ကလေးနဲ့ချည်ထားရင် မြဲမလား
ကလေးနဲ့ချည်ထားရင် မြဲမလား
ကျွန်မတို့ ကွဲခဲ့ကြတာက ခိုင်လုံတဲ့ အကြောင်းပြချက်ကြီးကြီးမားမားကြောင့် မဟုတ်ဘူး။ ငြီးငွေ့မှုတွေ၊ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် နားမလည်နိုင်မှုတွေနဲ့ အသေးအဖွဲ စကားများရာကနေ မာနချင်းပြိုင်ရင်း တရားရုံးမှာ လက်မှတ်ထိုးခဲ့ကြတာ။ ဒါပေမဲ့ ကွဲပြီး သုံးလအကြာမှာ ကျွန်မ သူ့ကို ပြန်ဆက်သွယ်မိခဲ့တယ်။ သူ မရှိရင် ကျွန်မ ဘဝက ဘာမှမဟုတ်သလို၊ ဟာလာဟင်းလင်းကြီး ဖြစ်နေသလို ခံစားရလို့။ သူကလည်း ကျွန်မကို ပြန်လက်ခံခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အရင်လို နွေးထွေးတဲ့ အိမ်ထောင်ဦးစီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ မဟုတ်ဘဲ အေးစက်စက် သူစိမ်းတစ်ယောက်လို၊ ဒါမှမဟုတ် အသုံးတော်ခံ တစ်ယောက်လို ဆက်ဆံလာခဲ့တာကို ကျွန်မ သတိထားမိခဲ့သင့်တာ။
"မင်းခန့်... ဘယ်မှာလဲဟင်။ ပြန်လာတော့မလား"
ကျွန်မဆီက မက်ဆေ့ခ်ျကို သူ '' ဖြစ်သွားပေမဲ့ ပြန်စာမလာဘူး။ ဒါဟာ ကျွန်မအတွက် နေ့စဉ်ကြုံတွေ့နေရတဲ့ နာကျင်မှုတစ်ခုပဲ။ ဖုန်းမျက်နှာပြင်လေး လင်းလာနိုးနဲ့ စောင့်နေရတာဟာ ငရဲတစ်ခုကို လက်ဆောင်ရနေသလိုမျိုး။ ကျွန်မ လက်ရှိမှာ အလုပ်နားထားတာ တစ်လကျော်ပြီ။ ကုမ္ပဏီက လူလျှော့တဲ့ထဲ ပါသွားတာရယ်၊ စိတ်ဖိစီးမှုတွေကြောင့် အနားယူချင်တာရယ်ကြောင့်ပါ။ ဒါကို သူသိတဲ့နေ့က သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ ကျွန်မကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေဟာ ရွံရှာမှု တစ်ဝက်၊ အထင်သေးမှု တစ်ဝက် ဖြစ်နေခဲ့တာ ကျွန်မ မှတ်မိနေသေးတယ်။
ကျွန်မတို့ ပြန်ပေါင်းနေကြတယ်ဆိုပေမဲ့ သူက ကျွန်မကို တရားဝင် ပြန်လက်ထပ်ဖို့ စကားတစ်ခွန်းမှ မဟဘူး။ 'ဒီအတိုင်းပဲ နေချင်ရင်နေ၊ မနေချင်ရင် သွား' ဆိုတဲ့ ပုံစံမျိုး။ ကျွန်မကတော့ သူ့ကို ဆုံးရှုံးရမှာ ကြောက်လို့ ခြေသံတိတ်တိတ်၊ အသက်ရှူသံတိတ်တိတ်နဲ့ပဲ သူ့အနားမှာ ကပ်တွယ်နေခဲ့မိတယ်။
"ငါ ပြောထားတယ်မဟုတ်လား... အလုပ်မရှိရင် ငါ့ဆီ မလာနဲ့လို့"
မနက်စာ စားပွဲဝိုင်းမှာ မင်းခန့်ရဲ့ စကားသံက အေးစက်ပြီး ပြတ်သားလွန်းလှတယ်။ သူက ပေါင်မုန့်ကို ကော်ဖီနဲ့ မြှုပ်ရင်း ကျွန်မကို တစ်ချက်တောင် မော့မကြည့်ဘူး။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဆို့တက်လာတယ်။ ကျွန်မတို့ တရားဝင် လင်မယားဖြစ်ခဲ့စဉ်တုန်းက သူ ဒီလို မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်မကို 'မိန်းမ' လို့ ခေါ်ပြီး တလေးတစား ရှိခဲ့ဖူးတာတွေဟာ အခုတော့ အိပ်မက်တစ်ခုလိုပဲ။
"ကျွန်မ အလုပ်ရှာနေပါတယ် မင်းခန့်ရယ်။ ဒီရက်ပိုင်း အလုပ်ခေါ်တာတွေလည်း သိပ်မရှိလို့ပါ။ ကျွန်မကို ခဏလောက် စောင့်ပေးပါနော်"
ကျွန်မ အသံက တုန်ရီနေတယ်။ သူ့ကို တောင်းပန်တိုးလျှိုးနေရတာဟာ ကျွန်မအတွက် နေ့စဉ် အလုပ်တစ်ခုလို ဖြစ်နေပြီ။
"စောင့်ရမှာက ငါ့အလုပ်မဟုတ်ဘူး။ မင်းက ငါ့အတွက် ဘာအသုံးဝင်လို့လဲ။ အလုပ်မရှိ၊ ဝင်ငွေမရှိတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ကို ငါက ဘာလို့ ကျွေးထားရမှာလဲ။ မင်းမှာ တန်ဖိုးမရှိရင် ငါ့ဘေးမှာ နေဖို့ မကြိုးစားနဲ့"
သူ့စကားတွေက ဓားသွားထက် ပိုရှတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာတွေဟာ ခြေသုတ်ပုဆိုးတစ်ထည်လို နင်းခြေခံလိုက်ရသလိုပဲ။ သူက ကျွန်မကို ချစ်လို့ ပြန်ပေါင်းတာ မဟုတ်ဘဲ သူ အလိုရှိတဲ့အချိန် သုံးလို့ရမယ့် အရုပ်တစ်ခုလို သဘောထားနေတာလား။ ကျွန်မ သူ့ကို မပြတ်နိုင်ဘူး။ သူ မရှိရင် ကျွန်မ ဘယ်မှာ သွားနေရမလဲ၊ ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတဲ့ ကြောက်စိတ်က ကျွန်မကို လွှမ်းမိုးထားတယ်။
ကျွန်မ စဉ်းစားမိတယ်။ မိန်းမသားတစ်ယောက်ရဲ့ နောက်ဆုံး လက်နက်က ဘာလဲ။ ကျွန်မတို့ကြားမှာ ခိုင်မာတဲ့ အဆက်အသွယ်တစ်ခု ရှိနေရင် သူ ကျွန်မကို ဒီလို နှင်ထုတ်ရဲပါ့မလား။ ကျွန်မတို့မှာ ကလေးတစ်ယောက် ရှိနေရင်ရော? ကလေးနဲ့သာ ချည်ထားရင် သူ ကျွန်မအပေါ် သံယောဇဉ် ပိုလာမလား။ ကလေးမျက်နှာကြောင့် သူ ကျွန်မကို တရားဝင် ပြန်လက်ထပ်ပြီး အရင်လို ဂရုစိုက်လာမလား။
ဒီအတွေးက ကျွန်မရဲ့ ခြောက်ကပ်နေတဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်တစ်ခုလို ဖြစ်လာတယ်။ 'ကလေးနဲ့ ချည်ထားရင် မြဲမှာပါ' ဆိုတဲ့ အသိက ကျွန်မကို အမှားတစ်ခုဆီ တွန်းပို့နေမှန်း ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။
လအနည်းငယ် ကြာလာခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အကြံအစည်တွေ အောင်မြင်ဖို့ ကျွန်မ နည်းမျိုးစုံ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ မင်းခန့် မသိအောင် သန္ဓေတားဆေးတွေကို ကျွန်မ ဖျောက်ဖျက်ပစ်ခဲ့တယ်။ သူနဲ့ နီးစပ်ခွင့်ရတဲ့ ညတိုင်းမှာ ကျွန်မဟာ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်နဲ့။ သူကတော့ ကျွန်မကို ဂရုမစိုက်သလို၊ သူ အလိုရှိတဲ့အချိန်မှာပဲ ကျွန်မကို အသုံးပြုတတ်တယ်။ ကျွန်မကတော့ နာကျင်မှုကို အပြုံးနဲ့ ဖုံးကွယ်ပြီး သူ့ရဲ့ လိုအင်တွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ တစ်ဖက်မှာလည်း ကျွန်မရဲ့ စိတ်အခြေအနေက ပျက်ပြားလာတယ်။ သူ အလုပ်သွားရင် ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း အိမ်မှာ ကျန်ခဲ့တယ်။ အလုပ်ရှာဖို့ စိတ်မပါတော့ဘူး။ ကျွန်မ စိတ်တွေက ကလေးရဖို့အရေးမှာပဲ ဗဟိုပြုနေတယ်။ သူကတော့ အိမ်ပြန်နောက်ကျတာတွေ ပိုများလာတယ်။ ဖုန်းခေါ်ရင် မကိုင်ဘူး။ ကျွန်မ ပို့တဲ့ '' ဖြစ်ပြီး ပြန်စာမလာတဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျတွေက ရာနဲ့ချီနေပြီ။
"မင်းခန့်... ဒီနေ့ စောစောပြန်လာမလား။ ကျွန်မ ဟင်းကောင်းကောင်း ချက်ထားတယ်"
သူ ပြန်မလာခဲ့ဘူး။ ညဉ့်နက်တဲ့အထိ ကျွန်မ ထမင်းဝိုင်းမှာ ထိုင်စောင့်နေမိတယ်။ ဟင်းတွေ အေးစက်သွားသလို ကျွန်မရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေလည်း အေးစက်လာတယ်။ အဲဒီညက သူ မူးပြီး ပြန်လာတယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို တွဲပြီး
"မင်းကို ငါ မလာနဲ့လို့ ပြောထားတယ် မဟုတ်လား။ အလုပ်မရသေးဘဲနဲ့ ငါ့ရှေ့ ဘာလို့ ခဏခဏ လာပေါ်နေတာလဲ"
သူ့အသံက ဟိန်းထွက်သွားတယ်။ ကျွန်မ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ လဲကျသွားပေမဲ့ သူကတော့ လှည့်တောင်မကြည့်ဘဲ ကုတင်ပေါ်မှာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ငိုမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီငိုသံကို သူ မကြားစေရဘူး။ ကျွန်မ ဗိုက်ကို လက်နဲ့ စမ်းကြည့်မိတယ်။ "သားလေးပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သမီးလေးပဲဖြစ်ဖြစ်... မင်းသာ ရှိနေရင် မေမေ့ကို ဖေဖေက ဒီလို မနှိပ်စက်တော့ဘူး မဟုတ်လား" လို့ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်မိတယ်။
ကျွန်မဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှည့်စားနေတဲ့ ဂိမ်းတစ်ခုမှာ နစ်မွန်းနေခဲ့တာပါ။ ချစ်ခြင်းမရှိတဲ့ နေရာမှာ အနှောင်အဖွဲ့ဆိုတာဟာ ထောင်ချောက်တစ်ခုမှန်း ကျွန်မ မေ့လျော့နေခဲ့တယ်။
နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်မ မျှော်လင့်နေတဲ့အရာ ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။ ဆီးစစ်တံလေးပေါ်က အနီရောင်မျဉ်းနှစ်ကြောင်းကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ ဝမ်းသာလွန်းလို့ တုန်ရင်နေခဲ့တယ်။ ဒါပဲ... ဒါဟာ ကျွန်မရဲ့ ကယ်တင်ရှင်ပဲ။ မင်းခန့် သိသွားရင် သူ ပျော်မှာပါ။ သူ ကလေးတွေကို ချစ်တတ်မှန်း ကျွန်မ သိတယ်။ ကျွန်မတို့ ကွဲခါနီးတုန်းကတောင် ကလေးမရနိုင်လို့ သူ စိတ်ပျက်ခဲ့ဖူးတာပဲ။ အခုတော့ သူ ကျွန်မကို နှင်ထုတ်လို့ မရတော့ဘူး။
အဲဒီနေ့က မင်းခန့် အိမ်ကို စောစောပြန်လာတယ်။ သူ့မျက်နှာက ထူးထူးခြားခြား ကြည်လင်နေသလိုပဲ။ ကျွန်မ ရင်တွေ ခုန်နေတယ်။ ဒါဟာ ကျွန်မဘဝရဲ့ အလှည့်အပြောင်းလို့ ထင်ခဲ့တာ။
"မင်းခန့်... ကျွန်မ ရှင့်ကို ပြောစရာ ရှိတယ်"
သူက ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်ရင်း သူ့ဖုန်းကို ကြည့်နေတယ်။ "အင်း... ပြောလေ။ ငါလည်း မင်းကို ပြောစရာရှိတယ်"
ကျွန်မ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ဆီးစစ်တံလေးကို သူ့ရှေ့ ချပေးလိုက်တယ်။ "ကျွန်မမှာ... ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ မင်းခန့်။ ကျွန်မတို့ ကလေးရတော့မယ်"
ကျွန်မ မျှော်လင့်ထားတာက သူ အံ့သြသွားမယ်၊ ပြီးရင် ကျွန်မကို ဖက်ထားမယ်၊ 'ပြန်ပေါင်းကြစို့' လို့ ပြောမယ်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဖြစ်လာတာက ကျွန်မ ထင်ထားတာနဲ့ လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်။
မင်းခန့်က ဆီးစစ်တံကို ကြည့်ပြီး ခပ်ဟဟ ရယ်လိုက်တယ်။ အဲဒီရယ်သံက ကျွန်မရဲ့ ကျောရိုးထဲအထိ စိမ့်တက်သွားအောင် အေးစက်လွန်းတယ်။
"ကလေး? မင်းက ကလေးနဲ့ ငါ့ကို ချည်ထားလို့ ရမယ် ထင်နေတာလား"
သူက ဖုန်းကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်တယ်။ ဖုန်းမျက်နှာပြင်မှာ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ဓာတ်ပုံ။ ချောမောလှပပြီး ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်။
"ငါ မင်းကို ပြောမလို့ပဲ။ ငါ နောက်လမှာ လက်ထပ်တော့မယ်။ သူက ကုမ္ပဏီပိုင်ရှင်ရဲ့ သမီး။ ငါ့ဘဝအတွက် တကယ် အသုံးဝင်မယ့်သူပေါ့။ မင်းမှာ ကလေးရှိနေတာက ငါ့အတွက် ဘာမှ ထူးခြားမသွားဘူး။ အဲဒီကလေးက ငါ့ကလေး ဟုတ်မဟုတ်တောင် ဘယ်သူသိမှာလဲ။ ငါတို့က တရားဝင် ကွဲထားတာ ကြာပြီပဲ"
ကျွန်မ နားထဲမှာ အုန်းခနဲ မြည်သွားတယ်။ "ဘာ... ဘာပြောလိုက်တာလဲ မင်းခန့်။ ရှင်... ရှင် ရက်စက်လှချည်လား။ ဒါ ရှင့်သွေးသားလေ"
"သွေးသား?" သူက ထရပ်လိုက်ပြီး ကျွန်မကို အထင်သေးတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်တယ်။ "မင်းက ငါ့ကို ကလေးနဲ့ ချည်ဖို့ ကြိုးစားတာလား။ မင်းကိုယ်မင်း သိပ်တန်ဖိုးနည်းတာပဲ။ ငါက မင်းကို အလုပ်မရှိရင် မလာနဲ့လို့ ပြောတာက မင်းကို နှင်ထုတ်ချင်လို့ အကြောင်းပြချက် ရှာတာကွ။ မင်းက နားမလည်ဘဲ ကပ်တွယ်နေတာ။ အခု ကလေးရှိပြီဆိုတော့ ပိုတောင် ကောင်းသေးတယ်။ မင်း အဲဒီကလေးကို ခေါ်ပြီး ငါ့ဘဝထဲက အပြီးထွက်သွားပေးတော့။ ငါ့ရဲ့ မင်္ဂလာပွဲကို မနှောင့်ယှက်နဲ့"
အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်မ သိလိုက်ရတဲ့ အမှန်တရားတစ်ခုက ကျွန်မကို မြေလှန်ပစ်လိုက်သလိုပဲ။ သူက ကျွန်မကို ပြန်ပေါင်းဖို့ ခေါ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ သူ အခု လက်ထပ်မယ့် အမျိုးသမီးနဲ့ အဆင်မပြေဖြစ်နေတဲ့ အချိန်မှာ ကျွန်မကို အပျင်းပြေ အရံအတားတစ်ခုလို သုံးခဲ့တာ။ အခု သူတို့ အဆင်ပြေသွားပြီဆိုတော့ ကျွန်မက အမှိုက်တစ်ခု ဖြစ်သွားပြီ။
မိုးတွေ သည်းကြီးမည်းကြီး ရွာနေတဲ့ ညမှာ ကျွန်မ အိတ်တစ်လုံးနဲ့ အိမ်ထဲက ထွက်လာခဲ့တယ်။ မင်းခန့်ကတော့ ကျွန်မ ထွက်သွားတာကို လှည့်တောင်မကြည့်ဘူး။ သူ့အတွက် ကျွန်မဟာ
ကျွန်မ ဗိုက်ကို လက်နဲ့ အုပ်ထားမိတယ်။ ကလေးနဲ့ ချည်ထားရင် မြဲမလားလို့ မေးခဲ့တဲ့ ကျွန်မရဲ့ မေးခွန်းအတွက် အဖြေကတော့ အလွန်ကို ခါးသီးလှပါတယ်။ ချစ်ခြင်းမရှိတဲ့ နှလုံးသားကို ဘယ်အရာနဲ့မှ ချည်နှောင်လို့ မရနိုင်ဘူးဆိုတာ ကျွန်မ အခုမှ နားလည်ခဲ့ပြီ။ ကလေးဆိုတာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာရဲ့ ရလဒ် ဖြစ်သင့်တာပါ။ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ထိန်းချုပ်ဖို့၊ ဒါမှမဟုတ် ကိုယ့်ဘေးမှာ တွယ်ကပ်ထားဖို့ အသုံးချရမယ့် ကိရိယာတစ်ခု မဟုတ်ဘူး။
ကျွန်မ မှားခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်၊ ကျွန်မရဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုတွေက ကျွန်မကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တန်ဖိုးမထားတတ်အောင် လုပ်ခဲ့တယ်။ သူ့ဆီက အချစ်ကို တောင်းခံနေမယ့်အစား ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့သင့်တာ။ အလုပ်မရှိလို့ အနှိမ်ခံရတာထက်၊ စိတ်ဓာတ်မရှိလို့ အနင်းခံရတာက ပိုပြီး နာကျင်ဖို့ကောင်းတယ်။
အခုတော့ ကျွန်မမှာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး။ အလုပ်လည်းမရှိ၊ အိမ်လည်းမရှိ၊ ချစ်သူလည်းမရှိ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ အသက်တစ်ခုတော့ ရှိနေပြီ။ ဒီကလေးက ကျွန်မကို သူ့အဖေဆီမှာ မြဲအောင် လုပ်မပေးနိုင်ခဲ့ပေမဲ့၊ ကျွန်မကိုတော့ အသက်ရှင်ချင်စိတ် ရှိလာအောင် ပြန်ပြီး ချည်နှောင်ပေးလိုက်သလိုပါပဲ။
ကျွန်မ နောင်တရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီနောင်တကနေ ကျွန်မ သင်ခန်းစာ ရခဲ့ပြီ။ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဖိုးဟာ ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှုအပေါ်မှာ မမူတည်ဘူး။ ကလေးတစ်ယောက်ဆိုတာလည်း မိမိရဲ့ လုံခြုံမှုအတွက် အာမခံချက် တစ်ခုမဟုတ်ဘူး။
လမ်းမမီးတိုင်အောက်မှာ ကျွန်မ ခဏရပ်ပြီး ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်တယ်။ မိုးရေတွေက ကျွန်မ ပါးပြင်ပေါ်က မျက်ရည်တွေကို ဆေးကြောပေးနေသလိုပဲ။ ကျွန်မ ရှေ့ဆက်ရမယ်။ သူ့အတွက် မဟုတ်ဘဲ ကျွန်မနဲ့ ကျွန်မရဲ့ ကလေးအတွက်။ ချည်နှောင်ထားရတဲ့ အချစ်ဟာ မြဲတယ်ဆိုရင်တောင် အဲဒါဟာ အကျဉ်းထောင်တစ်ခုထက် မပိုဘူးဆိုတာ ကျွန်မ အခုတော့ ကောင်းကောင်းကြီး သိသွားခဲ့ပါပြီ။
နိဂုံးချုပ် သင်ခန်းစာ -
မိမိကိုယ်ကို တန်ဖိုးမထားတဲ့သူကို ဘယ်သူကမှ တန်ဖိုးထားမှာ မဟုတ်သလို၊ ကလေးဆိုတာ အချစ်ကို ဖန်တီးပေးတဲ့ အဆောင်လက်ဖွဲ့ မဟုတ်ဘဲ အချစ်ရှိမှသာ ရှင်သန်ရမယ့် သက်ရှိတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ကလေးနဲ့ ချည်နှောင်ဖို့ ကြိုးစားခြင်းဟာ ကိုယ့်ဘဝကိုရော၊ ကလေးဘဝကိုပါ ငရဲထဲ တွန်းပို့ခြင်းသာ ဖြစ်ပါတယ်။