ပန်းတွေနဲ့ကြွေ
ပန်းတွေနဲ့ကြွေ
ကျွန်တော့်အိမ်ခြံဝင်းထဲက ကံ့ကော်ပင်ကြီးဟာ ဒီနှစ်မှာတော့ တစ်ပင်လုံး ဖွေးနေအောင် ပွင့်နေပါတယ်။ ပုံမှန်ဆိုရင်တော့ ဒီအချိန်ဟာ တစ်ရပ်ကွက်လုံး ကံ့ကော်နံ့တွေ သင်းပျံ့နေရမယ့် အချိန်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ လောကကြီးက ဆိတ်ငြိမ်ရုပ်ရှင်တစ်ကားလို ဖြစ်နေခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ ကိုဗစ်ဖြစ်ပြီးကတည်းက ကျွန်တော့်ရဲ့ အနံ့ခံအာရုံတွေက ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တာ ဒီနေ့ထိ ပြန်မလာသေးပါဘူး။ စာဖတ်လိုက်၊ စာရေးလိုက်နဲ့ ငြီးငွေ့လာတဲ့အခါ ခြံထဲက လူနာတင်ကုလားထိုင်လေးပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး အပင်အောက်မှာ ဖွေးခနဲ ကြွေကျနေတဲ့ ကံ့ကော်ပွင့်ဖတ်လေးတွေကို ငေးကြည့်နေမိပါတယ်။
ခြံရှေ့က ဖြတ်သွားဖြတ်လာ လုပ်သူတိုင်းက နှာခေါင်းလေးတွေ ရှုံ့ပြီး “မွေးလိုက်တာဗျာ၊ တစ်လမ်းလုံးကို သင်းနေတာပဲ” လို့ တအံ့တဩ ပြောသွားတတ်ကြပါတယ်။ သူတို့မျက်နှာပေါ်က ကြည်နူးရိပ်တွေကို မြင်ရပေမယ့် ကျွန်တော်ကတော့ အေးစက်စက်ပဲ။ ကျွန်တော့်နှာခေါင်းထဲမှာ ဘာရနံ့မှ မရှိသလို၊ ကျွန်တော့်နှလုံးသားထဲမှာလည်း ဘာခံစားချက်မှ မရှိတော့ဘူးလို့ ထင်မိတာပဲ။
ပန်းပွင့်တဲ့ရာသီရောက်ရင် ပန်းခူးရောင်းတဲ့သူတွေက အပင်ပုတ်ပြတ်ဝယ်ဖို့ အမြဲလာတတ်ကြပါတယ်။ “အကိုကြီးရာ... ငါးပွင့်တစ်စည်းကို ငါးရာနဲ့ ရောင်းတာတောင် မလောက်ဘူး၊ အပင်ကို ခဏပေးခူးပါ” လို့ လာပြောကြပေမယ့် ကျွန်တော် ဘူးခံငြင်းခဲ့ပါတယ်။ သူတို့ကို ရောင်းလိုက်ရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒီတိတ်ဆိတ်နေတဲ့ ကမ္ဘာလေးထဲကို သူတို့ရဲ့ ဆူညံသံတွေ၊ အော်ဟစ်သံတွေ ကျူးကျော်လာကြလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ သူတို့က ပန်းကိုပဲ လိုချင်ကြတာ။ ပန်းရဖို့အတွက်ဆိုရင် အကိုင်းတွေကို ချိုးချင်သလိုချိုး၊ ဖဲ့ချင်သလိုဖဲ့ လုပ်ကြမှာကို ကျွန်တော် မလိုလားဘူး။
ဒီကံ့ကော်ပင်ကြီးက ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် စိုက်ခဲ့တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ခြံဝယ်ကတည်းက ပါလာတဲ့ အပင်အိုကြီးပါ။ အပင်က အရမ်းမြင့်လွန်းလို့ အကိုင်းတွေကို ချိုင်ခိုင်းထားခဲ့တာကြောင့် အခုတော့ ဘေးကို ဖြာထွက်ပြီး ပိုလှနေခဲ့တာပေါ့။ ကြွေကျလာတဲ့ ပွင့်ဖတ်လေးတွေကို လမ်းသွားလမ်းလာတွေက ကောက်သွားကြတာ မြင်ရင်တော့ ကျွန်တော် ပြုံးမိပါတယ်။ သူတို့ကတော့ ဒီအလှတရားကို တန်ဖိုးထားကြတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အပင်ပေါက်လေးတွေ ပေါက်လာတဲ့အခါကျတော့ ဘယ်သူမှ လာမတောင်းကြဘူး။ လူတွေက ပန်းပွင့်ကိုပဲ ချစ်ကြတာ၊ အပင်ကို ပြုစုဖို့ကျတော့ ဝန်လေးကြတယ်လေ။
ဒီကံ့ကော်နံ့တွေကို မရတော့တဲ့အချိန်မှာ ကံ့ကော်ပင်ကြီးက ကျွန်တော့်ကို အတိတ်ဆီကို အတင်းဆွဲခေါ်သွားပါတော့တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားဘဝ၊ ပဲခူးဆောင်ရှေ့က ကံ့ကော်တန်းကြီးတွေ၊ ပြီးတော့... သူမ။
အဲဒီနေ့က ကျောင်းပိတ်ရက်မို့ အဆောင်မှာ လူရှင်းနေပါတယ်။ စာမေးပွဲနီးနေလို့ တစ်ညလုံး မိုးလင်းအောင် စာကြည့်ထားတဲ့ ကျွန်တော်ဟာ ခေါင်းထဲမှာ မူးနောက်နေခဲ့တယ်။ အိပ်လိုက်ရင်လည်း မနက်စာစားချိန် လွတ်သွားမှာစိုးလို့ လှည်းတန်းဘက်ကို ထွက်ပြီး ဦးချစ်ဆိုင်မှာ လက်ဖက်ရည်သောက်ဖို့ ထွက်လာခဲ့မိတာပါ။ လမ်းမှာ ပုဆိုးထုပ်ကြီးတွေနဲ့ ကံ့ကော်ပန်းခူးလာသူတွေကို တွေ့ခဲ့ရတယ်။ သူတို့ ဖဲ့ချွေခဲ့လို့ မြေမှာကျန်ခဲ့တဲ့ ကံ့ကော်ပွင့်လေးတွေကို ကျွန်တော် နှမြောတသနဲ့ လိုက်ကောက်မိတယ်။ လက်ထဲမှာ ခုနစ်ပွင့်၊ ရှစ်ပွင့်လောက် ရလာတဲ့အခါ ဒဂုံဆောင်ဘက်ကို လျှောက်လာရင်း သူမနဲ့ ထိပ်တိုက်တိုးပါတော့တယ်။
“ဟယ်... သူ...”
ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ ရုတ်တရက် ပိတ်ရပ်လိုက်ပြီး ခေါ်လိုက်တဲ့ သူမရဲ့အသံကြောင့် ကျွန်တော် လန့်သွားမိတယ်။ သူမက ကျွန်တော့်ကို ပြုံးကြည့်နေရင်း လက်ထဲက ပန်းလေးတွေကို မျက်စိကစားလိုက်တယ်။
“ပန်းတွေနဲ့ ဘယ်သူ့ကို သွားပေးမလို့လဲ”
သူမရဲ့ အမေးကြောင့် ကျွန်တော် စကားတွေ ထစ်ကုန်ပါတယ်။ “ဟို... ဟို...” လို့ပဲ ပြောနိုင်တဲ့ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး သူမက သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်တယ်။
“ဟင်း... ဟင်း... သိနေတယ်နော်... တစ်ယောက်ယောက်ကို ပေးဖို့ မဟုတ်လား။ အဲဒီလူက ကံကောင်းလိုက်တာ”
အဲဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်တော့်ဘဝထဲကို သူမ ဆိုတဲ့ “စု” ရောက်လာခဲ့တာပါပဲ။ သူမက ကံ့ကော်ပန်းတွေကို မြတ်နိုးတတ်တယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့မိတာ အမှားကြီးမှားခဲ့မှန်း အဲဒီတုန်းက မသိခဲ့ဘူး။
စုနဲ့ ချစ်သူဖြစ်လာတဲ့အခါ လောကကြီးက ကံ့ကော်ပန်းတွေလိုပဲ မွှေးပျံ့နေမယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ စုရဲ့ အချစ်က ပန်းရနံ့ထက် ပိုပြင်းထန်ပြီး ပိုပြီးတော့ အသက်ရှူရ ခက်ခဲစေခဲ့ပါတယ်။ စုက ကျွန်တော့်ကို အရမ်းချစ်တယ်လို့ အမြဲပြောတတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ အချစ်က ကျွန်တော့်ကို လှောင်အိမ်ထဲ ထည့်ထားချင်တဲ့ အချစ်မျိုးပါ။
“သူ... ဒီနေ့ ဘယ်သူတွေနဲ့ လှည်းတန်းမှာ တွေ့ခဲ့တာလဲ။ ငါ့ကို ဘာလို့ ဖုန်းမဆက်တာလဲ”
စုရဲ့ အမေးတွေက စစ်ဆေးမေးမြန်းခြင်းတွေ ဖြစ်လာတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ၊ အပေါင်းအသင်းတွေနဲ့ ဝေးကွာအောင် စုက နည်းမျိုးစုံနဲ့ လုပ်ဆောင်လာပါတယ်။ တစ်ခါက ကျွန်တော် သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ဘောလုံးကန်ဖို့ ချိန်းထားတာကို စုက သိသွားတော့ သူမ နေမကောင်းဘူးဆိုပြီး လူနာလုပ်ပြခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ သူမဆီ ပြေးသွားတဲ့အခါ သူမက ပြုံးပြုံးလေးနဲ့ “ငါ့ကိုပဲ ဂရုစိုက်ရမယ်လေ၊ တခြားဟာတွေက မအရေးကြီးပါဘူး” လို့ ပြောခဲ့တာ ကျွန်တော် မှတ်မိနေပါသေးတယ်။
အဲဒီအချိန်တုန်းကတော့ ဒါဟာ ချစ်လွန်းလို့ ဖြစ်ရတဲ့ သဝန်တိုမှုလို့ပဲ ကျွန်တော် ယူဆခဲ့မိတာ။ စုက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုကအစ၊ ဖတ်ရမယ့် စာအုပ်အဆုံး အကုန်လုံးကို ခြယ်လှယ်လာပါတယ်။ ကျွန်တော် ဝါသနာပါတဲ့ စာရေးခြင်းကိုတောင် စုက မနှစ်သက်ဘူး။
“စာရေးနေရင် ငါ့ကို အချိန်မပေးနိုင်တော့ဘူးလေ။ ပြီးတော့ နင်ရေးတဲ့ စာတွေထဲမှာ တခြားမိန်းကလေးတွေအကြောင်း ပါမှာ ငါမကြိုက်ဘူး”
စုရဲ့ စကားတွေက ချိုသာပေမယ့် ကျွန်တော့်ရဲ့ လွတ်လပ်ခွင့်တွေကို တစ်စစီ ရိုက်ချိုးနေသလိုပါပဲ။ ကျွန်တော် သူမကို အရမ်းချစ်ခဲ့မိလို့ အရာရာကို လိုက်လျောခဲ့တယ်။ သူမ စိတ်ဆိုးမှာကို ကြောက်တယ်၊ သူမ မျက်ရည်ကျမှာကို ကြောက်တယ်။ စုကလည်း အဲဒီကြောက်စိတ်ကို ကောင်းကောင်း အသုံးချတတ်သူပါ။
“သူ... နင် ငါ့ကို တကယ်ချစ်ရင် ငါပြောတာ နားထောင်ရမယ်လေ။ ငါက နင့်အတွက်ပဲ ကြည့်တာပါ”
ဒီစကားက သူမရဲ့ လက်သုံးစကားပဲ။ ကျွန်တော့်ကို လူမှုပတ်ဝန်းကျင်ကနေ တဖြည်းဖြည်း ဖယ်ထုတ်ပြီး သူမတစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ကိုးကွယ်နေရမယ့် ဘုရားတစ်ဆူလို ဖြစ်အောင် ဖန်တီးခဲ့တာ။ ကျွန်တော်ဟာ ကံ့ကော်ပင်ကြီးလိုပါပဲ။ သူမက ကျွန်တော့်ရဲ့ အကိုင်းအခက်တွေကို သူမ လိုချင်တဲ့ ပုံစံရအောင် အတင်းချိုးဖဲ့ပြီး ပုံသွင်းနေခဲ့တာပါ။ အပြင်ပန်းမှာတော့ လှပနေနိုင်ပေမယ့် အတွင်းထဲမှာတော့ နာကျင်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေခဲ့ပါပြီ။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက ကြာလာလေလေ မွန်းကျပ်လာလေလေပါပဲ။ စုက ကျွန်တော့်ဖုန်းကို အမြဲစစ်တယ်။ မက်ဆေ့ခ်ျတွေ၊ ဖုန်းကောလ်တွေကို တစ်ခုမကျန် စစ်ဆေးပြီး သံသယဝင်စရာတွေ့ရင် ပြဿနာရှာတော့တာပါပဲ။ ကျွန်တော် ရှင်းပြရင်လည်း မယုံဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော် ရှင်းမပြတော့ဘဲ တိတ်တိတ်လေးပဲ နေလိုက်မိတယ်။ အဲဒီတိတ်ဆိတ်မှုကိုလည်း စုက မကြိုက်ပြန်ဘူး။
“နင် ဘာလို့ စကားမပြောတာလဲ။ ငါ့ကို စိတ်ကုန်နေပြီလား။ ဒါမှမဟုတ် တခြားသူ ရှိနေပြီလား”
သူမရဲ့ စွပ်စွဲချက်တွေကြားမှာ ကျွန်တော်ဟာ အသက်မဲ့နေတဲ့ ရုပ်သေးရုပ်တစ်ရုပ်လို ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်မှာ ကိုယ်ပိုင်ဆန္ဒဆိုတာ မရှိတော့သလောက်ပါပဲ။ ကံ့ကော်ပန်းတွေကတော့ ပွင့်မြဲ၊ ကြွေမြဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီရနံ့တွေကို ကျွန်တော် စတင်ပြီး မနှစ်မြို့တော့ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒီရနံ့တွေက စုရဲ့ ခြယ်လှယ်မှုတွေနဲ့ ရောယှက်နေလို့ပါပဲ။
ကျောင်းပြီးသွားတဲ့အခါ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက ပိုပြီးတော့ ဆိုးဝါးလာပါတယ်။ ကျွန်တော် အလုပ်ဝင်တဲ့အခါမှာလည်း စုက အလုပ်ခွင်က လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် အမျိုးသမီးတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အမြဲတမ်း စောင့်ကြည့်နေခဲ့တယ်။ တစ်နေ့မှာ ကျွန်တော် အလုပ်ကိစ္စနဲ့ အပြင်သွားနေတုန်း စုက ဖုန်းတွေ အဆက်မပြတ် ဆက်နေခဲ့တယ်။ အစည်းအဝေးထဲ ရောက်နေလို့ ကျွန်တော် ဖုန်းမကိုင်နိုင်ခဲ့ဘူး။
အစည်းအဝေးပြီးလို့ ဖုန်းပြန်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ စုဆီက ပေါင်း ကျော်နဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျအစောင်စောင်။
“နင် ငါ့ကို အရေးမစိုက်တော့ဘူးပေါ့လေ။ နင် ဘယ်သူနဲ့ ဖောက်ပြန်နေတာလဲ။ ငါ အခုပဲ သေလိုက်တော့မယ်”
ဒီလို ခြိမ်းခြောက်စကားတွေကို ကြားရတဲ့အခါ ကျွန်တော့်မှာ အလုပ်ကိုတောင် ဆက်မလုပ်နိုင်တော့ဘဲ သူမဆီကို အပြေးအလွှား သွားခဲ့ရတယ်။ သူမ
“နင် ဘာလို့ ငါ့ကို ဒီလိုလုပ်ရတာလဲ။ ငါက နင့်ကိုပဲ ပုံအောပြီး ချစ်နေတာလေ”
သူမရဲ့ ငိုသံတွေ၊ အော်ဟစ်သံတွေကြားမှာ ကျွန်တော်ဟာ မှိုင်တွေပြီး ထိုင်နေမိတယ်။ ကျွန်တော် ဘာအမှားလုပ်ခဲ့လို့လဲ။ အလုပ်လုပ်တာက အမှားလား။ အစည်းအဝေးတက်တာက အမှားလား။ ကျွန်တော့်ရဲ့ တည်ရှိမှုကပဲ အမှားတစ်ခုလို ခံစားလာရတယ်။ စုက ကျွန်တော့်ကို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရရော၊ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရပါ နှိပ်စက်နေခဲ့တာပါ။
အဲဒီညက ကျွန်တော် အိမ်ပြန်ရောက်တော့ မှန်ထဲမှာ ကိုယ့်မျက်နှာကိုယ် ပြန်ကြည့်မိတယ်။ မျက်လုံးတွေက အသက်မဲ့နေပြီး ပါးပြင်မှာ စုရဲ့ လက်သည်းရာတွေ ထင်ကျန်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် အရမ်းပင်ပန်းနေပြီ။ စုကို ချစ်လားလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးကြည့်တဲ့အခါ အဖြေက “ကြောက်တယ်” ဆိုတာပဲ ထွက်လာတယ်။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ နွေးထွေးမှုပေးရမယ့်အစား ကျွန်တော့်ကိုတော့ မီးလောင်တိုက်ထဲကိုပဲ တွန်းပို့နေသလိုပါပဲ။
နောက်ပိုင်းမှာ စုက ပိုပြီးတော့ ပါးနပ်လာပါတယ်။ သူမက ကျွန်တော့်ကို အပြစ်ရှိသလို ခံစားရအောင် လုပ်တတ်လာတယ်။ “နင်က ငါ့အပေါ် မကောင်းလို့ ငါက ဒီလိုဖြစ်ရတာ”၊ “နင်သာ ငါ့စကားကို နားထောင်ရင် ငါတို့ အေးအေးဆေးဆေး နေရမှာပေါ့” စတဲ့ စကားလုံးတွေနဲ့ ကျွန်တော့်ကို စိတ်ဓာတ်ကျအောင် လုပ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်ဟာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုတွေ ပျောက်ဆုံးလာပြီး စုမရှိရင် ဘာမှမလုပ်တတ်တဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်လာအောင် သူမက ပုံသွင်းခဲ့ပါတယ်။
အဲဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်တော့်အိမ်မှာ ကံ့ကော်ပင်ကြီးက စတင်ပြီး ပွင့်နေခဲ့ပြီ။ စုက အိမ်ကို လာလည်တဲ့အခါ ကံ့ကော်ပန်းတွေကို မြင်တော့ “ဒီအပင်ကြီးက ငါတို့ရဲ့ အချစ်သင်္ကေတပဲနော်” လို့ ပြောခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ အဲဒီစကားကို ကြားပြီး ရင်ထဲမှာ တုန်လှုပ်သွားမိတယ်။ ဒီအပင်ကြီးက ကြွေကျနေတဲ့ ပန်းတွေလိုပဲ ကျွန်တော့်ဘဝကလည်း ကြေမွနေပြီဆိုတာ သူမ မသိခဲ့ဘူး။
ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းတွေက ကျွန်တော့်ကို သတိပေးကြပါတယ်။ “မင်း ဒီလိုပဲ ခံနေတော့မှာလား။ စုက မင်းကို ဖျက်ဆီးနေတာကွ” လို့ ပြောကြပေမယ့် ကျွန်တော် သူတို့နဲ့လည်း ဝေးအောင် စုက လုပ်ခဲ့ပြန်တယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ ကျွန်တော့်ပတ်ဝန်းကျင်မှာ စုတစ်ယောက်တည်းပဲ ကျန်တော့တယ်။ သူမက ကျွန်တော့်ရဲ့ ကမ္ဘာဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီကမ္ဘာက အောက်ဆီဂျင်မရှိတဲ့ ကမ္ဘာပျက်ကြီးတစ်ခုပါ။
အချိန်တွေ ကြာလာတဲ့အခါမှာတော့ လျှို့ဝှက်ချက်ဆိုတာ ဖုံးထားလို့ မရတော့ပါဘူး။ ကျွန်တော်က စုကိုပဲ အာရုံစိုက်ပြီး သူမရဲ့ ခြယ်လှယ်မှုအောက်မှာ ပျော်အောင် နေပြခဲ့ပေမယ့် စုကတော့ ကျွန်တော့်ကို သူမရဲ့ အပိုင်ပစ္စည်းတစ်ခုလိုပဲ သဘောထားခဲ့တာပါ။
တစ်နေ့မှာ ကျွန်တော် မမျှော်လင့်ဘဲ စုရဲ့ ဖုန်းကို ကြည့်မိခဲ့တယ်။ သူမ ရေချိုးနေတုန်း ဖုန်းထဲကို မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ဝင်လာတာပါ။ အမြဲတမ်း ကျွန်တော့်ဖုန်းကို စစ်ဆေးတတ်တဲ့ စုက သူမဖုန်းကိုတော့ ခံထားလေ့ရှိပေမယ့် အဲဒီနေ့ကတော့ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ ကနေ စာကို မြင်လိုက်ရတာပါ။
“မနေ့ညက အရမ်းပျော်ဖို့ကောင်းတယ်နော်။ ကိုယ် မင်းကို လွမ်းနေပြီ”
အဲဒီစာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော့်ကို အပြင်တောင် ထွက်ခွင့်မပေးဘဲ ချုပ်ကိုင်ထားတဲ့ စုက တခြားတစ်ယောက်နဲ့ ပတ်သက်နေတာလား။ ကျွန်တော် လက်တွေ တုန်ရင်နေခဲ့တယ်။ စု ရေချိုးခန်းထဲက ထွက်လာတဲ့အခါ ကျွန်တော် ဖုန်းကို ပြလိုက်မိတယ်။
“ဒါ ဘာလဲ စု...”
စုရဲ့ မျက်နှာက ခဏလောက်တော့ ပျက်သွားပေမယ့် ချက်ချင်းပဲ ပြန်ပြီး တည်ငြိမ်သွားတယ်။ ပြီးတော့ သူမက ကျွန်တော့်ကို ဒေါသတကြီးနဲ့ ပြန်အော်တော့တာပါပဲ။
“နင် ငါ့ဖုန်းကို ဘာလို့ ကိုင်တာလဲ။ နင် ငါ့ကို မယုံဘူးလား။ ဒါက သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် နောက်တာပါ”
“သူငယ်ချင်းက ဒီလိုစာမျိုး ပို့မလား စု။ ငါ့ကိုကျတော့ ဘယ်သူနဲ့မှ စကားမပြောရဘူးဆိုပြီး ချုပ်ထားပြီးတော့ မင်းကျတော့...”
ကျွန်တော့်ရဲ့ စကားမဆုံးခင်မှာပဲ စုက
“ဟုတ်တယ်... ငါ သူနဲ့ ပတ်သက်နေတာ။ ဘာဖြစ်လဲ။ နင်က အရမ်းပျော့ညံ့လွန်းလို့ ငါက စိတ်ညစ်နေရတာ။ နင်နဲ့နေရတာ ပျင်းဖို့ကောင်းလွန်းလို့ ငါ အပြင်မှာ အပျော်ရှာတာ။ အဲဒါ နင့်ကြောင့် ဖြစ်ရတာ သိလား”
ဒီစကားက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ ထိုးလိုက်သလိုပါပဲ။ သူမ ဖောက်ပြန်တာတောင် ကျွန်တော့်အမှားတဲ့လား။ ကျွန်တော် သူမကို အလိုလိုက်ခဲ့တာ၊ သူမကိုပဲ အချိန်ပေးခဲ့တာတွေက အမှားတွေလား။ စုက ဆက်ပြီး အော်ဟစ်နေခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ မျက်နှာက အရင်ကလို လှပမနေတော့ဘဲ ဘီလူးမတစ်ကောင်လို ရုပ်ဆိုးအကျည်းတန်နေခဲ့တယ်။
“နင် ငါ့ကို ထားသွားရဲလား။ နင် ငါ့ကို ထားသွားရင် ငါ တကယ်သေပြမှာ။ နင့်ကြောင့် ငါ သေသွားတာဆိုတာ လူတွေ အကုန်သိအောင် လုပ်မှာ”
ဒါက သူမရဲ့ နောက်ဆုံးလက်နက်ပါပဲ။ သူမက ကျွန်တော့်ကို အချစ်နဲ့ မဟုတ်ဘဲ အကြောက်တရားနဲ့ ချည်နှောင်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော် သိလိုက်ရတာက စုဟာ ကျွန်တော့်ကို ဘယ်တုန်းကမှ မချစ်ခဲ့ဘူးဆိုတာပါပဲ။ သူမ ချစ်တာက ကျွန်တော့်အပေါ် ထားတဲ့ သူမရဲ့ အာဏာစက်ကိုပါ။ သူမ ခြယ်လှယ်လို့ရတဲ့ အရုပ်ကလေးတစ်ရုပ်ကို ဆုံးရှုံးရမှာ ကြောက်လို့သာ ဒီလိုတွေ လုပ်နေခဲ့တာ။
ကျွန်တော် ဘာမှပြန်မပြောဘဲ စုရဲ့
အဲဒီညမှာပဲ စုဆီက ဖုန်းတွေ၊ မက်ဆေ့ခ်ျတွေ အဆက်မပြတ် ဝင်လာခဲ့တယ်။ သတ်သေတော့မယ်ဆိုတဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုတွေ၊ တောင်းပန်စကားတွေ စုံနေတာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဖုန်းကို ပိတ်လိုက်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်တော်ဟာ လှောင်အိမ်ထဲကနေ ပထမဆုံးအကြိမ် လွတ်မြောက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလွတ်မြောက်မှုက အရမ်းကို နာကျင်စရာကောင်းတဲ့ လွတ်မြောက်မှုမျိုးပါ။
အခုတော့ အတိတ်တွေက ကံ့ကော်ပွင့်ဖတ်တွေလိုပဲ မြေမှာ ကြွေကျပျက်စီးသွားခဲ့ပါပြီ။
စုနဲ့ လမ်းခွဲပြီးနောက်ပိုင်း ကျွန်တော်ဟာ လူတောမတိုးချင်တော့ဘဲ ဒီအိမ်လေးထဲမှာပဲ အထီးကျန်စွာ နေထိုင်ခဲ့ပါတယ်။ စုကတော့ သေလည်း မသေခဲ့သလို၊ ခဏအကြာမှာပဲ သူမ နောက်တစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်သွားခဲ့တယ်ဆိုတာ သတင်းကြားရပါတယ်။ သူမရဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုတွေက ကျွန်တော့်ကို ချုပ်ကိုင်ဖို့ သက်သက်ပဲဆိုတာ ပိုပြီး ထင်ရှားသွားခဲ့တာပေါ့။
ကိုဗစ်ဖြစ်တဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော် သေလုနီးပါး ခံစားခဲ့ရတယ်။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့ပေမယ့် ကျွန်တော့်ရဲ့ အနံ့ခံအာရုံကတော့ ပြန်မလာတော့ဘူး။ ဆရာဝန်တွေကတော့ အချိန်ကြာရင် ပြန်ရလာနိုင်တယ်လို့ ပြောပေမယ့် ကျွန်တော်ကတော့ ဒါကို ကံကြမ္မာရဲ့ ပြက်ရယ်ပြုမှုလို့ပဲ မြင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ အနံ့တွေ အများကြီးရှိတဲ့အချိန်မှာ အဆိပ်ရနံ့တွေကို မခွဲခြားနိုင်ခဲ့လို့ အခုတော့ ဘာရနံ့မှ မရတော့တဲ့ အပြစ်ပေးမှုကို ခံယူနေရတာလားလို့ တွေးမိပါတယ်။
ခြံထဲမှာ ကံ့ကော်ပွင့်တွေကတော့ ဖွေးနေအောင် ကြွေနေတုန်းပါပဲ။ ပွင့်ဖတ်လေးတွေက လှပပေမယ့် ခဏနေရင်တော့ ညှိုးနွမ်းပြီး မြေကြီးထဲ ရောက်သွားကြမှာပါ။ လူတွေက ကျွန်တော့်ဆီမှာ ပန်းလာတောင်းကြတယ်၊ အပင်လာဝယ်ဖို့ ကြိုးစားကြတယ်။ သူတို့က ပန်းရဲ့ အလှနဲ့ ရနံ့ကိုပဲ မြင်ကြတာ။ အပင်ကြီးက နှစ်တိုင်း ပန်းတွေ ပွင့်နိုင်ဖို့ ဘယ်လောက်တောင် အကိုင်းအခက်တွေ ချိုးဖဲ့ခံခဲ့ရလဲ၊ ဘယ်လောက်တောင် ကြံ့ကြံ့ခံခဲ့ရလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး။
ကျွန်တော် ကံ့ကော်ပင်ကြီးကို မရောင်းတာဟာ ဒီအပင်က ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ ပြုပြင်လို့မရတဲ့ အမှားတွေကို သတိပေးနေလို့လည်း ပါပါတယ်။ အကိုင်းတွေ ချိုင်ထားလို့ ဘေးကို ဖြာထွက်ပြီး လှနေတဲ့ ဒီအပင်ကြီးလိုပဲ၊ ကျွန်တော်လည်း နာကျင်မှုတွေကြားကနေ ပြန်လည် ရုန်းထနေရတာပါ။ ဒါပေမဲ့ အရင်လိုတော့ မဟုတ်တော့ဘူး။
တစ်ခါတလေကျရင် ကျွန်တော် စဉ်းစားမိတယ်။ စုနဲ့သာ ဆက်ပြီး တွဲနေခဲ့ရင် ကျွန်တော်ဟာ အခုလောက်ဆို လူညွန့်တုံးနေလောက်ပြီ။ အဆိပ်အတောက်ဖြစ်တဲ့ အချစ်ဆိုတာ ကံ့ကော်ပန်းလိုပါပဲ။ အဝေးကကြည့်ရင် လှတယ်၊ ရနံ့က မွှေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အနားကပ်သွားရင်တော့ ရှည်လျားတဲ့ အကိုင်းအခက်တွေကြားမှာ မွန်းကျပ်ပြီး အသက်ရှူရပ်သွားနိုင်တယ်။
ကျွန်တော့်လက်ထဲကို ကံ့ကော်ပွင့်ဖတ်လေး တစ်ဖတ် ကြွေကျလာတယ်။ ကျွန်တော် နှာခေါင်းနားကို ကပ်ပြီး အနံ့ရှူကြည့်ပေမယ့် ဘာနံ့မှ မရဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် မဝမ်းနည်းတော့ပါဘူး။ အနံ့မရတာက အဆိပ်ရနံ့တွေကို ထပ်ပြီး မခံစားရတော့တာပဲ မဟုတ်လား။
လောကကြီးမှာ အလှပဆုံးအရာတွေက တစ်ခါတလေမှာ အန္တရာယ်အရှိဆုံး ဖြစ်တတ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ဟာ ပန်းတွေကို ချစ်မြတ်နိုးကြပေမယ့် အဲဒီပန်းတွေက ကျွန်တော်တို့ကို ပြန်ပြီး ဝါးမြိုသွားနိုင်တယ်ဆိုတာကိုတော့ သတိမထားမိတတ်ကြဘူး။ အခုတော့ ကျွန်တော်ဟာ အတိတ်ရဲ့ အရိပ်တွေထဲကနေ ထွက်လာခဲ့ပါပြီ။ ကံ့ကော်ပန်းတွေ ကြွေနေတာကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော့်ရဲ့ နာကျင်မှုတွေကိုလည်း အဲဒီပွင့်ဖတ်တွေနဲ့အတူ မြေမှာ မြှုပ်နှံလိုက်ပါတော့တယ်။
တစ်ပင်လုံး ဝေနေအောင် ပွင့်နေတဲ့ ကံ့ကော်ပင်ကြီးကတော့ လေအဝေ့မှာ တရှဲရှဲနဲ့ မြည်ဟည်းနေတယ်။ ဒါဟာ ကျွန်တော့်ကို ပြောနေတဲ့ အားပေးစကားလား၊ ဒါမှမဟုတ် အတိတ်က နာကျင်မှုတွေအတွက် ညည်းတွားသံလားဆိုတာ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း မဝေခွဲတတ်တော့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ သေချာပါတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ ပန်းတွေနဲ့အတူ ကြွေခဲ့ဖူးပေမယ့်၊ အခုတော့ အပင်တစ်ပင်လို ပြန်ပြီး အမြစ်တွယ်နေနိုင်ခဲ့ပါပြီ။
---
သင်ခန်းစာ - “တစ်ခါတလေမှာ အချစ်လို့ ထင်ရတဲ့အရာတွေက ကိုယ့်ကို လှောင်ပိတ်ထားတဲ့ ရွှေလှောင်အိမ် ဖြစ်နေတတ်တယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖျက်ဆီးပြီးမှ ရလာမယ့် အချစ်ထက်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တန်ဖိုးထားပြီး ရလာမယ့် လွတ်လပ်မှုက ပိုပြီး မွှေးပျံ့ပါတယ်။”