အိမ်ထောင်ရေးရဲ့ သားကောင်

 အိမ်ထောင်ရေးရဲ့ သားကောင်

ပြတင်းပေါက်မှန်ပြင်ပေါ်သို့ မိုးစက်အချို့က တတောက်တောက်နှင့် ခုန်ဆင်းနေကြသည်။ အပြင်ဘက်တွင် မှောင်ရီပျိုးစပြုနေပြီဖြစ်သော်လည်း 

အိမ်ကြီးတစ်အိမ်လုံးက တိတ်ဆိတ်လွန်းလှသည်။ နံရံကပ်နာရီ၏ စက္ကန့်တံရွေ့လျားသံသည်ပင် သူမ၏ နားထဲတွင် စူးစူးရှရှ မြည်ဟီးနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ဤအိမ်ကြီးကို ထက်မြတ်နှင့် သူမ အတူတူရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်မှာ လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်က ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က ဤအိမ်သည် နွေးထွေးမှု၊ ရယ်မောသံများနှင့် ပြည့်နှက်နေမည်ဟု သူမ ယုံကြည်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယနေ့တွင်မူ ဤအိမ်သည် နံရံလေးဖက်ဖြင့် ကာရံထားသော လှပသည့် ထောင်ချောက်တစ်ခုမျှသာ။

မိုးစက်သည် သူမ၏ ဘဝကို ပြန်လည်သုံးသပ်နေမိသည်။ တက္ကသိုလ်တက်စဉ်က သူမသည် တက်ကြွဖျတ်လတ်သော၊ အနာဂတ် ရည်မှန်းချက်များစွာရှိသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူမ၏ စာပေလက်ရာများက မဂ္ဂဇင်းစာမျက်နှာများပေါ်တွင် နေရာယူခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ထက်မြတ်နှင့် လက်ထပ်ပြီးနောက်တွင် အရာအားလုံးက ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ထက်မြတ်က သူမကို အိမ်မှာပဲ အေးအေးဆေးဆေး နေစေချင်သည်။ မိန်းမသားဆိုသည်မှာ အိမ်ထောင်ရှင်မကောင်းတစ်ယောက်အဖြစ်သာ ရှိနေသင့်သည်ဟု သူက ယူဆသည်။

အိမ်ပြင်မှ ကားဟွန်းသံက သူမ၏ အတွေးများကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။ ထက်မြတ် ပြန်လာပြီ။ မိုးစက် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာချရင်း မီးခလုတ်ကို သွားဖွင့်လိုက်သည်။ 

တံခါးပွင့်လာပြီး ထက်မြတ် ဝင်လာသည်။ သူက ဝတ်စုံပြည့်ဖြင့် ခန့်ညားနေဆဲ။ သို့သော် သူ့မျက်နှာတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုထက် ပိုသော စိမ်းကားမှုအေးစက်စက်ကို မိုးစက် မြင်နေရသည်။ သူက မိုးစက်ကို တစ်ချက်မျှ ကြည့်ရုံသာကြည့်ပြီး ဆိုဖာပေါ်သို့ လွယ်အိတ်ကို ပစ်တင်လိုက်သည်။

မိုးစက်က အနားသို့ တိုးသွားပြီး သူ၏ အပေါ်အင်္ကျီကို ကူချွတ်ပေးရန် ပြင်လိုက်သည်။

ပင်ပန်းနေပြီလား ထက်မြတ်။ ရေချိုးမလား၊ ထမင်းအရင်စားမလား။

မိုးစက်၏ အသံက တိုးညှင်းလွန်းလှသည်။

ထက်မြတ်က သူမ၏ လက်ကို အသာဖယ်ထုတ်ရင်း ခပ်ပြတ်ပြတ်ပင် ပြောလိုက်သည်။

နေပါစေ မိုးစက်။ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် လုပ်လိုက်မယ်။ မင်းက အိမ်မှာတစ်နေကုန် အားနေတာပဲ၊ ငါ့ကို လာပြီး အလုပ်ရှုပ်မခံပါနဲ့။

ထိုစကားလုံးများက မိုးစက်၏ ရင်ဘတ်ကို ချွန်ထက်သော အပ်တစ်ချောင်းဖြင့် ထိုးစိုက်လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ အိမ်မှာတစ်နေကုန် အားနေတာပဲ ဆိုသည့် စကားက သူမ လုပ်ဆောင်သမျှ အိမ်မှုကိစ္စများ၊ သူမ ပေးဆပ်ခဲ့ရသော အချိန်များကို ဖျောက်ပစ်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။ သူမသည် ဤအိမ်၏ အစိတ်

ထမင်းစားပွဲပေါ်တွင် ဟင်းပွဲများက လှပစွာ ခင်းကျင်းထားသည်။ မိုးစက်သည် သူအကြိုက်ဆုံး ငါးသလဲထိုးဆီပြန်နှင့် ကန်စွန်းရွက်ကြော်ကို အချိန်ယူချက်ပြုတ်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် လေထုက လေးလံလွန်းလှသဖြင့် အစာအာဟာရ၏ အနံ့အသက်များကပင် ပျောက်ကွယ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

ထက်မြတ်က ဖုန်းကို ကြည့်ရင်း ထမင်းကို စက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ စားနေသည်။ မိုးစက်ကမူ သူ၏ မျက်နှာရိပ်မျက်နှာကဲကို အမြဲစောင့်ကြည့်နေရသူပီပီ စကားစရန် ကြိုးစားကြည့်သည်။

ဒီနေ့ အန်တီ့ဆီ ဖုန်းဆက်သေးလား။ အန်တီ နေမကောင်းဘူးဆိုလို့။

ထက်မြတ်က ဖုန်းမှ မျက်လုံးမခွာဘဲ ဖြေသည်။

ဆက်ပြီးပြီ။ မင်းကော ဘာလုပ်နေလဲ။ စာအုပ်တွေပဲ ဖတ်နေတုန်းလား။

သူ့အသံတွင် လှောင်ပြောင်ရိပ် အနည်းငယ် ပါနေသည်။ မိုးစက်က ငြိမ်သက်သွားသည်။ သူမ စာဖတ်ခြင်းကို သူက အချိန်ဖြုန်းခြင်းဟုသာ မြင်သည်။ သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ကုစားပေးသည့် တစ်ခုတည်းသော အရာကိုပင် သူက တန်ဖိုးမထားချေ။

မိုးစက်က ဇွန်းကို အသာချလိုက်ပြီး သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ထက်မြတ်... ငါတို့ စကားပြောဖို့ လိုမယ်ထင်တယ်။ ငါတို့ အိမ်ထောင်ရေးက အခုတလော ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ငါ့ကို မင်း မမြင်တော့သလိုပဲ။

ထက်မြတ်က ထမင်းစားခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး ခေါင်းမော့လာသည်။ သူ့မျက်လုံးများက အေးစက်လှသည်။

ဘာဖြစ်နေတာလဲ ဟုတ်လား။ ငါက မင်းအတွက် ငွေရှာပေးနေတယ်။ မင်း လိုချင်တာ အကုန်ဝယ်ပေးထားတယ်။ အိမ်မှာ အလုပ်သမား ရှိတယ်။ မင်း ဘာကို ထပ်ပြီး တောင်းဆိုချင်နေတာလဲ။ အလုပ်တွေနဲ့ ပင်ပန်းလာတဲ့ ငါ့ကို ဒီလို အကြောင်းမရှိတဲ့ စကားတွေနဲ့ ထပ်ပြီး စိတ်မရှုပ်စေချင်ဘူး။

မိုးစက် ရင်ထဲမှာ ဟက်တက်ကွဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ လိုချင်သည်မှာ ငွေမဟုတ်၊ အသုံးအဆောင်များ မဟုတ်။ သူမ လိုချင်သည်မှာ နွေးထွေးမှု၊ နားလည်မှုနှင့် လူတစ်ယောက်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခံရမှုသာ ဖြစ်သည်။

ငါက မင်းရဲ့ အိမ်အကူ မဟုတ်ဘူး ထက်မြတ်။ ငါက မင်းရဲ့ ဇနီးပါ။ ငါ့မှာလည်း ခံစားချက် ရှိတယ်၊ ငါ့မှာလည်း အိပ်မက်တွေ ရှိခဲ့ဖူးတယ်။ မင်းက အဲဒါတွေကို သတ်ပစ်နေတာ။

ထက်မြတ်က လှောင်ရယ် ရယ်လိုက်သည်။

အိပ်မက်? မင်းရဲ့ အိပ်မက်က စာရေးဆရာမ ဖြစ်ဖို့လား။ စာရေးပြီး ပိုက်ဆံဘယ်လောက် ရမှာမို့လို့လဲ။ မင်းက အိမ်ထောင်ရေးရဲ့ တာဝန်ကို နားမလည်သေးဘူးပဲ။ ငါ့ရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေနောက်ကွယ်မှာ မင်းက ငြိမ်ငြိမ်လေး ရှိနေပေးဖို့ပဲ လိုတာ။

သူ ထိုင်ခုံကို ဆောင့်တွန်းကာ ထထွက်သွားသည်။ မိုးစက်သည် ကျန်ရစ်ခဲ့သော ထမင်းပွဲကို ကြည့်ရင်း မျက်ရည်များ တားမရအောင် ကျလာသည်။ သူမ ချက်ပြုတ်ထားသော ဟင်းများက အေးစက်သွားပြီ။ သူမ၏ နှလုံးသားကဲ့သို့ပင်။

ညဉ့်နက်သော်လည်း မိုးစက် အိပ်မပျော်နိုင်သေးချေ။ ဘေးနားတွင် အိပ်ပျော်နေသော ထက်မြတ်ကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ ရင်ထဲတွင် မွန်းကြပ်နေသည်။ သူသည် သူမနှင့် အနီးဆုံးလူ ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ အဝေးဆုံး လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

သူမသည် အိပ်ရာမှ အသာထကာ စာကြည့်ခန်းထဲသို့ ဝင်ခဲ့သည်။ ထို

ဓာတ်ပုံတစ်ပုံတွင် သူမသည် ပြုံးရွှင်နေသည်။ ထိုစဉ်က သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် တောက်ပသော အလင်းရောင်များ ရှိသည်။ ယခု မှန်ထဲတွင် မြင်နေရသော မိန်းကလေးနှင့် လုံးဝ မတူတော့ချေ။ မှန်ထဲမှ မိန်းကလေးသည် မျက်တွင်းညိုကာ အသက်မဲ့နေသော အရုပ်တစ်ရုပ်နှင့် တူလှသည်။

သူမသည် စာမျက်နှာဟောင်းတစ်ခုကို လှန်လိုက်သည်။ ထိုစာမျက်နှာပေါ်တွင် ထက်မြတ် ပေးခဲ့ဖူးသော ပထမဆုံးသော စာလေးရှိသည်။ "မင်းရဲ့ အောင်မြင်မှုတိုင်းမှာ ငါက မင်းရဲ့ အရိပ်တစ်ခုလို အမြဲရှိနေပေးမယ်" တဲ့။

ထိုကတိက အခုတော့ ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ။ သူက အရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ရှိနေပေးခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ သူမကို သူ၏ အရိပ်အောက်တွင် ဖိနှိပ်ထားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ အိမ်ထောင်ရေး ဆိုသည်မှာ တစ်ဦးကို တစ်ဦး ပံ့ပိုးပေးခြင်းဟု သူမ ထင်ခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ သူမသည် သူ၏ အတ္တများကို ကျွေးမွေးနေရသော သားကောင်တစ်ဦး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူမသည် ကလောင်တံကို ကိုင်လိုက်သည်။ လက်ချောင်းများက တုန်ရီနေသည်။ စာမရေးဖြစ်သည်မှာ နှစ်နှင့်ချီနေပြီ။ သို့သော် ယနေ့ညတွင်မူ သူမ၏ နာကျင်မှုများကို စက္ကူပေါ်သို့ ချရေးချင်စိတ်က ထိန်းမရအောင် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

"ကျွန်မဟာ လှပတဲ့ အိမ်ကြီးထဲမှာ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ ဝိညာဉ်တစ်ခုပါ။ ကျွန်မရဲ့ အသံကို ဘယ်သူမှ မကြားရဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ငိုရှိုက်သံတွေကို မိုးစက်တွေကပဲ ဖုံးကွယ်ပေးထားတယ်..."

ရေးရင်းနှင့် မျက်ရည်တစ်စက်က စက္ကူပေါ်သို့ ကျသွားပြီး မှင်များကို ပျံ့နှံ့သွားစေသည်။ ဤသည်မှာ သူမ၏ ဘဝပင် ဖြစ်သည်။ အပြင်ပန်းတွင် လှပနေသော်လည်း အတွင်းထဲတွင်မူ အရောင်များ ပျံ့နှံ့ကာ ပျက်စီးနေပြီ ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် ထက်မြတ်သည် မနေ့ညက ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ ပုံမှန်အတိုင်းပင် ရှိနေသည်။ သူက ကော်ဖီသောက်ရင်း သတင်းစာဖတ်နေသည်။

မိုးစက်၊ ဒီနေ့ ညနေ ကုမ္ပဏီက ဧည့်ခံပွဲတစ်ခုရှိတယ်။ မင်း လိုက်ခဲ့ရမယ်။ အဝတ်အစား ကောင်းကောင်းဝတ်ခဲ့။ ငါ့ရဲ့ ပါတနာတွေလည်း ပါမှာမို့လို့ မင်းက ပွဲလယ်တင့်အောင် နေရမယ်။

သူ့စကားသည် ဖိတ်ခေါ်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ အမိန့်ပေးခြင်း ဖြစ်သည်။ မိုးစက်က ငြိမ်သက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမသည် သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာအတွက် ပြသရမည့် အသုံးအဆောင်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ကြောင်း သူမ ကောင်းကောင်း သိသည်။

ညနေပိုင်းတွင် မိုးစက်သည် ခရမ်းရင့်ရောင် ပိုးအင်္ကျီလေးကို ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။ မှန်ထဲတွင် ကြည့်ရင်း သူမကိုယ်သူမ ပြန်မမှတ်မိချေ။ မိတ်ကပ်များအောက်တွင် သူမ၏ ပင်ပန်းမှုများကို ဖုံးကွယ်ထားရသည်။

ပွဲသို့ ရောက်သောအခါ ထက်မြတ်က သူမ၏ ခါးကို ဖက်ကာ လူအများရှေ့တွင် ချစ်ခင်ပြနေသည်။ လူအများက "မင်းတို့ အိမ်ထောင်ရေးက အရမ်းအားကျဖို့ ကောင်းတာပဲ" ဟု ပြောကြသည်။ မိုးစက်ကတော့ အတုအယောင် အပြုံးများကိုသာ ပြန်လည် ပေးကမ်းနေရသည်။

ထိုစဉ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ထက်မြတ်အနားသို့ တိုးလာသည်။ သူမက လှပပြီး ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိပုံရသည်။

အိုး... ထက်မြတ်။ ဒီနေ့လည်း ကြည့်ကောင်းနေတုန်းပဲနော်။ ဒါက ရှင့်ဇနီးလား။

သူမ၏ အကြည့်က မိုးစက်ကို အကဲခတ်သလို ကြည့်နေသည်။ ထက်မြတ်က သူမကို မိတ်ဆက်ပေးသည်။ ထိုမိန်းကလေးသည် ထက်မြတ်၏ ကုမ္ပဏီမှ အရေးကြီးသော ဖောက်သည်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိရသည်။ သို့သော် သူတို့နှစ်ယောက်ကြားရှိ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်မှုက ပုံမှန်ထက် ပိုနေသည်ကို မိုးစက် သတိပြုမိလိုက်သည်။

မိုးစက်သည် ရင်ထဲတွင် တင်းကျပ်လာသည်။ သူမ၏ ဗီဇက တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီဟု ပြောနေသည်။ ပွဲတစ်လျှောက်လုံးတွင် ထက်မြတ်သည် ထိုအမျိုးသမီးနှင့်သာ စကားပြောနေပြီး မိုးစက်ကိုမူ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ပစ်ထားခဲ့သည်။

အိမ်ပြန်လမ်းတွင် ကားထဲ၌ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ မိုးစက်က စကားစလိုက်သည်။

ဟို အမျိုးသမီးက ဘယ်သူလဲ ထက်မြတ်။

ထက်မြတ်က စိတ်မရှည်သလို မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ပြောပြီးပြီလေ။ ဖောက်သည်ပါဆို။ မင်းက ဘာဖြစ်ချင်နေတာလဲ။ သဝန်တိုနေတာလား။ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ မစဉ်းစားစမ်းနဲ့။

သူ့အသံက ပြတ်သားလွန်းသဖြင့် မိုးစက် ထပ်မမေးရဲတော့ချေ။ သို့သော် သူမ၏ ရင်ထဲတွင် သံသယဆိုသည့် အဆိပ်ပင်က အမြစ်တွယ်စပြုလာပြီ။ သူမသည် အိမ်ထောင်ရေး၏ သားကောင်ဖြစ်ရုံတင်မက၊ ယခုမူ လှည့်စားမှု၏ သားကောင်ပါ ဖြစ်တော့မည်လား။

ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ထက်မြတ် အလုပ်သွားစဉ် မိုးစက်သည် အိမ်ကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်နေမိသည်။ ထိုစဉ် ထက်မြတ်၏ အလုပ်ခန်းထဲမှ စားပွဲပေါ်တွင် သူ မေ့ကျန်ခဲ့သော ဖုန်းအဟောင်းလေး တစ်လုံးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ပုံမှန်ဆိုလျှင် မိုးစက်သည် သူ၏ ပစ္စည်းများကို ခွင့်မပြုဘဲ မကိုင်တတ်ချေ။ သို့သော် ယနေ့တွင်မူ တစ်စုံတစ်ခုက သူမကို တွန်းအားပေးနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သူမ ဖုန်းကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။

ဖုန်းထဲတွင် မက်ဆေ့ခ်ျအချို့ ရှိနေသည်။ ထိုမက်ဆေ့ခ်ျများသည် ဟိုတစ်နေ့က ပွဲတွင်တွေ့ခဲ့သော အမျိုးသမီးဆီမှ ဖြစ်သည်။

"ဒီနေ့ ညနေ အရင်နေရာမှာပဲ တွေ့မယ်လေ။ ရှင်နဲ့ စကားပြောရတာ ကျွန်မအတွက် အရမ်းတန်ဖိုးရှိတယ် ထက်မြတ်။"

မိုးစက်၏ လက်များ တုန်ယင်လာသည်။ မျက်လုံးထဲတွင် အရာအားလုံး ဝေဝါးသွားသည်။ သူမ ယုံကြည်ခဲ့သော၊ သူမ ဘဝကို ပုံအပ်ခဲ့သော လူတစ်ယောက်က သူမနောက်ကွယ်တွင် ဤကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်နေသည်လား။

သူမသည် ဖုန်းကို ပြန်ချထားလိုက်ပြီး အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။ ရင်ထဲတွင် နာကျင်မှုထက် ပိုသော ဒေါသက ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ သူမသည် ဤအိမ်တွင် အကျဉ်းသားတစ်ယောက်လို နေထိုင်ပေးခဲ့သည်မှာ သူ၏ ဖောက်ပြန်မှုများကို ခွင့်ပြုရန် မဟုတ်ချေ။

မိုးစက်သည် မိမိကိုယ်မိမိ ပြန်လည်ဆန်းစစ်လိုက်သည်။ သူမသည် အားနည်းသော သားကောင်တစ်ဦးအဖြစ် ဆက်လက် နေထိုင်သွားမည်လား၊ သို့မဟုတ် မိမိ၏ တန်ဖိုးကို ပြန်လည် ရှာဖွေမည်လား။

သူမသည် စာကြည့်ခန်းသို့ သွားကာ စာအုပ်စင်ပေါ်မှ သူမ၏ စာမူအဟောင်းများကို ထုတ်လိုက်သည်။ သူမသည် စာရေးခြင်းကို ပြန်စရမည်။ သူမ၏ အသံကို ကမ္ဘာက ကြားအောင် လုပ်ရမည်။ အိမ်ထောင်ရေး၏ သားကောင်အဖြစ်မှ ရုန်းထွက်ရန်အတွက် ပထမဆုံးခြေလှမ်းမှာ မိမိကိုယ်မိမိ ပြန်လည် တည်ဆောက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

မိုးစက်သည် သူမ၏ စာမူများကို ပြန်လည် ပြင်ဆင်ရေးသားလာသည်။ ညစဉ်ညတိုင်း ထက်မြတ် အိပ်ပျော်နေချိန်တွင် သူမသည် စာပွဲရှေ့၌ ထိုင်ကာ သူမ၏ ခံစားချက်များကို စာလုံးများအဖြစ် ပြောင်းလဲနေသည်။

သူမသည် အွန်လိုင်း စာပေစာမျက်နှာတစ်ခုတွင် ကလောင်အမည်တစ်ခုဖြင့် စတင် ရေးသားခဲ့သည်။ သူမ၏ ဇာတ်လမ်းသည် အိမ်ထောင်ရှင်မတစ်ဦး၏ ဖိနှိပ်ခံရမှုနှင့် ရုန်းကန်မှုများအကြောင်း ဖြစ်သဖြင့် စာဖတ်သူများကြားတွင် အလျင်အမြတ် ရေပန်းစားလာသည်။

ထက်မြတ်ကတော့ ဘာမှ မသိသေးချေ။ သူက သူမကို အရင်လိုပင် အသုံးမဝင်သော မိန်းမတစ်ယောက်ဟုသာ ထင်မှတ်နေဆဲ။

တစ်နေ့တွင် မိုးစက်သည် မြို့ထဲသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ဝေးကွာနေခဲ့သော သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ "နန္ဒာ" နှင့် တွေ့ဆုံရန် ဖြစ်သည်။ နန္ဒာသည် ယခုအခါ အောင်မြင်သော စာအုပ်ထုတ်ဝေသူတစ်ဦး ဖြစ်နေပြီ။

မိုးစက်... နင် အရမ်းပိန်သွားတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ နင့်မျက်လုံးထဲမှာ အရင်ကလို တောက်ပမှုလေးတွေ ပြန်တွေ့နေရပြီ။

နန္ဒာက ပြုံးရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ မိုးစက်က သူမ၏ အကြောင်းများကို ရင်ဖွင့်ပြလိုက်သည်။ နန္ဒာက စာမူများကို ကြည့်ပြီး အံ့သြသွားသည်။

မိုးစက်... ဒါတွေက အရမ်းကောင်းတာပဲ။ နင် ဒါကို စာအုပ်အဖြစ် ထုတ်သင့်တယ်။ နင်ဟာ သားကောင် မဟုတ်ဘူး၊ နင်ဟာ အနုပညာရှင်တစ်ယောက်ပဲ။

ထိုစကားက မိုးစက်အတွက် ခွန်အားသစ်များ ဖြစ်စေခဲ့သည်။ သူမသည် အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ထက်မြတ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူက သူမကို လျစ်လျူရှုနေဆဲ။ သို့သော် ယခုမူ မိုးစက်၏ ရင်ထဲတွင် နာကျင်မှု မရှိတော့ချေ။ အစားထိုးလိုက်သည်မှာ လွတ်လပ်မှု၏ အရသာပင် ဖြစ်သည်။

စာအုပ်ထုတ်ဝေရန် ပြင်ဆင်မှုများ ပြီးစီးသွားသောအခါ မိုးစက်သည် ထက်မြတ်ကို အမှန်အတိုင်း ပြောရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ထက်မြတ်... ငါ စာအုပ်တစ်အုပ် ထုတ်တော့မယ်။

ထက်မြတ်က ကော်ဖီသောက်နေရာမှ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

စာအုပ်? မင်းက စာရေးဆရာမ ဖြစ်ချင်နေတုန်းပဲလား။ ငါ ပြောပြီးပြီလေ၊ အိမ်မှာ ငြိမ်ငြိမ်နေပါဆိုတာ။ ငါ့မျက်နှာကိုလည်း ထောက်ဦး။

မိုးစက်က မတုန်မလှုပ်ဘဲ သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

မင်းရဲ့ မျက်နှာထက် ငါ့ရဲ့ တန်ဖိုးက ပိုအရေးကြီးတယ်။ ငါဟာ မင်းရဲ့ ပရိဘောဂ မဟုတ်ဘူး ထက်မြတ်။ ငါ့မှာလည်း ကိုယ်ပိုင်ဘဝ ရှိတယ်။ ပြီးတော့... မင်းရဲ့ ဖုန်းထဲက မက်ဆေ့ခ်ျတွေကိုလည်း ငါ မြင်ပြီးပြီ။

ထက်မြတ်၏ မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။ သူက ခဏတာ ဆွံ့အသွားပြီးမှ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

မင်းက ငါ့ဖုန်းကို ခိုးကြည့်တယ်ပေါ့လေ။ အဲဒါက ဘာမှမဟုတ်ဘူး။ အလုပ်ကိစ္စပဲ။ မင်းလို ဘာမှမသိတဲ့ မိန်းမက ငါ့ကို လာပြီး ဝေဖန်စရာ မလိုဘူး။

ငါက ဘာမှမသိတာ မဟုတ်ဘူး၊ အားလုံးကို သိသိကြီးနဲ့ သည်းခံပေးခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ငါ မသည်းခံနိုင်တော့ဘူး။

မိုးစက်၏ အသံက တည်ငြိမ်လွန်းသဖြင့် ထက်မြတ်ပင် အံ့သြသွားသည်။ သူမသည် အရင်ကလို ငိုယိုနေသော မိန်းကလေး မဟုတ်တော့ချေ။

မိုးစက်၏ စာအုပ် "အိမ်ထောင်ရေးရဲ့ သားကောင်" ထွက်လာသောအခါ လူမှုကွန်ရက်ပေါ်တွင် ဟိုးလေးတကျော် ဖြစ်သွားသည်။ အမျိုးသမီးများစွာက သူမ၏ စာသားများတွင် ၎င်းတို့၏ ဘဝကို မြင်တွေ့ကြရသည်။

ထက်မြတ်သည်လည်း ထိုသတင်းကို သိသွားသည်။ သူသည် အရှက်ရ ဒေါသထွက်ကာ အိမ်သို့ ပြန်လာသည်။

မိုးစက်! မင်း ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ။ ငါ့အကြောင်းတွေကို စာအုပ်ထဲမှာ ရေးထားတာလား။ ငါ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာတွေ အကုန်ပျက်ကုန်ပြီ။ အခုချက်ချင်း အဲဒီစာအုပ်တွေကို ရုပ်သိမ်းလိုက်။

မိုးစက်က သူမ၏ အထုပ်အပိုးများကို ပြင်ဆင်ပြီး ဖြစ်သည်။ သူမက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

ဒါက မင်းရဲ့ အကြောင်းတင် မဟုတ်ဘူး ထက်မြတ်။ ဒါက ငါ့လို ခံစားနေရတဲ့ အမျိုးသမီးတွေ အားလုံးရဲ့ အကြောင်းပဲ။ မင်းရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာက ငါ့ရဲ့ လွတ်လပ်မှုလောက် အရေးမကြီးဘူး။

သူမသည် သူမ၏ လက်သူကြွယ်မှ လက်စွပ်ကို ချွတ်လိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။

ဒီလက်စွပ်က ငါ့ကို ချည်နှောင်ထားတာ ကြာပြီ။ အခုတော့ မင်းကို ပြန်ပေးခဲ့မယ်။ ငါတို့ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးက အစကတည်းက မှားခဲ့တာ။ မင်းက ငါ့ကို ချစ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ မင်းရဲ့ အောင်မြင်မှုအတွက် နောက်ခံကားချပ်တစ်ခုအဖြစ်ပဲ လိုချင်ခဲ့တာ။

မိုးစက်သည် အိမ်တံခါးကို ဖွင့်ကာ ထွက်လာခဲ့သည်။ နောက်ကွယ်မှ ထက်မြတ်၏ အော်ဟစ်ဆဲဆိုသံများကို သူမ မကြားချင်တော့ချေ။

အပြင်ဘက်တွင် မိုးစဲသွားပြီ။ လေထုက လတ်ဆတ်နေသည်။ မိုးစက်သည် လမ်းမပေါ်တွင် လျှောက်လှမ်းရင်း ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။ သူမသည် ယခုမှပင် အသက်ရှူရသည်မှာ ဝနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

မိုးစက်သည် နန္ဒာ၏ အကူအညီဖြင့် တိုက်ခန်းလေးတစ်ခန်း ငှားလိုက်သည်။ ထိုနေရာသည် သေးငယ်သော်လည်း သူမအတွက်တော့ နန်းတော်တစ်ခုထက်ပင် ပို၍ နွေးထွေးသည်။

သူမသည် စာရေးခြင်းကို အားသွန်ခွန်စိုက် လုပ်ဆောင်သည်။ သူမ၏ ဒုတိယမြောက် စာအုပ်အတွက် ပြင်ဆင်နေသည်။ ယခုမူ သူမသည် အခြားသူ၏ အကြိုက်ကို လိုက်နေရသော မိန်းမတစ်ဦး မဟုတ်တော့ဘဲ၊ မိမိ၏ ဘဝကို မိမိ စိတ်ကြိုက် ပုံဖော်နေသူ ဖြစ်သည်။

ထက်မြတ်က သူမကို အကြိမ်ကြိမ် ဖုန်းဆက်ကာ ပြန်လာရန် တောင်းပန်ခဲ့ဖူးသည်။ သူ၏ ဘဝသည် သူမ မရှိသည့်နောက်တွင် အဆင်မပြေဖြစ်နေပုံရသည်။ သို့သော် မိုးစက်က ပြတ်သားစွာ ငြင်းဆိုခဲ့သည်။

နောင်တဆိုတာ လူတိုင်းအတွက် ရှိစမြဲပါ ထက်မြတ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ နောင်တက မင်းနဲ့ လက်ထပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ မင်းအတွက်နဲ့ ငါ့ကိုယ်ငါ ပစ်ပယ်ခဲ့တာပဲ။ အခုတော့ ငါ့ကိုယ်ငါ ပြန်ရှာတွေ့ပြီ။

မိုးစက်သည် ပြတင်းပေါက်မှ နေရောင်ခြည်ကို ကြည့်ရင်း ပြုံးလိုက်သည်။ သူမ၏ ဘဝသည် ယခုမှ စတင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

မိုးစက်သည် စာပေဟောပြောပွဲတစ်ခုတွင် ဖိတ်ကြားခံရသည်။ သူမ စင်ပေါ်သို့ တက်လာသောအခါ ပရိသတ်များက လက်ခုပ်တီးကာ ကြိုဆိုကြသည်။

သူမသည် သူမ၏ အတွေ့အကြုံများကို ဝေမျှသည်။

"အိမ်ထောင်ရေးဆိုတာ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ပိုင်ဆိုင်ဖို့ မဟုတ်ပါဘူး။ တစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဖိုးကို တစ်ယောက်က မြှင့်တင်ပေးဖို့ပါ။ သင်ဟာ အိမ်ထောင်ရေးမှာ ပျောက်ဆုံးနေတယ်လို့ ခံစားရရင်၊ သင့်ကိုယ်သင် ပြန်ရှာဖွေဖို့ မကြောက်ပါနဲ့။ သားကောင်အဖြစ် နေထိုင်ခြင်းထက်၊ လွတ်လပ်တဲ့ ငှက်တစ်ကောင်အဖြစ် ပျံသန်းခြင်းက ပိုပြီး လှပပါတယ်။"

ပရိသတ်ထဲတွင် မျက်ရည်ဝဲနေသော အမျိုးသမီးများကို မြင်ရသောအခါ မိုးစက်၏ ရင်ထဲတွင် ကြည်နူးမှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။ သူမ၏ နာကျင်မှုများက အခြားသူများအတွက် ခွန်အား ဖြစ်စေခဲ့ပြီ။

တစ်နှစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် မိုးစက်သည် ထက်မြတ်နှင့် ကွာရှင်းစာချုပ် လက်မှတ်ထိုးရန် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ ထက်မြတ်သည် အရင်ကထက် အိုမင်းသွားပုံရသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် မာန်မာနများ မရှိတော့ဘဲ အထီးကျန်မှုများသာ မြင်နေရသည်။

မိုးစက်... ငါ မှားခဲ့မှန်း သိပါတယ်။ ငါ မင်းကို တန်ဖိုးမထားခဲ့ဘူး။

မိုးစက်က ပြုံးရွှင်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ထက်မြတ်။ မင်းရဲ့ အမှားတွေက ငါ့ကို ပိုပြီး သန်မာစေခဲ့တာပါ။ ငါ မင်းကို ခွင့်လွှတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ကတော့ အတူတူ ရှိလို့ မရတော့ဘူး။

သူမသည် စာချုပ်ပေါ်တွင် လက်မှတ်ထိုးလိုက်သည်။ ထိုလက်မှတ်သည် သူမ၏ အတိတ်ကို အပြီးတိုင် ပိတ်သိမ်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

မိုးစက်သည် ကမ်းခြေတစ်ခုတွင် ထိုင်နေသည်။ နေထွက်လာသည်ကို သူမ ငေးကြည့်နေမိသည်။ ပင်လယ်လှိုင်းသံများက သူမ၏ စိတ်ကို အေးချမ်းစေသည်။

သူမ၏ လက်ထဲတွင် စာအုပ်အသစ်တစ်အုပ် ရှိနေသည်။ ထိုစာအုပ်၏ နာမည်က "နေရောင်အောက်က ပန်းပွင့်များ"။ ဤစာအုပ်သည် နာကျင်မှုများအကြောင်း မဟုတ်ဘဲ မျှော်လင့်ချက်နှင့် အောင်မြင်မှုများအကြောင်း ဖြစ်သည်။

မိုးစက်သည် သူမ၏ ဘဝကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် သားကောင် မဟုတ်တော့ချေ။ သူမသည် မိမိဘဝ၏ ပဲ့ကိုင်ရှင် ဖြစ်သည်။

လေပြေလေးက သူမ၏ ဆံနွယ်များကို တိုးဝှေ့သွားသည်။ မိုးစက်သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူမသည် လွတ်လပ်ပြီ။ သူမသည် တောက်ပနေပြီ။

အိမ်ထောင်ရေး၏ သားကောင်အဖြစ်မှ ရုန်းထွက်ကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည် တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့သော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ခရီးသည် ဤနေရာတွင် အဆုံးသတ်သော်လည်း၊ သူမ၏ ဘဝသစ်သည်ကား ထာဝရ တောက်ပနေဦးမည်သာ ဖြစ်သည်။