မယားခိုးသူနှင့်လင်ခိုးသူ
မယားခိုးသူနှင့်လင်ခိုးသူ
မင်္ဂလာဦးဆွမ်းကျွေးတုန်းက ရိုက်ထားတဲ့ ဓာတ်ပုံထဲမှာ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ဟာ တကယ့်ကို လိုက်ဖက်ညီလွန်းတဲ့ မောင်နှံခွေဖြစ်ခဲ့ကြတာပါ။ ရွှေရောင်ဝင်းနေတဲ့ ချိတ်ထဘီနဲ့ ကျွန်မရယ်၊ ပိုးပုဆိုးအနက်ရောင်ကို ခန့်ညားစွာ ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ မင်းခန့်ရယ်။ ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေကတော့ ပြောကြတာပေါ့။ "ကြည့်စမ်းပါဦး... နတ်ဖက်တဲ့ စုံတွဲလေးပါလား" တဲ့။ အဲဒီစကားကို ကြားတိုင်း ကျွန်မ ရင်ထဲမှာတော့ လှောင်ရယ်မိခဲ့တယ်။ လူသိရှင်ကြား မင်္ဂလာဆောင်ခဲ့ကြတာ မှန်ပေမဲ့ ကျွန်မတို့ကြားမှာ "အိမ်ထောင်သည်" ဆိုတဲ့ အငွေ့အသက် တစ်စက်ကလေးမှ မရှိခဲ့တာကို ဘယ်သူမှ မသိခဲ့ကြဘူး။
အဲဒီနေ့က မင်္ဂလာဧည့်ခံပွဲ ပြီးတာနဲ့ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်လုံးဟာ ကိုယ်စီ
"ဂရုစိုက်နော် မင်းခန့်" လို့ ကျွန်မပြောတော့ သူက ခေါင်းတစ်ချက်ပဲ ငြိမ့်ပြပြီး "မင်းလည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်... ငါ ပြန်လာဖို့ မသေချာဘူး" တဲ့။ အဲဒီ စကားတစ်ခွန်းကပဲ ကျွန်မတို့ရဲ့ ပတ်သက်မှုကို အဆုံးအဖြတ်ပေးခဲ့တာပါ။ သူ ပြည်ပကို ရောက်သွားတဲ့အခါ ကျွန်မတို့ကြားမှာ အဆက်အသွယ်တွေဟာ တစ်ဖြည်းဖြည်းနဲ့ ကျဲသွားခဲ့တယ်။ အစကတော့ လူမှုရေးအရ စာပို့ဖြစ်ပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာတော့ ပြပြီး ပြန်မဖြေတဲ့ စာတိုလေးတွေပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့တယ်။ ကျွန်မဟာ မြန်မာနိုင်ငံမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ "အမည်ခံ ဇနီး" တစ်ယောက်ပေါ့။ လူတွေက ကျွန်မကို မြင်ရင် "မင်းခန့် မိန်းမ" လို့ ခေါ်ကြပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ညတွေကတော့ အထီးကျန်ခြင်းတွေနဲ့ပဲ ပြည့်နှက်နေခဲ့တာပါ။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်မရဲ့ အထီးကျန်တဲ့ ကမ္ဘာထဲကို "ကိုဝေယံ" ဆိုတဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက် ရောက်လာခဲ့တယ်။
ကိုဝေယံဟာ ကျွန်မရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် တစ်ယောက်ပါ။ သူက ကျွန်မရဲ့ အခြေအနေကို သိထားသူလည်း ဖြစ်တယ်။ ကျွန်မတို့ရဲ့ ပတ်သက်မှုဟာ ခင်မင်မှုကနေ သံယောဇဉ်အဖြစ် ပြောင်းလဲဖို့ အချိန် သိပ်မကြာခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ အမြဲတမ်း စိုးရိမ်စိတ်တစ်ခုကတော့ ရှိနေခဲ့တယ်။ "ငါက လူသိရှင်ကြား လက်ထပ်ထားတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ပဲ... တရားဝင် မကွာရှင်းရသေးဘဲ တခြားတစ်ယောက်နဲ့ ပတ်သက်နေတာဟာ မှန်ရဲ့လား" ဆိုတဲ့ အတွေးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ မင်းခန့်ဘက်ကလည်း သူ့ဘဝနဲ့သူ နိုင်ငံခြားမှာ ရည်းစားအသစ် ရနေပြီဆိုတာကို လူမှုကွန်ရက်ကနေတစ်ဆင့် ကျွန်မ သိခဲ့ရတယ်။
သူကလည်း သူ့လမ်းသူလျှောက်နေပြီ၊ ကျွန်မကလည်း ကျွန်မလမ်း ကျွန်မလျှောက်နေပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ကြားမှာ ခိုင်မြဲနေတဲ့ ကြိုးတစ်မျှင်ကတော့ ကွာရှင်းစာချုပ်မှာ လက်မှတ်မထိုးရသေးတာပါပဲ။ ဖုန်းဆက်ပြီး "မင်းခန့်... ငါတို့ ကွာရှင်းကြရအောင်" လို့ ပြောဖို့ ကြိုးစားခဲ့ဖူးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက "အေး... ငါလည်း အလုပ်ရှုပ်နေလို့၊ နောက်မှပဲ အေးအေးဆေးဆေး စီစဉ်ကြတာပေါ့" ဆိုတဲ့ အဖြေမျိုးနဲ့ပဲ အမြဲတမ်း ရှောင်လွှဲခဲ့တယ်။ တစ်ခါတစ်လေမှာ သူဟာ ကျွန်မကို တမင်တကာ သက်သက်ညှဉ်းပန်းနေသလားလို့တောင် ထင်မိတယ်။ ကိုဝေယံကတော့ ကျွန်မကို နားလည်ပေးရှာပါတယ်။ "မပူပါနဲ့ သီရိရယ်... မင်းတို့က အတူတူလည်း မနေခဲ့ကြဘူး၊ လက်မှတ်လည်း မထိုးထားဘူးဆိုတော့ ဒါဟာ အိမ်ထောင်ရေးမှ မဟုတ်တာ" လို့ သူက နှစ်သိမ့်တတ်တယ်။
ဒါပေမဲ့ မြန်မာ့လူ့အဖွဲ့အစည်းမှာ "လူသိရှင်ကြား မင်္ဂလာဆောင်ထားခြင်း" ဆိုတဲ့ အချက်ဟာ ကြီးမားတဲ့ အတားအဆီးတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်စလုံးဟာ ကိုယ်စီ ရည်းစားတွေ ထားခဲ့ကြပေမဲ့ အဲဒီ ရည်းစားတွေနဲ့လည်း အဆင်မပြေမှုတွေ ရှိခဲ့ပြန်တယ်။ ကျွန်မနဲ့ ကိုဝေယံဟာလည်း ခဏခဏ စကားများကြတယ်။ ကိုဝေယံက ကျွန်မကို တရားဝင် ပိုင်ဆိုင်ချင်တယ်၊ ကျွန်မကလည်း လွတ်လပ်ချင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းခန့်ဆိုတဲ့ အရိပ်မည်းကြီးက ကျွန်မတို့ကြားမှာ အမြဲ ရှိနေခဲ့တယ်။ မင်းခန့်ဘက်မှာလည်း သူ့ရည်းစားနဲ့ အဆင်မပြေဖြစ်ပြီး လမ်းခွဲလိုက်တယ်လို့ ကြားရတယ်။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်ဟာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မချစ်ကြတော့ပေမဲ့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝထဲကနေ အပြီးအပိုင် ထွက်ခွာခွင့် မပေးနိုင်ခဲ့ကြဘူး။ ဒါဟာ သံယောဇဉ်လား၊ ကလဲ့စားလား ဆိုတာ ကျွန်မ ဝေခွဲမရခဲ့ပါဘူး။
အချိန်တွေဟာ နှစ်ချီပြီး ကုန်လွန်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အသက်ဟာလည်း သုံးဆယ်ကျော်ထဲကို ရောက်လာခဲ့ပြီ။ ဒီအတောအတွင်း ကျွန်မဟာ ကိုဝေယံနဲ့ လမ်းခွဲလိုက်ရပြန်တယ်။ အကြောင်းရင်းကတော့ ရှင်းပါတယ်။ ကိုဝေယံရဲ့ မိဘတွေက "အိမ်ထောင်ရှိဖူးတဲ့ မိန်းမ၊ အခုထိလည်း ကွာရှင်းစာချုပ် မရှိသေးတဲ့ မိန်းမကို ငါတို့ အိမ်ထဲ အဝင်မခံနိုင်ဘူး" လို့ ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောခဲ့လို့ပါပဲ။ အဲဒီနေ့က ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ မီးစနဲ့ ထိုးသလို ခံစားခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မဟာ "မယားခိုး" မဟုတ်သလို၊ ကျွန်မနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အမျိုးသားဟာလည်း "လင်ခိုး" မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ လောကကြီးရဲ့ အမြင်မှာတော့ ကျွန်မဟာ အရှက်မရှိတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့တာပေါ့။
ကျွန်မ မင်းခန့်ဆီကို အကြိမ်ကြိမ် ဖုန်းခေါ်ခဲ့တယ်။ အကြိမ်ပေါင်း ရာချီအောင် ခေါ်ခဲ့ပေမဲ့ သူ ဖုန်းမကိုင်ခဲ့ဘူး။ စာတွေ ပို့ခဲ့တယ်။ "မင်းခန့်... ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို လွတ်လပ်ခွင့်ပေးပါ... ငါ အိမ်ထောင်ပြုချင်ပြီ" လို့ ရေးခဲ့ပေမဲ့ သူက တောင် မလုပ်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မ ရူးမတတ် ခံစားခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝကို သူက ဘာကြောင့် ဒီလောက်အထိ ချုပ်ကိုင်ထားရတာလဲ။ မချစ်ရင်လည်း လွှတ်ပေးလိုက်ပါတော့လား။ ညတွေမှာ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ငိုကြွေးရင်း မင်းခန့်ကို ကျိန်ဆဲမိတယ်။ တစ်ဖက်မှာလည်း ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ အပြစ်တင်မိတယ်။ မင်္ဂလာဆောင်တုန်းက ဘာလို့ ပြတ်ပြတ်သားသား မငြင်းခဲ့တာလဲ။ ဘာလို့ လက်မှတ်မထိုးဘဲ နေခဲ့တာလဲ။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကောလာဟလတစ်ခု ကြားခဲ့ရတယ်။ မင်းခန့်ဟာ ပြည်ပမှာ တခြားအမျိုးသမီးတစ်ယောက်နဲ့ နောက်အိမ်ထောင်ပြုတော့မယ်တဲ့။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဒေါသတွေ၊ နာကျင်မှုတွေ တပြိုင်နက်တည်း ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့တယ်။ "သူကျတော့ နောက်အိမ်ထောင်ပြုမယ် ဟုတ်လား... ငါ့ကိုကျတော့ ကွာရှင်းစာချုပ်မှာ လက်မှတ်မထိုးပေးဘဲ ဒီအတိုင်း ပစ်ထားပြီးတော့" ဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ ကျွန်မ ဥပဒေအကြောင်းကို စုံစမ်းမိတော့တယ်။ "လူသိရှင်ကြား မင်္ဂလာဆောင်ထားတယ်၊ လက်မှတ်မထိုးရသေးဘူး၊ အတူမနေရသေးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်က နောက်အိမ်ထောင်ပြုရင် တရားစွဲလို့ ရမလား" ဆိုတဲ့ မေးခွန်းက ကျွန်မရဲ့ ခေါင်းထဲမှာ အမြဲ ခြောက်လှန့်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို တရားစွဲမယ်။ သူ ခံစားရအောင် ကျွန်မ လုပ်မယ်။ ကျွန်မရဲ့ နုပျိုမှုတွေကို ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့အတွက် သူ့ကို ပြန်ပေးဆပ်ခိုင်းမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။
ဒါပေမဲ့ ဘဝဆိုတာ ကျွန်မတို့ ထင်သလို ဖြစ်မလာခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်မ မင်းခန့်ကို တရားစွဲဖို့ ရှေ့နေနဲ့ တိုင်ပင်နေတဲ့ အချိန်မှာပဲ မင်းခန့် မြန်မာနိုင်ငံကို ပြန်ရောက်လာတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကို ကြားလိုက်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ ပြန်လာတာဟာ မင်္ဂလာဆောင်ဖို့ မဟုတ်ခဲ့ဘူး။ သူ ပြန်လာတာဟာ ဆေးကုသဖို့ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ သူ ပြည်ပမှာ ရှိနေတုန်းက ရောဂါဝေဒနာတစ်ခုကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခံစားခဲ့ရပြီး အခုတော့ နောက်ဆုံးအဆင့်ကို ရောက်နေပြီတဲ့။ အဲဒီသတင်းကို ကြားလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ ဒေါသတွေဟာ နှင်းပွင့်တွေလိုပဲ အရည်ပျော်ကျသွားခဲ့တယ်။
ကျွန်မ သူရှိရာ ဆေးရုံကို သွားခဲ့တယ်။ ဆေးရုံခုတင်ပေါ်မှာ ပိန်ချောင်ပြီး အားအင်ကုန်ခမ်းနေတဲ့ မင်းခန့်ကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ ရင်ထဲက ဆို့တက်လာခဲ့တယ်။ သူဟာ ကျွန်မ သိခဲ့တဲ့ ခန့်ညားတဲ့ မင်းခန့် မဟုတ်တော့ဘူး။ ကျွန်မကို မြင်တော့ သူက အားယူပြီး ပြုံးပြတယ်။ ခြောက်ကပ်နေတဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေနဲ့ သူက တိုးတိုးလေး ပြောရှာတယ်။ "သီရိ... လာတယ်လား... ငါ မင်းကို စာပြန်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါ့လက်တွေက မင်းဆီကို စာရိုက်ဖို့ အားမရှိတော့ဘူး" တဲ့။ ကျွန်မ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ငိုချလိုက်မိတယ်။ "ဘာလို့လဲ မင်းခန့်... ဘာလို့ ငါ့ကို အမှန်အတိုင်း မပြောခဲ့တာလဲ"
သူက ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ခါပြတယ်။ "ငါ မင်းကို မနှောင်ဖွဲ့ချင်ဘူး သီရိ... ငါ မင်းကို လက်မှတ်မထိုးပေးခဲ့တာဟာ မင်း နောက်တစ်ယောက်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့အခါ လွယ်ကူအောင်လို့ပါ... ငါ့မှာ ရည်းစားရှိတယ်ဆိုတာလည်း မင်း ငါ့ကို မေ့ပစ်နိုင်အောင် ငါ တမင် သတင်းလွှင့်ခဲ့တာ... ငါ မင်းကို အဝေးကနေပဲ ချစ်ခဲ့တာပါ" တဲ့။ ဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မဟာ သူ့ကို မယားခိုးသူ၊ လင်ခိုးသူလို့ စွပ်စွဲဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ တကယ်တော့ သူဟာ ကျွန်မကို ကာကွယ်ပေးနေခဲ့သူ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ သူ နောက်အိမ်ထောင်ပြုမယ်ဆိုတဲ့ သတင်းဟာလည်း ကျွန်မကို လွတ်လပ်ခွင့်ပေးဖို့အတွက် သူ ဖန်တီးခဲ့တဲ့ လိမ်ညာမှုတစ်ခုသာ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။
မင်းခန့်ဟာ ဆေးရုံမှာ သုံးရက်ပဲ နေခဲ့ရပြီး ဆုံးပါးသွားခဲ့တယ်။ သူ မဆုံးခင်မှာ ကျွန်မကို စာအိတ်တစ်အိတ် ပေးခဲ့တယ်။ အဲဒီစာအိတ်ထဲမှာ ကွာရှင်းစာချုပ်တစ်ခု ရှိနေတယ်။ သူ ကြိုတင်ပြီး လက်မှတ်ထိုးထားတဲ့ စာချုပ်ပေါ့။ နေ့စွဲကတော့ သူ ပြည်ပကို စထွက်သွားတဲ့ နေ့စွဲပဲ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ သူဟာ ကျွန်မကို လွတ်လပ်ခွင့် ပေးထားခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကသာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သံသယတွေ၊ အာဃာတတွေနဲ့ ပိတ်လှောင်ထားခဲ့တာပါ။
အခုတော့ ကျွန်မဟာ တရားဝင် လွတ်လပ်တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် ဖြစ်သွားခဲ့ပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလွတ်လပ်မှုက ကျွန်မအတွက် သိပ်ကို နောက်ကျသွားခဲ့တယ်။ ကိုဝေယံဟာလည်း တခြားအမျိုးသမီးတစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်သွားခဲ့ပြီ။ မင်းခန့်လည်း မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ လက်ထဲမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တာကတော့ ခြောက်ကပ်နေတဲ့ ကွာရှင်းစာချုပ်တစ်စောင်နဲ့ နောင်တတွေပါပဲ။ လူတွေကတော့ ပြောကြမှာပေါ့။ "ကြည့်စမ်း... သူ့ယောကျ်ား ဆုံးတော့မှ ကွာရှင်းစာချုပ်ကို ကိုင်ပြီး ကျန်ရစ်ခဲ့တာ... ဘယ်လောက်တောင် ရင်နာစရာကောင်းလဲ" တဲ့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ ရင်နာစရာထက် ပိုဆိုးတာကတော့ ကျွန်မဟာ သူ့ရဲ့ မေတ္တာကို နောက်ကျမှ သိခဲ့ရတာပါပဲ။
ကျွန်မတို့ကြားမှာ "လင်ခိုး" "မယားခိုး" ဆိုတဲ့ စွပ်စွဲချက်တွေဟာ အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်မတို့ဟာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ချစ်ခဲ့ကြပေမဲ့ မှန်ကန်တဲ့ နည်းလမ်းနဲ့ မချစ်တတ်ခဲ့ကြဘူး။ ကျွန်မဟာ သူ့ကို တရားစွဲဖို့အထိ ကြံစည်ခဲ့တဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရှက်မိတယ်။ အခုတော့ ကျွန်မဟာ အထီးကျန်ခြင်းတွေကြားမှာပဲ ရှင်သန်နေထိုင်ရတော့မယ်။ ဒီဇာတ်လမ်းကနေ ကျွန်မ သင်ခန်းစာတစ်ခု ရခဲ့တယ်။ အဲဒါကတော့ "ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ ပိုင်ဆိုင်ခြင်းမဟုတ်သလို၊ နာကျင်စေခြင်းလည်း မဟုတ်ဘူး... ပွင့်လင်းမြင်သာမှု မရှိတဲ့ ပတ်သက်မှုတိုင်းဟာ နောက်ဆုံးမှာ နောင်တတွေနဲ့ပဲ အဆုံးသတ်တတ်တယ်" ဆိုတာပါပဲ။
ဘဝဆိုတာ နောက်လှည့်ကြည့်မှ အမှားတွေကို မြင်ရတဲ့ စာအုပ်တစ်အုပ်လိုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မအတွက်တော့ အဲဒီစာအုပ်ကို ပြန်ပြင်ဖို့ စာမျက်နှာတွေ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပါပြီ။
သင်ခန်းစာ - "ဥပဒေအရ ချည်နှောင်မှုထက်၊ စိတ်ချင်းနားလည်မှုမရှိခြင်းကသာ ဘဝကို အကျဉ်းချထားသည့် အခိုင်မာဆုံးသော သံခြေကျင်း ဖြစ်သည်။"