အပျိုမစစ်သူ၏ မင်္ဂလာဦးည

 အပျိုမစစ်သူ၏ မင်္ဂလာဦးည

မင်္ဂလာခန်းမအတွင်းက စန္ဒရားသံညင်းညင်းသည် ဧည့်ပရိသတ်များ ပြန်သွားကြသည့်တိုင် သံယောဇဉ်ကြီးစွာဖြင့် ကျန်ရစ်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း သံသာ့နားထဲတွင်မူ ထိုအသံမှာ စီရင်ချက်ချမည့် စည်တီးသံကဲ့သို့ပင် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းနေတော့သည်။ ခန်းမဆောင်တစ်ခုလုံး ပန်းရနံ့များဖြင့် သင်းပျံ့နေသော်လည်း သံသာ့အတွက်မူ ထိုရနံ့များမှာ အသက်ရှူရကျပ်စေသည့် မီးခိုးငွေ့များကဲ့သို့ပင်။ သူမ ဝတ်ဆင်ထားသည့် ရွှေချည်ထိုး ပိုးထည်ကြီးမှာ လေးလံလှသဖြင့် ပခုံးပေါ်တွင် ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးကို ထမ်းထားရသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ 

မှန်တင်ခုံရှေ့တွင် ထိုင်နေရင်း မှန်ထဲက မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်မိတော့ ရင်ထဲတွင် လှိုင်းထန်နေသော အပူတပြင်း ခံစားချက်တို့ကို မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အတင်းအဓမ္မ ဖုံးဖိထားရသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကိုသာ မြင်ရသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းအိမ်ထဲတွင် စိုးရိမ်စိတ်၊ ကြောက်ရွံ့စိတ်နှင့် နောင်တတို့ ရောပြွမ်းလျက်။ ဒီနေ့သည် သူမဘဝ၏ အပျော်ဆုံးနေ့ဖြစ်သင့်သော်လည်း သံသာ့အတွက်မူ အမှန်တရားနှင့် အလှိမ်အညာကြားတွင် လမ်းပျောက်နေသည့် ညတစ်ညသာ ဖြစ်သည်။

"သံသာ... ပင်ပန်းနေပြီလား"

နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အသံနှင့်အတူ မင်းခန့်သည် သူမ၏ ပခုံးပေါ်သို့ လက်တစ်ဖက် တင်လိုက်သည်။ မင်းခန့်၏ အထိအတွေ့မှာ နွေးထွေးသော်လည်း သံသာ့ကိုယ်လေးမှာမူ ရေခဲစိမ်ထားသကဲ့သို့ တုန်တက်သွားသည်။ သူသည် သံသာ့ဘဝအတွက် အကောင်းဆုံးသော လက်တွဲဖော်၊ ရိုးသားဖြူစင်လွန်းသည့် လူတစ်ယောက်။ ထိုရိုးသားမှုများကပင် သံသာ့ကို ပို၍ နှိပ်စက်နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ 

"မပင်ပန်းပါဘူး ကိုမင်းခန့်... သံသာ နည်းနည်း ခေါင်းမူးနေလို့ပါ"

သူမ အသံမှာ တုန်ယင်နေသည်ကို သူမကိုယ်တိုင် သိလိုက်သည်။ မင်းခန့်က သူမ၏ ဆံနွယ်ရှည်များကို အသာအယာ သပ်ပေးရင်း မှန်ထဲကတစ်ဆင့် သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ထိုမျက်လုံးများမှာ ယုံကြည်မှုနှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"ကိုယ် သိပါတယ်... ဒီနေ့က သံသာ့အတွက် အခမ်းနားဆုံးနေ့လေ။ ကိုယ် သံသာ့ကို တစ်သက်လုံး စောင့်ရှောက်သွားမှာပါ။ သံသာ့ဘဝရဲ့ ပထမဆုံးနဲ့ နောက်ဆုံးသော ယောက်ျားက ကိုယ်ပဲ ဖြစ်စေရမယ်"

ထိုစကားလုံးများက သံသာ့နှလုံးသားကို ချွန်ထက်သော ဓားတစ်စင်းဖြင့် ထိုးစိုက်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။ 'ပထမဆုံး' ဆိုသည့် စကားလုံးက သူမ၏ အတိတ်ကို ပြန်လည် တူးဆွပေးလိုက်သည်။ လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်က မှားယွင်းခဲ့သော ဆုံးဖြတ်ချက်၊ မုန်တိုင်းထန်ခဲ့သော ညတစ်ညနှင့် သူမ ပေးဆပ်လိုက်ရသည့် အပျိုစင်ဘဝ။ ထိုအမှန်တရားကို မင်းခန့်သာ သိသွားလျှင်...။ 

မင်းခန့် ရေချိုးခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသည့်အချိန်တွင် သံသာသည် 

မင်္ဂလာဦးည... တော်ဝင်ဆန်သော အိပ်ရာထက်တွင် သတို့သမီးတစ်ဦး ဆက်သရမည့် အရာမှာ ဖြူစင်ခြင်းဟု လူ့အသိုင်းအဝိုင်းက သတ်မှတ်ထားကြသည်။ သံသာသည် ထိုသတ်မှတ်ချက်ကို ဖောက်ဖျက်မိခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သူမကို လူတကာက 'မင်္ဂလာရှိသော သတို့သမီး' ဟု ခေါ်ဝေါ်နေကြသော်လည်း သူမကိုယ်သူမမူ 'အပြစ်သား' ဟုသာ မြင်နေမိသည်။

"ငါ ဘာလို့ အမှန်အတိုင်း မပြောခဲ့မိတာလဲ"

သူမ ရင်ထဲက တိုးတိတ်စွာ ရေရွတ်မိသည်။ မင်းခန့်သည် ရှေးရိုးစွဲစိတ်ဓာတ် အနည်းငယ်ရှိသူမှန်း သူမ သိသည်။ သူသည် သူမကို အရမ်းချစ်သော်လည်း ထိုချစ်ခြင်းများနောက်ကွယ်တွင် 'ဖြူစင်မှု' ကို အလေးထားသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သံသာ့ အတိတ်က ပုံရိပ်များက မှောင်မိုက်သော အရိပ်များကဲ့သို့ သူမကို ဝိုင်းရံလာသည်။

ရေချိုးခန်းတံခါး ပွင့်လာသည့်အသံနှင့်အတူ သံသာ့နှလုံးခုန်သံမှာ အရှိန်မြင့်တက်လာသည်။ မင်းခန့်က ညဝတ်အင်္ကျီအဖြူရောင်ဖြင့် ထွက်လာသည်။ သူ့ပုံစံမှာ ကြည်လင်နေပြီး သံသာ့ဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လာသည်။ 

"သံသာ... ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ"

မင်းခန့်က ကုတင်စွန်းတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး သံသာ့လက်ကလေးကို ဆွဲယူလိုက်သည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများမှာ အေးစက်နေသည်။

"ကိုယ်တို့ဘဝရဲ့ အရေးကြီးဆုံးညမှာ သံသာ ကြောက်နေတာလား။ ကိုယ် သံသာ့ကို ညင်သာမှာပါ"

သူ့စကားများက သံသာ့ကို ပို၍ အကျပ်ရိုက်စေသည်။ သူမသည် မင်းခန့်ကို လှည့်စားနေရသည်ဟူသော အသိက သူမ၏ လည်ချောင်းကို ညှစ်ထားသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။ သူမ အမှန်အတိုင်း ပြောပြလိုက်ရမလား။ သို့သော် ပြောလိုက်လျှင်ရော အခုမှ တည်ဆောက်ထားသည့် ဒီအိမ်မက်လေး ပျက်စီးသွားမလား။

မင်းခန့်က သံသာ့ကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။ သူ့ရင်ဘတ်ထဲက နှလုံးခုန်သံကို သံသာ ကြားနေရသည်။ ထိုနှလုံးခုန်သံမှာ စည်းချက်ကျကျနှင့် ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိနေသည်။ သံသာမူကား သူ့ရင်ခွင်ထဲတွင် ငြိမ်သက်နေသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ ထွက်ပြေးချင်စိတ်များ တဖွဖွ ဖြစ်နေသည်။

"ကိုမင်းခန့်... သံသာ ပြောစရာရှိတယ်"

သံသာ့အသံက အက်ရှရှနှင့် ထွက်လာသည်။ မင်းခန့်က သူမကို ရင်ခွင်ထဲမှ အသာခွာပြီး မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်သည်။

"ဘာလဲ သံသာ... ပြောလေ"

သံသာ့နှုတ်ခမ်းများ တုန်ယင်နေသည်။ စကားလုံးများက လည်ချောင်းဝတွင် တစ်နေသည်။ သူမ ပြောရမည့် စကားလုံးများမှာ 'ကျွန်မမှာ အတိတ်တစ်ခု ရှိခဲ့တယ်၊ ကျွန်မဟာ ကိုယ့်အတွက် ဖြူစင်တဲ့ မိန်းကလေး မဟုတ်ဘူး' ဆိုသည့် စကားများဖြစ်သည်။ သို့သော် မင်းခန့်၏ ကြင်နာသော မျက်ဝန်းများကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူမ စိတ်ဓာတ်များ ပြိုလဲသွားသည်။ 

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... သံသာ့ကို အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲ ချစ်ပေးပါလို့ ပြောမလို့ပါ"

မင်းခန့်က ပြုံးလိုက်သည်။ သူက သံသာ့နဖူးကို အသာအယာ နမ်းလိုက်ပြီး...

"စိတ်ချပါ သံသာရယ်... ကိုယ် သံသာ့ကို ဘယ်လိုအခြေအနေမျိုးမှာမဆို လက်တွဲဖြုတ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ သံသာ့ရဲ့ အနာဂတ်ဟာ ကိုယ်ပဲ ဖြစ်စေရမယ်"

ထိုစကားထဲတွင် 'အတိတ်' ဆိုသည့် စကားလုံး ပါမလာခဲ့သော်လည်း သံသာ့အတွက်မူ ထိုစကားကပင် ထောင်ချောက်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူသည် သူမ၏ အနာဂတ်ကို လက်ခံနိုင်သော်လည်း အတိတ်ကိုကော လက်ခံနိုင်ပါ့မလား။

ညသည် ပို၍ နက်ရှိုင်းလာသည်။ အပြင်ဘက်တွင် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေပြီး မိုးခြိမ်းသံများက 

ထိုစဉ်က သူမသည် နုနယ်လွန်းခဲ့သည်။ အချစ်ဟု အမှတ်မှားခဲ့သော သာယာမှုနောက်သို့ လိုက်ပါမိခဲ့သည်။ ထိုလူက သူမကို စွန့်ပစ်သွားသည့်အခါ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်မှာ ရှက်ရွံ့မှုနှင့် နာကျင်မှုများသာ။ ထိုဒဏ်ရာကို ကုစားဖို့ ကြိုးစားရင်း မင်းခန့်နှင့် တွေ့ခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။ မင်းခန့်သည် သူမအတွက် ဆေးတစ်ခွက် ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ထိုဆေးသည်ပင် သူမအတွက် အဆိပ်ဖြစ်လာတော့မည့်အရေးကို တွေးပြီး ကြောက်နေမိသည်။

မင်းခန့်၏ အထိအတွေ့များက တဖြည်းဖြည်း နက်ရှိုင်းလာသည်။ သံသာ့ကိုယ်လေး တုန်တုန်ရီရီဖြင့် သူ့ကို ပြန်လည် ဖက်တွယ်ထားမိသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူမ၏ စိတ်ထဲ၌ အတွေးတစ်ခုက လျှပ်စီးကဲ့သို့ လက်ခနဲ ပေါ်လာသည်။ 

'သူ သိသွားရင် ငါ့ကို မုန်းသွားမလား... ငါ့ကို တန်ဖိုးမရှိတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်လို့ သတ်မှတ်မလား'

ထိုအတွေးက သံသာ့ကို အစွန်းရောက်စေသည်။ သူမ၏ မျက်ရည်တစ်စက ပါးပြင်ပေါ်သို့ လိမ့်ဆင်းသွားသည်။ မင်းခန့်က ထိုမျက်ရည်ကို မြင်သွားပြီး အံ့သြတကြီးဖြင့် ရပ်လိုက်သည်။

"သံသာ... ဘာလို့ ငိုတာလဲ။ ကိုယ် တစ်ခုခု မှားသွားလို့လား"

သူ့အသံတွင် စိုးရိမ်မှုများ အပြည့်ပါနေသည်။ သံသာက ခေါင်းကို အသာခါယမ်းရင်း သူ့ရင်ဘတ်ကို တင်းတင်းဖက်ထားလိုက်သည်။ 

"မဟုတ်ပါဘူး ကိုမင်းခန့်... သံသာ ပျော်လွန်းလို့ပါ"

မှားယွင်းသော စကားလုံးများဖြင့် သူမကိုယ်သူမ ပြန်လည် လှိမ်အညာပြုလိုက်ရပြန်သည်။

မင်္ဂလာဦးည၏ အချိန်နာရီများသည် သံသာ့အတွက် ကမ္ဘာနှင့်ချီ၍ ကြာမြင့်နေသကဲ့သို့ပင်။ မင်းခန့်၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာများကြားတွင် သူမသည် အသက်ရှူရကျပ်နေသည်။ သူက သူမကို အမြတ်တနိုးဖြင့် ထွေးပွေ့ထားသည်။ သို့သော် သံသာ့စိတ်ထဲတွင်မူ သူမသည် လှပသော ပန်းအိုးတစ်လုံးကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်နေရသည်ဟု ခံစားရသည်။ ထိုပန်းအိုးထဲတွင်မူ အက်ကြောင်းကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်ကို သူမကလွဲ၍ မည်သူမျှ မသိနိုင်။

"သံသာ... ကိုယ့်ကို ကြည့်ပါဦး"

မင်းခန့်က သံသာ့မျက်နှာကို အုပ်ကိုင်ပြီး သူ့ဘက်သို့ လှည့်စေသည်။ သူ့မျက်လုံးထဲတွင် တပ်မက်မှုထက် ပိုသော လေးစားမှုများကို သံသာ မြင်နေရသည်။ 

"ကိုယ် သံသာ့ကို လက်ထပ်ခဲ့တာ သံသာ့ရဲ့ ရုပ်ရည်ကြောင့်တင် မဟုတ်ဘူး။ သံသာ့ရဲ့ ဖြူစင်တဲ့ စိတ်ထားလေးကို ကိုယ် မြတ်နိုးလို့။ ကိုယ့်အတွက်တော့ သံသာဟာ နတ်သမီးလေးတစ်ပါးလိုပဲ"

နတ်သမီး...။ သံသာ ထိုစကားလုံးကို ကြားသည့်အခါ ရင်ထဲတွင် လှောင်ရယ်မိသည်။ သူမသည် နတ်သမီး မဟုတ်သလို ဖြူစင်ခြင်းနှင့်လည်း ဝေးကွာခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကမူ မင်းခန့်ကို ပြုံးပြနေရဆဲ။ 

ည၏ အတိတ်က ပုံရိပ်များက သူမကို တိုက်ခိုက်နေသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က ထိုည။ ထိုစဉ်ကလည်း ယခုကဲ့သို့ပင် မိုးများ ရွာနေခဲ့သည်။ သူမ၏ အမှားကို ပြန်လည် ပြင်ဆင်နိုင်ခွင့် ရှိခဲ့လျှင်ဟု သူမ အကြိမ်ကြိမ် ဆုတောင်းခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် အတိတ်သည် ပြန်ပြင်၍မရသော ပိတ်ကားတစ်ချပ် ဖြစ်သည်။ 

အချိန်သည် သန်းခေါင်ကျော်သွားပြီဖြစ်သည်။ 

'ငါ ဒီအတိုင်း ဆက်သွားလို့ မဖြစ်ဘူး... သူ သိသင့်တယ်'

သံသာ့စိတ်ထဲတွင် အမှန်တရားကို ဖွင့်ဟရန် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု တဖြည်းဖြည်း ခိုင်မာလာသည်။ မင်းခန့်ကဲ့သို့ ရိုးသားသော လူတစ်ယောက်အပေါ်တွင် ဤကဲ့သို့ ကြီးမားသော လိမ်လည်မှုကို ဆက်မလုပ်ချင်တော့။ သူ မုန်းသွားလျှင်ပင် သူမဘက်က ရိုးသားခဲ့သည်ဟူသော အသိဖြင့် နေသွားချင်သည်။ 

သံသာ အသာအယာ ထလိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်နားသို့ လျှောက်သွားသည်။ အပြင်ဘက်တွင် မိုးစဲသွားပြီဖြစ်သော်လည်း လေအေးများက တိုးဝှေ့နေဆဲ။ သူမသည် မှောင်မိုက်နေသော ကောင်းကင်ကို ကြည့်ရင်း မိမိကိုယ်ကိုယ် အားတင်းလိုက်သည်။

"ကိုမင်းခန့်..."

သူမ တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။ မင်းခန့်က အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် နိုးလာပြီး သံသာ့ကို ကြည့်သည်။ 

"သံသာ... မအိပ်သေးဘူးလား။ ဘာဖြစ်လို့လဲ"

သံသာက သူ့အနားသို့ ပြန်လျှောက်သွားပြီး ကုတင်စွန်းတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲနေသည်။

"သံသာ့မှာ... ကိုမင်းခန့်ကို ပြောပြရမယ့် အမှန်တရားတစ်ခု ရှိတယ်"

မင်းခန့်က အိပ်ရာမှ လုံးဝနိုးသွားပြီး သံသာ့လက်ကို အုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်မှုများ ယှက်သန်းသွားသည်။ 

"ပြောပါ သံသာ... ကိုယ် နားထောင်နေပါတယ်"

သံသာသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ အတိတ်၊ သူမ၏ အမှားနှင့် သူမ ဆုံးရှုံးခဲ့ရသော အပျိုစင်ဘဝအကြောင်းကို တစ်လုံးချင်း ဖွင့်ဟလိုက်တော့သည်။ သူမ စကားပြောနေစဉ်အတွင်း မင်းခန့်၏ လက်များက တဖြည်းဖြည်း လျော့ရဲသွားသည်ကို ခံစားရသည်။ 

ပြောပြီးသွားသည့်အခါ သံသာသည် ခေါင်းကို ငုံ့ထားမိသည်။ မင်းခန့်ဆီမှ မည်သည့်အသံမျှ ထွက်မလာခဲ့။ အချိန်သည် ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သံသာသည် သူ့ဆီမှ ကဲ့ရဲ့သံ၊ စွန့်ပစ်မည့် စကားလုံးများကို စောင့်ဆိုင်းနေမိသည်။ 

မိနစ်အနည်းငယ် ကြာသွားသည့်တိုင် မင်းခန့်က ဘာမှမပြောသေး။ သံသာသည် မနေနိုင်တော့ဘဲ သူ့မျက်နှာကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ မင်းခန့်၏ မျက်လုံးထဲတွင် နာကျင်မှုများကို မြင်လိုက်ရသည်။ သို့သော် ထိုနာကျင်မှုသည် သံသာ့ကို မုန်း၍ ဖြစ်ပေါ်လာသော နာကျင်မှုမျိုး မဟုတ်သည်ကို သူမ သတိထားမိသည်။

"ကိုမင်းခန့်... သံသာ့ကို မုန်းသွားပြီလား"

သံသာ့အသံက ငိုသံပါနေသည်။

မင်းခန့်က သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို ချလိုက်သည်။ သူက ကုတင်ပေါ်မှ ထရပ်ပြီး 

"သံသာ... ကိုယ် အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ကိုယ် အရမ်းနာကျင်ရတယ်"

သူ့အသံက တည်ငြိမ်သော်လည်း တုန်ယင်မှု အနည်းငယ် ပါနေသည်။ 

"ကိုယ် မျှော်လင့်ထားတဲ့ သံသာဟာ ဒီလို အတိတ်မျိုး ရှိခဲ့မယ်လို့ ကိုယ် တစ်ခါမှ မတွေးဖူးဘူး။ ဒါပေမဲ့..."

သူက သံသာ့မျက်နှာလေးကို သူ့လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"သံသာ အခုလို ဖွင့်ပြောလိုက်တဲ့အတွက် ကိုယ် သံသာ့ကို ပိုပြီး လေးစားသွားတယ်။ ဒီစကားကို ပြောဖို့ သံသာ ဘယ်လောက်တောင် သတ္တိမွေးခဲ့ရမလဲဆိုတာ ကိုယ် နားလည်ပါတယ်"

သံသာ အံ့သြသွားသည်။ သူမ ထင်မှတ်ထားသည့် အခြေအနေမျိုး မဟုတ်ခဲ့။

"သံသာ့ရဲ့ အတိတ်ဟာ သံသာ့ရဲ့ အမှားဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ သံသာ့ရဲ့ အနာဂတ်ကတော့ ကိုယ်နဲ့ ဆိုင်တယ်။ ကိုယ် ချစ်တာ သံသာ့ရဲ့ အပျိုစင်ဘဝကို မဟုတ်ဘူး၊ သံသာဆိုတဲ့ လူသားလေးကို ချစ်တာ"

မင်းခန့်၏ စကားများကြောင့် သံသာ့ရင်ထဲက အပူလုံးကြီးမှာ ရေခဲရေဖြင့် လောင်းချလိုက်သကဲ့သို့ အေးမြသွားသည်။ သူမသည် မင်းခန့်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးလိုက်တော့သည်။ ထိုမျက်ရည်များသည် နောင်တမျက်ရည်များ မဟုတ်တော့ဘဲ လွတ်လပ်မှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှု မျက်ရည်များသာ ဖြစ်သည်။

"သံသာ့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကိုမင်းခန့်... သံသာ တကယ်ပဲ ကိုယ့်ကို လှိမ်အညာမလုပ်ချင်လို့ပါ"

မင်းခန့်က သူမ၏ ကျောပြင်ကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးနေသည်။ 

"လူတိုင်းမှာ အတိတ်ဆိုတာ ရှိကြတာပဲ သံသာ။ ကိုယ့်မှာလည်း သံသာမသိတဲ့ အမှားအယွင်းတွေ ရှိကောင်းရှိနိုင်ပါတယ်။ အဓိကကတော့ အခုလက်ရှိမှာ ကိုယ်တို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဘယ်လောက် ရိုးသားသလဲဆိုတာပါပဲ"

ထိုညသည် သံသာ့အတွက် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်စရာကောင်းသော ညတစ်ညအဖြစ် စတင်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ နားလည်မှုနှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ညတစ်ည ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးကြားက နံရံကြီးမှာ ပြိုကျသွားခဲ့ပြီ။

မိုးလင်းခါနီးအချိန်တွင် သူတို့နှစ်ဦးသည် ကုတင်ပေါ်တွင် ဘေးချင်းယှဉ်ထိုင်ရင်း အနာဂတ်အကြောင်းများကို ဆွေးနွေးနေကြသည်။ သံသာ့စိတ်ထဲတွင် ယခင်က မခံစားဖူးသော ပေါ့ပါးမှုကို ခံစားနေရသည်။ သူမ၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖွင့်ဟလိုက်ခြင်းသည် သူမ၏ဘဝကို အမှောင်ထဲမှ အလင်းထဲသို့ ဆွဲထုတ်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။

"ကိုမင်းခန့်... သံသာ ဒီနေ့ကစပြီး အတိတ်ကို ပြန်မတွေးတော့ဘူး။ ကိုမင်းခန့်အတွက်ပဲ အကောင်းဆုံး ဇနီးတစ်ယောက် ဖြစ်အောင် ကြိုးစားသွားမယ်"

မင်းခန့်က ပြုံးလိုက်သည်။ သူ၏ အပြုံးမှာ ယခင်ကထက် ပို၍ နွေးထွေးနေသည်။ 

"ကိုယ်လည်း အတိတ်ကို သင်္ဂြိုဟ်လိုက်ပြီ သံသာ။ ကိုယ်တို့ရှေ့မှာ လျှောက်ရမယ့် လမ်းတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်။ အဲဒီလမ်းတွေကို ကိုယ်တို့ နှစ်ယောက်သား လက်တွဲပြီး လျှောက်ကြမယ်"

သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားမိကြသည်။ 

မင်္ဂလာဦးည၏ နောက်ဆက်တွဲ နံနက်ခင်းသည် သံသာ့အတွက် အသစ်တစ်ဖန် မွေးဖွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူမသည် မှန်ရှေ့တွင် ရပ်ပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ ယမန်နေ့ညက မြင်ခဲ့ရသော စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေသည့် အမျိုးသမီး မဟုတ်တော့ဘဲ ယုံကြည်မှုရှိပြီး တောက်ပနေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို မြင်ရသည်။

မင်းခန့်က သူမနောက်မှ လာရပ်ပြီး ပခုံးကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ 

"နံနက်ခင်း သာယာပါစေ ဇနီးလေး..."

သံသာက ပြုံးပြီး သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် မည်သည့် လျှို့ဝှက်ချက်မှ မရှိတော့သည့်အတွက် သူမ၏ အပြုံးမှာ စစ်မှန်နေသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် အတူတကွ လက်တွဲပြီး 

နေရောင်ခြည်သည် ကမ္ဘာမြေကို တောက်ပစွာ ထွန်းလင်းပေးနေပြီ ဖြစ်သည်။ သံသာနှင့် မင်းခန့်သည် အိမ်ရှေ့ဝရန်တာတွင် ရပ်ရင်း ရှေ့က မြင်ကွင်းကို ကြည့်နေကြသည်။ ဘဝသည် အမြဲတမ်း ဖြောင့်ဖြူးနေမည် မဟုတ်သော်လည်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ရိုးသားမှုရှိရှိဖြင့် လက်တွဲထားမည်ဆိုလျှင် မည်သည့် မုန်တိုင်းကိုမဆို ကျော်ဖြတ်နိုင်မည်ကို သံသာ ယုံကြည်သွားခဲ့သည်။

"ကိုမင်းခန့်... သံသာ့ကို လက်ခံပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

မင်းခန့်က သံသာ့လက်ကို နမ်းလိုက်ပြီး...

"ကျေးဇူးတင်ရမှာက ကိုယ်ပါ သံသာ။ ကိုယ့်အပေါ် ရိုးသားပေးခဲ့လို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အပျိုစင်ဖြစ်ခြင်း၊ မဖြစ်ခြင်းထက် ပိုပြီး တန်ဖိုးရှိတာက 'နှလုံးသားရဲ့ ဖြူစင်မှု' ပဲ သံသာ"

သံသာသည် မင်းခန့်၏ ပခုံးပေါ်သို့ ခေါင်းမှီလိုက်သည်။ သူမ၏ အတိတ်အရိပ်များသည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမရှေ့တွင် ရှိနေသည်မှာ တောက်ပသော အနာဂတ်နှင့် သူမကို အမှန်တကယ် ချစ်မြတ်နိုးသော ယောက်ျားတစ်ယောက်သာ ဖြစ်တော့သည်။

ညတာရှည်ခဲ့သော မင်္ဂလာဦးညသည် ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ သို့သော် သူတို့နှစ်ဦး၏ ဘဝခရီးလမ်းမှာမူ ယခုမှ စတင်ရုံသာ ရှိပါသေးသည်။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုသည်မှာ အမှားအယွင်းမရှိခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ အမှားအယွင်းများကို ခွင့်လွှတ်နားလည်ပေးနိုင်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်ဟု သံသာ တိုးတိုးလေး တွေးနေမိပါတော့သည်။

ပြီးပါပြီ။