နောင်တရချိန် နောက်ကျခဲ့လေသလား

 နောင်တရချိန် နောက်ကျခဲ့လေသလား

ရန်ကုန်မြို့ပြ၏ မိုးသားတိမ်လိပ်တို့သည် နိမ့်ဆင်းလျက် ရှိနေသည်။ ညနေခင်း၏ မှောင်ရီပျိုးစအချိန်တွင် အထပ်မြင့်တိုက်ခန်းတစ်ခု၏ ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်နေသော ကိုမျိုး၏ မျက်ဝန်းတို့သည် မှန်သားပြင်ပေါ်တွင် တွယ်ကပ်နေသော မိုးရေစက်များကဲ့သို့ပင် အေးစက်နေ၏။ လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော လက်ဖက်ရည်ခွက်မှာ အငွေ့ပင် မထွက်တော့ဘဲ အေးစက်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ မသောက်ဖြစ်သေး။ စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားသော စာအိတ်အဟောင်းလေး တစ်အိတ်က သူ့ကို လှောင်ပြောင်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ထိုစာအိတ်ကလေးသည် လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်က သူ လျစ်လျူရှုခဲ့သော အရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

အောင်မြင်မှုဆိုသည်မှာ ဘာလဲဟု တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို မေးခဲ့လျှင် ယခင်ကဆိုလျှင် သူသည် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် သူ၏ ကုမ္ပဏီ၊ သူ၏ ကားနှင့် သူ၏ ဘဏ်စာရင်းများကို ညွှန်ပြမိပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ ထိုအရာအားလုံးသည် ပြာပူများကဲ့သို့ပင် အနှစ်သာရမဲ့နေသယောင်။ 

ကိုမျိုး သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို လေးလံစွာ ချလိုက်မိသည်။ နှလုံးသားထဲက အက်ကြောင်းတစ်ခုသည် ယခုမှပင် ပို၍ နက်ရှိုင်းလာသလို ခံစားရ၏။ ဖုန်းမြည်သံက တိတ်ဆိတ်နေသော 

လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ခန့်က ကိုမျိုးသည် ငွေကြေးနောက်ကို အငမ်းမရ လိုက်ခဲ့သည်။ နယ်မြို့လေးက အမေ့ကို ထားရစ်ခဲ့ပြီး ရန်ကုန်မှာ အခြေချဖို့ ကြိုးစားခဲ့စဉ်က သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အောင်မြင်မှုရမှ အမေ့ကို ခေါ်ယူပြုစုမည်ဟူသော အတွေးတစ်ခုသာ ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် ထို 'အောင်မြင်မှု' ဆိုသည့် ပန်းတိုင်သည် အမြဲတမ်း ရှေ့ကို တိုးတိုးသွားခဲ့သည်။ တစ်သောင်းရလျှင် တစ်သိန်းမက်၊ တစ်သိန်းရလျှင် တစ်သန်းမက်ရင်း သူ၏ အချိန်များကို အလုပ်ထဲမှာသာ နှစ်မြှုပ်ထားခဲ့သည်။

"မျိုး... အမေ နေမကောင်းဘူးတဲ့၊ နင့်ညီဆီက ဖုန်းလာတယ်" ဟု နွယ်နွယ်က လာပြောစဉ်က သူသည် အရေးကြီးသော အစည်းအဝေးတစ်ခု တက်ရန် ပြင်ဆင်နေချိန်ဖြစ်သည်။

"အမေက အမြဲတမ်း အဲ့လိုပဲ၊ လူကြီးဆိုတော့လည်း နည်းနည်းပါးပါး ဖြစ်မှာပေါ့။ မင်းပဲ ပိုက်ဆံလွှဲပေးလိုက်စမ်းပါ နွယ်။ ငါ အခု အလုပ်အရမ်းများနေတယ်" ဟု ခပ်ပြတ်ပြတ်ပင် ပြောခဲ့မိသည်။

ထိုစဉ်က အမေ့၏ မျက်နှာကို သူ မမြင်ခဲ့ရ။ အမေ့၏ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုများကိုလည်း "အလုပ်များတယ်" ဟူသော စကားတစ်ခွန်းဖြင့်သာ တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။ ယခုမှ ပြန်တွေးကြည့်သောအခါ ထိုစကားလုံးများသည် အမေ့နှလုံးသားကို ဘယ်လောက်တောင် ဓားဖြင့် မွှန်းသလို နာကျင်စေခဲ့မည်နည်း။ အမေသည် သူ့ထံမှ ပိုက်ဆံကို မလိုချင်ခဲ့ဘဲ သူ့အသံကိုသာ ကြားချင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ အဘယ်ကြောင့် မသိခဲ့ရပါသနည်း။

နေအိမ်၏ အထီးကျန်မှုသည် ကိုမျိုးကို ဝါးမြိုရန် ကြိုးစားနေသည်။ သူသည် စားပွဲပေါ်က စာအိတ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ထိုစာသည် လွန်ခဲ့သော သုံးရက်က အမေ့ထံမှ နောက်ဆုံးရရှိခဲ့သော စာဖြစ်သည်။ စာရွက်ပေါ်က လက်ရေးလေးများသည် တုန်ရီနေပြီး အားအင်ကုန်ခမ်းနေသည့် ပုံစံမျိုး။

"မျိုးလေး... အမေ မင်းကို မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်။ မင်း အလုပ်တွေ သိပ်များနေလား။ အမေကတော့ အရင်လိုပဲ နေကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခါတလေကျရင် မင်း ငယ်ငယ်က ကျောင်းသွားခါနီး အမေ့ကို နှုတ်ဆက်တဲ့ အသံလေးကို ကြားချင်မိတယ်။ အမေ မင်းကို မနှောင့်ယှက်ချင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ အမေ့ဆီ ခဏလောက် ပြန်လာပေးပါလား။ အမေ မင်းကို ပြောစရာလေးတွေ ရှိလို့ပါ..."

စာသားများသည် ရိုးရှင်းသော်လည်း ကိုမျိုး၏ ရင်ထဲတွင်မူ မီးစဖြင့် ထိုးသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ အမေသည် ဘယ်သောအခါမှ ပူဆာတတ်သူမဟုတ်။ ထိုသို့ ရေးလာသည်ဆိုကတည်းက အခြေအနေသည် သူ ထင်ထားသည်ထက် ပို၍ ဆိုးရွားနေနိုင်သည်ကို သူ သိသင့်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် ထိုစာကို ရရချင်း မဖတ်ခဲ့မိ။ အလုပ်ကိစ္စများဖြင့် ရှုပ်ထွေးနေခဲ့ပြီး ယခုမှသာ သတိရ၍ ဖတ်မိခြင်းဖြစ်သည်။

နွယ်နွယ် 

ကိုမျိုး၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခု ဝေါခနဲ ရိုက်ခတ်သွားသည်။ သူ ဖုန်းကို အသံပိတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ နွယ်" ကိုမျိုး၏ အသံသည် တုန်ရီနေသည်။

နွယ်နွယ်သည် မျက်ရည်များကို သုတ်ရင်း ခေါင်းငုံ့သွားသည်။ "အမေ... အမေ ဆုံးပြီတဲ့။ ရှင့်ကို နောက်ဆုံးအချိန်အထိ မျှော်နေရင်းနဲ့ပဲ အသက်ထွက်သွားတာတဲ့ ကိုမျိုး..."

ထိုစကားလုံးများသည် ကိုမျိုး၏ ကမ္ဘာကို ပြိုလဲသွားစေခဲ့သည်။ လက်ထဲက လက်ဖက်ရည်ခွက်သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး အစိပ်စိပ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွား၏။ 

"မဟုတ်ဘူး... မဖြစ်နိုင်တာ။ အမေက အကောင်းကြီးရှိသေးတာကို။ ငါ... ငါ မနက်ဖြန် သွားမလို့လေ" ကိုမျိုးသည် အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ယောင်ယမ်းကာ ပြောဆိုနေမိသည်။

"ရှင့်ရဲ့ 'မနက်ဖြန်' တွေက အမေ့အတွက် အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ဘူး ကိုမျိုး။ ရှင် အမြဲတမ်း နောက်ကျနေခဲ့တာပဲ။ ရှင် ရှာနေတဲ့ ငွေတွေ၊ ဂုဏ်တွေက အမေ့အသက်ကို ပြန်ဝယ်လို့ မရဘူးလေ" နွယ်နွယ်၏ စကားများသည် ခါးသီးလှသော်လည်း အမှန်တရားများ ဖြစ်နေသည်။

ကိုမျိုးသည် ဒူးထောက်လျက် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပြိုလဲကျသွားသည်။ သူ၏ အောင်မြင်မှုများ၊ သူ၏ မာန်မာနများအားလုံးသည် အမှိုက်သရိုက်များကဲ့သို့ အသုံးမကျတော့။ အမေ့ကို နောက်ဆုံးနှုတ်ဆက်ခွင့်ပင် မရလိုက်တော့သည့် နာကျင်မှုသည် သူ့ကို တရကြမ်း တိုက်ခိုက်နေသည်။

ရန်ကုန်မှ နယ်မြို့လေးသို့ သွားသော လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ကိုမျိုး၏ စိတ်အစုံသည် ကယောက်ကယက် ဖြစ်နေသည်။ ကားပြတင်းပေါက်မှ မြင်နေရသော ရှုခင်းများကို သူ မမြင်။ သူ မြင်နေရသည်မှာ အမေ့၏ နွေးထွေးသော အပြုံး၊ သူ့ကို ထမင်းကျွေးနေသော အမေ့လက်များ၊ သူ မြို့တက်ခါနီးတွင် ငိုရှရှမျက်နှာဖြင့် လိုက်ပို့ခဲ့သော အမေ့ပုံရိပ်များသာ ဖြစ်သည်။

"အမေ... သား မှားသွားပါတယ်" ဟု သူ စိတ်ထဲမှ ထပ်တလဲလဲ ရေရွတ်နေမိသည်။ သို့သော် ထိုတောင်းပန်စကားကို ကြားမည့်သူ မရှိတော့။

သူ၏ ညီငယ် ကိုစိုးသည် အိမ်ရှေ့တွင် စောင့်နေသည်။ ကိုစိုး၏ မျက်နှာသည် ညှိုးငယ်နေပြီး ကိုမျိုးကို မြင်သောအခါ အပြစ်တင်လိုသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"အစ်ကို... အစ်ကို သိပ်ရက်စက်တာပဲ။ အမေ ဆုံးခါနီးအထိ အစ်ကို့နာမည်ကိုပဲ ခေါ်သွားတာ။ အစ်ကို့ကို တွေ့ချင်လို့တဲ့။ ဖုန်းတွေ ဘယ်လောက်ဆက်ဆက် အစ်ကို မကိုင်ခဲ့ဘူး" ကိုစိုး၏ အသံသည် တုန်ရီနေပြီး ဝမ်းနည်းမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ကိုမျိုးသည် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ဆို့တက်နေသည်။ အိမ်ရှေ့က ယုဇနပင်လေးသည် ပန်းတွေ ပွင့်နေဆဲ။ အမေ မရှိတော့သော်လည်း အမေ့လက်ရာများကတော့ ကျန်ရှိနေသေးသည်။

အမေ့၏ အလောင်းရှေ့တွင် ဒူးထောက်ကာ ကိုမျိုးသည် ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ အော်ဟစ်ငိုကြွေးမိသည်။ သေဆုံးသူ၏ အေးစက်နေသော မျက်နှာသည် အပြစ်ကင်းစင်နေသော်လည်း ကိုမျိုး၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ထိုအေးစက်မှုက သူ့ကို ထိုးနှက်နေသည်။

ဈာပနပြီးနောက် ကိုမျိုးသည် အမေ့၏ 

သို့သော် ထူးခြားသည်မှာ သူ လွှဲပေးခဲ့သော ပိုက်ဆံများကို အမေသည် တစ်ပြားမှ မသုံးဘဲ စနစ်တကျ သိမ်းဆည်းထားခြင်းပင်။ စာအိတ်တစ်ခုချင်းစီပေါ်တွင် "မျိုးလေး သုံးဖို့" ၊ "မျိုးလေး အခက်အခဲရှိရင် သုံးဖို့" ဟု ရေးထားသည်။

ကိုမျိုး၏ ရင်ထဲတွင် ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ အမေသည် သူ ပို့ပေးသော ပိုက်ဆံကို မလိုချင်ခဲ့။ သူ၏ ချွေးနည်းစာကို သူ ပြန်ရစေချင်သည့် စေတနာဖြင့် သိမ်းပေးထားခဲ့ခြင်းသာ။ သူသည် အမေ့ကို ပိုက်ဆံဖြင့် ပြုစုနိုင်ပြီဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ အမေ့၏ မေတ္တာကိုပင် သူ နားမလည်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သေတ္တာထဲတွင် နောက်ထပ်တွေ့ရသည်မှာ သူငယ်ငယ်က ဆွဲခဲ့သော ပုံတူကားချပ်လေးများ၊ သူ ရရှိခဲ့သော ဆုတံဆိပ်ဟောင်းလေးများ ဖြစ်သည်။ အမေသည် သူနှင့် ပတ်သက်သမျှ အရာအားလုံးကို တန်ဖိုးထား သိမ်းဆည်းထားခဲ့သည်။

ကိုမျိုးသည် ထိုအရာများကို ကိုင်ကြည့်ရင်း အတိတ်၏ ပုံရိပ်များထဲတွင် နစ်မြုပ်နေမိသည်။ သူ စာမေးပွဲအောင်စဉ်က အမေသည် တစ်ရွာလုံးကို မုန့်ဟင်းခါး တိုက်ခဲ့ဖူးသည်။ သူ နေမကောင်းဖြစ်စဉ်က အမေသည် တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ သူ့နဖူးကို ရေပတ်တိုက်ပေးခဲ့ဖူးသည်။

ထိုအမှတ်တရများသည် ယခုအခါတွင် သူ့ကို ကဲ့ရဲ့နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ "မင်းကတော့ အမေ့ကို တစ်ခါလေးတောင် လှည့်မကြည့်ခဲ့ဘူး" ဟု စိတ်အသိက သူ့ကို အပြစ်တင်နေသည်။

နွယ်နွယ်သည် 

ကိုမျိုးသည် မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "ဘာ... ဘာပြောသွားတာလဲ နွယ်"

"မျိုးလေးကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့တဲ့။ သူက အလုပ်တွေ အရမ်းများလို့ပါ။ သူ့ကို ကျန်းမာအောင် နေဖို့ပဲ ပြောပေးပါတဲ့"

ကိုမျိုးသည် မျက်နှာကို လက်ဝါးနှစ်ဖက်ဖြင့် အုပ်ကာ ငိုချလိုက်ပြန်သည်။ အမေသည် သေခါနီးအချိန်အထိ သူ့အပေါ်မှာ စိတ်မဆိုးခဲ့ရုံတင်မကဘဲ သူ့အတွက်ကိုသာ ပူပန်သွားခဲ့သေးသည်။

ကိုမျိုးသည် နယ်မြို့လေးတွင် ရက်အနည်းငယ် ဆက်နေဖြစ်ခဲ့သည်။ သူ ရှာဖွေခဲ့သော အောင်မြင်မှုများ၊ မြို့ပြ၏ ရုန်းကန်မှုများသည် ယခုအခါတွင် အလွန်ဝေးကွာလှသည်ဟု ခံစားရသည်။ အိမ်ရှေ့က ကွပ်ပျစ်လေးပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း အမေနှင့်အတူ ထိုင်ခဲ့ဖူးသော ညနေခင်းများကို သူ ပြန်လည် မြင်ယောင်နေမိသည်။

"သား... ပိုက်ဆံဆိုတာ ရှာရင် ရနိုင်ပေမဲ့ အချိန်ဆိုတာကတော့ တစ်ခါကုန်သွားရင် ပြန်မရဘူးကွဲ့" ဟု အမေ ပြောခဲ့ဖူးသော စကားကို ယခုမှပင် သူ အသည်းထဲအထိ နားလည်ခဲ့ရသည်။

ထိုရက်များအတွင်း ကိုမျိုးသည် ရွာထဲက လူကြီးသူမများကို သွားရောက်ကန်တော့သည်။ သူတို့အားလုံးက အမေ့အကြောင်းကို ချီးမွမ်းပြောဆိုကြသည်။ "မင်းအမေက မင်းအကြောင်းပဲ ပြောနေတာ။ ငါ့သားက ရန်ကုန်မှာ အောင်မြင်နေတာလေ ဆိုပြီး ဂုဏ်ယူမဆုံးဘူး" ဟု ဦးလေးကြီးတစ်ယောက်က ပြောပြသည်။

ကိုမျိုး၏ ရင်ထဲတွင် ပို၍ နာကျင်ရသည်။ သူသည် အမေ့အတွက် ဂုဏ်ယူစရာ သားကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း၊ အမေ့အတွက် နွေးထွေးမှုပေးနိုင်သော သားတစ်ယောက် မဖြစ်ခဲ့။

ညဘက်တွင် ကိုမျိုးနှင့် နွယ်နွယ်တို့ စကားပြောဖြစ်ကြသည်။ သူတို့ကြားက တံတိုင်းကြီးသည် ပြိုကျလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။

"နွယ်... ကိုယ် တောင်းပန်ပါတယ်။ ကိုယ် အလုပ်တွေနောက်ကိုပဲ လိုက်နေမိလို့ နွယ်နဲ့ အမေ့ကို လျစ်လျူရှုခဲ့မိတယ်" ဟု ကိုမျိုးက ဖွင့်ဟဝန်ခံလိုက်သည်။

နွယ်နွယ်က သက်ပြင်းချရင်း "ကျွန်မက ပိုက်ဆံတွေကို မမက်ပါဘူး ကိုမျိုး။ ကျွန်မ လိုချင်တာက ရှင့်ရဲ့ အချိန်နဲ့ ဂရုစိုက်မှုပါ။ အမေလည်း အတူတူပါပဲ။ အခုတော့ အမေ မရှိတော့ဘူး။ ကျန်တဲ့လူတွေကိုရော ရှင် ဒီလိုပဲ ဆက်ဆံဦးမှာလား"

ကိုမျိုးသည် နွယ်နွယ်၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "မဟုတ်တော့ပါဘူး နွယ်။ ကိုယ် ပြောင်းလဲပါ့မယ်။ ကိုယ် နောင်တရတာတွေ အရမ်းများနေပြီ"

ထိုညက ကိုမျိုးသည် နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ငြိမ်းချမ်းစွာ အိပ်စက်နိုင်ခဲ့သည်။ အမေသည် သူ့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးခဲ့ပြီဟု သူ ယုံကြည်လိုက်သည်။

ရန်ကုန်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကိုမျိုးသည် သူ၏ အလုပ်များကို ပြန်လည် စီစစ်ခဲ့သည်။ သူသည် အလုပ်အချို့ကို လက်လွှတ်လိုက်ပြီး မိသားစုအတွက် အချိန်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ကုမ္ပဏီက လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များက သူ့ကို အံ့သြစွာ ကြည့်ကြသော်လည်း သူ ဂရုမစိုက်တော့။

"မင်း ရူးသွားပြီလား မျိုး။ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ပရောဂျက်ကို ဘာလို့ လက်လွှတ်တာလဲ" ဟု သူ၏ သူငယ်ချင်းက မေးသည်။

"ငါ မရူးပါဘူး။ ငါ အခုမှပဲ သတိပြန်ရလာတာ။ ငါ့အတွက် ပိုက်ဆံထက် ပိုအရေးကြီးတဲ့ အရာတွေ ရှိနေတယ်ဆိုတာကို သိသွားလို့ပါ" ဟု သူက အပြုံးဖြင့် ပြန်ပြောခဲ့သည်။

ကိုမျိုးသည် အမေ့အမည်ဖြင့် ပရဟိတလုပ်ငန်းများကို စတင်ခဲ့သည်။ အမေ့ကဲ့သို့ အထီးကျန်နေသော သက်ကြီးရွယ်အိုများကို ကူညီစောင့်ရှောက်ခြင်းဖြင့် သူ၏ နောင်တများကို ကုစားရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

သို့သော် တစ်ခါတစ်ရံတွင် ညဉ့်နက်သန်းခေါင် အိပ်မပျော်သော အချိန်များတွင် ကိုမျိုးသည် အမေ့ကို သတိရဆဲဖြစ်သည်။ "ငါ အချိန်မီလေးသာ ရောက်သွားခဲ့ရင်" ဟူသော အတွေးသည် သူ့ကို အမြဲတမ်း ခြောက်လှန့်နေတတ်သည်။

နောင်တဆိုသည်မှာ ခါးသီးလှသည်။ ၎င်းသည် အချိန်ကို နောက်ပြန်လှည့်၍ မရနိုင်သောကြောင့် ပို၍ နာကျင်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ကိုမျိုးသည် သူ၏ အမှားများကို သင်ခန်းစာယူကာ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်က လူများကို တန်ဖိုးထားတတ်လာခဲ့သည်။

နွယ်နွယ်နှင့် သူ၏ ဆက်ဆံရေးသည်လည်း ပြန်လည် နွေးထွေးလာခဲ့သည်။ သူတို့သည် အမေ့အကြောင်းကို ပြောရင်း၊ အမေ့အတွက် ကုသိုလ်ကောင်းမှုများ လုပ်ရင်း ဘဝကို အဓိပ္ပာယ်ရှိရှိ ဖြတ်သန်းလာခဲ့ကြသည်။

နှစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်...

ကိုမျိုးသည် အမေ့၏ အိမ်ဟောင်းလေးသို့ ပြန်ရောက်လာပြန်သည်။ ယခုတစ်ခေါက်တွင်မူ သူ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်။ သူ၏ သားလေးနှင့် ဇနီး နွယ်နွယ်တို့ ပါဝင်သည်။ သားလေးသည် အိမ်ရှေ့က ယုဇနပင်လေးကို ရေလောင်းနေသည်။

"ဖေဖေ... ဒီပန်းလေးတွေက အရမ်းမွှေးတာပဲနော်" ဟု သားလေးက ပြောသည်။

"အေးပေါ့ သားရဲ့။ ဒါ မင်းရဲ့ အဘွား အချစ်ဆုံး ပန်းလေးတွေလေ" ကိုမျိုးက သားလေး၏ ခေါင်းကို ပွတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

နေဝင်ရီတရော အချိန်တွင် ကိုမျိုးသည် ကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ အမေသည် တစ်နေရာရာမှ သူ့ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးနေလိမ့်မည်ဟု သူ ခံစားရသည်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ရှိနေသော နောင်တများသည် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်မသွားသော်လည်း၊ ထိုနောင်တများက သူ့ကို ပို၍ ကောင်းမွန်သော လူတစ်ယောက် ဖြစ်အောင် ပြောင်းလဲပေးခဲ့သည်။

နောင်တရချိန် နောက်ကျခဲ့လေသလား ဟူသော မေးခွန်းအတွက် အဖြေမှာ... အချို့သောအရာများအတွက် နောက်ကျခဲ့သော်လည်း၊ ကျန်ရှိနေသေးသော ဘဝကို အဓိပ္ပာယ်ရှိအောင် ရှင်သန်ရန်အတွက်မူ မည်သည့်အခါမျှ နောက်မကျသေးကြောင်း သူ နားလည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကိုမျိုးသည် နွယ်နွယ်၏ လက်ကို ဆွဲကာ အိမ်ထဲသို့ ဝင်ခဲ့သည်။ အိမ်ကလေးထဲတွင် ယုဇနပန်းရနံ့များ သင်းပျံ့နေဆဲဖြစ်သလို၊ အမေ့၏ မေတ္တာရိပ်များသည်လည်း အစဉ်အမြဲ တည်ရှိနေတော့မည် ဖြစ်သည်။

(ပြီးပါပြီ။)