ဆေးဆွဲနေသော သား

 ဆေးဆွဲနေသော သား

မြင်ကွင်း () - အမှောင်ထဲက ခြေသံ

ညဉ့်နက်သန်းခေါင်၏ တိတ်ဆိတ်မှုသည် ဒေါ်ခင်လေးအတွက်တော့ ငြိမ်သက်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ ရင်တုန်ပန်းတုန်ဖြစ်ရသည့် ငရဲတစ်ခုပင်။ အခန်းအပြင်ဘက် သစ်သားကြမ်းပြင်ပေါ်မှ တကျွိကျွိမြည်သံက သူမ၏ အိပ်စက်ခြင်းကို ဓားဖြင့်မွှန်းသလို နှိုးလိုက်သည်။ နှလုံးခုန်သံက ရင်ဘတ်ထဲတွင် ဒိန်းဒိန်းနှင့် မြည်နေသည်။ သူမသည် စောင်ကို ရင်ဘတ်အထိ ဆွဲတင်လိုက်ပြီး အသက်ကို ခပ်မှန်မှန်ရှူရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း မျက်လုံးများကတော့ အမှောင်ထဲတွင် ပြူးကျယ်နေ၏။ အခန်းတံခါးအောက်ခြေက ဟာကွက်လေးမှတစ်ဆင့် အပြင်ဘက်က ဓာတ်မီးရောင်ဖျော့ဖျော့ လှုပ်ရှားသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ 

သူ... ပြန်ရောက်လာပြီ။

ဒေါ်ခင်လေးသည် ကုတင်ပေါ်မှ အသာအယာထကာ အခန်းတံခါးကို အသံမထွက်စေရန် ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်သည်။ အိမ်ရှေ့ခန်းရှိ ဘုရားစင်ရှေ့တွင် အောင်သူ ရှိနေသည်။ သူက ဘုရားစင်ပေါ်က ကြေးဖလားလေးကို လက်ဖြင့် စမ်းသပ်နေခြင်းဖြစ်သည်။ အောင်သူ၏ ပုံစံက အရင်ကလို ကျန်းမာသန်စွမ်းသည့် လူငယ်တစ်ယောက် မဟုတ်တော့။ ပုခုံးနှစ်ဖက်က ကျုံ့ဝင်နေပြီး အရိုးပေါ် အရေတင်နေသော လက်ချောင်းများက တုန်ယင်နေသည်။ မျက်တွင်းများက သိသိသာသာ ချိုင့်ဝင်ကာ မျက်လုံးအိမ်ထဲတွင် အသက်ဝိညာဉ် မရှိသကဲ့သို့ အေးစက်စက် နိုင်လှသည်။ 

“သား... ဘာလုပ်နေတာလဲ”

ဒေါ်ခင်လေး၏ အသံက တိုးညှင်းသော်လည်း ထိတ်လန့်မှုကြောင့် တုန်ခါနေသည်။ အောင်သူသည် လန့်သွားပြီး လက်ထဲက ဖလားကို အသာအယာ ပြန်ချလိုက်သည်။ သူက မိခင်ဖြစ်သူကို လှည့်မကြည့်ဘဲ ခေါင်းငုံ့ထား၏။ 

“ဘာမှမဟုတ်ဘူး အမေ၊ ကျွန်တော်... ကျွန်တော် ပစ္စည်းတစ်ခု ရှာနေလို့”

သူ့အသံက အက်ရှရှနှင့် ခြောက်ကပ်နေသည်။ ထိုအသံထဲတွင် အရင်ကရှိခဲ့သည့် ချိုသာမှုများ၊ နွေးထွေးမှုများ တစ်စက်ကလေးမျှ မကျန်တော့။ ဒေါ်ခင်လေး၏ ရင်ထဲတွင် ဆူးဖြင့် အထိုးခံရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ တစ်ဦးတည်းသောသား၊ ငယ်စဉ်ကတည်းက လက်ဖဝါးပေါ်တွင် တင်ကာ အမိအဖနှစ်ပါးစလုံးက အလိုလိုက်ခဲ့ရသော သားရတနာလေး။ အခုတော့ ထိုသားသည် သူမ၏ မျက်စိရှေ့မှာတင် အမှောင်ထုထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း နစ်ဝင်သွားနေပြီ။ 

“သားရယ်... ညကြီးမင်းကြီး ဘာတွေရှာနေတာလဲ၊ လာ... အိပ်တော့လေ၊ အမေ ထမင်းပြင်ပေးမယ်၊ သား ဗိုက်ဆာနေပြီမလား”

ဒေါ်ခင်လေးက သူ့လက်ကို သွားကိုင်လိုက်သည်။ သို့သော် အောင်သူက သူ့လက်ကို ရုန်းထွက်လိုက်သည်။ သူ့အသားအရေက အေးစက်နေပြီး ချွေးစေးများ ထွက်နေသည်။ 

“မစားဘူး အမေ၊ ကျွန်တော့်ကို ငွေငါးထောင်လောက် ပေးပါ၊ အခုချက်ချင်း လိုလို့”

ဒေါ်ခင်လေး မျက်ရည်ဝဲလာသည်။ ငွေငါးထောင်ဆိုသည်မှာ သူမအတွက်တော့ တစ်နေ့စာ စားစရိတ်။ ဒါပေမဲ့ အောင်သူ့အတွက်ကတော့ ထိုငွေသည် နောက်ထပ် အဆိပ်အတောက် တစ်ခါစာအတွက်သာ။ 

“မရှိတော့ဘူး သားရယ်၊ အမေ့ဆီမှာ တစ်ကျပ်မှ မကျန်တော့ဘူး၊ သား မနေ့ကပဲ ယူသွားတယ်လေ”

အောင်သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ဒေါသအရိပ်အယောင်များ မျက်နှာပေါ်တွင် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူက ဘုရားစင်ပေါ်ကို တလှည့်၊ မိခင်ဖြစ်သူကို တလှည့် ကြည့်နေသည်။ ထိုခဏ၌ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မြင်နေရသည်မှာ မိခင်တစ်ယောက် မဟုတ်ဘဲ အတားအဆီးတစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်နေ၏။ 

“မညာစမ်းပါနဲ့ အမေရာ၊ အမေ့ခါးပုံစ၌ထဲမှာ ရှိတာ ကျွန်တော်သိတယ်၊ ပေးပါ... ခဏပဲ၊ မနက်ကျရင် ကျွန်တော် ပြန်ရှာပေးမယ်”

သူက ဒေါ်ခင်လေးဆီကို တိုးကပ်လာသည်။ ဒေါ်ခင်လေး နောက်ကို တစ်လှမ်းဆုတ်မိသည်။ ဤသည်မှာ သူမ မွေးထားသည့် သားလား၊ သို့မဟုတ် ဆေးဆွဲနေသော နတ်ဆိုးတစ်ကောင်လား ဆိုသည်ကို သူမ ဝေခွဲမရတော့။ အိမ်ထဲတွင် လွင့်ပျံနေသော အမွှေးတိုင်နံ့ကပင် ယခုအချိန်တွင် မွန်းကြပ်စရာ ဖြစ်နေတော့သည်။ 

မြင်ကွင်း () - ပျောက်ဆုံးသွားသော အရောင်များ

မနက်ခင်း၏ နေရောင်ခြည်က ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အိမ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသော်လည်း ဤအိမ်လေးသည် လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်ကလို မတောက်ပတော့။ အရင်ကဆိုလျှင် အောင်သူသည် အိမ်ရှေ့ဝရန်တာတွင် စာအုပ်ဖတ်နေတတ်သည်။ သူက အင်ဂျင်နီယာကျောင်းသား တစ်ယောက်အဖြစ် ဂုဏ်ယူစရာကောင်းခဲ့သူ။ ဒေါ်ခင်လေးကတော့ မီးဖိုချောင်ထဲတွင် သားကြိုက်တတ်သော ဟင်းများကို ချက်ပြုတ်ရင်း ပျော်ရွှင်နေခဲ့ဖူးသည်။ 

ယခုမူ အရာအားလုံးက ပြောင်းပြန်။ ဧည့်ခန်းထဲတွင် အဖိုးတန်ပစ္စည်းဟူ၍ ဘာမှမရှိတော့။ တီဗွီစင်က အလွတ်ကြီး ဖြစ်နေသည်။ ရေဒီယိုဟောင်းလေးလည်း မရှိတော့။ ဒေါ်ခင်လေး၏ လက်မှ ရွှေလက်စွပ်လေးသည်လည်း လွန်ခဲ့သော နှစ်ပတ်ကပင် အောင်သူ၏ လက်ထဲမှတစ်ဆင့် မှောင်ခိုဈေးကွက်ထဲသို့ ရောက်သွားခဲ့ပြီ။ 

ဒေါ်ခင်လေးသည် ဟောင်းနွမ်းနေသော ထမင်းစားပွဲတွင် ထိုင်ရင်း သားဖြစ်သူ၏ အခန်းတံခါးကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ အောင်သူကတော့ အခန်းထဲတွင် အိပ်ပျော်နေဆဲ။ သူ အိပ်ပျော်နေသည့် အချိန်သည်သာ ဒေါ်ခင်လေးအတွက် စိတ်အအေးရဆုံး အချိန်ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ သူ နိုးလာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ငွေတောင်းခြင်း၊ ရန်ဖြစ်ခြင်းနှင့် ဆေးရှာခြင်းတို့ဖြင့်သာ အချိန်ကုန်ဆုံးတတ်သောကြောင့်ပင်။ 

“ဟူး...”

ဒေါ်ခင်လေး သက်ပြင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ချမိသည်။ သူမ၏ နှလုံးသားသည် ဖန်သားပြင်တစ်ခုလို အက်ကွဲကြောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီ။ အိမ်နီးနားချင်းများ၏ ကဲ့ရဲ့သော အကြည့်များ၊ “ဆေးသမားအမေ” ဟု ကွယ်ရာတွင် ပြောဆိုကြသော စကားများကို သူမ ခါးစည်းခံနေရသည်။ မိခင်တစ်ယောက်၏ မေတ္တာသည် အတောမသတ်နိုင်သော်လည်း၊ ယခုအခါတွင်မူ ထိုမေတ္တာသည် ပင်လယ်ထဲတွင် နစ်မြုပ်နေသော ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ လေးလံလွန်းလှသည်။ 

သူမ ခေါင်းထဲတွင် အတိတ်က ပုံရိပ်များ တရိပ်ရိပ် ပေါ်လာသည်။ အောင်သူ ဆယ်တန်းအောင်သည့်နေ့က သူတို့မိသားစုလေး ဘယ်လောက်တောင် ပျော်ခဲ့ကြသလဲ။ အောင်သူ့အဖေ ဆုံးသွားတော့လည်း “အမေ့ကို သား လုပ်ကျွေးမယ်” ဟု ကတိပေးခဲ့သူမှာ ဤအောင်သူပင် ဖြစ်သည်။ ဘယ်အချိန်မှာ၊ ဘယ်နေရာမှာ လမ်းမှားသွားခဲ့တာလဲ။ သူငယ်ချင်းအပေါင်းအသင်းကြောင့်လား၊ စူးစမ်းချင်စိတ်ကြောင့်လား။ အကြောင်းပြချက်က ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရလဒ်ကတော့ တစ်အိမ်လုံးကို ပြာကျစေမည့် မီးတောက်တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ 

မြင်ကွင်း () - သံယောဇဉ်နှင့် သစ္စာဖောက်မှု

ထိုနေ့ ညနေခင်းတွင် ဒေါ်ခင်လေးသည် ဈေးမှအပြန် အိမ်ရှေ့တွင် လူစိမ်းနှစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့က အောင်သူနှင့် စကားပြောနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ အောင်သူကို တွန်းထိုးနေကြခြင်းဖြစ်သည်။ 

“မင်း ဒီနေ့ ငွေမပေးနိုင်ရင် အိမ်ထဲက ပစ္စည်းတစ်ခုခု ယူသွားမယ်”

လူစိမ်းတစ်ယောက်က ခပ်ကြမ်းကြမ်း ပြောလိုက်သည်။ အောင်သူက တောင်းပန်တိုးလျှိုးနေသည်။ ဒေါ်ခင်လေး ခြေလှမ်းများ တန့်သွားသည်။ သူမ၏ အိမ်သည် ယခုအခါ လူမိုက်များ၊ ဆေးရောင်းသူများ၏ အဝင်အထွက်နေရာ ဖြစ်နေပြီလား။ 

“ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ” 

ဒေါ်ခင်လေးက ဈေးခြင်းတောင်းကို ချကာ အမြန်ပြေးသွားသည်။ လူစိမ်းနှစ်ယောက်က ဒေါ်ခင်လေးကို ခေါင်းအစ ခြေအဆုံး ကြည့်ကာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ကြသည်။ 

“အမေကြီး သားက ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ အကြွေးတွေ အများကြီး တင်နေတာ၊ အခု ပြန်မဆပ်နိုင်ရင် ကျွန်တော်တို့ကတော့ အေးအေးဆေးဆေး မပြန်နိုင်ဘူး”

ဒေါ်ခင်လေး ရင်ထဲတွင် ဗုံးပေါက်ကွဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ အောင်သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ အောင်သူက မျက်နှာကို လွှဲထားသည်။ 

“ဘယ်လောက်လဲ... သား ဘယ်လောက်ယူထားတာလဲ”

ငွေပမာဏကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ဒေါ်ခင်လေး ခြေထောက်များ ခိုင်ခိုင်မတ်မတ် မရပ်နိုင်တော့။ ထိုငွေသည် သူမ စုဆောင်းထားသည့် သင်္ဂြိုဟ်စရိတ်လေးထက်ပင် ပိုများနေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဒေါ်ခင်လေးသည် အခန်းထဲသို့ ဝင်ကာ သူမ၏ နောက်ဆုံးပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်သော မင်္ဂလာဆောင်တုန်းက အမှတ်တရ ရွှေဆွဲကြိုးလေးကို ထုတ်ပေးလိုက်ရသည်။ 

လူစိမ်းများ ထွက်သွားပြီးနောက် အိမ်ထဲတွင် တိတ်ဆိတ်မှုက ပို၍ လေးလံလာသည်။ ဒေါ်ခင်လေးသည် အောင်သူ့ရှေ့တွင် ရပ်နေသော်လည်း ဘာစကားမှ မပြောနိုင်။ အောင်သူကတော့ ကြမ်းပြင်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ 

“အမေ... ကျွန်တော်... တောင်းပန်ပါတယ်”

အောင်သူ၏ အသံတွင် နောင်တရိပ်ရိပ် ပါနေသယောင် ရှိသော်လည်း ဒေါ်ခင်လေးကတော့ ထိုစကားကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကြားဖူးနေပြီ။ သူမ၏ မျက်ရည်များက ပါးပြင်ပေါ်သို့ တလိမ့်လိမ့် ကျလာသည်။ 

“သား... အမေ့ကို သတ်လိုက်ပါတော့လား၊ သား အခုလို ဖြစ်နေတာကို မြင်နေရတာ အမေ ရင်ဘတ်ထဲမှာ ဓားနဲ့ အမွှန်းခံနေရသလိုပဲ၊ အမေ ဘာမှ မကျန်တော့ဘူး သား၊ အမေ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာလည်း ကုန်ပြီ၊ ပိုင်ဆိုင်တာလည်း ကုန်ပြီ၊ သားရဲ့ အနာဂတ်လည်း ကုန်ပြီ”

မြင်ကွင်း () - အမှောင်တွင်းထဲက ရုန်းထွက်ခြင်း

ရက်သတ္တပတ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် အောင်သူ၏ အခြေအနေက ပိုမိုဆိုးရွားလာသည်။ သူသည် အစာမစားတော့ဘဲ အခန်းထဲတွင်သာ အချိန်ပြည့် အောင်းနေတတ်သည်။ တခါတရံတွင် သူ တစ်ယောက်တည်း စကားများ ပြောနေတတ်ပြီး တခါတရံတွင်တော့ အကြောင်းမဲ့ ဒေါသထွက်ကာ အိမ်က ပစ္စည်းများကို ရိုက်ခွဲတတ်သည်။ 

ဒေါ်ခင်လေးသည် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်သည်။ ဤအတိုင်း ဆက်သွားလျှင် သူမ၏ သားသည် လူသေကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပေတော့မည်။ သူမသည် မြို့ပြင်က ဘုန်းကြီးကျောင်းတစ်ခုတွင် ဖွင့်ထားသည့် ဆေးဖြတ်စခန်းတစ်ခုကို သွားရောက် စုံစမ်းခဲ့သည်။ 

“အောင်သူ... အမေတို့ ဆေးသွားဖြတ်ရအောင်”

ဒေါ်ခင်လေးက အောင်သူ့အနားမှာ ထိုင်ကာ ဖျောင်းဖျသည်။ အောင်သူက ရုတ်တရက် ထအော်သည်။ 

“မသွားဘူး... ကျွန်တော် ဘာဆေးမှ မဆွဲဘူး၊ ကျွန်တော် လူကောင်းပဲ၊ အမေတို့က ကျွန်တော့်ကို ရူးအောင်လုပ်နေတာ”

သူ၏ မျက်လုံးများက နီမြန်းနေပြီး သွေးရူးသွေးတန်း ဖြစ်နေသည်။ ဒေါ်ခင်လေးက သူ့ကို ဖက်ထားလိုက်သည်။ အောင်သူက ရုန်းကန်သော်လည်း ဒေါ်ခင်လေးက အတင်းဖက်ထားသည်။ 

“သားရယ်... အမေ့ကို ကြည့်ပါဦး၊ အမေက သားရဲ့ ရန်သူ မဟုတ်ပါဘူး၊ အမေ သားကို ကယ်ချင်ရုံလေးပါ၊ သား အရင်လို ပြန်ဖြစ်လာတာကို အမေ မြင်ချင်တယ်”

မိခင်တစ်ယောက်၏ နွေးထွေးမှုကြောင့်လားမသိ၊ အောင်သူ၏ ရုန်းကန်မှုများ တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းသွားသည်။ သူသည် ဒေါ်ခင်လေး၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ကလေးငယ်တစ်ယောက်လို ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးတော့သည်။ 

“ကျွန်တော်... ကျွန်တော် မနေနိုင်ဘူး အမေ၊ ဆေးမရှိရင် ကျွန်တော် သေလိမ့်မယ်၊ တစ်ကိုယ်လုံးက အပ်တွေနဲ့ ထိုးသလို နာနေတာ၊ ကျွန်တော့်ကို ကယ်ပါဦး အမေရယ်... ကျွန်တော် အမှောင်ထဲက မထွက်နိုင်တော့ဘူး”

မြင်ကွင်း () - နာကျင်မှု၏ ခရီးလမ်း

အောင်သူ့ကို ဆေးဖြတ်စခန်းသို့ ပို့ဆောင်သည့်နေ့က မိုးဖွဲဖွဲလေး ရွာနေသည်။ ဒေါ်ခင်လေးသည် ကားနောက်ခန်းတွင် သားဖြစ်သူ၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ အောင်သူကတော့ တုန်ယင်နေပြီး ဖြူဖျော့နေသည်။ 

ဆေးဖြတ်စခန်းသို့ ရောက်သောအခါ ဆရာဝန်များနှင့် ဝန်ထမ်းများက အောင်သူ့ကို ခေါ်သွားကြသည်။ အောင်သူက ဒေါ်ခင်လေးကို လှည့်ကြည့်သည်။ ထိုအကြည့်တွင် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် အားကိုးတကြီး ဖြစ်မှုတို့ ရောပြွမ်းနေသည်။ 

“အမေ... ကျွန်တော့်ကို ပစ်မထားပါနဲ့နော်”

“မထားပါဘူး သားရယ်၊ အမေ အမြဲတမ်း သားအနားမှာ ရှိနေမှာပါ”

ဒေါ်ခင်လေး၏ စကားက အောင်သူ့အတွက် နောက်ဆုံးအားဆေး ဖြစ်ခဲ့ပုံရသည်။ သူသည် ဝန်ထမ်းများ၏ နောက်သို့ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။ ဒေါ်ခင်လေးသည် စခန်းအပြင်ဘက်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ရင်း ကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်မိသည်။ တိမ်ညိုများ ကြားထဲမှ နေရောင်ခြည် အနည်းငယ် ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မြင်ရသောအခါ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် အလင်းတန်းလေး တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။ 

မြင်ကွင်း () - စောင့်ဆိုင်းခြင်း၏ အနုပညာ

လအနည်းငယ် ကြာသွားသည်။ ဒေါ်ခင်လေးအတွက်တော့ ထိုလများသည် နှစ်ပေါင်းများစွာကဲ့သို့ ရှည်လျားလှသည်။ သူမသည် အိမ်မှာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သော်လည်း အလုပ်ကို ပိုကြိုးစားလုပ်ကိုင်သည်။ အောင်သူ ပြန်လာလျှင် စားဝတ်နေရေး အဆင်ပြေစေရန်နှင့် သူ့အတွက် လိုအပ်မည့် အာဟာရများ ဝယ်ပေးနိုင်ရန် ငွေစုရသည်။ 

တစ်ပတ်တစ်ခါ ဆေးဖြတ်စခန်းသို့ သွားကာ သားဖြစ်သူနှင့် တွေ့ခွင့်ရရန် ကြိုးစားသည်။ အစပိုင်းတွင် အောင်သူက သူမကို တွေ့ရန် ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ ဆေးဖြတ်ရသည့် ဝေဒနာက ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် သူ စိတ်ဓာတ်ကျနေခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ဒေါ်ခင်လေးက လက်မလျှော့ခဲ့။ သူမသည် အောင်သူ ကြိုက်တတ်သော ဟင်းများကို ချက်သွားပြီး စခန်းတာဝန်ခံများမှတစ်ဆင့် ပေးပို့သည်။ 

“သား... အမေ ဒီနေ့ သားကြိုက်တဲ့ ငါးဖယ်ချက် ယူလာတယ်၊ အားရှိအောင် စားပါ၊ အမေ စောင့်နေတယ်နော်”

စာတိုလေးများ ရေးပြီး ထမင်းချိုင့်ထဲတွင် ထည့်ပေးလိုက်တတ်သည်။ ထိုစာတိုလေးများက အောင်သူ၏ နှလုံးသားတံခါးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါက်နေခဲ့သည်။ 

မြင်ကွင်း () - ပထမဆုံး အပြုံး

ခြောက်လခန့် ကြာပြီးနောက် ဒေါ်ခင်လေး အောင်သူနှင့် လူချင်း တွေ့ခွင့်ရခဲ့သည်။ အောင်သူသည် အရင်ကလို အရိုးပေါ် အရေတင်မဟုတ်တော့ဘဲ အသားအရေ အနည်းငယ် စိုပြည်လာသည်။ သူ့မျက်လုံးများထဲတွင်လည်း အသက်ဝင်သော အလင်းရောင်များ ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာပြီ။ 

“အမေ...”

အောင်သူက သူမကို မြင်လျှင် မြင်ချင်း ပြုံးပြသည်။ ထိုအပြုံးကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏတွင် ဒေါ်ခင်လေးသည် သူမ ခံစားခဲ့ရသမျှ နာကျင်မှုများအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသလို ခံစားရသည်။ 

“နေကောင်းလား သား၊ အမေ မျှော်နေတာ”

“နေကောင်းပါတယ် အမေ၊ ကျွန်တော် အခု တော်တော် နေလို့ကောင်းနေပြီ၊ စာအုပ်တွေလည်း ပြန်ဖတ်နေပြီ၊ ကျွန်တော်... ကျွန်တော် မှားခဲ့တာတွေအတွက် နောင်တရတယ် အမေ”

အောင်သူက ဒေါ်ခင်လေး၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူ၏ လက်များက တုန်ယင်မနေတော့ဘဲ နွေးထွေးမြဲမြံနေသည်။ 

“သားရယ်... အတိတ်က အတိတ်မှာ ထားခဲ့ပါ၊ အခုကစပြီး အမေတို့ အသစ်က ပြန်စကြတာပေါ့”

မြင်ကွင်း () - စိန်ခေါ်မှုသစ်များ

အောင်သူ အိမ်ပြန်ရောက်လာသောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်၏ အကြည့်များက အေးစက်နေဆဲ။ အိမ်နီးနားချင်းအချို့က “ဆေးသမား ပြန်လာပြီ” ဟု တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောကြသည်။ အောင်သူသည် အိမ်ထဲက အပြင်ကို မထွက်ရဲဘဲ ဖြစ်နေသည်။ 

“သား... ဘာမှ ကြောက်မနေနဲ့၊ လူဆိုတာ မှားတတ်တာပဲ၊ အရေးကြီးတာက အမှားကို ပြင်ဖို့ပဲ”

ဒေါ်ခင်လေးက သူ့ကို အားပေးသည်။ သူမသည် အောင်သူ့ကို အိမ်တွင် အလုပ်မရှိဘဲ မနေစေရန် အိမ်ရှေ့တွင် ကုန်စုံဆိုင်လေး တစ်ခု ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ အောင်သူက ဆိုင်ထိုင်ရင်း လူများနှင့် ပြန်လည် ထိတွေ့လာရသည်။ 

သို့သော် စိန်ခေါ်မှုက အပြင်ဘက်တွင်သာ ရှိသည်မဟုတ်။ အောင်သူ၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း ရှိနေသည်။ တစ်ခါတရံတွင် သူ အရင်က သုံးစွဲခဲ့သော ဆေး၏ အငွေ့အသက်များကို ပြန်လည် တမ်းတတတ်သည်။ ထိုအခါမျိုးတွင် သူက အခန်းထဲတွင် အောင်းကာ အံကြိတ်ခံစားတတ်သည်။ 

“အမေ... ကျွန်တော် ခက်ခဲနေတယ်”

အောင်သူက တစ်ညတွင် ဒေါ်ခင်လေးကို ရင်ဖွင့်သည်။ 

“အမေ ရှိတယ်လေ သား၊ သား စိတ်ညစ်လာရင် အမေ့ကို ပြော၊ အမေတို့ အတူတူ ကျော်ဖြတ်မယ်”

ဒေါ်ခင်လေးက သားဖြစ်သူနှင့်အတူ ဘုရားရှိခိုးခြင်း၊ ပရိတ်ရွတ်ခြင်းများ ပြုလုပ်ကာ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ကူညီပေးသည်။ မိခင်တစ်ယောက်၏ မေတ္တာသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အားအကောင်းဆုံး ဆေးတစ်ခွက်ပင် ဖြစ်တော့သည်။ 

မြင်ကွင်း () - ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်း

တစ်နှစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် အောင်သူသည် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူသည် ယခင်ကထက် ပို၍ ရင့်ကျက်လာပြီး မိခင်အပေါ် သိတတ်လာသည်။ သူက ကုန်စုံဆိုင်ကို ချဲ့ထွင်ရုံတင်မကဘဲ ရပ်ကွက်ထဲက လူငယ်များကိုလည်း မူးယစ်ဆေးဝါး၏ ဆိုးကျိုးများအကြောင်း လိုက်လံ ပြောပြတတ်လာသည်။ 

“ကျွန်တော့်ဘဝက သင်ခန်းစာယူပါ၊ ဆေးဆိုတာ ခဏတာ သာယာမှု ပေးပေမယ့် တစ်ဘဝလုံးကို ပြာဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်တယ်”

အောင်သူက လူငယ်တစ်စုကို ပြောပြနေသည်ကို ဒေါ်ခင်လေးက အိမ်ထဲကနေ ပြုံးကြည့်နေမိသည်။ သူမ၏ သားသည် အမှောင်ထဲက ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့ရုံတင်မကဘဲ အခြားသူများကိုပါ အလင်းပြနိုင်သူ ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။ 

မြင်ကွင်း () - အတိတ်၏ အရိပ်

တစ်နေ့တွင် အောင်သူ့ထံသို့ သူ၏ သူငယ်ချင်းဟောင်း တစ်ယောက် ရောက်လာသည်။ ထိုသူသည် အောင်သူ့ကို ဆေးစွဲအောင် စတင် သွေးဆောင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ 

“ဟေ့ကောင်... အောင်သူ၊ မင်းကတော့ အိမ်မှာပဲ ဆိုင်ထိုင်နေတော့မှာလား၊ လာစမ်းပါ... ငါတို့ ပစ္စည်းအသစ် ရထားတယ်”

ထိုသူက ဆေးအထုပ်လေးကို ပြလိုက်သည်။ အောင်သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် လှုပ်ခတ်သွားသည်။ အတိတ်က အာရုံများက သူ့ကို ပြန်လည် လွှမ်းမိုးရန် ကြိုးစားနေသည်။ သို့သော် ထိုခဏ၌ သူ မီးဖိုချောင်ထဲက ဒေါ်ခင်လေး၏ ချောင်းဆိုးသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ 

သူမ၏ အိုမင်းနေသော မျက်နှာ၊ ဆံပင်ဖြူများ၊ သူကြောင့် ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ရသည့် သူမ၏ ရွှေဆွဲကြိုးလေး... ထိုပုံရိပ်များက အောင်သူ၏ ခေါင်းထဲတွင် လျှပ်စီးလက်သလို ပေါ်လာသည်။ 

“မင်း... အခုချက်ချင်း ထွက်သွားလိုက်တော့”

အောင်သူ၏ အသံက ပြတ်သားလှသည်။ 

“ငါ့ဘဝမှာ အရေးကြီးဆုံးက ဒီဆေးမဟုတ်ဘူး၊ ငါ့အမေပဲ၊ မင်း နောက်တစ်ခါ ဒီကို လာမပတ်သက်နဲ့တော့”

ထိုသူ ထွက်သွားပြီးနောက် အောင်သူ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အားရပါးရ ချလိုက်သည်။ သူသည် အောင်နိုင်သူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ 

မြင်ကွင်း () - မိခင်၏ ဆုလာဘ်

ဒေါ်ခင်လေး၏ မွေးနေ့ ရောက်လာသည်။ အောင်သူက သူမအတွက် ထူးထူးခြားခြား လက်ဆောင်တစ်ခု ပြင်ဆင်ထားသည်။ ညစာ စားပြီးနောက် အောင်သူက သေတ္တာလေး တစ်လုံးကို ထုတ်ပေးသည်။ 

ဒေါ်ခင်လေးက သေတ္တာလေးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူမ၏ မျက်ရည်များ ဝဲလာသည်။ ထိုသေတ္တာထဲတွင် ရှိနေသည်မှာ သူမ လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က အောင်သူ့အတွက်နှင့် ပေါင်နှံခဲ့ရသော မင်္ဂလာဆောင် ရွှေဆွဲကြိုးလေးနှင့် ပုံစံတူ ဆွဲကြိုးအသစ်လေး တစ်ကုံးပင် ဖြစ်သည်။ 

“သား... ဒါက...”

“ဒါ အမေ့အတွက်ပါ၊ ကျွန်တော် ပိုက်ဆံစုပြီး ဝယ်ထားတာ၊ အမေ့ဆီက ကျွန်တော် ယူခဲ့တာတွေကို ကျွန်တော် ပြန်ပေးချင်လို့ပါ”

အောင်သူက ဒေါ်ခင်လေး၏ ခြေရင်းတွင် ဝပ်တွားကန်တော့လိုက်သည်။ 

“အမေ... ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါ၊ ကျွန်တော် လူမိုက်ဘဝကနေ လူကောင်းဘဝကို ရောက်လာတာ အမေ့ကြောင့်ပါ”

ဒေါ်ခင်လေးက သားဖြစ်သူ၏ ခေါင်းကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးရင်း ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးမိသည်။ သို့သော် ဤမျက်ရည်များသည် နာကျင်မှုကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ကြည်နူးမှုကြောင့် ထွက်ကျလာသည့် မျက်ရည်များသာ ဖြစ်သည်။ 

မြင်ကွင်း () - မမေ့နိုင်သော အဆုံးသတ်

နေဝင်ရိုးရီ အချိန်။ ဒေါ်ခင်လေးနှင့် အောင်သူတို့ သားအမိနှစ်ယောက် အိမ်ရှေ့ဝရန်တာတွင် ထိုင်နေကြသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်က ငြိမ်သက်နေသော်လည်း ယခင်ကလို ခြောက်ကပ်နေခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ အေးချမ်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။ 

“အမေ... ဟိုမှာ ကြည့်လိုက်၊ လမင်းကြီးက အရမ်းလှတာပဲနော်”

အောင်သူက ကောင်းကင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။ ဒေါ်ခင်လေးက သားဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်သည်။ ညလ၏ အလင်းရောင်အောက်တွင် အောင်သူ၏ မျက်နှာက ကြည်လင်နေသည်။ သူ၏ ဘဝသည် အမှောင်ထုထဲတွင် နစ်မြုပ်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း မိခင်တစ်ယောက်၏ မေတ္တာတရားဖြင့် ပြန်လည် ထွန်းလင်းလာခဲ့ပြီ။ 

မူးယစ်ဆေးဝါးဆိုသည်မှာ မိသားစုတစ်ခုကို ပြာကျစေနိုင်သော်လည်း၊ မေတ္တာနှင့် သည်းခံခြင်းကတော့ ထိုပြာပုံထဲမှ နေကြာပန်းလေးများကို ပြန်လည် ပွင့်လန်းစေနိုင်သည်ဟု ဒေါ်ခင်လေး တွေးနေမိသည်။ 

“အေးပါ သားရယ်... လမင်းကြီးက လှသလို၊ အမေ့ရဲ့ သားလေးလည်း အခုတော့ အမေ့အတွက် အလှပဆုံး လမင်းကြီးပါပဲ”

သူတို့နှစ်ဦးသည် အနာဂတ်၏ မျှော်လင့်ချက်များကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း၊ အတိတ်က နာကျင်မှုများကို ညဦးလေပြေနှင့်အတူ လွှင့်ပစ်လိုက်ကြလေတော့သည်။ မူးယစ်ဆေး၏ အဆိပ်အတောက်များ ကင်းစင်သွားသော ထိုအိမ်လေးထဲတွင် ယခုအခါတွင်တော့ မေတ္တာရနံ့များသာ လွှမ်းခြုံလျက် ရှိနေပါတော့သည်။