သူနာပြုမလေးရဲ့ အဖြစ်ဆိုး

 သူနာပြုမလေးရဲ့ အဖြစ်ဆိုး

(မြင်ကွင်း - )

မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံ၏ အမှောင်ထုသည် ဆေးရုံကြီး၏ ဝင်းခြံအတွင်းဝယ် တိတ်ဆိတ်ခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းလှသည်။ အင်္ဂတေနံရံဟောင်းများပေါ်မှ ရေညှိနံ့နှင့် ပိုးသတ်ဆေးနံ့တို့ ရောယှက်နေသည့် လေထုထဲတွင် နွေးဦးတစ်ယောက် သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို ခိုးချလိုက်မိသည်။ သူမ၏ ဖြူစင်လွန်းသော သူနာပြုဝတ်စုံလေးမှာ တစ်နေ့တာလုံး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများကြောင့် အနည်းငယ် တွန့်ကြေနေပြီ ဖြစ်သည်။ မျက်လုံးအိမ်များတွင် ညောင်းညာမှုတို့ ခိုတွဲနေသော်လည်း ဝတ္တရားဟူသော စကားလုံးက သူမကို ဆက်လက် ရပ်တည်စေခဲ့သည်။ ဤဆေးရုံဟောင်းကြီး၏ အဆောင် () သည် လူသူအရောက်အပေါက် နည်းလှသည်။ နာတာရှည် လူနာများနှင့် စွန့်ပစ်ခံထားရသော လူအိုများသာ ရှိရာ ထိုနေရာသို့ နွေးဦး ယနေ့ည တာဝန်ကျခဲ့သည်။ 

"နွေးဦး... နင် အဆောင် () ကို သွားရမှာ မကြောက်ဘူးလား" ဟု သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ စုစုက ညနေကပင် သတိပေးခဲ့သေးသည်။ နွေးဦးကတော့ ပြုံးရုံသာ ပြုံးခဲ့သည်။ သူမအတွက်တော့ သေခြင်းတရားနှင့် နာကျင်မှုသည် နေ့စဉ်မြင်တွေ့နေရသော မြင်ကွင်းများသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယနေ့ညတွင်တော့ သူမ ရင်ထဲ၌ တစ်စုံတစ်ခုကို စိုးထိတ်နေသလို ခံစားနေရသည်။ လျှောက်လမ်းတစ်လျှောက် ရှိ မီးချောင်းလေးများမှာ တဖျတ်ဖျတ်နှင့် ငြိမ်းလုတောက်လု ဖြစ်နေသည်။ သူမ၏ ဖိနပ်သံက ကြမ်းပြင်နှင့် ထိခတ်သံမှာ ဟိန်းထွက်နေပြီး ပဲ့တင်သံများက သူမ နောက်ကျောဆီက လိုက်ပါလာသယောင် ရှိသည်။ အဆောင် () ၏ တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ အေးစိမ့်သော လေတိုးသံနှင့်အတူ ညည်းတွားသံသဲ့သဲ့ကို ကြားလိုက်ရသည်။ နှလုံးခုန်သံတို့ မြန်ဆန်လာသည်။ ဤသည်မှာ အစပြုခြင်းသာ ရှိသေးကြောင်း သူမ မသိခဲ့ပေ။

(မြင်ကွင်း - )

အခန်းအမှတ် () ၏ ကုတင်ခြေရင်းတွင် နွေးဦး ရပ်လိုက်သည်။ ထိုကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည်မှာ အသက် () ကျော် အရွယ် အဘိုးအိုတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများက မှေးစင်းနေသော်လည်း နွေးဦး အနားသို့ ရောက်သွားသောအခါ ရုတ်တရက် ပွင့်လာခဲ့သည်။ ထိုမျက်လုံးများထဲတွင် မြင်တွေ့လိုက်ရသော အကြောက်တရားနှင့် တောင်းပန်တိုးလျှိုးမှုတို့ကြောင့် နွေးဦး ကျောချမ်းသွားရသည်။ "သမီး... သမီး ပြေးတော့... ဒီမှာ မနေနဲ့" ဟု အဘိုးအိုက တုန်ရီသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ နွေးဦးက အဘိုးအို၏ လက်ကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရင်း "အဘိုး ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ သမီး ရှိတယ်လေ၊ ဆေးသောက်ရအောင်နော်" ဟု ချော့မော့လိုက်သည်။ 

သို့သော် အဘိုးအိုက ခေါင်းကို အတင်းခါယမ်းရင်း "မဟုတ်ဘူး... သူ လာလိမ့်မယ်... သူက သမီးတို့လို အဖြူရောင် ဝတ်ထားတဲ့သူတွေကို မုန်းတာ" ဟု ဆိုကာ ကုတင်ဘေးမှ သံတိုင်များကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ နွေးဦး၏ စိတ်ထဲတွင် ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားသည်။ ဤအဘိုးအိုမှာ စိတ်ဖောက်ပြန်နေခြင်းလော သို့မဟုတ် တစ်ခုခုကို တကယ်မြင်နေရခြင်းလော။ ဆေးရုံ၏ အမှောင်ထောင့်များတွင် ဖုံးကွယ်ထားသော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုခု ရှိနေသလားဟု သူမ တွေးတောမိသည်။ အပြင်ဘက်တွင် မိုးက ပို၍ သည်းလာသည်။ ပြတင်းပေါက် မှန်ချပ်များကို ရိုက်ခတ်နေသော မိုးပေါက်သံများက သံစဉ်မဲ့ ဂီတတစ်ခုလို ခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းနေတော့သည်။ နွေးဦး၏ လက်ဖျားများ အေးစိမ့်လာသည်။ အခန်းထဲတွင် သူမနှင့် အဘိုးအို နှစ်ယောက်တည်း ရှိနေသော်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက်က စိုက်ကြည့်နေသလို ခံစားချက်က ပိုမို ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။

(မြင်ကွင်း - )

နွေးဦး တစ်ယောက်တည်း သူနာပြုကောင်တာတွင် ထိုင်ရင်း မှတ်တမ်းများကို စစ်ဆေးနေသည်။ အချိန်မှာ မိုးသောက်ယံသို့ နီးကပ်လာပြီ ဖြစ်သော်လည်း အိပ်စက်ခြင်းက သူမထံသို့ မလာရောက်နိုင်သေးပေ။ သူမ စိတ်ထဲတွင် အဘိုးအို ပြောခဲ့သော စကားများကိုသာ ပြန်လည် ကြားယောင်နေမိသည်။ ထိုစဉ် ဆေးရုံ၏ မြေအောက်ထပ်ဆီမှ ကုန်တင်ဓာတ်လှေကား ပွင့်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ဤအချိန်တွင် မည်သူက မြေအောက်ထပ်သို့ သွားသနည်း။ မြေအောက်ထပ်တွင် ရင်ခွဲရုံနှင့် အအေးတိုက်သာ ရှိသည်မဟုတ်ပါလား။ နွေးဦး သိလိုစိတ်ဖြင့် ဓာတ်လှေကားဆီသို့ ခြေဖွဖွနင်းကာ လျှောက်သွားမိသည်။ 

ဓာတ်လှေကား တံခါးဝတွင် ရပ်လိုက်သောအခါ ကြမ်းပြင်ပေါ်၌ သွေးစက်အချို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သွေးများမှာ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ရှိနေသေးပြီး အမှောင်ထဲတွင် နီမြန်းနေသည်။ နွေးဦး၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ နှလုံးခုန်သံမှာ နားထင်သို့ပင် တိုးဝင်လာသည်။ သူမသည် ကြောက်စိတ်ကို အားတင်းကာ ဓာတ်လှေကားထဲသို့ ဝင်လိုက်ပြီး မြေအောက်ထပ် ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်သည်။ ဓာတ်လှေကား တဖြည်းဖြည်း ဆင်းသွားစဉ် သူမ၏ ပုံရိပ်ကို ဘေးမှ မှန်ထဲတွင် ကြည့်မိသည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့နေပြီး မျက်လုံးများမှာ ထိတ်လန့်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ဓာတ်လှေကား တံခါး ပွင့်သွားသောအခါ မြင်တွေ့လိုက်ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် နွေးဦး ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် အတင်းပိတ်လိုက်မိသည်။ လျှောက်လမ်းအဆုံးတွင် လူရိပ်တစ်ခု ရှိနေပြီး ထိုသူမှာ သူမနှင့် ပုံစံတူ သူနာပြုဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ လက်ထဲတွင် ဓားမြှောင်တစ်စင်းကို ကိုင်ထားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

(မြင်ကွင်း - )

ထိုသူနာပြုမလေးက နွေးဦးဘက်သို့ တဖြည်းဖြည်း လှည့်လာသည်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် အရေပြားများ လန်ထွက်နေပြီး မျက်လုံးတစ်ဖက်မှာ ပြုတ်ထွက်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ နွေးဦး အော်ဟစ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း အသံက လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်နေသည်။ ထိုသရဲသဏ္ဍာန် မိန်းကလေးက တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် "ငါ့ကို ဘာလို့ သတ်ခဲ့တာလဲ... ငါ ဘာအပြစ်လုပ်လို့လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။ နွေးဦး နောက်သို့ ဆုတ်မိစဉ် တစ်စုံတစ်ခုနှင့် တိုက်မိပြီး လဲကျသွားသည်။ သူမ၏ လက်ထဲတွင် စာအုပ်ဟောင်းလေး တစ်အုပ် မိသွားသည်။ ထိုစာအုပ်မှာ လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်များစွာက ဆေးရုံမှတ်တမ်းစာအုပ် ဖြစ်နေသည်။ 

နွေးဦး စာအုပ်ကို ကမန်းကတန်း လှန်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ ထွက်ကျလာသည်။ ထိုဓာတ်ပုံထဲတွင် ယခု သူမ မြင်တွေ့နေရသော မိန်းကလေးနှင့် ဆေးရုံအုပ်ကြီးတို့ တွဲရိုက်ထားသည်ကို တွေ့ရသည်။ ဓာတ်ပုံနောက်ကျောတွင် "ငါတို့ရဲ့ အမှားကို ဖုံးကွယ်ဖို့ မင်းကို စတေးရတာ စိတ်မကောင်းပါဘူး" ဟု ရေးသားထားသည်။ နွေးဦး နားလည်လိုက်ပြီ။ ဤဆေးရုံတွင် ယခင်က လူမသိသူမသိ အမှုတစ်ခု ရှိခဲ့ဖူးသည်။ ဆေးရုံအုပ်ကြီးနှင့် အကြီးတန်း ဆရာဝန်အချို့၏ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ အမှားတစ်ခုကို ထိုသူနာပြုမလေးက သိသွားခဲ့သဖြင့် သူမကို နှုတ်ပိတ် သတ်ဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်မည်။ ထိုသူနာပြုမလေး၏ နာကျင်မှုနှင့် မကျေနပ်မှုတို့က ဤဆေးရုံတွင် ယနေ့တိုင် ခြောက်လှန့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

(မြင်ကွင်း - )

နွေးဦး၏ မျက်လုံးထဲတွင် မြင်ကွင်းများ ဝေဝါးလာသည်။ သူမသည် ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ဓာတ်လှေကားထဲသို့ ပြန်ဝင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း တံခါးက ပိတ်သွားခဲ့ပြီ။ ထိုသရဲမလေးက သူမ အနားသို့ တရွေ့ရွေ့ နီးကပ်လာသည်။ နွေးဦး အမှောင်ထဲတွင် စမ်းတဝါးဝါးဖြင့် ပြေးလွှားရင်း အခန်းကျဉ်းလေး တစ်ခုထဲသို့ ဝင်ပုန်းလိုက်သည်။ ထိုအခန်းမှာ ဆေးပစ္စည်းများ သိုလှောင်သည့် အခန်းဖြစ်သည်။ သူမ အသက်ကို မှန်မှန်ရှုရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း ရင်ထဲမှ တုန်ရီမှုက ရပ်မသွားပေ။ 

"သမီး... နွေးဦး..." အပြင်ဘက်မှ ခေါ်သံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။ ထိုအသံမှာ သူမ၏ စီနီယာ သူနာပြု မမေ၏ အသံဖြစ်သည်။ နွေးဦး ဝမ်းသာအားရဖြင့် တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ "မမေ... ကယ်ပါဦး၊ မြေအောက်ထပ်မှာ တစ်ခုခု ရှိနေတယ်" ဟု ပြောရင်း မမေ၏ လက်ကို ဆွဲလိုက်သည်။ သို့သော် မမေ၏ လက်မှာ ရေခဲတုံးကဲ့သို့ အေးစိမ့်နေသည်။ မမေက နွေးဦးကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း "နွေးဦး... နင် မမြင်သင့်တာတွေကို မြင်လိုက်ပြီပဲ" ဟု အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။ မမေ၏ လက်ထဲတွင် ဆေးထိုးအပ် တစ်ခု ရှိနေပြီး ထိုအထဲတွင် အဆိပ်ပြင်းသော ဆေးရည်များ ပြည့်နေသည်။ နွေးဦး၏ ခြေထောက်များ အားမဲ့သွားသည်။ သူမ ယုံကြည်ခဲ့သော စီနီယာသည်လည်း ဤလျှို့ဝှက်ချက်တွင် ပါဝင်နေသူ ဖြစ်နေသည်။

(မြင်ကွင်း - )

နွေးဦးသည် နောက်သို့ ဆုတ်ရင်း နံရံနှင့် ကပ်သွားသည်။ "မမေ... ဘာလို့လဲ၊ ကျွန်မ မမေ့ကို အမြဲ အားကိုးခဲ့တာလေ" ဟု မျက်ရည်များ ဝဲလျက် မေးလိုက်သည်။ မမေက ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ရင်း "ငါလည်း အသက်ရှင်ချင်လို့ပေါ့ နွေးဦးရယ်။ ဒီဆေးရုံက လျှို့ဝှက်ချက်တွေဟာ မြေကြီးထဲမှာပဲ ရှိသင့်တာ။ နင်က အဲ့ဒါကို တူးဖော်ဖို့ ကြိုးစားနေမှတော့ ငါလည်း တားလို့မရတော့ဘူး" ဟု ဆိုကာ ဆေးထိုးအပ်ဖြင့် နွေးဦးဆီသို့ တိုးလာသည်။ 

နွေးဦးသည် ဘေးတွင် ရှိသော သံလင်ဗန်းကို ကောက်ကိုင်ကာ မမေကို ရိုက်ချလိုက်ပြီး အခန်းထဲမှ အတင်းပြေးထွက်လာခဲ့သည်။ မြေအောက်ထပ်၏ မှောင်မဲသော လျှောက်လမ်းများတွင် သူမ၏ အသက်ရှုသံမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် ကျယ်လောင်နေသည်။ သူမ ပြေးရင်းလွှားရင်းနှင့် ရုတ်တရက် အရှေ့တွင် ပိတ်ရပ်နေသော လူရိပ်တစ်ခုကြောင့် ရပ်လိုက်ရသည်။ ထိုသူမှာ ထိုသူနာပြု သရဲမလေး မဟုတ်တော့ဘဲ ဆေးရုံအုပ်ကြီး ကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် သေနတ်တစ်လက် ရှိနေပြီး နွေးဦး၏ နဖူးတည့်တည့်ကို ချိန်ရွယ်ထားသည်။ "သမီး... ဒီလောကမှာ တချို့အရာတွေကို မသိတာက ပိုကောင်းပါတယ်" ဟု သူက အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

(မြင်ကွင်း - )

နွေးဦး၏ စိတ်ထဲတွင် ငယ်စဉ်က မိဘမဲ့ကျောင်းမှာ ကြီးပြင်းခဲ့ရပုံများ၊ သူနာပြု ဖြစ်ရန် ကြိုးစားခဲ့ရပုံများကို တရစပ် မြင်ယောင်လာသည်။ သူမ ဘဝမှာ လူနာတွေကို ကူညီချင်ခဲ့တာပဲ ရှိသည်။ အခုတော့ သူမ ကိုယ်တိုင်က လူနာတစ်ယောက်ထက် ပိုပြီး ကူရာမဲ့နေပြီ။ "ရှင်တို့ ဘယ်လောက်ပဲ ဖုံးဖုံး၊ အမှန်တရားကတော့ တစ်နေ့ ပေါ်လာမှာပဲ" ဟု နွေးဦးက သတ္တိမွေးကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ ဆေးရုံအုပ်ကြီးက ရယ်မောလိုက်ရင်း "ပေါ်လာမှာပေါ့... ဒါပေမယ့် မင်းရဲ့ အလောင်းနဲ့အတူ ပေါ်လာမှာ" ဟု ဆိုကာ မောင်းတင်လိုက်သည်။ 

ထိုစဉ် တစ်ချက်တွင် ဆေးရုံတစ်ခုလုံး ငလျင်လှုပ်သလို တုန်ခါသွားပြီး မီးများအားလုံး မှိတ်သွားသည်။ အမှောင်ထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အော်ဟစ်သံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအသံမှာ စောစောက သူနာပြု သရဲမလေး၏ အသံဖြစ်သည်။ သူမသည် ဆေးရုံအုပ်ကြီး၏ နောက်ကျောမှ ပေါ်လာပြီး သူ၏ လည်ပင်းကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ညှစ်ထားသည်။ ဆေးရုံအုပ်ကြီး၏ လက်ထဲမှ သေနတ် ပြုတ်ကျသွားပြီး သူသည် အသက်ရှုကျပ်ကာ ရုန်းကန်နေရသည်။ နွေးဦးသည် ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ အပေါ်ထပ်သို့ လှေကားမှတစ်ဆင့် အတင်းပြေးတက်ခဲ့သည်။ သူမ နောက်တွင်တော့ ဆေးရုံအုပ်ကြီး၏ သေလုမျောပါး အော်ဟစ်သံများက ပဲ့တင်ထပ် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

(မြင်ကွင်း - )

နွေးဦးသည် ဆေးရုံဝင်းထဲသို့ ရောက်သောအခါ မိုးက စဲစပြုနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း လေထုကတော့ လေးလံမြဲ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ရဲစခန်းသို့ သွားရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဆေးရုံဂိတ်တံခါးမှာ သော့ခတ်ထားသည်။ သူမ ဘေးပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ဆေးရုံ၏ အဆောက်အဦးများက သူမကို ဝိုင်းရံထားသော ဘီလူးကြီးများကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရသည်။ ထိုစဉ် သူမ၏ ပုခုံးကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ပုတ်လိုက်သည်။ သူမ လန့်ဖျပ်ကာ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ စောစောက အဘိုးအို ဖြစ်နေသည်။ သူသည် မည်သို့ လွတ်လာသနည်း မသိသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာမှာ ယခင်ကထက် ပို၍ တည်ငြိမ်နေသည်။ 

"သမီး... ဒီမှာ သော့၊ နောက်ပေါက်ကနေ ထွက်သွားတော့" ဟု ဆိုကာ သော့အစုတ်လေး တစ်ခုကို ပေးသည်။ နွေးဦးက "အဘိုးကော..." ဟု မေးလိုက်သောအခါ အဘိုးအိုက ပြုံးလိုက်ရင်း "အဘိုးက ဒီမှာ နေရမှာ ကြာပြီ သမီး၊ သမီးကတော့ အသက်ရှင်ရဦးမယ်" ဟု ပြောသည်။ နွေးဦးသည် သော့ကို ယူကာ နောက်ပေါက်ဆီသို့ ပြေးသွားသည်။ သူမ တံခါးကို ဖွင့်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လိုက်နိုင်သောအခါမှ အသက်ကို ဝဝရှုနိုင်တော့သည်။ သို့သော် သူမ နောက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အဘိုးအိုမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်ပြီး ဆေးရုံကြီးမှာလည်း ထူးဆန်းစွာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

(မြင်ကွင်း - )

နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် သတင်းစာများ၌ ဟိုးလေးတကျော် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ဆေးရုံအုပ်ကြီးနှင့် စီနီယာ သူနာပြု မမေတို့မှာ မြေအောက်ထပ်တွင် ထူးဆန်းစွာ သေဆုံးနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူတို့၏ ရုပ်အလောင်းများတွင် လက်သည်းရာများဖြင့် ဗြောင်းဆန်နေပြီး မျက်နှာများမှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်နေသည့် ပုံစံများ ဖြစ်နေသည်။ ရဲများက စုံစမ်းစစ်ဆေးသောအခါ မြေအောက်ထပ်ရှိ လျှို့ဝှက်ခန်းတစ်ခုအတွင်းမှ လွန်ခဲ့သော နှစ်က ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သော သူနာပြုမလေး၏ အရိုးစုကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ 

နွေးဦးသည် ရဲစခန်းတွင် ထွက်ဆိုချက် ပေးနေသော်လည်း သူမ မြင်တွေ့ခဲ့ရသော အရာအားလုံးကို ထည့်မပြောဖြစ်ခဲ့ပေ။ အမှန်တရားကတော့ ပေါ်ပေါက်သွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ ထိုညက မြင်ကွင်းများက ဖျောက်ဖျက်၍ မရနိုင်အောင် စွဲထင်နေတော့သည်။ သူမသည် သူနာပြု အလုပ်မှ နုတ်ထွက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဖြူစင်သော ဝတ်စုံလေးပေါ်တွင် စွန်းထင်ခဲ့သော သွေးကွက်များမှာ လျှော်ဖွတ်၍ ရနိုင်သော်လည်း သူမ နှလုံးသားထဲမှ အနာဂတ်မှာတော့ မှောင်မိုက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

(မြင်ကွင်း - )

လအနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် နွေးဦးသည် ရွာငယ်လေး တစ်ရွာတွင် အခြေချကာ ဆေးခန်းသေးသေးလေး တစ်ခု ဖွင့်ထားသည်။ သူမသည် လူနာများကို စေတနာအပြည့်ဖြင့် ကုသပေးနေသော်လည်း ညဘက်များတွင်တော့ အိပ်မက်ဆိုးများက ခြောက်လှန့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ တစ်ညတွင် သူမ ဆေးခန်း၌ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေစဉ် တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသည်။ 

တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ မိုးရေထဲတွင် စိုရွှဲနေသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ရပ်နေသည်။ သူမသည် နွေးဦးကို ကြည့်ကာ "ကျွန်မကို ကူညီပါဦး" ဟု တိုးညှင်းစွာ ပြောသည်။ နွေးဦး ထိုမိန်းကလေးကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ၏ နှလုံးသား တစ်ခုလုံး ရပ်တန့်သွားမတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုမိန်းကလေး ဝတ်ထားသည်မှာ လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်က သူနာပြု ဝတ်စုံဟောင်းလေး ဖြစ်ပြီး သူမ၏ လက်ထဲတွင် နွေးဦး ဆေးရုံက ယူလာခဲ့သော စာအုပ်ဟောင်းလေး ပါလာခဲ့သည်။ "သမီး... ဒါက သမီးဆီမှာ ရှိသင့်တာ မဟုတ်ဘူးလေ" ဟု ထိုမိန်းကလေးက ပြောလိုက်သောအခါ နွေးဦး၏ လက်ထဲမှ ဖယောင်းတိုင်လေးမှာ ငြိမ်းသွားခဲ့သည်။

(မြင်ကွင်း - )

အမှောင်ထဲတွင် နွေးဦးသည် ထိုမိန်းကလေး၏ အေးစိမ့်သော အထိအတွေ့ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ "မင်း ဘာကို လိုချင်နေတာလဲ" ဟု နွေးဦးက တုန်ရီသောအသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ မိန်းကလေးက "ငါ့ရဲ့ ဘဝကို ပြန်လိုချင်တယ်... ငါ့ကို သတ်ခဲ့တဲ့သူတွေ သေသွားပေမယ့် ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ကတော့ မလွတ်မြောက်သေးဘူး။ နင်က ငါ့ကို ကူညီနိုင်တဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသူပဲ" ဟု ဆိုသည်။ 

နွေးဦးသည် ကြောက်စိတ်ကို ဘေးဖယ်ကာ ထိုမိန်းကလေး၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုမျက်လုံးများထဲတွင် နာကျင်မှုထက် ပိုသော အထီးကျန်မှုကို သူမ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ "ကျွန်မ ဘာလုပ်ပေးရမလဲ" ဟု နွေးဦးက မေးလိုက်သောအခါ မိန်းကလေးက "ငါ့ရဲ့ မိခင်ဆီကို သွားပေးပါ။ ငါ့ရဲ့ သေဆုံးမှုက မတော်တဆ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သူသိပါစေ။ ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ အလောင်းကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် သင်္ဂြိုဟ်ပေးပါ" ဟု တောင်းဆိုသည်။ နွေးဦး ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သောအခါ ထိုမိန်းကလေးသည် တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ဆေးခန်းလေးအတွင်းတွင် ထူးဆန်းသော ငြိမ်းချမ်းမှုတစ်ခု လွှမ်းမိုးသွားသည်။

(မြင်ကွင်း - )

နွေးဦးသည် ထိုမိန်းကလေး၏ တောင်းဆိုချက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့သည်။ သူမသည် မြို့ကို ပြန်သွားပြီး ထိုသူနာပြုမလေး၏ မိခင်ဖြစ်သူ အဘွားအိုကို ရှာဖွေကာ အမှန်တရားကို ပြောပြခဲ့သည်။ ထို့နောက် အစိုးရ၏ ခွင့်ပြုချက်ဖြင့် သူမ၏ အရိုးစုကို ကောင်းမွန်စွာ သင်္ဂြိုဟ်ပေးခဲ့သည်။ ထိုနေ့က ကောင်းကင်ကြီးမှာ ကြည်လင်နေပြီး နေရောင်ခြည် နုနုလေးများက မြေစာပုံပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်။ 

နွေးဦးသည် သင်္ဂြိုဟ်ရာနေရာမှ အပြန်တွင် ဆေးရုံဟောင်းကြီးဘက်သို့ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ ဆေးရုံကြီးမှာ ယခုတော့ ပိတ်ထားပြီ ဖြစ်ပြီး ခြောက်ကပ်နေသည်။ သူမသည် သူမ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ချိတ်ထားသော သူနာပြု ရင်ထိုးလေးကို အသာအယာ ကိုင်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ ဘဝတွင် ကြောက်မက်ဖွယ် အဖြစ်ဆိုးတစ်ခုနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော်လည်း ထိုအရာက သူမကို ပိုမို ခိုင်မာစေခဲ့သည်။ သူနာပြုဆိုသည်မှာ အသက်ကို ကယ်ရရုံသာမက နာကျင်နေသော ဝိညာဉ်များကိုပါ နှစ်သိမ့်ပေးရသူ ဖြစ်ကြောင်း သူမ နားလည်သွားခဲ့သည်။ နွေးဦးသည် လှည့်ပြန်လာရင်း ပြုံးလိုက်မိသည်။ သူမ၏ နောက်ကျောတွင်တော့ အဖြူရောင် လိပ်ပြာလေးတစ်ကောင်က လေထဲတွင် လှပစွာ ပျံဝဲရင်း ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။ အမှောင်ထုသည် ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ၊ လင်းလက်သော မနက်ဖြန်က သူမကို စောင့်ကြိုနေလေသည်။