လမ်းပျောက်နေသူများ(စ/ဆုံး)
လမ်းပျောက်နေသူများ
အသက်လေးဆယ်ကျော်မှ ရူးသွပ်မိတဲ့ အချစ်ဟာ ငရဲမီးထက် ပူလောင်မှန်း ကျွန်တော် အခုမှ ကောင်းကောင်းကြီး သိလိုက်ရတော့တယ်။ ကျွန်တော့်နာမည် ထွေးမောင်။ လူပျိုကြီးဆိုတဲ့ ဘွဲ့ထုပ်ကို ဆောင်းပြီး ဒီတောရွာလေးက အလယ်တန်းကျောင်းမှာ လက်ထောက်ဆရာအဖြစ် တာဝန်ကျနေတာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော့်မှာ ဘာပိုင်ဆိုင်မှုမှ မရှိဘူး။ အိုးမရှိ၊ အိမ်မရှိ၊ တစ်ကောင်ကြွက်။ ရွာက လူပျိုကြီးတွေရဲ့ ထုံးစံအတိုင်း သူများအိမ်မှာ ကပ်နေရင်း၊ ရသမျှ လစာလေးနဲ့ အရက်ဖြူလေးသောက်လိုက်၊ စာဖတ်လိုက်နဲ့ ဘဝကို အဓိပ္ပာယ်မဲ့ ဖြတ်သန်းခဲ့တဲ့သူပါ။
ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်က ဆရာမလေး ခင်ဖြူအေး ဒီကျောင်းကို ရောက်လာတဲ့နေ့မှာပဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ ငြိမ်သက်နေတဲ့ ကမ္ဘာလေး တစ်ခုလုံး ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်လိုက်သလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူမက အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်လေးပဲ ရှိသေးတာ။ နုပျိုတယ်၊ စင်ကြယ်တယ်၊ ပြီးတော့ အလွန်ကို တည်ငြိမ်တယ်။ သူမ ကျောင်းထဲကို လျှောက်လာတိုင်း ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ မုန်တိုင်းတွေ ထန်နေတတ်ပေမဲ့ အပြင်ပန်းမှာတော့ စီနီယာဆရာကြီးတစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်နေခဲ့ရတာ အကြိမ်ကြိမ်။
"ကိုထွေးမောင်... မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်ပါဦးကွာ။ မင်းနဲ့ သူမနဲ့က သားအဖအရွယ် ဖြစ်နေပြီ။ ပြီးတော့ မင်းက ဘာရှိလို့လဲ"
ဆရာကြီး ဦးဘုန်းမြင့်က ကျွန်တော့်ကို ခဏခဏ သတိပေးတတ်တယ်။ ဆရာကြီးက ကျွန်တော့်ရဲ့ အခြေအနေကို သိနေသလို၊ ကျွန်တော့်မျက်လုံးတွေက ခင်ဖြူအေးဆီမှာပဲ ကပ်ပါသွားတတ်တာကိုလည်း ရိပ်မိနေပုံရတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ အမြဲတမ်း "အချစ်မှာ အကန့်အသတ် မရှိပါဘူး ဆရာကြီးရယ်" လို့ပဲ ခပ်နုံနုံ ပြန်ဖြေမိခဲ့တယ်။ တကယ်တော့ ကျွန်တော်ဟာ အဝီစိတွင်းထဲကို ခုန်ချဖို့ ပြင်နေတဲ့သူမှန်း ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း မသိခဲ့ဘူး။
ကျွန်တော် သူမကို စောင့်ကြည့်ရတာကိုပဲ ပျော်မွေ့နေခဲ့တယ်။ သူမ စာသင်နေတဲ့ အသံလေး၊ စာအုပ်ကို တစိမ့်စိမ့်ဖတ်နေတဲ့ ပုံရိပ်လေး၊ တစ်ခါတလေ ပြုံးလိုက်ရင် ပါးချိုင့်လေး ခွက်ဝင်သွားတာလေးတွေက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ မူးယစ်ဆေးဝါးတစ်ခုလိုပဲ။ သူမက အနေအေးလွန်းတော့ ကျွန်တော် ဘယ်လိုမှ အစပျိုးလို့ မရခဲ့ဘူး။ ဒါနဲ့ပဲ နောက်ဆုံးမှာတော့ အရဲစွန့်ပြီး ရည်းစားစာတစ်စောင် ရေးလိုက်မိတော့တယ်။ စာမေးပွဲနီးလာပြီဖြစ်လို့ ကျောင်းပိတ်ရင် သူမနဲ့ ဝေးရတော့မယ်ဆိုတဲ့ အသိက ကျွန်တော့်ကို တွန်းအားပေးလိုက်တာပါ။
ကျွန်တော် စာကို သူမရဲ့ ဆွဲခြင်းထဲကို ခိုးထည့်ခဲ့တယ်။ အဲဒီနေ့က ကျောင်းဆင်းချိန် အစည်းအဝေးမှာ ကျွန်တော့်ရင်တွေ တဒိန်းဒိန်း ခုန်နေခဲ့တာ။ ဆရာကြီးက စာမေးပွဲအကြောင်းတွေ ရှင်းပြနေပေမဲ့ ကျွန်တော့်နားထဲမှာ ဘာမှ မဝင်ဘူး။ ကျွန်တော့်မျက်လုံးတွေက ခင်ဖြူအေးဆီမှာပဲ။ သူမကတော့ ထုံးစံအတိုင်း တည်ငြိမ်နေတုန်းပဲ။ အစည်းအဝေးပြီးလို့ အားလုံး ပြန်ကြတော့မယ့်အချိန်မှာ ခင်ဖြူအေးက ဆရာကြီးကို လှမ်းတားလိုက်တဲ့အသံကြောင့် ကျွန်တော် ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်လို တောင့်ခဲသွားရတယ်။
"ဆရာကြီး... ခဏလောက် နေပါဦး။ ဆရာကိုထွေးမောင်လည်း ခဏလောက် နေပါဦးရှင့်"
သူမရဲ့ အသံက အေးစက်နေသလိုပဲ။ ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်တဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ အချစ်ရိပ်အယောင်ထက် ပိုလေးလံတဲ့ တစ်စုံတစ်ခု ပါဝင်နေတာကို ကျွန်တော် ခံစားလိုက်ရတယ်။ ဒါဟာ ကျွန်တော် မျှော်လင့်ခဲ့တဲ့ ရင်ခုန်စရာ အခိုက်အတန့် မဟုတ်တော့မှန်း အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်တော် သိလိုက်ရပါတော့တယ်။
ရုံးခန်းထဲမှာ ကျွန်တော်ရယ်၊ ဆရာကြီးရယ်၊ ခင်ဖြူအေးရယ် သုံးယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှာ ညနေခင်းရဲ့ နေရောင်ခြည်က မှိန်ဖျော့ဖျော့ ကျန်နေပြီး ကျောင်းဝင်းထဲမှာတော့ တိတ်ဆိတ်ခြင်းက ကြီးစိုးနေတယ်။ ခင်ဖြူအေးက သူမရဲ့ ဆွဲခြင်းထဲက စာအိတ်လေးကို ထုတ်ပြီး ဆရာကြီးရှေ့ကို တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပဲ ချပေးလိုက်တယ်။
"ဒါက ဘာလဲ ဖြူအေး" ဆရာကြီးက မျက်မှန်ကို ပင့်တင်ရင်း မေးတယ်။
"ဆရာကိုထွေးမောင် ကျွန်မကို ပေးတဲ့စာပါ ဆရာကြီး"
ကျွန်တော် ခေါင်းကို ငုံ့ထားမိတယ်။ ကိုယ့်မျက်နှာကို ကိုယ် ပြန်ရိုက်ချင်စိတ် ပေါက်သွားတယ်။ အသက် ကျော် လူပျိုကြီးတစ်ယောက်က ကျော် ကောင်မလေးတစ်ယောက်ရဲ့ တိုင်တောခြင်းကို ခံနေရတဲ့ မြင်ကွင်းက ဘယ်လောက်တောင် ရှက်ဖို့ကောင်းလိုက်သလဲ။ ဆရာကြီးက စာကို ဖြန့်ဖတ်တယ်။ ခဏအကြာမှာတော့ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အရှည်ကြီး ချလိုက်တယ်။
"မင်း... မင်း ငါ့ကို ကတိပေးထားသားပဲ ထွေးမောင်" ဆရာကြီးရဲ့ အသံက စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေတယ်။
"သမီးက ဆရာကိုထွေးမောင်ကို တိုင်ချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး ဆရာကြီး။ ဆရာကြီးကို မိဘနေရာမှာ ထားပြီး သမီးရဲ့ အကြောင်းကို ရှင်းပြချင်လို့ပါ။ ဆရာကိုထွေးမောင်လည်း သေသေချာချာ နားထောင်ပေးပါ"
ခင်ဖြူအေးက ကျွန်တော့်ကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်တယ်။ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက ကြည်လင်နေပေမဲ့ အထဲမှာတော့ နက်ရှိုင်းတဲ့ ဝမ်းနည်းမှုတွေ အပြည့်။ သူမက ခုံတစ်ခုံမှာ ထိုင်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြန်တယ်။
"ကျွန်မမှာ ပြောပြစရာ ပုံပြင်တစ်ပုဒ် ရှိတယ် ဆရာကြီး။ အဲဒီပုံပြင်ထဲမှာ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ရှိတယ်။ သူမက ရိုးရိုးသားသားနဲ့ အေးအေးဆေးဆေး နေချင်တဲ့သူပါ။ ဒါပေမဲ့ သူမမှာ ဖျောက်ဖျက်လို့ မရတဲ့ အတိတ်တွေ၊ အမှားတွေ ရှိခဲ့တယ်။ ဆရာကိုထွေးမောင် ထင်သလို ကျွန်မက ဖြူစင်နေတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး"
ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ တစ်စုံတစ်ခုက ပြုတ်ကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူမ ဘာတွေ ပြောတော့မှာလဲ။ သူမရဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်တော် တည်ဆောက်ထားတဲ့ စိတ်ကူးယဉ် အိမ်မက်တွေကို တစ်ခုချင်း ဖြိုဖျက်နေသလိုပဲ။
"ကျွန်မ ဒီရွာကို လာတာဟာ တာဝန်ကျလို့တင် မဟုတ်ဘူး ဆရာကြီး။ ကျွန်မ လူတစ်ယောက်ဆီကနေ ထွက်ပြေးလာတာ။ ပြီးတော့... ကျွန်မရဲ့ အတိတ်ဆီကနေ လမ်းပျောက်နေတာ"
သူမရဲ့ စကားကြောင့် ဆရာကြီးရော ကျွန်တော်ပါ မှင်သက်သွားရတယ်။ သူမလို အေးဆေးတည်ငြိမ်တဲ့ ဆရာမလေးတစ်ယောက်မှာ ဘယ်လို လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိနေလို့လဲ။ ကျွန်တော် သိချင်စိတ်ထက် ကြောက်ရွံ့စိတ်က ပိုကြီးစိုးလာတယ်။ သူမရဲ့ ပုံပြင်က ကျွန်တော့်ကို ဘယ်ဆီကို ခေါ်သွားမှာလဲ။
"လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်ကပေါ့... ကျွန်မ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူဘဝမှာ လူတစ်ယောက်ကို သိပ်ချစ်ခဲ့မိတယ်။ သူက ကျွန်မထက် အသက်အများကြီး ကြီးတယ်။ ဆရာကိုထွေးမောင်လိုပဲ အသက် နား နီးနေပြီ။ ကျွန်မကတော့ နုနုနယ်နယ် ကျောင်းသူလေးပေါ့" ခင်ဖြူအေးက အဝေးကို ငေးကြည့်ရင်း စကားကို ဆက်တယ်။
"သူက ကျွန်မကို သိပ်ချစ်ပြခဲ့တယ်။ ကျွန်မကလည်း သူ့ကို အရာအားလုံး ပုံအောပြီး ယုံကြည်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့... တစ်နေ့မှာတော့ အားလုံးက လိမ်ညာမှုတွေမှန်း ကျွန်မ သိလိုက်ရတယ်။ သူက အိမ်ထောင်ရှိသူ ဖြစ်ရုံတင်မကဘူး၊ သူ့မှာ သမီးလေး တစ်ယောက်တောင် ရှိနေပြီ။ ကျွန်မကို သူက ကစားစရာ တစ်ခုလိုပဲ သဘောထားခဲ့တာ"
သူမရဲ့ အသံက တုန်ယင်လာတယ်။ ကျွန်တော့်လက်တွေ အေးစက်လာတယ်။ သူမရဲ့ နာကျင်မှုတွေက ကျွန်တော့်ဆီကို ကူးစက်လာသလိုပဲ။
"ကျွန်မ သူ့ကို လမ်းခွဲဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက ကျွန်မကို အလွတ်မပေးဘူး။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ အဖေက ဒီသတင်းကို ကြားသွားတယ်။ အဖေက အရှက်ကို သိပ်တန်ဖိုးထားတဲ့သူ။ အဖေနဲ့ အဲဒီလူ စကားများကြရင်းနဲ့... အဖေက စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးနဲ့ သူ့ကို တွန်းပစ်လိုက်တာ... သူက ကျောက်ကုန်းပေါ်ကို ခေါင်းနဲ့ စောင့်မိပြီး အဲဒီမှာတင် သေသွားခဲ့တယ်"
ကျွန်တော်ရော ဆရာကြီးပါ အသက်ရှူဖို့တောင် မေ့သွားကြတယ်။ ခင်ဖြူအေးရဲ့ မျက်နှာက အခုတော့ သွေးဆုတ်ဖြူလျော်နေပြီ။
"အဖေက ကျွန်မကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် သူလုပ်တာပါလို့ ဝန်ခံပြီး ထောင်ထဲကို ဝင်သွားခဲ့တယ်။ အခုထိ အဖေ ထောင်ထဲမှာပဲ ရှိသေးတယ်။ အမေကလည်း အဲဒီဒဏ်ကို မခံနိုင်လို့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်ကပဲ ဆုံးသွားရှာပြီ။ ကျွန်မမှာ ဘာမှ မကျန်တော့ဘူး ဆရာကြီး။ ကျွန်မဟာ ကိုယ့်ချစ်သူကို သေစေခဲ့တဲ့၊ ကိုယ့်အဖေကို ထောင်ထဲ ပို့ခဲ့တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပဲ"
သူမက ခေါင်းကို ငုံ့ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုတော့တယ်။ ကျွန်တော် ဘာစကားမှ မပြောနိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်တော် ပေးခဲ့တဲ့ ရည်းစားစာက သူမအတွက်တော့ နာကျင်စရာ အတိတ်တွေကို ပြန်နှိုးလိုက်သလို ဖြစ်သွားတာပဲ။ ကျွန်တော်ဟာ သူမကို ချစ်တယ်လို့ ပြောခဲ့ပေမဲ့၊ သူမရဲ့ ရင်ထဲက ငရဲမီးတွေကိုတော့ တစ်စက်ကလေးမှ မမြင်ခဲ့မိဘူး။
"ဆရာကိုထွေးမောင်ပေးတဲ့ စာထဲက စကားလုံးတွေက အဲဒီလူ ကျွန်မကို ပေးခဲ့တဲ့ စကားလုံးတွေနဲ့ တစ်ပုံစံတည်းပဲ။ အချစ်မှာ အကန့်အသတ် မရှိပါဘူးဆိုတဲ့ စကားက ကျွန်မအတွက်တော့ သေမင်းရဲ့ ခေါ်သံလိုပဲ ခံစားရတယ်။ ကျွန်မ ကြောက်တယ်... ကျွန်မ နောက်ထပ် တစ်ယောက်ကို ထပ်ပြီး မဖျက်ဆီးချင်တော့ဘူး"
ကျွန်တော်ဟာ သူမကို ဖက်ထားပေးချင်ပေမဲ့ ကျွန်တော့်လက်တွေက လှုပ်ရှားလို့ မရဘူး။ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်စလုံးဟာ ကိုယ့်နည်းကိုယ့်ဟန်နဲ့ လမ်းပျောက်နေကြသူတွေပါလား။ ကျွန်တော်က အချစ်ကို ရှာရင်း လမ်းပျောက်နေတာ၊ သူမကတော့ အတိတ်ရဲ့ အရိပ်အောက်မှာ လမ်းပျောက်နေတာ။
ရုံးခန်းထဲမှာ တိတ်ဆိတ်ခြင်းက ပြန်လည်စိုးမိုးသွားတယ်။ ခင်ဖြူအေးက မျက်ရည်တွေကို သုတ်ပြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်တယ်။ သူမရဲ့ မျက်နှာက အခုတော့ ပြန်ပြီး တည်ငြိမ်သွားပြီ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီတည်ငြိမ်မှုက သေခြင်းတရားလို အေးစက်နေတယ်။
"ကျွန်မ ဒီရွာကနေ ထွက်သွားတော့မယ် ဆရာကြီး။ ဒီမှာ ဆက်နေရင် အတိတ်တွေက ကျွန်မကို အမြဲ လိုက်လံ ခြောက်လှန့်နေမှာ။ ပြီးတော့ ဆရာကိုထွေးမောင်ကိုလည်း တစ်ခုပဲ တောင်းပန်ချင်ပါတယ်။ ကျွန်မကို မချစ်ပါနဲ့တော့။ ကျွန်မက ချစ်ခြင်းမေတ္တာနဲ့ မထိုက်တန်တဲ့သူပါ"
"ဖြူအေး... ငါ... ငါ တောင်းပန်ပါတယ်ကွာ။ မင်းမှာ ဒီလို ခံစားချက်တွေ ရှိနေမှန်း ငါ မသိခဲ့ဘူး" ကျွန်တော် တုန်ရီနေတဲ့ အသံနဲ့ ပြောလိုက်မိတယ်။
"ဆရာ့မှာ အပြစ်မရှိပါဘူး။ ဆရာလည်း လမ်းပျောက်နေသူ တစ်ယောက်ပဲဆိုတာ ကျွန်မ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ လမ်းက ဆုံလို့ မရပါဘူး။ ဆုံမိရင် နှစ်ယောက်စလုံး ပိုပြီး နစ်မွန်းသွားရုံပဲ ရှိမှာ"
သူမက ဆွဲခြင်းကို ကောက်ကိုင်ပြီး ရုံးခန်းထဲကနေ ထွက်သွားတယ်။ ကျွန်တော် လိုက်သွားဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ ဆရာကြီးက ကျွန်တော့်ပခုံးကို ဖမ်းဆွဲထားလိုက်တယ်။
"လွှတ်ထားလိုက်ပါ ထွေးမောင်။ သူမမှာ သူမ သွားရမယ့် လမ်း ရှိတယ်။ မင်း လိုက်သွားရင် သူမ ပိုပြီး နာကျင်ရုံပဲ ရှိလိမ့်မယ်"
ဆရာကြီးရဲ့ စကားက မှန်ပါတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ သူမရဲ့ ကယ်တင်ရှင် ဖြစ်ချင်ခဲ့ပေမဲ့ တကယ်တော့ ကျွန်တော်ဟာ သူမရဲ့ ဒဏ်ရာကို ဆားနဲ့ ပက်လိုက်တဲ့သူ ဖြစ်နေခဲ့တာပဲ။ ကျွန်တော် ကုလားထိုင်ပေါ်ကို ပုံခနဲ ထိုင်ချလိုက်မိတယ်။ အပြင်မှာတော့ မှောင်စပြုနေပြီ။ ကျောင်းဝင်းထဲက သစ်ပင်ကြီးတွေက သရဲတစ္ဆေတွေလို လှုပ်ရှားနေကြတယ်။
အဲဒီညက ကျွန်တော် အိမ်ကို မပြန်ဖြစ်ဘူး။ ကျောင်းဆောင်ရဲ့ ဝရန်တာမှာ ထိုင်ရင်း အရက်တွေကို အငမ်းမရ သောက်နေမိတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ အသက် ကျော်လာတဲ့အထိ ဘာမှ မသိသေးတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်လိုပါပဲ။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ မျက်နှာပြင်ပေါ်က အပြုံးနောက်မှာ ဘယ်လောက်တောင် နက်ရှိုင်းတဲ့ ဒဏ်ရာတွေ ရှိနေနိုင်လဲဆိုတာ ကျွန်တော် မစဉ်းစားခဲ့မိဘူး။
ကျွန်တော် သူမကို ချစ်ခဲ့တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော့်ရဲ့ အထီးကျန်မှုကို ဖြေဖျောက်ဖို့အတွက် သူမကို အသုံးချဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာလား။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အချစ်ဆိုတာကရော ဘယ်လောက်ထိ စင်ကြယ်ခဲ့လို့လဲ။ စဉ်းစားလေလေ၊ ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော် ရွံရှာလေလေပါပဲ။ ကျွန်တော်ဟာ အလင်းရောင်ကို လိုက်ရှာနေတဲ့ ပိုးဖလံတစ်ကောင်လိုပဲ၊ နောက်ဆုံးမှာတော့ ကိုယ်တိုင်ရှာတဲ့ မီးတောက်ထဲမှာပဲ လောင်ကျွမ်းသွားရတော့မယ်။
နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာ ခင်ဖြူအေး ကျောင်းကို မလာတော့ဘူး။ သူမက ဆရာကြီးဆီကို နုတ်ထွက်စာ တင်ပြီး ညတွင်းချင်းပဲ ရွာကနေ ထွက်သွားခဲ့ပြီတဲ့။ သူမ ဘယ်ကို သွားတယ်ဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိဘူး။ သူမရဲ့
ကျွန်တော် သူမ နေခဲ့တဲ့
"တစ်ခါတလေမှာ ကျွန်တော်တို့ဟာ လမ်းမှားကို ရွေးမိတာ မဟုတ်ဘူး။ လမ်းမရှိတဲ့ နေရာကို လမ်းလို့ ထင်ပြီး လျှောက်နေမိတာ"
အဲဒီစာသားလေးကို ဖတ်ရင်း ကျွန်တော် မျက်ရည်ကျမိတယ်။ ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်စလုံးဟာ လမ်းမရှိတဲ့ တောအုပ်ထဲမှာ လမ်းရှိတယ်လို့ ထင်ပြီး လျှောက်လှမ်းနေကြတဲ့ လမ်းပျောက်နေသူတွေပါပဲ။ သူမက သူမရဲ့ အတိတ်ထဲမှာ လမ်းပျောက်နေပြီး၊ ကျွန်တော်ကတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အိမ်မက်တုတွေထဲမှာ လမ်းပျောက်နေခဲ့တာ။
အခုတော့ သူမလည်း မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အိမ်မက်တွေလည်း ပျက်စီးသွားပြီ။ ကျောင်းမှာတော့ ဆရာ၊ ဆရာမတွေက ခင်ဖြူအေး ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် ထွက်သွားတာလဲဆိုတာကို အမျိုးမျိုး ထင်ကြေးပေးပြီး ပြောနေကြတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ ဘာမှ မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာပဲ နားထောင်နေခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ကျွန်တော်နဲ့ ဆရာကြီးပဲ သိတယ်။ အဲဒီလျှို့ဝှက်ချက်က ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ အမြဲတမ်း အမာရွတ်တစ်ခုအဖြစ် ကျန်ရစ်နေတော့မှာပါ။
အချိန်တွေ ကုန်လွန်သွားပေမဲ့ ကျွန်တော် ခင်ဖြူအေးကို မမေ့နိုင်ခဲ့ဘူး။ တစ်ခါတလေ ညဘက်တွေမှာ သူမရဲ့ အသံလေးကို ကြားနေရသလို၊ သူမရဲ့ ပုံရိပ်လေးကို မြင်နေရသလို ခံစားရတတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမဟာ ကျွန်တော့်ဘဝထဲကို ခဏတာ ဝင်ရောက်လာတဲ့ ဥက္ကာခဲတစ်ခုလိုပါပဲ။ လင်းလက်သွားပြီးတာနဲ့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းတဲ့ အမှောင်ထုကိုပဲ ချန်ထားရစ်ခဲ့တယ်။
ကျွန်တော် အခုတော့ အရက်ကို ဖြတ်လိုက်ပြီ။ စာအုပ်တွေကို ပိုပြီး ဖတ်ဖြစ်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ နှလုံးသားကတော့ အရင်လို ဘယ်တော့မှ ပြန်မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။ လမ်းပျောက်နေတဲ့သူ တစ်ယောက်က လမ်းပြန်တွေ့ဖို့ဆိုတာ ဘယ်လောက်တောင် ခက်ခဲလိုက်သလဲ။
တစ်ခါတလေမှာ အချစ်ဆိုတာ ကယ်တင်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဖျက်ဆီးခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သင်ခန်းစာ ရလိုက်ပါတယ်။ ကျွန်တော် ခင်ဖြူအေးကို ချစ်ခဲ့မိတာဟာ သူမအတွက်တော့ နောက်ထပ် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခု ဖြစ်စေခဲ့တာပါ။ အခုတော့ သူမ ဘယ်နေရာမှာပဲ ရှိနေပါစေ၊ သူမရဲ့ လမ်းကို သူမ ပြန်တွေ့ပါစေလို့ပဲ ကျွန်တော် ဆုတောင်းပေးနေမိတော့တယ်။
ကျွန်တော်လည်း ကျွန်တော့်ရဲ့ လမ်းပျောက်နေတဲ့ ဘဝကို ဒီအတိုင်းပဲ ဆက်ပြီး လျှောက်လှမ်းနေရဦးမှာပါ။ လမ်းဆုံးက ဘယ်မှာလဲဆိုတာ ကျွန်တော် မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ ကျွန်တော် သိလိုက်ရတယ်။ အတိတ်ဆိုတာ ဖျောက်ဖျက်လို့ မရတဲ့ အရိပ်တစ်ခု ဖြစ်သလို၊ အနာဂတ်ဆိုတာလည်း ကိုယ်တိုင် ထွင်းထုရမယ့် ကျောက်စာတစ်ချပ်ပါပဲ။
ဘဝဆိုတာ တစ်ခါတလေမှာ လမ်းပျောက်နေမှသာ ကိုယ်ဘယ်သူလဲဆိုတာကို ပြန်တွေ့နိုင်တဲ့ ခရီးတစ်ခု ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ခင်ဖြူအေးရေ... မင်းနဲ့ ငါဟာ လမ်းချင်းမဆုံနိုင်တဲ့ ကြယ်နှစ်ပွင့်လိုပါပဲ။ ဝေးကွာနေမှသာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မလောင်ကျွမ်းစေဘဲ လင်းလက်ခွင့် ရကြမှာပါ။
နိဂုံးချုပ်သင်ခန်းစာ - "တကယ်ချစ်မြတ်နိုးတယ်ဆိုတာ ပိုင်ဆိုင်ဖို့ထက်... တစ်ဖက်လူရဲ့ နာကျင်မှုကို နားလည်ပေးပြီး သူတို့ရဲ့ ကောင်းကင်သစ်မှာ လွတ်လပ်စွာ ပျံသန်းခွင့်ပေးလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်ပါတယ်။"