တဏှာကြီးတဲ့ ခဲအိုရဲ့ယုတ်မာမှု

 တဏှာကြီးတဲ့ ခဲအိုရဲ့ယုတ်မာမှု

အခန်းတစ်

မိုးဖွဲဖွဲကျနေသော ညနေခင်း၏ အေးစိမ့်မှုက ကျွန်မ၏ အသားအရေပေါ်ဝယ် တိုးဝှေ့လျက်ရှိသည်။ အိမ်ရှေ့ဝရန်တာတွင် ထိုင်ရင်း စာရင်းစာအုပ်ဟောင်းလေးကို ကြည့်နေမိစဉ် မြင်ကွင်းထဲသို့ ရောက်လာသည်က ကျွန်မ၏ အစ်မဖြစ်သူ မအေးနှင့် ခဲအိုဖြစ်သူ ကိုမျိုးတို့ ဇနီးမောင်နှံပင်။ သူတို့နှစ်ဦး လက်တွဲပြီး ဈေးခြင်းတောင်းလေးနှင့် ပြန်လာကြသည်ကို ကြည့်ကာ ကျွန်မ ပြုံးမိသည်။ ကျွန်မ၏ ဘဝတွင် မိဘများ ကွယ်လွန်သွားပြီးနောက်ပိုင်း အားကိုးရာဆိုလို့ ဤအစ်မတစ်ယောက်သာ ရှိတော့သည်။ အစ်မက ကျွန်မကို သမီးရင်းတစ်ယောက်လို စောင့်ရှောက်ခဲ့ပြီး ကိုမျိုးနှင့် အိမ်ထောင်ကျသည့်အခါတွင်လည်း ကျွန်မကို သူတို့နှင့်အတူ ခေါ်ထားခဲ့သည်။ ကိုမျိုးသည် အပြင်ပန်းကြည့်လျှင် လူရည်မွန်တစ်ယောက်၊ အေးဆေးတည်ငြိမ်ပြီး အလုပ်ကြိုးစားသူ။ ကျွန်မကိုလည်း ညီမအရင်းတစ်ယောက်လို ဂရုစိုက်တတ်သူဟု ကျွန်မ ထင်ခဲ့ဖူးသည်။ 

"နှင်း... ဘာတွေ ငေးနေတာလဲ၊ မိုးပက်မယ်လေ၊ အထဲဝင်တော့"

ကိုမျိုး၏ အသံက သြဇာညောင်းသယောင်ရှိသော်လည်း ထိုအသံထဲတွင် ကျွန်မ မဖော်ထုတ်နိုင်သော ထူးဆန်းသည့် လေသံတစ်ခု ပါဝင်နေသည်ကို ထိုစဉ်က ကျွန်မ သတိမထားမိခဲ့ပါ။ ကျွန်မ ပြုံးပြပြီး အထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ အိမ်ထဲတွင် မအေးက ဟင်းချက်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ကိုမျိုးက ကျွန်မ၏ အနားသို့ တိုးကပ်လာပြီး ပုခုံးကို ခပ်ဖွဖွ ပုတ်သည်။ ထိုအတွေ့က ကျွန်မကို တစ်မျိုးကြီး ခံစားရစေသည်။ ရိုးသားသော ထိတွေ့မှုမျိုး မဟုတ်ဘဲ နွေးကပ်ကပ်နှင့် ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ရင်ထဲသို့ ဖျတ်ကနဲ ဝင်လာသည်။ သို့သော် ကျွန်မ ကိုယ့်စိတ်ကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ "ငါ့ခဲအိုပဲဟာ၊ ငါ အတွေးလွန်နေတာ နေမှာပါ" ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ချော့မော့မိသည်။ 

ကျွန်မတွင် ချစ်သူတစ်ယောက်ရှိသည်။ နာမည်က မင်းခန့်။ ကျွန်မတို့နှစ်ဦး နောက်လထဲတွင် လက်ထပ်ရန် စီစဉ်ထားကြသည်။ မင်းခန့်က ကုမ္ပဏီတစ်ခုတွင် ရာထူးတိုးကာ ဘဝကို အခြေချရန် ပြင်ဆင်နေချိန်ဖြစ်သည်။ ကျွန်မတို့၏ အနာဂတ်က ပန်းခင်းသော လမ်းကလေးတစ်ခုလို သာယာနေမည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။ ထိုညက ကိုမျိုး ကျွန်မကို ကြည့်သော အကြည့်များက ပုံမှန်ထက် ပို၍ စူးရှနေသည်ကို ကျွန်မ မြင်ခဲ့သော်လည်း မအေး၏ ပျော်ရွှင်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်ကာ ကျွန်မ နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့မိသည်။ ထိုနှုတ်ဆိတ်မှုကပင် ကျွန်မဘဝ ကျိုးပျက်ခြင်း၏ အစပျိုးခြင်းဖြစ်မည်ဟု ကျွန်မ အိပ်မက်ပင် မမက်ခဲ့ဖူးချေ။

အခန်းနှစ်

ရက်အနည်းငယ် ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ကိုမျိုး၏ အပြုအမူများက ပို၍ ရဲတင်းလာသည်။ မအေး အိမ်တွင် မရှိသည့် အချိန်များကို သူက အခွင့်ကောင်းယူတတ်လာသည်။ ကျွန်မ ရေချိုးခန်းထဲတွင် ရှိနေစဉ် အပြင်ကနေ တံခါးကို လာတွန်းခြင်း၊ ကျွန်မ အိပ်ခန်းထဲသို့ စာအုပ်လာငှားသယောင်နှင့် ဝင်လာပြီး ကျွန်မ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်ခြင်းမျိုးတွေ လုပ်လာသည်။ ကျွန်မ ကြောက်လန့်တကြားနှင့် ရုန်းကန်သည့်အခါ သူက "ဘာဖြစ်လို့လဲ နှင်းရယ်... ကိုကြီးက ချစ်လို့ပါ" ဆိုကာ အေးစက်စက် အပြုံးနှင့် ပြောတတ်သည်။ ထိုအပြုံးက ကျွန်မ၏ ကျောရိုးထဲအထိ စိမ့်တက်သွားစေသော အအေးဓာတ်ကို ပေးစွမ်းသည်။

ကျွန်မ မင်းခန့်ကို ပြောပြရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ ဖုန်းဆက်ပြီး "မင်းခန့်... ကျွန်မ ကြောက်တယ်၊ အိမ်မှာ မနေချင်တော့ဘူး" ဟု ပြောရန် ပြင်ဆင်သော်လည်း မင်းခန့်က အလုပ်ရှုပ်နေသည်ဟုဆိုကာ ဖုန်းချသွားတတ်သည်။ "seen" ဖြစ်ပြီး ပြန်စာမလာသော မက်ဆေ့ခ်ျများကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ၏ ရင်ထဲတွင် လူမသိသူမသိ ငိုကြွေးနေမိသည်။ မအေးကို ပြောပြလျှင်လည်း အစ်မဖြစ်သူ စိတ်ဆင်းရဲရမည်၊ အိမ်ထောင်ရေး ပျက်စီးမည်ကို ကျွန်မ စိုးရိမ်သည်။ ကျွန်မ၏ အားနည်းချက်က အားနာတတ်လွန်းခြင်းနှင့် မိသားစုပြိုကွဲမည်ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းပင်။ 

တစ်နေ့တွင် ကိုမျိုးက ကျွန်မ အလုပ်လုပ်ရာနေရာသို့ ရောက်လာသည်။ ကျွန်မ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များရှေ့တွင် သူက ကျွန်မ၏ ခဲအိုဖြစ်ကြောင်း၊ ကျွန်မကို ဂရုစိုက်ကြောင်း ပြသသော်လည်း သီးသန့်ဖြစ်သွားသည့်အချိန်တွင်မူ "နှင်း... မင်းခန့်နဲ့ မင်း လက်ထပ်လို့ ရမယ် ထင်နေလား၊ ငါ မပါဘဲ မင်း ဘာမှ လုပ်လို့မရဘူး" ဟု ခြိမ်းခြောက်လာသည်။ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် တဏှာရမ္မက်နှင့်အတူ အမုန်းတရားအချို့ကိုပါ ကျွန်မ မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် ကျွန်မကို ပိုင်ဆိုင်လိုရုံတင်မကဘဲ ကျွန်မ၏ ပျော်ရွှင်မှုများကိုပါ ဖျက်ဆီးလိုနေသည်ဟု ကျွန်မ ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျွန်မ၏ အလုပ်ခွင်တွင်လည်း ကျွန်မနှင့် ခဲအိုဖြစ်သူကြား ပတ်သက်မှုရှိနေသယောင် ကောလာဟလများ စတင်ပျံ့နှံ့လာသည်။ ထိုအရာအားလုံးသည် ကိုမျိုး၏ လက်ချက်မှန်း ကျွန်မ သိလိုက်ရချိန်တွင် ဘဝ၏ အမှောင်ထုက ကျွန်မကို စတင် ဝါးမြိုနေပြီဖြစ်သည်။

အခန်းသုံး

ကျွန်မ၏ ဘဝသည် တစ်စစီ ကျိုးပျက်စပြုလာပြီ။ အလုပ်တွင် ကောလာဟလများကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ကာ အမှားမှားအယွင်းယွင်းများ လုပ်မိရာမှ အလုပ်ထုတ်ခံလိုက်ရသည်။ မင်းခန့်ကလည်း ထိုသတင်းများကို ကြားကာ ကျွန်မကို သံသယဝင်လာသည်။ သူ ဖုန်းဆက်လာလျှင် ကျွန်မ ရှင်းပြရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူက နားမထောင်တော့။ "မင်း ခဲအိုနဲ့ ဘယ်လိုတွေ ပတ်သက်နေတာလဲ နှင်း... ငါ့ကို လူကြားထဲ မျက်နှာမပြရဲအောင် မလုပ်ပါနဲ့" ဟု ဆိုကာ ဖုန်းချသွားခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ ကမ္ဘာကြီး ပြိုကျသွားသလို ခံစားရသည်။ 

ထိုညက မအေးက ကိုယ်ဝန်ရင့်မာကြီးနှင့် ဆေးရုံတွင် လူနာစောင့်သွားရသည်။ အိမ်တွင် ကျွန်မနှင့် ကိုမျိုး နှစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့သည်။ ကျွန်မ ကြောက်လန့်တကြားနှင့် အခန်းတံခါးကို အတွင်းကနေ ချိတ်ပိတ်ထားသော်လည်း ကိုမျိုးက အပိုသော့ဖြင့် ဖွင့်ကာ ဝင်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ကိုယ်တွင် အရက်နံ့များ ထွက်နေသည်။ 

"နှင်း... မင်းမှာ ဘာမှ မရှိတော့ဘူး၊ အလုပ်လည်း မရှိဘူး၊ ချစ်သူလည်း မင်းကို ယုံတော့တာ မဟုတ်ဘူး၊ ငါ့ကိုပဲ အားကိုးလိုက်စမ်းပါ"

သူက ကျွန်မကို အတင်းအဓမ္မ လုံးထွေးသတ်ပုတ်သည်။ ကျွန်မ ရုန်းကန်သည်၊ အော်ဟစ်သည်၊ သို့သော် မိုးသံများကြားတွင် ကျွန်မ၏ အသံများက ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ ဘဝ၊ ကျွန်မ၏ သိက္ခာ၊ ကျွန်မ၏ အနာဂတ်... အားလုံးသည် ထိုည၏ အမှောင်ထုထဲတွင် ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ရသည်။ သူသည် ကျွန်မကို ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ စော်ကားရုံတင်မကဘဲ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာကိုပါ နင်းခြေဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သည်။ သူ ကျွန်မကို စော်ကားနေစဉ်အတွင်း "မင်းခန့်ကို ငါ ဘယ်တော့မှ ပေးမရစေရဘူး" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သော စကားက ကျွန်မ၏ နားထဲတွင် သံပူနှင့် ထိုးလိုက်သလို ခံစားရသည်။ သူသည် ကျွန်မကို ချစ်ခြင်းထက် မင်းခန့်ကို မုန်းတီးခြင်း၊ မင်းခန့် ပိုင်ဆိုင်မည့်အရာကို ဖျက်ဆီးလိုခြင်းက ပို၍ ကြီးမားနေခဲ့ခြင်းပင်။

အခန်းလေး

နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် ကျွန်မ နိုးလာသောအခါ တစ်ကိုယ်လုံး နာကျင်ကိုက်ခဲနေပြီး အိပ်ရာပေါ်တွင် သွေးစအချို့ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ကျွန်မ ဘဝ ဆုံးပြီ။ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း အစ်မဖြစ်သူ မအေး ဆေးရုံက ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ မအေးက ကျွန်မ၏ အခြေအနေကို ကြည့်ပြီး ထိတ်လန့်သွားသည်။ ကိုမျိုးကတော့ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာပြီး အေးအေးဆေးဆေးပင် "အေး... နှင်းက မင်းခန့်နဲ့ ပြတ်သွားလို့ စိတ်ညစ်ပြီး လျှောက်လုပ်နေတာ၊ ငါ သူ့ကို ချော့နေတာပါ" ဟု လိမ်ညာပြောဆိုသည်။ 

ထိုစဉ် မင်းခန့် အိမ်သို့ ရောက်လာသည်။ သူသည် ဒေါသတကြီးနှင့် ကျွန်မ၏ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။ "နှင်း... မင်း တကယ်ပဲ ယုတ်မာတာပဲ" ဟု ဆိုကာ ဖုန်းတစ်လုံးကို ပြသည်။ ထိုဖုန်းထဲတွင် ကျွန်မနှင့် ကိုမျိုး အတူရှိနေသယောင် ရိုက်ကူးထားသော ဓာတ်ပုံများ။ ထိုဓာတ်ပုံများသည် ကျွန်မ အတင်းအဓမ္မ စော်ကားခံရစဉ်က ကိုမျိုးက တမင်တကာ ထောင့်ပေါင်းစုံမှ ရိုက်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ 

"မင်းခန့်... အဲဒါ အမှန်မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မကို သူ..."

ကျွန်မ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ကိုမျိုးက "နှင်းရယ်... ကိုကြီးကို ဖျားယောင်းခဲ့တာ မင်းပဲလေ၊ အခုတော့ ကိုကြီးကို အပြစ်ပုံချမလို့လား" ဟု မျက်နှာသေနှင့် ပြောလိုက်သည်။ ကျွန်မ အံ့သြလွန်း၍ စကားလုံးများ ပျောက်ရှသွားသည်။ ကိုမျိုး၏ ယုတ်မာမှုက ကျွန်မ ထင်ထားသည်ထက် ပို၍ နက်ရှိုင်းသည်။ မင်းခန့်က ကျွန်မကို ရွံရှာသော အကြည့်နှင့် ကြည့်ကာ လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ အစ်မဖြစ်သူ မအေးကတော့ နေရာတင် လဲကျသွားပြီး သွေးများ စို့လာခဲ့သည်။ ဆေးရုံသို့ အမြန်ပို့လိုက်ရသော်လည်း မအေး၏ ဗိုက်ထဲက ကလေးလေး ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရသည်။ 

ထိုအချိန်တွင်မှ အမှန်တရား၏ လှည့်ကွက်တစ်ခုကို ကျွန်မ သိလိုက်ရသည်။ ကိုမျိုးသည် မင်းခန့်နှင့် ငယ်သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်ခဲ့ဖူးပြီး မင်းခန့်ကြောင့် သူ၏ ဘဝတွင် နစ်နာမှုအချို့ ရှိခဲ့ဖူးသည်ဟု သိရသည်။ သူသည် မင်းခန့်ကို ကလဲ့စားချေရန်အတွက် မအေးကို လက်ထပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ မင်းခန့် အချစ်ဆုံးဖြစ်သော ကျွန်မကို ဖျက်ဆီးခြင်းဖြင့် သူ၏ ကလဲ့စားအစီအစဉ်ကို အဆုံးသတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ကျွန်မသည် သူတို့နှစ်ဦးကြားက အာဃာတ တိုက်ပွဲတွင် မြေစာပင် ဖြစ်ခဲ့ရခြင်းသာ။

အခန်းငါး

ယခုအခါ ကျွန်မသည် မြို့ပြင်က အဆောင်လေးတစ်ခုတွင် တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်လျက်ရှိသည်။ အလုပ်မရှိ၊ သူငယ်ချင်းမရှိ၊ ချစ်သူမရှိ။ အစ်မဖြစ်သူ မအေးသည် ကလေးပျက်ကျပြီးနောက် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဝေဒနာ ခံစားနေရကာ ကိုမျိုးနှင့် ကွာရှင်းလိုက်သော်လည်း ကျွန်မကိုမူ "နင့်ကြောင့် ငါ့ဘဝ ပျက်စီးရတာ" ဟု ဆိုကာ ပြန်မကြည့်တော့ချေ။ မင်းခန့်သည်လည်း တခြား မြို့တစ်မြို့သို့ ပြောင်းရွှေ့သွားပြီး နောက်ထပ် အိမ်ထောင်ပြုတော့မည်ဟု ကြားသိရသည်။

ကျွန်မ ဖုန်းကို ကြည့်မိသည်။ မင်းခန့်၏ ဖုန်းနံပါတ်ကို နှိပ်လိုက်သော်လည်း ခေါ်ဆိုခွင့် မရှိတော့။ "The number you are calling is busy..." ဟူသော အသံက ကျွန်မ၏ ဘဝကို လှောင်ပြောင်နေသယောင်ရှိသည်။ ကျွန်မ၏ ယုံကြည်မှု၊ အားနာမှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုတို့သည် ကျွန်မ၏ ဘဝကို ကျိုးပျက်စေခဲ့သော လက်နက်များ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ 

မှန်ထဲတွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်မိတိုင်း ကျွန်မ မြင်နေရသည်မှာ အသက်မဲ့နေသော လူသေတစ်ယောက်၏ ပုံရိပ်သာဖြစ်သည်။ ကိုမျိုးသည် ဥပဒေ၏ လက်လှမ်းမမီသော နေရာတွင် လွတ်မြောက်နေဆဲ ဖြစ်နိုင်သော်လည်း သူ၏ ယုတ်မာမှုက ကျွန်မ၏ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့ပြီ။ 

တံခါးပြင်ပတွင် မိုးက ဆက်လက် ရွာသွန်းနေဆဲ။ ဤမိုးစက်များက ကျွန်မ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က အညစ်အကြေးများကို ဆေးကြောနိုင်သော်လည်း ရင်ထဲက နာကျင်မှုနှင့် သိက္ခာမဲ့မှုများကိုမူ ဘယ်သောအခါမှ သန့်စင်ပေးနိုင်မည် မဟုတ်ပါ။ ဘဝဆိုသည်မှာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် အနီးဆုံးလူက ပေးသော ဓားချက်နှင့်ပင် လဲပြိုတတ်ကြောင်း ကျွန်မ သင်ခန်းစာ ရခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုသင်ခန်းစာအတွက် ပေးဆပ်ခဲ့ရသော တန်ဖိုးကတော့ ကြီးမားလွန်းလှပါသည်။

သင်ခန်းစာ - အရင်းနှီးဆုံးသော သူများ၏ နောက်ကွယ်တွင် ဝှက်ထားသော စိတ်နေသဘောထားကို သတိမပြုမိခြင်းသည် မိမိ၏ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ကျိုးပျက်စေနိုင်သည့် အန္တရာယ်ကြီးမားလှသော အမှားတစ်ခု ဖြစ်သည်။