ခန်းစီးနောက်ကွယ်က ပထွေး

 ခန်းစီးနောက်ကွယ်က ပထွေး

ကျွန်မတို့အိမ်ကလေးက အမြဲတမ်း တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေတတ်သည်။ ဧည့်ခန်းထဲက ကတ္တီပါအနီရောင် ခန်းစီးကြီးတွေဟာ ပြင်ပလောကရဲ့ ဆူညံသံတွေကို ပိတ်ဆို့ထားသလို၊ ကျွန်မတို့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကိုလည်း ဖုံးကွယ်ပေးထားသယောင် ရှိသည်။ ကျွန်မ အသက် ဆယ့်ရှစ်နှစ်အရွယ်မှာ ဖေဖေ ဆုံးပါးသွားခဲ့ပြီးနောက်၊ မေမေ့မျက်နှာမှာ အပြုံးတွေ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ရသည်။ မေမေဟာ အားကိုးရာမဲ့နေတဲ့ သစ်ပင်အိုကြီးတစ်ပင်လို နွမ်းလျနေချိန်မှာ "ဦးမင်းခန့်" ဆိုတဲ့ လူတစ်ယောက် ကျွန်မတို့ ဘဝထဲကို ရောက်လာခဲ့သည်။

ဦးမင်းခန့်ဟာ မေမေ့ထက် ငါးနှစ်လောက် ငယ်သော်လည်း အလွန်တည်ငြိမ်ပြီး ခန့်ညားသည့် လူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ သူဟာ ကျွန်မတို့အိမ်ကို ရောက်လာကတည်းက ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ ဖခင်မေတ္တာကို အစားထိုးဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့သည်။ သူက ကျွန်မကို "သမီး" လို့ ခေါ်တဲ့ အသံဟာ နွေးထွေးလွန်းလို့ ကျွန်မရဲ့ သံသယစိတ်တွေဟာ နှင်းပွင့်တွေလို ကြွေကျပျက်ပြယ်ခဲ့ရသည်။ 

"သမီး... စာကျက်တာ အရမ်းမပင်ပန်းစေနဲ့ဦး။ ဒီမှာ ဦး ဦး မုန့်ဝယ်လာတယ်"

သူက ကျွန်မ စာကျက်ခန်းထဲကို လာပြီး မုန့်ဗူးလေး ချပေးတတ်သည်။ ကျွန်မက သူ့ကို အားနာစိတ်နဲ့ ကြည့်မိတိုင်း သူက ခပ်ပြုံးပြုံးပဲ တုံ့ပြန်တတ်သည်။ မေမေကလည်း ဦးမင်းခန့်ကို အစစအရာရာ အားကိုးသည်။ မေမေ ပြန်လည်လန်းဆန်းလာတာကို မြင်ရလို့ ကျွန်မ ဝမ်းသာမိသည်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ တစ်ခါတလေ ဖော်ပြမရတဲ့ အေးစက်စက် ခံစားချက်တစ်ခုတော့ ရှိနေစမြဲ။ ညဘက်တွေမှာ ဧည့်ခန်းထဲက ခန်းစီးအနီကြီးတွေရဲ့ နောက်ကွယ်ကနေ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျွန်မကို စောင့်ကြည့်နေသလိုမျိုး၊ ဒါမှမဟုတ် တစ်စုံတစ်ခုကို တီးတိုးတိုင်ပင်နေသလိုမျိုး အသံတွေကို ခပ်သဲ့သဲ့ ကြားရတတ်သည်။

ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်က လူတွေကို အလွယ်တကူ ယုံကြည်တတ်ခြင်းပင်။ အထူးသဖြင့် ကျွန်မအပေါ် ကောင်းပြနေတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို သံသယဝင်ရမှာထက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်ရတာကို ပိုနှစ်သက်တတ်သည်။ ဦးမင်းခန့်က ကျွန်မရဲ့ ကျောင်းလခတွေ၊ လိုအပ်တာတွေကို တစ်ချက်မလစ်ဟင်းအောင် ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့သည်။ ကျွန်မ စိတ်ကူးထဲမှာ သူဟာ မေမေ့အတွက်ရော၊ ကျွန်မအတွက်ပါ ကောင်းကင်က ပေးလိုက်တဲ့ လက်ဆောင်တစ်ခုလို့တောင် သတ်မှတ်မိခဲ့သည်။ 

ဒါပေမဲ့ အဲဒီနွေးထွေးမှုတွေရဲ့ အောက်မှာ အေးစက်တဲ့ အရိပ်တစ်ခု ပုန်းကွယ်နေတာကို ကျွန်မ အဲဒီအချိန်က မသိခဲ့ပါ။ ခန်းစီးတွေကတော့ လေတိုက်တိုင်း တယိမ်းယိုင်ယိုင်နဲ့ တစ်စုံတစ်ရာကို သတိပေးနေသယောင် ရှိခဲ့သည်။

အချိန်တွေ ကုန်လွန်လာတာနဲ့အမျှ ကျွန်မတို့အိမ်ရဲ့ လေထုက တစ်မျိုး ပြောင်းလဲလာသည်။ ဦးမင်းခန့်ဟာ အရင်လို ကျွန်မအပေါ် ဂရုစိုက်ဆဲ ဖြစ်ပေမဲ့ မေမေနဲ့ သူတို့ကြားမှာ ထူးဆန်းတဲ့ တင်းမာမှုအချို့ကို ကျွန်မ သတိထားမိလာသည်။ မေမေဟာ တစ်ခါတလေ မျက်လုံးတွေ နီရဲနေတတ်ပြီး ဦးမင်းခန့်ကတော့ ဘာမှမဖြစ်သလို ပြုံးနေတတ်သည်။

တစ်ရက်မှာ ကျွန်မ အိမ်ပြန်စောတော့ ဧည့်ခန်းထဲက စကားပြောသံတွေကို ကြားလိုက်ရသည်။ ခန်းစီးနောက်မှာ ဖုံးကွယ်နေတဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ စကားသံတွေက ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်းနဲ့ စိုးရိမ်စိတ်တွေကို နှိုးဆွနေသည်။

"မင်းခန့်... ရှင် ဒါကို မလုပ်သင့်ဘူးလေ။ သမီး သိသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ" 

မေမေ့အသံက တုန်ယင်နေသည်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ဦးမင်းခန့်ရဲ့ အသံကတော့ အေးစက်တည်ငြိမ်နေဆဲ။ 

"မင်း ဘာတွေ စိတ်ပူနေတာလဲ သုဇာ။ အားလုံးက ငါတို့ ရှေ့ရေးအတွက်ပဲ။ သမီးက အခုမှ ကလေးပဲ ရှိသေးတာ။ သူ ဘာမှ နားလည်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ကျွန်မ ခြေဖျားလက်ဖျားတွေ အေးစက်သွားသည်။ သူတို့ ဘာအကြောင်းကို ပြောနေကြတာလဲ။ ကျွန်မကို ဘာတွေ ဖုံးကွယ်ထားတာလဲ။ ကျွန်မ ဖုန်းကို ထုတ်ပြီး မေမေ့ဆီ စာပို့ကြည့်မိသည်။ "မေမေ... သမီး အိမ်ပြန်လာနေပြီ" လို့။ ခန်းစီးနောက်က မေမေ့ဖုန်း တုန်ခါသွားသံကို ကြားရသော်လည်း မေမေ ပြန်စာမပို့ခဲ့ပါ။ "" ဖြစ်သွားပေမဲ့ အကြောင်းပြန်မလာတဲ့ အဲဒီစာတိုလေးက ကျွန်မကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဒီအိမ်မှာ သူစိမ်းတစ်ယောက်လို ခံစားရစေခဲ့သည်။

အဲဒီညကစပြီး ကျွန်မရဲ့ ယုံကြည်မှုတွေ အက်ကြောင်းထလာသည်။ ဦးမင်းခန့်ရဲ့ အပြုံးတွေက အရင်လို မနွေးထွေးတော့ဘဲ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ ဓားသွားတစ်ခုလို ထင်မြင်လာမိသည်။ ကျွန်မရဲ့ အိပ်ခန်းတံခါးကို ညတိုင်း သေချာဂျိတ်ထိုးပြီးမှ အိပ်တတ်လာသည်။ တစ်ခါတလေ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်မှာ ကျွန်မ 

ကျွန်မရဲ့ အတွင်းစိတ်မှာ ပဋိပက္ခတွေ ဖြစ်နေသည်။ တစ်ဖက်က ဦးမင်းခန့်ကို ကျေးဇူးရှင်လို့ မြင်ချင်သေးသလို၊ နောက်တစ်ဖက်ကလည်း သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ကျွန်မ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ လောဘနဲ့ လှည့်ကွက်တွေကို မြင်နေရသည်။ ကျွန်မ ဘာလုပ်သင့်သလဲ။ မေမေ့ကို မေးရင်လည်း မေမေက အမှန်အတိုင်း ပြောမှာ မဟုတ်တာကို ကျွန်မ သိနေသည်။

နောက်ပိုင်းရက်တွေမှာ ဦးမင်းခန့်ဟာ အိမ်မှာ ရှိနေချိန်ထက် အပြင်သွားချိန်တွေ ပိုများလာသည်။ မေမေကတော့ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိန်ချောင်လာပြီး ကျန်းမာရေး ချို့တဲ့လာသည်။ အိမ်ရဲ့ စီးပွားရေး အခြေအနေကလည်း သိသိသာသာ ယိုင်နဲ့လာတာကို ကျွန်မ သတိထားမိသည်။ ဖေဖေ ချန်ထားခဲ့တဲ့ စုငွေတွေ၊ အိမ်ခြံမြေ စာချုပ်တွေ ဘယ်ရောက်ကုန်သလဲဆိုတာ ကျွန်မ မသိရတော့ပါ။ 

ကျွန်မ မေမေ့ကို အကျိုးအကြောင်း မေးမြန်းတဲ့အခါ မေမေက ကျွန်မကို ဖက်ပြီး ငိုရုံသာ ငိုတတ်သည်။ "သမီးလေး... မေမေ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ" လို့ပဲ တဖွဖွ ပြောနေတတ်သည်။ အဲဒီစကားက ကျွန်မကို ပိုပြီး စိတ်မချမ်းသာအောင် လုပ်နေသလိုပါပဲ။ မေမေ ဘာကို ခွင့်လွှတ်ခိုင်းနေတာလဲ။ 

တစ်နေ့ညမှာတော့ ကျွန်မ မအိပ်နိုင်ဘဲ အောက်ထပ်ကို ရေသောက်ဖို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။ ဧည့်ခန်းမီးက မှိန်မှိန်လေး လင်းနေသည်။ ခန်းစီးကြီးတွေရဲ့ ကြားကနေ ဦးမင်းခန့်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူက တစ်စုံတစ်ယောက်နဲ့ ဖုန်းပြောနေတာပါ။ သူ့ရဲ့ အမူအရာက အရင်က ကျွန်မသိတဲ့ တည်ငြိမ်တဲ့ ဦးမင်းခန့် မဟုတ်တော့ဘဲ ဒေါသနဲ့ လောဘတွေ ဖုံးလွှမ်းနေတဲ့ လူတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေသည်။

"အေး... အားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ။ အိမ်စာချုပ်က ငါ့လက်ထဲမှာ။ သုဇာကတော့ မကြာခင် သေတော့မှာပဲ။ အဲဒီကျရင် ဒီအိမ်က ငါ့အပိုင်ပဲ။ ကောင်မလေးကိုတော့ ငါ အဝေးတစ်နေရာကို ပို့ပစ်လိုက်မယ်။ မင်း ဘာမှ စိတ်မပူနဲ့"

ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲမှာ ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျွန်မ အသက်ရှူဖို့တောင် မေ့သွားခဲ့သည်။ ဦးမင်းခန့်က ကျွန်မတို့ကို ကယ်တင်သူ မဟုတ်ဘူး။ သူက ကျွန်မတို့ရဲ့ ဘဝတွေကို ဖျက်ဆီးမယ့် မိစ္ဆာတစ်ယောက်ပဲ။ ကျွန်မ ခြေထောက်တွေ တုန်ယင်နေပြီး လှေကားလက်ရန်းကို တင်းတင်းဆုပ်ထားမိသည်။ 

ကျွန်မ ဘာလုပ်ရမလဲ။ မေမေ့ကို သွားပြောရမလား။ ဒါပေမဲ့ မေမေက သိပြီးသား ဖြစ်နေရင်ရော။ "သမီး သိသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ" ဆိုတဲ့ မေမေ့ရဲ့ အရင်က စကားသံကို ပြန်ကြားယောင်မိသည်။ မေမေဟာ ဒီလူနဲ့ ပေါင်းပြီး ကျွန်မကို သစ္စာဖောက်နေတာလား။ ဒါမှမဟုတ် မေမေကိုယ်တိုင်က ဒီလူရဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုကို ခံနေရတာလား။ 

ကျွန်မ 

နောက်ဆုံးတော့ ပေါက်ကွဲရမယ့် အချိန် ရောက်လာခဲ့သည်။ တစ်ပတ်အကြာမှာ ဦးမင်းခန့်က ကျွန်မကို ဧည့်ခန်းထဲ ခေါ်ပြီး စကားပြောသည်။ သူက ခရီးတစ်ခု သွားဖို့ ပြင်ဆင်ထားပြီးသားပါ။ မေမေကတော့ ကုတင်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေပြီး ကျွန်မကို ကြည့်တဲ့ မျက်လုံးတွေမှာ မျှော်လင့်ချက် တစ်စုံတစ်ရာ မရှိတော့ပါ။

"သမီး... ဦးနဲ့ မေမေ တိုင်ပင်ပြီးပြီ။ သမီး ရှေ့ရေးအတွက် နိုင်ငံခြားမှာ ကျောင်းသွားတက်ဖို့ ဦး စီစဉ်ထားတယ်။ မနက်ဖြန် လေယာဉ်လက်မှတ် ဖြတ်ထားပြီးပြီ" 

ဦးမင်းခန့်က အေးအေးဆေးဆေး ပြောနေသည်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီစကားတွေက ကျွန်မအတွက်တော့ ထောင်ချောက်တစ်ခုလိုပဲ။ 

"ကျွန်မ မသွားဘူး" 

ကျွန်မရဲ့ အသံက ပြတ်သားနေသည်။ ဦးမင်းခန့်ရဲ့ မျက်နှာမှာ အံ့သြသွားတဲ့ အရိပ်အယောင်လေး ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ 

"ဘာလို့လဲ သမီး။ ဒါက သမီးအတွက် အခွင့်အရေးပဲလေ"

"အဲဒါ အခွင့်အရေးလား... ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မကို ဒီကနေ ဖယ်ထုတ်ပစ်ချင်တာလား။ ဦး ပြောနေတဲ့ အိမ်စာချုပ်တွေ၊ မေမေ့ကို သတ်မယ့် အစီအစဉ်တွေ အားလုံး ကျွန်မ သိတယ်" 

ကျွန်မ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။ ကျွန်မရဲ့ ဒေါသနဲ့ နာကျင်မှုတွေက ထိန်းမရတော့ပါ။ ဦးမင်းခန့်ရဲ့ မျက်နှာက ချက်ချင်းဆိုသလို အေးစက်ခက်ထန်သွားသည်။ သူက ခပ်တိုးတိုး ရယ်လိုက်ပြီး ခန်းစီးကြီးတွေကို ဆွဲပိတ်လိုက်သည်။ ဧည့်ခန်းတစ်ခုလုံး မှောင်အတိ ကျသွားသည်။

"သိသွားပြီပေါ့လေ... ကောင်းတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ နင် တစ်ခုတော့ မှားနေတယ် နွေး။ ငါက နင့်အမေကို သတ်ဖို့ မစီစဉ်ပါဘူး။ နင့်အမေကိုယ်တိုင်က ငါ့ကို အကူအညီတောင်းခဲ့တာ"

ကျွန်မ မယုံကြည်နိုင်စွာနဲ့ ကုတင်ပေါ်က မေမေ့ကို ကြည့်မိသည်။ မေမေက ခေါင်းငုံ့ထားပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုနေသည်။ 

"ဘာ... ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ" 

"နင့်အဖေ ဆုံးတုန်းက သူ ချန်ထားခဲ့တာက အကြွေးတွေပဲ။ နင့်အမေက အဲဒီအကြွေးတွေကို မဆပ်နိုင်လို့ ငါ့ဆီကနေ ငွေတွေ ယူခဲ့တာ။ ငါက ဒီအိမ်ကို အပေါင်ခံထားပေးတာ။ နင့်အမေက နင့်ကို ဒီအမှန်တရားတွေ မသိစေချင်လို့ ငါ့ကို 'ပထွေး' အဖြစ် ဟန်ဆောင်ခိုင်းပြီး နင့်ရှေ့မှာ ကောင်းပြခိုင်းနေတာ။ နင့်ကို နိုင်ငံခြား ပို့ဖို့ ဆိုတာကလည်း အကြွေးရှင်တွေလက်ကနေ နင့်ကို လွတ်အောင် ရှောင်ခိုင်းတာပဲ"

ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီး ပြိုလဲသွားခဲ့သည်။ ကျွန်မ မုန်းတီးနေတဲ့ ပထွေးက ဗီလိန် မဟုတ်ဘဲ၊ ကျွန်မ အချစ်ဆုံး မေမေကသာ ကျွန်မကို လိမ်ညာမှုတွေထဲမှာ ပိတ်လှောင်ထားခဲ့တာလား။ ဒါပေမဲ့ က အဲဒီမှာတင် မဆုံးသေးပါ။ 

"ဒါပေမဲ့..." ဦးမင်းခန့်က ကျွန်မဆီကို တဖြည်းဖြည်း တိုးလာသည်။ "နင့်အမေ မသိတာ တစ်ခု ရှိတယ်။ ငါက နင့်အဖေရဲ့ အကြွေးရှင် မဟုတ်ဘူး။ ငါက နင့်အဖေရဲ့ စီးပွားဖက်ကို သတ်ပြီး ပစ္စည်းတွေ လုခဲ့တဲ့လူ။ နင့်အဖေက ငါ့ကြောင့် ထောင်ကျပြီး သေသွားတာ။ နင့်အမေကတော့ အဲဒါကို သိပေမဲ့ ငွေမက်လို့ ငါ့ကို လက်ခံခဲ့တာ။ အခုတော့... နင်တို့ နှစ်ယောက်လုံး ငါ့အတွက် အသုံးမဝင်တော့ဘူး"

ဦးမင်းခန့်က အိတ်ထဲကနေ စာရွက်စာတမ်းအချို့ကို ထုတ်ပြီး ကျွန်မရှေ့မှာ ချလိုက်သည်။ ၎င်းတို့သည် ကျွန်မရဲ့ အမွေဆက်ခံပိုင်ခွင့်ကို စွန့်လွှတ်ကြောင်း လက်မှတ်ထိုးရမည့် စာရွက်များ ဖြစ်သည်။

"လက်မှတ်ထိုးလိုက်။ ဒါဆိုရင် နင်တို့ သားအမိကို အသက်ချမ်းသာပေးမယ်။ မဟုတ်ရင်တော့..." 

သူက ခါးကြားက သေနတ်ကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။ ကျွန်မ မေမေ့ကို ကြည့်လိုက်မိသည်။ မေမေကတော့ ကြောက်ရွံ့လွန်းလို့ စကားတောင် မပြောနိုင်တော့ပါ။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ခံစားနေရတဲ့ နာကျင်မှုက သေနတ်ဒဏ်ရာထက် ပိုပြင်းထန်နေသည်။ ကျွန်မ အားကိုးခဲ့တဲ့၊ ချစ်ခဲ့တဲ့ လူနှစ်ယောက်လုံးက ကျွန်မကို သစ္စာဖောက်ခဲ့ကြသည်။ တစ်ယောက်က လောဘကြောင့်၊ တစ်ယောက်က အတ္တကြောင့်။

ကျွန်မ လက်မှတ်ထိုးပေးလိုက်သည်။ ကျွန်မအတွက် ဒီအိမ်၊ ဒီစည်းစိမ်တွေက အဓိပ္ပာယ် မရှိတော့ပါ။ အရာအားလုံးက လိမ်ညာမှုတွေနဲ့ တည်ဆောက်ထားတဲ့ ရဲတိုက်ကြီးတစ်ခုလို ပြိုကျပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ။ ဦးမင်းခန့်က စာရွက်တွေကို ယူပြီး လှောင်ပြုံးပြုံးကာ အိမ်ထဲကနေ ထွက်သွားခဲ့သည်။ 

မေမေက ကျွန်မ ခြေထောက်ကို ဖက်ပြီး ငိုယိုတောင်းပန်နေသော်လည်း ကျွန်မ မေမေ့ကို ပြန်မထူနိုင်ခဲ့ပါ။ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားက ကျောက်ရုပ်တစ်ခုလို အေးစက်မာကြောသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ ဧည့်ခန်းထဲက ခန်းစီးအနီကြီးတွေကို ကြည့်လိုက်မိသည်။ ဒီခန်းစီးတွေက လိမ်ညာမှုတွေကို ဖုံးကွယ်ပေးထားသလို၊ ကျွန်မတို့ရဲ့ ပျက်စီးခြင်းကိုလည်း သက်သေထွက်နေခဲ့သည်။

အိမ်ပြင်မှာ မိုးတွေ သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသည်။ ကျွန်မ အိမ်ထဲကနေ ထွက်လာခဲ့သည်။ ကျွန်မမှာ ဘာမှ မရှိတော့ပါ။ အိမ်လည်း မရှိ၊ မိသားစုလည်း မရှိ၊ ယုံကြည်ချက်လည်း မရှိတော့ပါ။ လမ်းမပေါ်မှာ လျှောက်လာရင်း ကျွန်မ နောက်ကို ပြန်လှည့်ကြည့်မိသည်။ အိမ်ကလေးက မှောင်မည်းနေပြီး ခန်းစီးတွေကတော့ လေထဲမှာ ယိမ်းခါနေတုန်းပင်။ 

ဘဝမှာ အနီးဆုံးလူက ပေးတဲ့ ဒဏ်ရာက ကုစားလို့ မရနိုင်တဲ့ အမာရွတ်တစ်ခုလို ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ကျွန်မတို့ ယုံကြည်ခဲ့တဲ့ "မေတ္တာ" ဆိုတာဟာ တစ်ခါတလေမှာ အချင်းချင်း ဖျက်ဆီးဖို့ သုံးတဲ့ လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်နေတတ်ကြောင်း ကျွန်မ နာကျင်စွာ သင်ယူလိုက်ရသည်။

နိဂုံးသင်ခန်းစာ - အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ ခန်းစီးတွေဟာ နောက်ဆုံးမှာတော့ သင့်ကိုပါ ပတ်ချည်ပြီး အသက်ရှူကျပ်စေလိမ့်မည်။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ အနွေးထွေးဆုံး အပြုံးနောက်ကွယ်မှာ အအေးစက်ဆုံးသော ဓားသွား ရှိနေနိုင်တာကို ဘယ်တော့မှ မမေ့ပါနဲ့။