မင်္ဂလာဦးမှာတင် ငရဲကျနေရတဲ့ ဇနီးသည်
မင်္ဂလာဦးမှာတင် ငရဲကျနေရတဲ့ ဇနီးသည်
ပြတင်းပေါက်က တိုးဝင်လာတဲ့ နံနက်ခင်းနေရောင်ခြည်ဟာ ကျွန်မရဲ့ မျက်နှာပေါ်ကို နွေးထွေးစွာ ကျရောက်နေပါတယ်။ ဘေးနားမှာ အိပ်မောကျနေတဲ့ ကိုမင်းသန့်ရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ နင့်ကနဲ ခံစားလိုက်ရတယ်။ ဖြူစင်တဲ့၊ ရိုးသားတဲ့၊ ပြီးတော့ ကျွန်မကို အသက်ထက်မက ချစ်တဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက်။ ကျွန်မတို့ လက်ထပ်ခဲ့တာ လပိုင်းပဲ ရှိပါသေးတယ်။ လူတကာ အားကျရတဲ့ မင်္ဂလာဦး ဘဝလေးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒီသာယာလှပတဲ့ အပေါ်ယံလွှာအောက်မှာ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ကျဆင်းနေတဲ့ ငရဲတွင်းကြီး တစ်ခု ရှိနေတယ်ဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ခဲ့ပါဘူး။
"နိုးပြီလား မိန်းမ... ကိုယ် အလုပ်သွားဖို့ ပြင်ရတော့မယ်"
သူ့ရဲ့ နူးညံ့တဲ့ အသံကြောင့် ကျွန်မ ဟန်ဆောင်ပြုံးလိုက်မိတယ်။ သူက ကျွန်မ နဖူးကို အသာအယာ နမ်းတယ်။ ပြီးတော့ ပိုက်ဆံအိတ်ထဲကနေ ဒီလအတွက် အိမ်စရိတ်ဆိုပြီး ငွေထုပ်လေးကို ကျွန်မ လက်ထဲ ထည့်ပေးတယ်။
သူ့စကားတွေက ကျွန်မ ရင်ဘတ်ကို လှံနဲ့ ထိုးလိုက်သလိုပါပဲ။ သူပေးတဲ့ ငွေထုပ်လေးဟာ ကျွန်မလက်ထဲမှာ ခဲဆွဲထားသလို လေးလံနေတယ်။ သူက ကျွန်မကို ရွှေလှောင်အိမ်ထဲက ငှက်ကလေးလို အဖိုးတန်ထားချင်တာ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလှောင်အိမ်ထဲမှာ ကျွန်မ အသက်ရှူ ကျပ်နေပြီ။ ကျွန်မမှာ သူ မသိတဲ့၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ ပြောပြလို့ မရတဲ့ အမှောင်အတိတ်တစ်ခု ရှိခဲ့တယ်။
လောင်းကစား...။ အဲဒီ စကားလုံး တစ်လုံးက ကျွန်မ ဘဝကို ခြောက်လှန့်နေတယ်။ သူနဲ့ မယူခင်ကတည်းက အပျော်သဘောကနေ စခဲ့တဲ့ အွန်လိုင်း လောင်းကစား ဂိမ်းတွေကနေ ကျွန်မမှာ အကြွေး သိန်း ငါးဆယ်လောက် တင်နေခဲ့တာ။ အဲဒီတုန်းကတော့ မိုက်မဲမှုနဲ့ အလွယ်လမ်းကို လိုက်ခဲ့မိတယ်။ အခုတော့ အဲဒီ အကြွေးတွေက ကျွန်မ လည်ပင်းကို ရစ်ပတ်ထားတဲ့ ကြိုးကွင်းတွေ ဖြစ်နေပြီ။
သူ အလုပ်သွားဖို့ ထွက်ခွာသွားတာနဲ့ ကျွန်မ အိပ်ခန်းထဲမှာတင် ဒူးထောက်ပြီး ငိုချလိုက်မိတယ်။ ကျွန်မမှာ ရှိသမျှ ရွှေထည်လေးတွေ၊ လက်ဝတ်ရတနာလေးတွေကို ထုတ်ကြည့်မိတယ်။ အားလုံးက သူနဲ့ သူ့မိဘတွေ မင်္ဂလာတုန်းက ပေးထားတာတွေ။ ဒါတွေကို ရောင်းပြီး ဆပ်ရင်တောင် သိန်း ငါးဆယ်ဆိုတာ မပြည့်နိုင်ဘူး။ ကျွန်မ ဘာလုပ်ရမလဲ။
ဖုန်းတုန်ခါသံက တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ အိမ်လေးထဲမှာ ကျယ်လောင်လွန်းနေတယ်။ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ ပေါ်လာတဲ့ အမည်မသိ နံပါတ်ကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ နှလုံးခုန်သံတွေ မြန်လာတယ်။
"ဟယ်လို..."
"အကြွေးကိစ္စ ဘယ်လိုလဲ... ဒီနေ့ နောက်ဆုံးနော်။ မင်းကို ငါတို့ စောင့်ပေးတာ ကြာပြီ။ မင်း အမျိုးသားဆီ လာတောင်းရမလား"
တစ်ဖက်က ခပ်ရင့်ရင့် အသံကြောင့် ကျွန်မ လက်ဖျားတွေ အေးစက်ကုန်တယ်။
"မ... မလုပ်ပါနဲ့။ ကျွန်မ ဆပ်ပါ့မယ်။ ခဏလေးပဲ ထပ်စောင့်ပေးပါ"
"ခဏ ခဏနဲ့ အချိန်ဆွဲနေတာပဲ။ မနက်ဖြန်အထိပဲ အချိန်ပေးမယ်။ မရရင်တော့ မင်း အမျိုးသား အလုပ်ကို ငါတို့ လူလွှတ်ရလိမ့်မယ်"
ဖုန်းကျသွားတဲ့နောက်မှာ ကျွန်မ အသက်ရှူဖို့တောင် မေ့သွားသလိုပဲ။
ကျွန်မ အကြံအိုက်နေမိတယ်။ ကိုမင်းသန့်ပေးတဲ့ အိမ်စရိတ်ထဲကနေ ချွေတာပြီး ဆပ်မယ်ဆိုရင်တောင် တစ်လကို ငါးသောင်း၊ တစ်သိန်းထက် ပိုမပိုနိုင်ဘူး။ သိန်းငါးဆယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်တဲ့ ကိန်းဂဏန်းကြီး။ ကျွန်မ ကိုယ့်ဘာသာ အလုပ်လုပ်ပြီး ဆပ်ချင်ပေမဲ့ သူက ကျွန်မကို အိမ်ပြင်တောင် အထွက်မခံဘူး။ တစ်ခုခုဆို သူကပဲ ဝယ်ပေးချင်တာ။
"ကျွန်မ အပြင်မှာ အလုပ်လေး တစ်ခုခု ဝင်လုပ်ချင်တယ် ကိုမင်းသန့်"
ညစာ စားနေရင်း ကျွန်မ မဝံ့မရဲ ပြောမိတော့ သူက ထမင်းလုတ်ကို ချလိုက်ပြီး ကျွန်မကို အံ့သြတကြီး ကြည့်တယ်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ မိန်းမရဲ့။ ကိုယ်ပေးတာ မလောက်လို့လား။ ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခု လိုချင်လို့လား။ လိုချင်တာရှိရင် ပြောလေ ကိုယ် ဝယ်ပေးမယ်။ မိန်းမကို ပင်ပင်ပန်းပန်း မဖြစ်စေချင်ဘူး"
သူ့ရဲ့ ကြင်နာမှုတွေက ကျွန်မအတွက် အဆိပ်အတောက်တွေ ဖြစ်လာတယ်။ သူက ကျွန်မကို ချစ်လွန်းလို့ ချုပ်နှောင်ထားသလို ဖြစ်နေတာ။ ကျွန်မ အမှန်အတိုင်း ပြောပြလိုက်ရင်ကော...။ 'ကိုမင်းသန့်... ကျွန်မမှာ လောင်းကစားကြွေး သိန်းငါးဆယ် ရှိနေတယ်' လို့ ပြောလိုက်ရင် သူ့မျက်နှာ ဘယ်လို ဖြစ်သွားမလဲ။ မဟုတ်ဘူး... ကျွန်မ မပြောရဲဘူး။ သူ့ရဲ့ အထင်ကြီးလေးစားမှုတွေကို ကျွန်မ မဆုံးရှုံးနိုင်ဘူး။
ရက်တွေ ကုန်လွန်သွားတာနဲ့အမျှ ကျွန်မရဲ့ စိတ်ကျန်းမာရေးက တဖြည်းဖြည်း ယိုယွင်းလာတယ်။ ညညဆိုရင် အိမ်မက်ဆိုးတွေ မက်ပြီး လန့်လန့်နိုးတယ်။ ကိုမင်းသန့်က ကျွန်မကို ဖျားနေတယ် ထင်ပြီး ဆေးတွေတိုက်၊ ဂရုစိုက်ရှာတယ်။ အဲဒီ ဂရုစိုက်မှုတွေက ကျွန်မကို ပိုပြီး ငရဲကျစေတယ်။
ကျွန်မ တစ်ခုခုတော့ လုပ်မှ ဖြစ်တော့မယ်။ အကြွေးရှင်တွေက တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုပြီး ခြိမ်းခြောက်လာတယ်။ ကျွန်မ မသိအောင် အွန်လိုင်းကနေ အလုပ်တစ်ခု ရှာတွေ့ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအလုပ်က အပ်ငွေ အရင်တင်ရမယ်တဲ့။ ကျွန်မမှာ ရှိတဲ့ လက်ဝတ်ရတနာလေး တစ်ခုကို ခိုးရောင်းပြီး အဲဒီအလုပ်ထဲမှာ ရင်းနှီးလိုက်မိတယ်။ အကြွေးကြေချင်တဲ့ ဇောနဲ့ နောက်ထပ် မှားယွင်းတဲ့ ခြေလှမ်းတစ်ခုကို လှမ်းလိုက်မိတာ ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။
အဲဒီ အလုပ်ဆိုတာကလည်း နောက်ထပ် လိမ်လည်မှု တစ်ခုပါပဲ။ ကျွန်မ ရင်းလိုက်တဲ့ ပိုက်ဆံတွေ အားလုံး ဆုံးရှုံးသွားတယ်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ မိန်းမ... ဒီနေ့ မျက်နှာလည်း မကောင်းဘူး။ လက်စွပ်လေးကော ဘယ်မှာလဲ"
ကိုမင်းသန့်က ကျွန်မ လက်ကို ကြည့်ပြီး မေးတယ်။ ကျွန်မရဲ့ လက်ထပ်လက်စွပ်လေး မရှိတာကို သူ သတိထားမိသွားပြီ။
"အဲဒါ... အဲဒါ... ဆပ်ပြာတိုက်ရင်း ချွတ်ထားတာ မေ့သွားလို့ပါ"
ကျွန်မ စကားတွေ ထစ်ငေါ့နေတယ်။ သူက ကျွန်မကို စိုက်ကြည့်တယ်။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ သံသယအရိပ်အယောင်တွေ ဖြတ်ပြေးသွားတာကို ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတယ်။ သူ ဘာမှတော့ ထပ်မမေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်မတို့ ကြားမှာ တိတ်ဆိတ်မှုကြီးက ကြီးစိုးလာတယ်။
ကျွန်မ တစ်နေ့လုံး
မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေတဲ့ ညတစ်ညမှာ အရာအားလုံးက ပေါက်ကွဲထွက်ကုန်ပါတယ်။ ကိုမင်းသန့် အလုပ်က ပြန်လာတဲ့အခါ သူ့မျက်နှာက ပုံမှန်ထက် ပိုပြီး တည်တင်းနေတယ်။ သူ ကျွန်မ ရှေ့မှာ ဖိုင်တွဲတစ်ခုကို ချလိုက်တယ်။
"ဒါက ဘာလဲ မိန်းမ"
ကျွန်မ ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ အကြွေးရှင်တွေဆီက ပေးစာတွေနဲ့ ကျွန်မရဲ့ လောင်းကစား မှတ်တမ်းအဟောင်းတွေ။ သူ ဘယ်လို သိသွားတာလဲ။
"ကို... ကိုမင်းသန့်... ကျွန်မ ရှင်းပြပါ့မယ်"
"ဘာရှင်းပြမှာလဲ။ ငါ အလုပ်မှာ ပင်ပင်ပန်းပန်း လုပ်နေချိန်မှာ မင်းက ငါ့ကို လိမ်နေခဲ့တာလား။ ငါ မင်းကို ဘာတွေ လိုလေသေးရှိအောင် ထားလို့လဲ။ ဘာဖြစ်လို့ လောင်းကစားတွေ လုပ်ရတာလဲ"
သူ့အသံက အရင်ကလို နူးညံ့မနေတော့ဘူး။ ဒေါသနဲ့ နာကျင်မှုတွေ ရောပြွမ်းနေတဲ့ အသံကြီးက အိမ်လေးထဲမှာ ဟိန်းထွက်သွားတယ်။
"မဟုတ်ဘူး... အဲဒါတွေက အရင်ကတည်းကပါ... လက်မထပ်ခင်ကတည်းက တင်နေတဲ့ အကြွေးတွေပါ။ ကျွန်မ ကိုမင်းသန့်ကို မပြောရဲလို့... ကျွန်မ ကြောက်လို့ပါ"
"ကြောက်လို့? ကြောက်လို့ ငါ့ဆီက ပိုက်ဆံတွေကို ခိုးယူပြီး ဆပ်ဖို့ ကြိုးစားတာလား။ ငါပေးတဲ့ လက်ဝတ်ရတနာတွေကို ရောင်းတာလား။ မင်း ငါ့ကို ဘယ်လောက်တောင် လူအောက်တန်းစား တစ်ယောက်လို့ ထင်နေတာလဲ။ ငါ သိသွားမှာကို ကြောက်တာထက် ငါ့အပေါ် မရိုးသားတာက ပိုပြီး နာကျင်ဖို့ ကောင်းတယ်ဆိုတာ မင်း မသိဘူးလား"
သူ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုချလိုက်တယ်။ ကျွန်မ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ မြင်ကွင်း။ ကြံ့ခိုင်တဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက် ကျွန်မကြောင့် ပြိုလဲသွားတာ။
"ကျွန်မ အလုပ်လုပ်ပြီး ပြန်ဆပ်ပါ့မယ် ကိုမင်းသန့်ရယ်... ကျွန်မကို ခွင့်လွှတ်ပါ"
ကျွန်မ သူ့ခြေထောက်ကို ဖက်ပြီး တောင်းပန်မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက ကျွန်မကို တွန်းဖယ်လိုက်တယ်။
"မင်း ဆပ်စရာ မလိုတော့ဘူး။ ငါ အားလုံး ဆပ်ပေးလိုက်ပြီ။ ငါ့ရဲ့ စုဆောင်းငွေတွေ၊ ငါတို့ အနာဂတ်အတွက် ဖယ်ထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေ အားလုံးနဲ့ ငါ ဆပ်ပေးလိုက်ပြီ။ ဒါပေမဲ့ မင်းအပေါ် ထားတဲ့ ငါ့ရဲ့ ယုံကြည်မှုတွေကိုတော့ မင်း ဘယ်တော့မှ ပြန်ဆပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"
သူ ပြောလိုက်တဲ့ စကားက ကျွန်မ နှလုံးသားကို အစိမ်းလိုက် ခွဲလိုက်သလိုပါပဲ။ သူ သိနေခဲ့တာလား။ သူ အားလုံးကို သိနေပြီး ကျွန်မ အမှန်အတိုင်း ပြောမယ့်အချိန်ကို စောင့်နေခဲ့တာလား။
နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာ ကိုမင်းသန့် အိမ်မှာ မရှိတော့ဘူး။ သူ့ရဲ့ အဝတ်အစား တချို့လည်း မရှိတော့ဘူး။ စားပွဲပေါ်မှာတော့ စာတစ်စောင် ရှိနေတယ်။
"ကိုယ် မင်းကို ချစ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းကို ကြည့်လိုက်တိုင်း မင်းရဲ့ လိမ်ညာမှုတွေကိုပဲ မြင်နေရတော့မှာ။ ကိုယ်တို့ ခဏလောက် ခွဲနေကြရအောင်။ မင်း လိုချင်တဲ့ အလုပ်ကို မင်း ရှာလုပ်ပါ။ ကိုယ့်ကို အားကိုးစရာ မလိုတော့ဘူး။ မင်း တစ်ယောက်တည်း ရပ်တည်နိုင်တဲ့နေ့မှ ကိုယ်တို့ ပြန်တွေ့ကြတာပေါ့"
ကျွန်မ တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ အိမ်ကြီးထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ အကြွေးတွေတော့ ကြေသွားပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ရရှိလိုက်တဲ့ လွတ်လပ်မှုဟာ သုသာန်တစ်ခုလို အေးစက်လွန်းနေတယ်။
ကျွန်မ အလုပ်တစ်ခု ရှာခဲ့တယ်။ ပင်ပင်ပန်းပန်း လုပ်တယ်။ ပိုက်ဆံတွေကို စုတယ်။ ကိုမင်းသန့် ဆပ်ပေးလိုက်တဲ့ ငွေတွေကို သူ့ဆီ ပြန်ပေးနိုင်ဖို့ ကြိုးစားတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်လပြီး တစ်လ ကုန်သွားပေမဲ့ သူ့ဆီက ဘာသတင်းမှ မကြားရတော့ဘူး။ သူ ကျွန်မကို လုံးဝ စွန့်ပစ်သွားခဲ့ပြီလား။
ညနေခင်းတစ်ခုမှာ ကျွန်မတို့ အမြဲသွားနေကျ ပန်းခြံလေးကို ရောက်သွားမိတယ်။ အဝေးကနေ ကြည့်လိုက်တော့ ခုံတန်းလေးတစ်ခုပေါ်မှာ ကိုမင်းသန့် ထိုင်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ ဝမ်းသာအားရနဲ့ ပြေးသွားဖို့ ပြင်လိုက်ပေမဲ့ ခြေလှမ်းတွေ ရပ်တန့်သွားတယ်။
သူ့ဘေးမှာ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ရှိနေတယ်။ သူတို့ နှစ်ယောက် စကားပြောနေတာ မဟုတ်ဘူး။ ကိုမင်းသန့်က အဝေးကို ငေးကြည့်နေတာ။ သူ့မျက်နှာမှာ အရင်ကလို တောက်ပတဲ့ အပြုံးတွေ မရှိတော့ဘူး။ ညှိုးငယ်မှုတွေ၊ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတွေပဲ ရှိတော့တယ်။ ကျွန်မကြောင့် သူ ပျော်ရွှင်မှုတွေ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရတာ။
ကျွန်မ သူ့ဆီကို မသွားရဲတော့ဘူး။ ကျွန်မကြောင့် ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို သူ ကုစားနေတုန်းပဲ ဖြစ်မှာပါ။ ကျွန်မ လက်ထဲက စုထားတဲ့ ငွေအိတ်လေးကို ကြည့်ပြီး မျက်ရည်ကျမိတယ်။ ငွေတွေကတော့ ရှိနေပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ မင်္ဂလာဦးမှာတင် ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာနဲ့ ယုံကြည်မှုတွေကိုတော့ ဘယ်တော့မှ ဝယ်လို့ မရတော့ဘူး။
ကျွန်မ နားလည်သွားပါပြီ။ အမှားတစ်ခုကို ဖုံးကွယ်ဖို့ နောက်ထပ် အမှားပေါင်းများစွာကို လုပ်မိတဲ့အခါ ရရှိလာတဲ့ ရလဒ်က ငရဲထက် ပိုပြီး ပူလောင်တယ်ဆိုတာ။ နောင်တဆိုတာ နောင်မှ ရတာမို့လို့ နောင်တလို့ ခေါ်တာတဲ့။ ကျွန်မအတွက်တော့ ဒီနောင်တဟာ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ထမ်းပိုးသွားရမယ့် အဝန်ထုတ်ကြီး ဖြစ်နေပါတော့မယ်။
သင်ခန်းစာ- "ယုံကြည်မှုဆိုတာ ဖန်ထည်တစ်ခုလိုပါပဲ။ တစ်ခါ အက်ကွဲသွားရင် ဘယ်လောက်ပဲ ပြန်ကပ်ကပ် အက်ကြောင်းကတော့ ထင်ကျန်နေမှာပါ။ အမှားတစ်ခုကို အမှန်အတိုင်း ဝန်ခံခြင်းကသာ ဆုံးရှုံးမှု အနည်းဆုံး ဖြစ်စေပါလိမ့်မယ်။"