာ အဆိုးဆုံးအတွေ့အကြုံက ဘာလဲ” ဟု မေးလာခဲ့လျှင် ကျွန်တော် ဤသို့ ဖြေပါမည်။ 

“အဆိုးဆုံး အတွေ့အကြုံဆိုတာ … ကိုယ့်ကို ချစ်ပါတယ်ဆိုတဲ့ လူတစ်ယောက်က ကိုယ့်ရဲ့ တန်ဖိုးတွေကို နင်းခြေဖျက်ဆီးနေတာကို ‘အချစ်’ လို့ အထင်မှားပြီး ခွင့်လွှတ်နေမိတာပါပဲ” ဟူ၍။

သင်ခန်းစာ - အချစ်ဆိုသည်မှာ တစ်ဦး၏ တန်ဖိုးကို တစ်ဦးက မြှင့်တင်ပေးခြင်းသာ ဖြစ်သင့်ပြီး၊ တစ်ဖက်သား၏ ယုံကြည်မှုကို ဖျက်ဆီးကာ မိမိအလိုကျ ပုံသွင်းခြင်းသည် အချစ်မဟုတ်ဘဲ အတ္တသာ ဖြစ်သည်။