တကယ်ချစ်ရင် အတိတ်ကို နားလည်ပေးနိုင်မှာလား
တကယ်ချစ်ရင် အတိတ်ကို နားလည်ပေးနိုင်မှာလား
ဖုန်းစခရင်ထက်မှာ လင်းလက်နေတဲ့ နာရီဂဏန်းလေးတွေက ညသန်းခေါင်ယံကို ညွှန်ပြနေပေမဲ့ ကျွန်မ မျက်လုံးတွေကတော့ မှေးစက်ဖို့ ငြင်းဆန်နေတုန်းပဲ။ နားကြပ်ထဲကနေ ပျံ့လွင့်လာတဲ့ သူ့ရဲ့ အသံအေးအေးလေးက ကျွန်မရဲ့ ဒဏ်ရာဗရပွနဲ့ နှလုံးသားကို ဆေးတစ်ခွက်လို ကုစားပေးနေသလိုမျိုး။ သူ့အသက်က သုံးဆယ့်ရှစ်နှစ်။ ကျွန်မထက် တစ်ဆယ့်ခုနစ်နှစ်တောင် ကြီးတဲ့ ထိုလူသားဟာ ကျွန်မရဲ့ ဘဝထဲကို မမျှော်လင့်ဘဲ ရောက်ရှိလာခဲ့တာပါ။ လီယိုမတ်ချ် ဆိုတဲ့ အွန်လိုင်းအပလီကေးရှင်းလေးကနေတစ်ဆင့် စတင်ခဲ့တဲ့ ကျွန်မတို့ရဲ့ ပတ်သက်မှုဟာ အခုဆိုရင် ဝေးကွာလွန်းတဲ့ မြို့နှစ်မြို့ကြားမှာ အချစ်ဆိုတဲ့ ကြိုးတစ်မျှင်နဲ့ ခိုင်မြဲနေခဲ့ပြီ။
“နု ... အိပ်တော့လေ၊ မနက်ကျရင် မျက်လုံးလေးတွေ မို့နေဦးမယ်။ ကိုယ်ကတော့ မင်းလေးကို အမြဲတမ်း လှစေချင်တာ”
သူ့ရဲ့ စကားလုံးတွေက ပျားရည်လို ချိုမြိန်လွန်းတယ်။ ကျွန်မ အသက်နှစ်ဆယ့်တစ်နှစ်ပဲ ရှိသေးပေမဲ့ ကျွန်မ ဖြတ်သန်းခဲ့ရတဲ့ ဘဝသက်တမ်းက နှစ်ပေါင်း ရှစ်ဆယ်လောက် ကြာညောင်းခဲ့ပြီလို့ ခံစားရတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ခုနစ်လကမှ အဆိပ်အတောက်တွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ အိမ်ထောင်ရေးတစ်ခုကနေ ကျွန်မ ရုန်းထွက်ခဲ့တာပါ။ “တခုလပ်” ဆိုတဲ့ ဆိုင်းဘုတ်ကြီးက ကျွန်မရဲ့ နဖူးမှာ အမြဲတမ်း ကပ်ပါနေသလိုပဲ။ အရင်လူကတော့ အခုဆိုရင် နောက်တစ်ယောက်နဲ့ ပျော်ရွှင်နေပြီလို့ ကြားတယ်။ ကျွန်မကတော့ အတိတ်ရဲ့ အမွေအနှစ် ဒဏ်ရာတွေကို ပိုက်ပွေ့ရင်း အခုမှပဲ အချစ်ခံရခြင်းဆိုတဲ့ အရသာကို ဒီအကို့ဆီကနေ ရရှိနေတာပါ။
သူနဲ့ အပြင်မှာ တစ်ခါဆုံဖူးတယ်။ သူ့ရဲ့ အရပ်အမောင်း၊ သူ့ရဲ့ ရင့်ကျက်တဲ့ အပြုအမူတွေက ကျွန်မကို လုံခြုံမှု အပြည့်အဝ ပေးနိုင်ခဲ့တယ်။ အရင်က လူနဲ့တုန်းက ကျွန်မကပဲ အမြဲတမ်း လိုက်ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့ရတာ၊ ကျွန်မကပဲ ဂရုစိုက်ပေးခဲ့ရတာ။ အခုတော့ ကျွန်မက ကလေးတစ်ယောက်လို ပြုစုယုယ ခံနေရတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနွေးထွေးမှုတွေရဲ့ အောက်ခြေမှာ ကျွန်မ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ရှိနေတယ်။ အဲဒါကတော့ ကျွန်မမှာ အရင်က အိမ်ထောင်ရှိခဲ့ဖူးတယ်ဆိုတဲ့ အမှန်တရားပါပဲ။
“ကိုကို ... နုကို တကယ်ပဲ အမြဲတမ်း အခုလို ချစ်ပေးမှာလားဟင်။ နုမှာ ဘာအားနည်းချက်ပဲ ရှိရှိ နားလည်ပေးနိုင်မှာလား”
ကျွန်မ မေးခွန်းထုတ်မိတော့ သူက ခဏလောက် တိတ်သွားပြီးမှ ရယ်သံအေးအေးလေးနဲ့ ပြန်ဖြေတယ်။
“မင်းက ကိုယ့်အတွက်တော့ အဖြူထည်လေးပါ နုရယ်။ မင်းရဲ့ အားနည်းချက်ဆိုတာ ကိုယ်က ကာကွယ်ပေးရမယ့် အရာတွေပဲ ဖြစ်မှာပါ။ ကိုယ့်ကို ယုံကြည်စမ်းပါ”
အဲဒီစကားက ကျွန်မရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲကို လှံနဲ့ ထိုးလိုက်သလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ “အဖြူထည်လေး” တဲ့လား။ ကျွန်မက အစွန်းအထင်းတွေနဲ့ လူတစ်ယောက်ပါ။ အမှန်တရားကို ပြောပြဖို့ လျှာဖျားအထိ ရောက်လာပေမဲ့ ဆုံးရှုံးရမှာ ကြောက်တဲ့စိတ်က ကျွန်မရဲ့ ပါးစပ်ကို ပိတ်ပင်ထားပြန်တယ်။ ပြောလိုက်ရင် သူ ကျွန်မကို နှာခေါင်းရှုံ့သွားမလား၊ အခုလို ဂရုစိုက်မှုတွေ ရပ်တန့်သွားမလား။ ကျွန်မရဲ့ အတိတ်ကို သူက လက်နက်တစ်ခုလို ပြန်ကိုင်ပေါက်မလား။ တွေးမိတိုင်း ကျွန်မရဲ့ လက်ဖျားတွေ အေးစက်လာတတ်ပါတယ်။
ရက်တွေ ကြာလာလေလေ၊ ကျွန်မတို့ကြားက သံယောဇဉ်က ပိုပြီး နက်ရှိုင်းလာလေလေပါပဲ။ သူက ကျွန်မရဲ့ မြို့ကို လာလည်ဖို့ စီစဉ်နေတယ်။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်လုံးရဲ့ မိဘတွေကို အသိပေးပြီး လက်ထပ်ဖို့အထိ သူက အလေးအနက် စဉ်းစားနေတာပါ။
“နု ... ကိုယ် မင်းတို့အိမ်ကို လာရင် မင်းအဖေနဲ့ အမေက သဘောတူပါ့မလား။ ကိုယ်က အသက်လည်း ကြီးနေပြီဆိုတော့လေ”
သူက ဗီဒီယိုကောထဲကနေ ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး စိုးရိမ်တကြီး မေးရှာတယ်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာတော့ ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲတော့မယ့်အတိုင်း တုန်လှုပ်နေမိတယ်။ ကျွန်မ မိဘတွေကတော့ သူတို့သမီးလေးကို တစ်ခါ အမှားခံခဲ့ရလို့ အခုတစ်ခါမှာတော့ တကယ်ကောင်းတဲ့သူနဲ့ ဆုံပါစေလို့ ဆုတောင်းနေကြတာပါ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့လည်း ကျွန်မ လိမ်ထားတာကို သိရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။
“ကိုကိုက လူကြီးလူကောင်းပဲဟာ။ သူတို့ သဘောကျမှာပါ”
ကျွန်မရဲ့ အသံတွေက တုန်ယင်နေတာကို သူ သတိမထားမိဘူး။ ကျွန်မ ဖုန်းကို ချလိုက်ပြီး မှန်ထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်မိတယ်။ ဒီမျက်နှာလေးက အခုတော့ အချစ်ကြောင့် တောက်ပနေပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ ခုနစ်လကတော့ မျက်ရည်တွေနဲ့ စိုရွှဲခဲ့ဖူးတာ သူ မသိဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အရင်လူ ပေးခဲ့တဲ့ အမာရွတ်တွေ မရှိပေမဲ့ နှလုံးသားမှာတော့ အပ်ကြောင်းရာတွေ အထပ်ထပ်ပဲ။
ကျွန်မ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က ကျွန်မကို သတိပေးဖူးတယ်။ “နုရယ် ... တကယ်ချစ်ရင် အမှန်အတိုင်း ပြောလိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ။ နောက်မှ သိသွားရင် ပိုဆိုးလိမ့်မယ်” တဲ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ကြောက်တယ်။ ကျွန်မ ဘဝမှာ တစ်ခါပဲ အချစ်ခံရဖူးတာ။ ဒီအချစ်ကို ကျွန်မရဲ့ လက်နဲ့ ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ သတ္တိမရှိဘူး။ သူနဲ့ စကားပြောတိုင်း ကျွန်မရဲ့ အတိတ်အကြောင်းကို မေးလာမှာကိုပဲ ကြောက်နေရတယ်။ သူကတော့ ကျွန်မကို အပျိုစင်လေးတစ်ယောက်လို၊ ဘာအပူအပင်မှ မရှိတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်လိုပဲ မြင်နေတာ။
ညဘက်တွေမှာ ကျွန်မ အိပ်မက်ဆိုးတွေ မက်တတ်တယ်။ သူက ကျွန်မရဲ့ အတိတ်ကို သိသွားပြီး ကျွန်မကို ရွံရှာသလို ကြည့်ကာ လှည့်ထွက်သွားတဲ့ အိပ်မက်မျိုးပေါ့။ အဲဒီလို အိပ်မက်က နိုးလာတိုင်း ကျွန်မ ချွေးတွေ ပြန်နေတတ်တယ်။ ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်ပြီး သူ့ဆီက မက်ဆေ့ခ်ျလေးတွေကို ပြန်ဖတ်ရင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှစ်သိမ့်ရတယ်။ “မပြောသေးပါဘူး ... အချိန်တန်မှ ပြောမယ်” ဆိုတဲ့ ဆင်ခြေနဲ့ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ အချိန်တန်ဆိုတာက ဘယ်တော့လဲ။
သူ ကျွန်မဆီကို ရောက်လာခဲ့ပြီ။ မြို့လေးရဲ့ ဘူတာရုံမှာ သူ့ကို သွားကြိုရတဲ့ ခံစားချက်က ရင်ခုန်စရာထက် ကြောက်ရွံ့မှုက ပိုများနေတယ်။ သူက ကျွန်မကို မြင်တာနဲ့ ပြေးဖက်မလို့ လုပ်ပြီးမှ လူကြားထဲမို့လို့ ထိန်းလိုက်တာကို တွေ့ရတယ်။ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ကျွန်မအပေါ် ထားတဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေက အထင်းသား။
“နု ... ကိုယ် အရမ်းလွမ်းနေတာ”
သူက ကျွန်မရဲ့ လက်ကလေးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားတယ်။ ကျွန်မလည်း သူ့ရဲ့ လက်ကို ပြန်ညှစ်ထားမိတယ်။ ဒီလက်ကို ဘယ်တော့မှ မလွှတ်ချင်ဘူး။ အဲဒီနေ့က ကျွန်မတို့ မြို့ပြင်က ကမ်းနားတစ်ခုမှာ သွားထိုင်ကြတယ်။ လေအေးအေးလေးတွေ တိုက်နေပြီး နေဝင်ချိန်ရဲ့ အလှက ရင်သပ်ရှုမောစရာပဲ။
“နု ... ကိုယ့်ကို တစ်ခုခု ပြောစရာ ရှိလား။ မင်း တစ်ခါတလေ ငေးငေးနေတာ ကိုယ် သတိထားမိတယ်”
သူ့ရဲ့ ရုတ်တရက် မေးခွန်းကြောင့် ကျွန်မ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ ပြောဖို့ အကောင်းဆုံး အချိန်ပဲ။ “ကိုကို ... နုမှာ အတိတ်တစ်ခု ရှိခဲ့တယ်၊ နုက တခုလပ်ပါ” လို့ ပြောလိုက်ရုံပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ပါးစပ်က ထွက်သွားတာကတော့ ...
“ဘာမှ မရှိပါဘူး ကိုကိုရယ်။ နုက ကိုကိုနဲ့ အခုလို အတူရှိနေရတာကို မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေလို့ပါ”
ကျွန်မ လိမ်လိုက်ပြန်ပြီ။ လိမ်ညာမှုတစ်ခုကို ဖုံးကွယ်ဖို့ နောက်ထပ် လိမ်ညာမှု တစ်သောင်းလောက် ထပ်လုပ်ရမယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိလာတယ်။ အဲဒီညက သူ ကျွန်မတို့ အိမ်ကို လာလည်တယ်။ ကျွန်မ မိဘတွေနဲ့ စကားပြောတယ်။ သူက တကယ်ကို ရိုသေသမှုရှိတဲ့ လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်မ အဖေကတောင် သူ့ကို သဘောကျလို့ ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်ပဲ။
ဒါပေမဲ့ ကံကြမ္မာက ကျွန်မကို လှောင်ပြောင်ဖို့ ပြင်ဆင်နေမှန်း ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။ ကျွန်မတို့ ထမင်းစားနေတုန်းမှာပဲ ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းထဲကို မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ဝင်လာတယ်။ အရင်လူ (ကျွန်မ အမျိုးသားဟောင်း) ဆီကပါ။ “နင် နောက်တစ်ယောက်နဲ့ ပျော်နေတာ ငါသိတယ်နော်။ နင့်ရဲ့ အတိတ်ကို သူ သိလား။ ငါကတော့ နင့်ကို အလကားပေးနေတာတောင် မယူချင်တဲ့ မိန်းမဆိုတာ သူ သိသင့်တယ်” တဲ့။
ကျွန်မရဲ့ လက်တွေ တုန်လာပြီး ဇွန်းနဲ့ ခက်ရင်းက ပန်းကန်ပေါ်ကို အသံမြည်အောင် ကျသွားတယ်။ သူက စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လာတယ်။
“နု ... ဘာဖြစ်လို့လဲ။ နေမကောင်းဘူးလား”
ကျွန်မ ခေါင်းခါလိုက်ပေမဲ့ မျက်ရည်တွေက ဝေ့တက်လာပြီ။ အဲဒီ အဆိပ်အတောက်လူသားက ကျွန်မရဲ့ ဘဝအသစ်ကို ဖျက်ဆီးဖို့ အမြဲတမ်း ချောင်းမြောင်းနေတာပဲ။ ကျွန်မ ဖုန်းကို အမြန်ပိတ်လိုက်ပေမဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ မုန်တိုင်းထန်နေပြီ။
နောက်ရက်မှာတော့ သူက သူ့မြို့ကို ပြန်ရတော့မယ်။ သူ မပြန်ခင် ကျွန်မတို့ နောက်ဆုံးအကြိမ် ဆုံကြတယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ။ သူ့ကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြတော့မယ်။ ဆုံးရှုံးရရင်လည်း ခံရုံပေါ့။ ဒီလို လိမ်ညာနေရတာက ငရဲကျနေသလိုပဲ။
ကျွန်မတို့ ကော်ဖီဆိုင်လေးတစ်ခုမှာ ထိုင်နေကြတုန်း။ ကျွန်မ စကားစဖို့ ပြင်လိုက်တယ်။
“ကိုကို ... နု ပြောစရာ ရှိတယ်”
သူက ကျွန်မကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက အရင်လို နွေးထွေးမနေတော့ဘူး။ အေးစက်ပြီး နာကျင်မှုတွေ ပြည့်နေသလိုပဲ။ သူက အိတ်ထဲကနေ ဓာတ်ပုံတချို့နဲ့ စာရွက်တချို့ကို ထုတ်ပြီး စားပွဲပေါ် တင်လိုက်တယ်။
ကျွန်မ ကြည့်လိုက်တော့ ... အဲဒါတွေက ကျွန်မရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်တုန်းက ဓာတ်ပုံတွေနဲ့ ကွာရှင်းစာချုပ် မိတ္တူတွေ။ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။
“ကိုကို ... ဒါ ... ဒါက ...”
“နု မပြောနဲ့တော့။ ကိုယ် သိချင်တာက တစ်ခုပဲ။ ဘာလို့ ကိုယ့်ကို အမှန်အတိုင်း မပြောခဲ့တာလဲ”
သူ့အသံက တိုးပေမဲ့ သံမဏိလို မာကျောနေတယ်။ ကျွန်မ ငိုချလိုက်မိတယ်။ ဆိုင်ထဲက လူတွေ ကြည့်နေတာကိုတောင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘူး။
“နု ကြောက်လို့ပါ ကိုကိုရယ်။ ကိုကိုက နုအပေါ် အရမ်းကောင်းတော့ ဆုံးရှုံးရမှာ ကြောက်လို့ပါ။ ပြောလိုက်ရင် ကိုကိုက နုကို ရွံသွားမှာ စိုးလို့ပါ”
သူက သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်တယ်။ သူ့မျက်ဝန်းမှာ မျက်ရည်စတစ်ချို့ကို ကျွန်မ တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒါက ကျွန်မကို ပိုပြီး နာကျင်စေတယ်။
“နု သိလား ... ကိုယ်က အတိတ်ကို ကြည့်တဲ့လူ မဟုတ်ဘူး။ ကိုယ်က မင်းရဲ့ အခုလက်ရှိကို ချစ်တာ။ အတိတ်မှာ မင်း ဘာဖြစ်ခဲ့ဖြစ်ခဲ့၊ ကိုယ်က မင်းကို လက်ခံဖို့ အဆင်သင့်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ကိုယ့်ကို မယုံကြည်ခဲ့ဘူး။ မင်းက ကိုယ့်ကို လိမ်ညာခဲ့တယ်။ အဲဒီ လိမ်ညာမှုက ကိုယ့်ကို သတ်လိုက်တာပဲ”
“ကိုကို ... နု တောင်းပန်ပါတယ်”
“ကိုယ် မင်းကို အခွင့်အရေး အများကြီး ပေးခဲ့တယ်။ မင်း ကိုယ့်ကို ပြောပြမယ့် အချိန်ကို ကိုယ် စောင့်နေခဲ့တာ။ ဒီပုံတွေကို မင်းရဲ့ အမျိုးသားဟောင်းက ကိုယ့်ဆီကို ပို့ပေးခဲ့တာ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လကတည်းကပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ် မင်းကို မမေးခဲ့ဘူး။ မင်းကိုယ်တိုင် ကိုယ့်ကို ယုံကြည်ပြီး ပြောလာမယ့်နေ့ကို ကိုယ် စောင့်နေခဲ့တာ ... ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ အဆုံးထိ လိမ်ခဲ့တယ်”
ကျွန်မ မှင်တက်သွားတယ်။ သူ သိနေတာ တစ်လတောင် ရှိပြီတဲ့လား။ သူ ကျွန်မကို စောင့်နေခဲ့တာပဲ။ ကျွန်မရဲ့ ကြောက်စိတ်ကပဲ ကျွန်မတို့ရဲ့ ကြားက ယုံကြည်မှုကို ဖျက်ဆီးလိုက်တာ။
သူ ထွက်သွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ တားဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ သူက ကျွန်မရဲ့ လက်ကို အသာအယာ ဖယ်ထုတ်ခဲ့တယ်။
“နု ... အချစ်ဆိုတာ အတိတ်ကို နားလည်ပေးနိုင်ရုံနဲ့ မလုံလောက်ဘူး။ အပြန်အလှန် ယုံကြည်မှု ရှိမှ ဖြစ်တာ။ မင်း ကိုယ့်ကို မယုံကြည်ခဲ့တဲ့အတွက် ငါတို့ကြားမှာ ဘာမှ ဆက်ရှိလို့ မရတော့ဘူး”
အဲဒီစကားက ကျွန်မရဲ့ နားထဲမှာ အခုထိ ပဲ့တင်ထပ်နေတုန်းပဲ။ သူ ပြန်သွားတာ တစ်ပတ်ရှိပြီ။ ဖုန်းခေါ်ရင်လည်း မကိုင်တော့ဘူး။ မက်ဆေ့ခ်ျပို့ရင်လည်း '' ဖြစ်သွားပေမဲ့ ပြန်စာ မလာတော့ဘူး။ အရင်က နွေးထွေးခဲ့တဲ့ ဖုန်းသံလေးတွေနေရာမှာ အခုတော့ အေးစက်တဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုတွေပဲ အစားထိုးဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီ။
ကျွန်မ
အခုတော့ အရာအားလုံး နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။ သူ ကျွန်မကို ဂရုစိုက်ခဲ့တဲ့ အချိန်တွေ၊ ကျွန်မကို ချစ်ပေးခဲ့တဲ့ အခိုက်အတန့်တွေကို ပြန်တွေးရင်း ကျွန်မ မျက်ရည်ကျနေရုံပဲ ရှိတော့တယ်။ လီယိုမတ်ချ်ကနေ စခဲ့တဲ့ အချစ်ဇာတ်လမ်းလေးကတော့ နောင်တတွေနဲ့ပဲ အဆုံးသတ်သွားခဲ့ပါပြီ။
ကျွန်မ သိလိုက်ရတဲ့ အမှန်တရားတစ်ခုကတော့ ... အတိတ်ဆိုတာ ဖျက်ပစ်လို့ မရတဲ့ အရိပ်တစ်ခုလိုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအရိပ်ကို အလင်းထဲ ထုတ်ပြဖို့ သတ္တိမရှိရင်တော့ ကျွန်မတို့ဟာ အမှောင်ထဲမှာပဲ ထာဝရ ပျောက်ကွယ်သွားရမှာပါ။
သင်ခန်းစာ - အချစ်ဆိုတာ အတိတ်ကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ အတိတ်ကို အတူတကွ ရင်ဆိုင်ဖို့ ယုံကြည်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ အမှန်တရားကို ပြောပြဖို့ နောက်ကျသွားခြင်းသည် လိမ်ညာခြင်းထက် ပို၍ နာကျင်ရတတ်သည်။