အပျိုလေးရဲ့ ယုတ်မာခံရမှု
အပျိုလေးရဲ့ ယုတ်မာခံရမှု
မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေတဲ့ ရန်ကုန်ညတွေဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ အမြဲတမ်း ခြောက်ခြားစရာ ကောင်းခဲ့ပါတယ်။ လမ်းမီးတိုင်တချို့က မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်နဲ့ ဖျော့တော့နေပြီး ပလက်ဖောင်းပေါ်မှာ တစ်ယောက်တည်း အလုပ်ဆင်းပြန်လာတဲ့ ကျွန်မရဲ့ ခြေလှမ်းတွေက တုန်ယင်နေခဲ့တယ်။ အဲဒီညက အချိန်ပိုဆင်းခဲ့ရလို့ ညဦးပိုင်းထက် ပိုမိုနက်ရှိုင်းတဲ့ အချိန်ကို ရောက်နေပြီ။ ကျွန်မနာမည်က နှင်း။ နယ်မြို့လေးတစ်မြို့ကနေ ရန်ကုန်ကို တက်လာပြီး ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ စာရေးမလုပ်နေတဲ့ သာမန်မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်က လူတွေကို အလွယ်တကူ ယုံကြည်တတ်တာပဲ။ အထူးသဖြင့် ကိုယ့်အပေါ် ကောင်းပြလာတဲ့သူဆိုရင် ရင်ထဲရှိတာ အကုန်ပုံအောပြီး အားကိုးမိတတ်တဲ့ အကျင့်ဆိုး ကျွန်မမှာ ရှိတယ်။
အဲဒီညက မှောင်ရိပ်ထဲကနေ လူရမ်းကား သုံးလေးယောက် ထွက်လာပြီး ကျွန်မကို ဝိုင်းထားခဲ့ကြတယ်။ ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ လည်ချောင်းထဲမှာ အသံတွေက တစ်ဆို့နေခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ အမှောင်ထဲကနေ ကယ်တင်ရှင်တစ်ယောက် ရောက်လာခဲ့တာပါ။ သူက ကိုသက်။ ကိုသက်က လူရမ်းကားတွေကို နှင်ထုတ်ပေးခဲ့ပြီး တုန်တုန်ရင်ရင် ဖြစ်နေတဲ့ ကျွန်မကို အိမ်အထိ လိုက်ပို့ပေးခဲ့တယ်။ အဲဒီနေ့ကစပြီး ကိုသက်ဟာ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာငယ်လေးထဲကို သူရဲကောင်းတစ်ယောက်လို ဝင်ရောက်လာခဲ့တာပါ။
သူ့ရဲ့ နွေးထွေးတဲ့ စကားလုံးတွေ၊ ဂရုစိုက်မှုတွေအောက်မှာ ကျွန်မဟာ ရုန်းမထွက်နိုင်အောင် ကျရှုံးခဲ့ရတယ်။ "နှင်းက အရမ်းဖြူစင်လွန်းတယ်၊ ကိုယ် နှင်းကို စောင့်ရှောက်ပါရစေ" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းက ကျွန်မရဲ့ အထီးကျန်နေတဲ့ နှလုံးသားကို အရည်ပျော်စေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်၊ ကျွန်မရဲ့ မိသားစုအကြောင်း၊ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်တွေအကုန်လုံးကို သူ့လက်ထဲ ပုံအပ်ခဲ့မိတယ်။ ကျွန်မ မသိခဲ့တာက အဲဒီယုံကြည်မှုဟာ ကျွန်မကိုယ်တိုင် ခတ်လိုက်တဲ့ ကျော့ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်လာမယ်ဆိုတာပါပဲ။
ခြောက်လခန့် ကြာပြီးနောက်မှာ ကိုသက်ရဲ့ အမူအရာတွေက သိသိသာသာ ပြောင်းလဲလာခဲ့တယ်။ အရင်လို ဂရုတစိုက် ဖုန်းဆက်တာမျိုး မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်မဘက်က ပို့သမျှ စာတွေကို ဖြစ်ရုံပဲ ကြည့်ပြီး ပြန်စာမလာတဲ့ နေ့တွေ များလာတယ်။ တစ်ခါတလေ ဖုန်းခေါ်ရင်လည်း စက်ပိတ်ထားတတ်တာမျိုး၊ ဒါမှမဟုတ် အလုပ်ရှုပ်နေတယ်ဆိုပြီး အမြန်ချပစ်တာမျိုးတွေ ကြုံလာရတယ်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ မတင်မကျ ခံစားချက်တွေနဲ့ ပူလောင်နေခဲ့ပေမဲ့ "သူ အလုပ်တွေ အရမ်းရှုပ်နေလို့နေမှာပါ" ဆိုပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှစ်သိမ့်ခဲ့မိတယ်။
တစ်ရက်မှာတော့ ကိုသက်က ကျွန်မဆီကို ဖုန်းဆက်လာတယ်။ သူ့အသံက အရမ်းကို ပျာယာခတ်နေပြီး စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေပုံရတယ်။ "နှင်း... ကိုယ် ဒုက္ခရောက်နေပြီ။ ကိုယ် အလုပ်ထဲမှာ ငွေစာရင်း မှားယွင်းမှုတစ်ခု ဖြစ်သွားလို့ အခု အရေးပေါ် ငွေလိုနေတယ်။ ပြီးတော့... ကိုယ့်ကို ရန်သူတွေက လိုက်နေကြတယ်" တဲ့။ ကျွန်မ ရင်ထဲ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ ကျွန်မရဲ့ သူရဲကောင်း ဒုက္ခရောက်နေတာကို ကျွန်မ မကြည့်ရက်နိုင်ဘူး။ "နှင်း ဘာကူညီပေးရမလဲဟင်" လို့ ကျွန်မ မဆင်မခြင် မေးမိခဲ့တယ်။
ကိုသက်က ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ "ကိုယ့်မှာ အကြွေးရှင်တစ်ယောက်ရှိတယ်။ သူက အရမ်းသြဇာကြီးတဲ့သူပဲ။ သူက နှင်းနဲ့ တစ်ခါလောက် တွေ့ချင်တယ်လို့ ပြောတယ်။ နှင်းသာ သူ့ကို သွားတွေ့ပြီး ဖျောင်းဖျပေးရင် ကိုယ့်အကြွေးတွေကို သူ လျှော့ပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားတယ်။ နှင်း... ကိုယ့်ကို ကူညီပါနော်" တဲ့။ အဲဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ အေးခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ အပျိုစင် မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို အကြွေးရှင်နဲ့ သွားတွေ့ခိုင်းတယ်ဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုသလဲဆိုတာ ကျွန်မ မသိလောက်အောင် မအပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကိုသက်က ငိုသံပါနဲ့ တောင်းပန်နေခဲ့တယ်။ "ကိုယ့်အသက်ကို ကယ်ပါ နှင်းရယ်၊ သူက စကားပြောရုံပဲ ပြောမှာပါ" ဆိုတဲ့ စကားအောက်မှာ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းတဲ့ စိတ်ဓာတ်က ဒူးထောက်ခဲ့ရပြန်တယ်။
ဟိုတယ်
အဲဒီညက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှဟာ ကျွန်မရဲ့ ဘဝမှာ အဆိုးရွားဆုံး အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုပါပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အော်ဟစ်မှုတွေ၊ တောင်းပန်မှုတွေဟာ
ကျွန်မ အိမ်ကို ဘယ်လိုပြန်ရောက်လာခဲ့သလဲ မသိတော့ဘူး။ ရေချိုးခန်းထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နာရီပေါင်းများစွာ ပွတ်တိုက်ဆေးကြောနေမိပေမဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က အညစ်အကြေးတွေက စင်ကြယ်မသွားသလို ခံစားရတယ်။ ကိုသက်ဆီက စာတစ်စောင်မှ မလာဘူး။ ဖုန်းခေါ်ရင်လည်း "လူကြီးမင်း ခေါ်ဆိုသော ဖုန်းမှာ..." ဆိုတဲ့ အသံပဲ ထပ်ခါတလဲလဲ ကြားနေရတယ်။ ကျွန်မ ခံစားရတာက နာကျင်မှုထက် ပိုတဲ့ သစ္စာဖောက်ခံရမှုပါ။ ကျွန်မ ချစ်တဲ့သူက ကျွန်မကို ဖျက်ဆီးမယ့်သူ့လက်ထဲကို ထည့်ပေးခဲ့တာလားဆိုတဲ့ သံသယက ကျွန်မကို ရူးမတတ် ဖြစ်စေခဲ့တယ်။
ရက်သတ္တပတ် အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်မှာတော့ ကျွန်မဟာ အမှန်တရားကို ရှာဖွေဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ်။ ကိုသက် အလုပ်လုပ်တယ်ဆိုတဲ့ ရုံးကို သွားကြည့်တဲ့အခါမှာတော့ ထိတ်လန့်စရာ အမှန်တရားကို သိလိုက်ရတယ်။ ကိုသက်ဆိုတဲ့သူဟာ အဲဒီရုံးမှာ ဘယ်တုန်းကမှ အလုပ်မလုပ်ခဲ့ဖူးဘူး။ ကျွန်မ သိထားတဲ့ သူ့ရဲ့ နာမည်၊ သူ့ရဲ့ အလုပ်အကိုင် အားလုံးက လိမ်ညာမှုတွေပဲ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ နောက်ဆုံး သိလိုက်ရတဲ့ သဲလွန်စတစ်ခုကနေတစ်ဆင့် သူရှိနိုင်မယ့် နေရာတစ်ခုကို လိုက်သွားမိခဲ့တယ်။ အဲဒါက မြို့ပြင်က ကာရာအိုကေဆိုင် တစ်ခုရဲ့ နောက်ဖေးခန်းပါ။
အဲဒီမှာ ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ မွှန်းလိုက်သလိုပါပဲ။ ကိုသက်ဟာ ကျွန်မကို ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့ အဲဒီလူကြီးနဲ့အတူ ရယ်မောပြီး အရက်သောက်နေခဲ့တယ်။ သူတို့ ပြောနေတဲ့ စကားတွေကို ကျွန်မ ပုန်းပြီး နားထောင်မိခဲ့တယ်။
"ဟားဟား... ကိုသက်ရာ၊ မင်း ရှာပေးတဲ့ အပျိုလေးက တကယ်ကို အစစ်ပဲဗျ။ အဲဒီလောက် အယုံလွယ်တဲ့ မိန်းကလေးမျိုး ရှာရခက်တယ်"
ကိုသက်က ဆေးလိပ်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း ဖွာရင်း ပြန်ပြောလိုက်တယ်။ "ကျွန်တော် ပြောသားပဲ၊ အဲဒီကောင်မလေးက ကျွန်တော့်ကိုဆို နတ်ဘုရားတစ်ပါးလို ကိုးကွယ်နေတာလို့။ ပထမဆုံးညက လူရမ်းကားတွေကို ငှားပြီး ကျွန်တော် ကယ်သလိုမျိုး လုပ်လိုက်ကတည်းက သူက ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာပဲ။ ဒီတစ်ခါလည်း သူ့ကို အသုံးချပြီး ခင်ဗျားဆီက အကြွေးတွေ ကျေသွားပြီဆိုတော့ ကျွန်တော့်အတွက် အမြတ်ပဲပေါ့"
ကျွန်မရဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်လာပြီး အသက်ရှူရတာ ခက်ခဲလာတယ်။ ကျွန်မ ယုံကြည်ခဲ့တဲ့ သူရဲကောင်း၊ ကျွန်မ ချစ်ခဲ့တဲ့သူဟာ ကျွန်မဘဝကို အစကတည်းက စနစ်တကျ စီစဉ်ပြီး ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့ မိစ္ဆာတစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့တာပါ။ ကျွန်မကို ကယ်တင်ခဲ့တဲ့ ညကတည်းက အရာအားလုံးဟာ ပြဇာတ်တစ်ခုပဲ။ ကျွန်မရဲ့ ဖြူစင်မှုကို အရင်းအနှီးလုပ်ပြီး သူက သူ့ရဲ့ အကြွေးတွေကို ဆပ်ခဲ့တာ။ ကျွန်မဟာ သူ့အတွက်တော့ လူသားတစ်ယောက် မဟုတ်ဘဲ ရောင်းကုန်ပစ္စည်းတစ်ခုသာသာပါပဲ။ ကျွန်မ
အခုတော့ ကျွန်မဟာ အရင်က နှင်း မဟုတ်တော့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ တောက်ပမှုတွေ ပျောက်ဆုံးသွားပြီး ခြောက်သွေ့တဲ့ အကြည့်တွေပဲ ကျန်ရစ်တော့တယ်။ ကိုသက်ကတော့ နောက်ထပ် သားကောင်တစ်ယောက်ကို ရှာဖွေဖို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မမှာ ကျန်ခဲ့တာက နာကျင်မှုတွေ၊ အရှက်ရမှုတွေနဲ့ ဘယ်တော့မှ ပျောက်ကွယ်မသွားမယ့် စိတ်ဒဏ်ရာတွေပဲ။ ကျွန်မ မှားခဲ့တာက လူတစ်ယောက်ကို အကန့်အသတ်မရှိ ယုံကြည်ခဲ့မိတာပါပဲ။
ကျွန်မ မှန်ထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်မိတိုင်း ရွံရှာစိတ်တွေက တားမရအောင် ဖြစ်ပေါ်လာတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အပျိုစင်ဘဝကို ယုတ်မာစွာ အသုံးချသွားတဲ့သူကို ကျိန်ဆဲဖို့တောင် ကျွန်မမှာ ခွန်အားမရှိတော့ဘူး။ တစ်ခါတလေ ညဘက်တွေမှာ အိပ်မက်ဆိုးတွေ မက်ပြီး လန့်နိုးလာတတ်တယ်။ အဲဒီညက
ကျွန်မ ဘဝကို ပြန်စဖို့ ကြိုးစားနေပေမဲ့ ပဲ့ကြွေသွားတဲ့ အိုးတစ်လုံးကို ပြန်ဆက်သလိုပါပဲ။ အရာရာဟာ အရင်လို ဘယ်တော့မှ ပြန်မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်မ ပေးဆပ်ခဲ့ရတဲ့ သင်ခန်းစာက အရမ်းကို ကြီးမားလွန်းပါတယ်။ အချစ်ဆိုတဲ့ အရာနောက်ကွယ်မှာ ယုတ်မာတဲ့ အကြံအစည်တွေ ရှိနေနိုင်တယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သွေးနဲ့ ရေးတဲ့ အမှန်တရားတစ်ခုလို သိလိုက်ရပြီ။
အခုဆိုရင် ကျွန်မဟာ လူတွေကို ကြောက်တတ်လာတယ်။ ဘယ်သူက ဘယ်လို စေတနာနဲ့ လာသည်ဖြစ်စေ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားတံခါးကို အထပ်ထပ် ပိတ်ထားမိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ပျက်စီးသွားတဲ့ ဘဝအတွက် ဘယ်သူ့ကိုမှ အပြစ်တင်လို့ မရဘူး။ ကိုယ့်ရဲ့ အယုံလွယ်မှုနဲ့ မိုက်မဲမှုကပဲ ကိုယ့်ကို ငရဲတွင်းထဲ တွန်းပို့ခဲ့တာ မဟုတ်လား။ အနာဂတ်ဆိုတာ ကျွန်မအတွက်တော့ မှောင်မိုက်နေတဲ့ လမ်းမကြီးတစ်ခုလိုပါပဲ။ ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ ကြောက်လန့်မှုတွေနဲ့အတူ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ဆက်လျှောက်နေရဦးမှာပါ။
ဤဇာတ်လမ်း၏ သင်ခန်းစာမှာ - "ယုံကြည်မှုဆိုသည်မှာ အဖိုးတန်သော လက်ဆောင်တစ်ခုဖြစ်သော်လည်း၊ မထိုက်တန်သူအား ပေးအပ်မိပါက မိမိကိုယ်တိုင် ဖျက်ဆီးမည့် လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်သွားတတ်သည်ကို သတိပြုပါ။"