သူ့အတိတ်က အရိပ်တွေကြားမှာ ကျွန်မ အသက်ရှူရတာ အရမ်းမွန်းကျပ်နေပါပြီ
သူ့အတိတ်က အရိပ်တွေကြားမှာ ကျွန်မ အသက်ရှူရတာ အရမ်းမွန်းကျပ်နေပါပြီ
မိုးအနည်းငယ် စွေနေသည့် ညနေခင်းတစ်ခုတွင် ဧည့်ခန်းထဲ၌ ထိုင်နေရင်း ကျွန်မ၏ မျက်လုံးများက နံရံပေါ်တွင် ချိတ်ထားသော ဓာတ်ပုံကြီးဆီသို့ အလိုလို ရောက်သွားမိသည်။ ထိုဓာတ်ပုံထဲတွင် ပြုံးနေသည်မှာ ကျွန်မ မဟုတ်ပါ။ လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်က ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သော မင်းသန့်၏ ဇနီးဟောင်း 'မေ' ဖြစ်သည်။ သူမ၏ အပြုံးများက ဝင်းလက်နေပြီး ဓာတ်ပုံထဲကနေ ကျွန်မကို လှောင်ပြောင်နေသလိုပင်။ ကျွန်မ မင်းသန့်နှင့် လက်တွဲခဲ့သည်မှာ နှစ်နှစ်နီးပါး ရှိခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း၊ ဤအိမ်ထဲတွင် ကျွန်မသည် အိမ်ရှင်မတစ်ယောက်ထက် 'ဧည့်သည်' တစ်ယောက်ကဲ့သို့သာ ခံစားနေရဆဲ။
မင်းသန့်က ကျွန်မကို အရမ်းချစ်သည်ဟု ပြောတတ်ပါသည်။ သို့သော် သူ၏ ချစ်ခြင်းများတွင် အမြဲတမ်း အရိပ်တစ်ခု ပါနေတတ်သည်။ "နှင်းရယ်... မေက ဒီလိုမျိုး ဟင်းချက်တာ ဝါသနာပါတာ" သို့မဟုတ် "ဒီအရောင်လေးက မေနဲ့ သိပ်လိုက်တာပဲ" စသည့် စကားလုံးများသည် ကျွန်မ၏ ရင်ဘတ်ကို အပ်နှင့် ထိုးဆွနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ မင်းသန့်နှင့် ကျွန်မ စတွေ့ခဲ့ကြသည်မှာ မေ ဆုံးပါးသွားပြီး တစ်နှစ်အကြာတွင် ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က သူ့မျက်ဝန်းထဲက ဝမ်းနည်းရိပ်များကို ကျွန်မက ဂရုဏာဖြင့် အစားထိုးပေးချင်ခဲ့မိသည်။ ကျွန်မ၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဖြင့် သူ့အတိတ်က ဒဏ်ရာတွေကို ကုစားပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့ဖူးသည်။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ မှားခဲ့သည်။ သူ့နှလုံးသားသည် ကျွန်မအတွက် သီးသန့်
"နှင်း... ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ"
မင်းသန့်၏ အသံကြောင့် ကျွန်မ အတွေးစများ ပြတ်တောက်သွားသည်။ သူက အလုပ်ကပြန်လာပြီး ကျွန်မဘေးတွင် ဝင်ထိုင်သည်။ သူ့ကိုယ်ပေါ်က ရေမွှေးနံ့က မေ ကြိုက်တတ်သော ပန်းရနံ့တစ်ခု ဖြစ်နေသည်ကို ကျွန်မ သတိထားမိပြန်သည်။
"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... မင်းသန့် ဒီနေ့ ပင်ပန်းလာလား"
ကျွန်မက အပြုံးတုတစ်ခုဖြင့် မေးလိုက်သော်လည်း သူက ကျွန်မကို သေချာမကြည့်ပါ။ သူ့မျက်လုံးများက နံရံပေါ်က မေ့ဓာတ်ပုံဆီသို့ ခဏတာ ရောက်သွားပြီးမှ ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားသည်။ "ပင်ပန်းတာထက် စိတ်က နည်းနည်း လေးနေတာ။ ရှေ့အပတ်က မေ့ရဲ့ သုံးနှစ်ပြည့် နှစ်ပတ်လည်လေ။ အလှူလုပ်ဖို့ စီစဉ်ရဦးမယ်"
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ကျွန်မ ရင်ထဲ၌ တစ်ခုခု ပြိုလဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ နှစ်တိုင်း နှစ်ပတ်လည်ရောက်လျှင် မင်းသန့်က ကျွန်မကို မေ့လျော့ပြီး မေ့အတွက်သာ အချိန်ကုန်ဆုံးတတ်သည်။ ကျွန်မကတော့ ထိုနေ့များတွင် သူ့အနား၌ ရှိနေပေးရသော အရိပ်မဲ့ လူသားတစ်ယောက်သာ။
မေ၏ နှစ်ပတ်လည်နေ့ နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ မင်းသန့်၏ အပြုအမူများက ပို၍ ထူးဆန်းလာသည်။ သူသည် ဖုန်းကို အရင်ကထက် ပို၍ လုံခြုံအောင် သိမ်းဆည်းလာပြီး ညဉ့်နက်ချိန်အထိ တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့် စာရိုက်နေတတ်သည်။ ကျွန်မ မေးလျှင်လည်း "အလုပ်ကိစ္စပါ" ဟုသာ အမြဲ ဖြေတတ်သည်။ သို့သော် ကျွန်မ၏ မိန်းမသားအသိစိတ်က တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီဟု သတိပေးနေသည်။
တစ်ညတွင် မင်းသန့် ရေချိုးခန်းထဲ ဝင်သွားစဉ် သူ၏ ဖုန်းက စားပွဲပေါ်တွင် တုန်ခါလာသည်။ တစ်စောင် ဝင်လာခြင်းဖြစ်သည်။ ကျွန်မ မကြည့်ချင်သော်လည်း စူးစမ်းစိတ်ကို မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်မိသည်။ ပေါ်တွင် ပေါ်လာသော စာသားက ကျွန်မ၏ သွေးများကို အေးခဲသွားစေသည်။
"ဒီလအတွက် ပိုက်ဆံ လွှဲပေးလို့ ကျေးဇူးပါ ကိုမင်းသန့်။ သူ နေကောင်းပါတယ်၊ ကိုယ့်ကို လာတွေ့ဖို့ပဲ ခဏခဏ ပူဆာနေတယ်"
ပို့လိုက်သူ၏ အမည်မှာ 'ကိုကျော် (ဆေးရုံ)' ဟု မှတ်ထားသည်။ ကျွန်မ ရင်ထဲတွင် ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ မည်သူ့အတွက် ပိုက်ဆံလွှဲပေးနေတာလဲ။ မင်းသန့်က ကျွန်မကို မပြောဘဲ ဘာတွေ ဖုံးကွယ်ထားတာလဲ။ ထိုစဉ် ရေချိုးခန်းတံခါး ပွင့်လာပြီး မင်းသန့် ထွက်လာသည်။ ကျွန်မ ဖုန်းကို အမြန်ပြန်ချလိုက်ရသော်လည်း ကျွန်မ၏ တုန်ရီနေသော လက်များကို ဖုံးကွယ်၍ မရပါ။
"နှင်း... ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ မျက်နှာလည်း မကောင်းဘူး"
"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... ခေါင်းနည်းနည်း ကိုက်လို့ပါ"
ကျွန်မ ညာလိုက်ရသော်လည်း စိတ်ထဲတွင် သံသယများက အမြစ်တွယ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ မင်းသန့်က ကျွန်မကို မေအတွက် ပူဆွေးနေသည်ဟု ပြသနေသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် အခြားလူတစ်ယောက် ရှိနေတာလား။ သို့မဟုတ် သူ၏ အတိတ်က ကျွန်မ သိထားသလို ရိုးရှင်းမနေဘူးလား။ ထိုညက ကျွန်မ တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်ပါ။ မင်းသန့်ကတော့ ဘေးတွင် အေးအေးဆေးဆေး အိပ်မောကျနေသည်။ သူ့ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ ရွံရှာသလိုလို၊ ကြောက်သလိုလို ခံစားလာရသည်။
နောက်ရက်များတွင် ကျွန်မ မင်းသန့်ကို စောင့်ကြည့်မိသည်။ သူသည် နေ့လယ်ဘက် အလုပ်နားချိန်များတွင် ကုမ္ပဏီမှာ မရှိဘဲ တစ်နေရာရာသို့ ထွက်ထွက်သွားတတ်သည်။ ကျွန်မ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်၏ အကူအညီဖြင့် မင်းသန့် သွားတတ်သည့် နေရာကို စုံစမ်းကြည့်သောအခါ မြို့ပြင်က သီးသန့် ဆေးခန်းတစ်ခု ဖြစ်နေသည်ကို သိလိုက်ရသည်။ ထိုဆေးခန်းက စိတ်ကျန်းမာရေးနှင့် ရေရှည်ပြုစုစောင့်ရှောက်ရေး အထူးပြုသည့် နေရာတစ်ခုဖြစ်သည်။
မင်းသန့်က ဘာကြောင့် ထိုနေရာကို သွားနေရတာလဲ။ သူ့မှာ ကျွန်မကို မပြောဘဲ ဖုံးကွယ်ထားသည့် မိသားစုဝင်တစ်ယောက် ရှိနေတာလား။ သို့မဟုတ်... ကျွန်မ စဉ်းစားရဲသည့် အဆုံးစွန်သော အတွေးတစ်ခုက ရင်ထဲကို ဗုံးတစ်လုံးကဲ့သို့ ကျရောက်လာသည်။ မေ... မေက တကယ်ပဲ ဆုံးသွားတာ ဟုတ်ရဲ့လား။
ကျွန်မ၏ စိတ်ထဲတွင် သံသယမီးများက တဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်နေသည်။ မင်းသန့်၏ အတိတ်က အရိပ်တွေကြားမှာ ကျွန်မ အသက်ရှူရတာ တကယ်ကို မွန်းကျပ်လာပြီဖြစ်သည်။ ကျွန်မ သိချင်သည်။ သူ နေ့တိုင်း သွားနေသော ထိုဆေးခန်းထဲတွင် ဘယ်သူရှိနေသလဲဆိုတာကို။ မေ၏ သုံးနှစ်ပြည့် နှစ်ပတ်လည်နေ့တွင် မင်းသန့်က အလှူလုပ်မည်ဟု အကြောင်းပြကာ မနက်စောစော အိမ်က ထွက်သွားသည်။ ကျွန်မကိုတော့ "နှင်း မလိုက်ပါနဲ့တော့၊ ကိုယ် တစ်ယောက်တည်းပဲ ငြိမ်ငြိမ်လေး သွားချင်လို့" ဟု ပြောခဲ့သည်။
သူ ထွက်သွားပြီး နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် ကျွန်မ တက္ကစီတစ်စီး ငှားကာ သူ၏နောက်သို့ လိုက်ခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ နှလုံးခုန်သံများက နားထဲတွင် ဒိန်းဒိန်းနှင့် မြည်နေသည်။ တကယ်လို့ ကျွန်မ ထင်ထားသလို ဖြစ်နေခဲ့ရင်... တကယ်လို့ သူ ကျွန်မကို ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး လိမ်ညာခဲ့တာဆိုရင်...။
မြို့ပြင်က တိတ်ဆိတ်သော ထိုဆေးခန်းလေးဆီသို့ ရောက်သောအခါ မင်းသန့်၏ ကားကို ခြံထဲတွင် တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ကို ဖိကာ ကားပေါ်က ဆင်းလိုက်သည်။ ဆေးခန်း၏ ဧည့်ကြိုတွင် မေးမြန်းကြည့်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း လူနာ၏ အမည်ကို မသိသဖြင့် အခက်တွေ့နေစဉ်၊ မင်းသန့်ကို အဆောင်တစ်ခု၏ ဝရံတာတွင် တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည်
ကျွန်မ ခြေသံကို သတ်ကာ ထို
"မေ... ဒီနေ့က တို့ မင်္ဂလာဆောင်ခဲ့တဲ့နေ့လေ၊ သိလား။ ကိုယ် မေ့အတွက် ပန်းတွေ ယူလာတယ်"
မင်းသန့်၏ အသံ။ ထိုအသံက ကျွန်မကို ပြောနေကျ အသံထက် ပို၍ နူးညံ့ပြီး ပို၍ စစ်မှန်နေသလိုပင်။ ကျွန်မ တံခါးကြားကနေ ချောင်းကြည့်လိုက်မိသည်။ ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော အမျိုးသမီးတစ်ယောက်။ သူမ၏ ဆံပင်များက ဖရိုဖရဲဖြစ်နေပြီး မျက်လုံးများက ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေသော်လည်း၊ ထိုမျက်နှာကို ကျွန်မ မှတ်မိသည်။ ဧည့်ခန်းထဲက ဓာတ်ပုံထဲက အမျိုးသမီး... မေ။
မေ... မသေသေးဘူး။ သူမက သက်ရှိထင်ရှား ရှိနေတုန်းပဲ။
ကျွန်မ၏ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ချာချာလည်သွားသည်။ မင်းသန့်က ကျွန်မကို ဘာကြောင့် မေ ဆုံးပြီဟု လိမ်ခဲ့တာလဲ။ ဘာကြောင့် ကျွန်မကို သူ့ဘဝထဲ ဆွဲသွင်းပြီး အစားထိုး တစ်ယောက်အဖြစ် အသုံးချခဲ့တာလဲ။ ကျွန်မ ရင်ထဲက နာကျင်မှုက ဒေါသအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ကျွန်မ တံခါးကို ဝုန်းခနဲ တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။
"မင်းသန့်...!"
"နှင်း... မင်း... မင်း ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး..."
"ကျွန်မကို ဘာကြောင့် လိမ်ခဲ့တာလဲ မင်းသန့်။ မေ ဆုံးပြီဆိုပြီး ဘာဖြစ်လို့ ကျွန်မကို အယုံသွင်းခဲ့တာလဲ" ကျွန်မ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။ မျက်ရည်များက ထိန်းမရအောင် စီးကျလာသည်။
မင်းသန့်က ကျွန်မကို အပြင်သို့ ဆွဲထုတ်သွားသည်။ ဆေးခန်း၏ အပြင်ဘက် ပန်းခြံထဲတွင် ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်တည်း ရှိနေချိန်တွင် သူက ခေါင်းငုံ့ကာ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ထို့နောက်မှ သူက သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ချပြီး စကားစလာသည်။
"မေက... မဆုံးပါဘူး နှင်း။ ဒါပေမဲ့ သူမက စိတ်ကျန်းမာရေး လုံးဝ ပျက်စီးသွားတာ။ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က ကားအက်စီးဒင့် ဖြစ်ပြီးကတည်းက သူမ ဘယ်သူ့ကိုမှ မမှတ်မိတော့ဘူး။ ကိုယ့်ကိုလည်း မမှတ်မိဘူး။ သူက... သေနေတဲ့ လူတစ်ယောက်နဲ့ မခြားတော့ဘူး"
"ဒါဆို ဘာလို့ ကျွန်မကို လိမ်တာလဲ။ ဘာလို့ ဆုံးပြီလို့ ပြောတာလဲ"
မင်းသန့်က ကျွန်မကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးထဲတွင် အပြစ်ရှိစိတ်ထက် တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်မှုများက ပို၍ ထင်ဟပ်နေသည်။ "ဘာလို့လဲဆိုတော့... ကိုယ်က မေ့ကို လက်မလွှတ်နိုင်သလို၊ ကိုယ့်ဘဝအတွက် ပြုစုယုယပေးမယ့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်လည်း လိုအပ်နေလို့ပဲ။ တကယ်လို့ မေက ဒီလို အခြေအနေနဲ့ ရှိနေသေးတယ်ဆိုရင် နှင်းက ကိုယ့်ဆီကို လာမှာမဟုတ်ဘူးလေ။ ကိုယ်က လူတစ်ယောက်ရဲ့ အကူအညီ၊ လူတစ်ယောက်ရဲ့ အချစ်ကို လိုချင်ခဲ့တာ။ နှင်းက ကိုယ့်အတွက် အသင့်တော်ဆုံးမို့လို့ ကိုယ် ဒီလို ဇာတ်လမ်းဆင်ခဲ့တာပါ"
ကျွန်မ နားထဲတွင် သူ၏ စကားများက မိုးကြိုးပစ်လိုက်သလိုပင်။ သူသည် ကျွန်မကို ချစ်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါ။ သူ၏ အထီးကျန်မှုကို ဖြေဖျောက်ရန်နှင့် သူ၏ 'လူကောင်း' ဆိုသည့် ပုံရိပ်ကို ထိန်းသိမ်းရန် ကျွန်မကို အသုံးချခဲ့ခြင်းသာ။ မေအတွက် ကုန်ကျစရိတ်များကိုလည်း ကျွန်မဆီက ရသည့် ငွေအချို့နှင့် သူ၏ ဝင်ငွေများကို ပေါင်းပြီး ထောက်ပံ့နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျွန်မသည် သူ၏ ဇနီးဟောင်းကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် ငွေကြေးနှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပံ့ပိုးပေးနေသည့် 'အရူးမ' တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။
"ရှင်က အရမ်းရက်စက်တာပဲ မင်းသန့်။ ရှင် မေ့ကို ချစ်တယ်ဆိုတာလည်း လိမ်ညာမှုပဲ။ ရှင် တကယ်ချစ်ရင် ရှင်ကိုယ်တိုင်ပဲ ပြုစုမှာပေါ့။ အခုတော့ ရှင်က သူ့ကို ဒီမှာ ပစ်ထားပြီး အိမ်မှာ ကျွန်မနဲ့ ပျော်ပါးနေတယ်၊ ပြီးတော့ သူ့ကို အကြောင်းပြပြီး ကျွန်မကို အမြဲတမ်း ဒုတိယနေရာမှာပဲ ထားခဲ့တယ်"
"နှင်းရယ်... ကိုယ် နှင်းကိုလည်း တကယ်ချစ်တာပါ။ ဒါပေမဲ့ မေ့ကိုလည်း ပစ်မထားနိုင်ဘူးလေ။ ကိုယ် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ"
"ရှင် ဘာမှလုပ်စရာမလိုတော့ဘူး မင်းသန့်။ ရှင်က ကျွန်မရဲ့ ယုံကြည်မှုကို ဖောက်ဖျက်ခဲ့ရုံတင်မကဘူး၊ ကျွန်မရဲ့ ဘဝကိုပါ ဖျက်ဆီးခဲ့တာ။ ရှင် ဖန်တီးထားတဲ့ အတိတ်ရဲ့ အရိပ်တွေကြားမှာ ကျွန်မ အသက်ရှူရတာ မွန်းကျပ်လွန်းလို့ သေတော့မလိုပဲ"
ကျွန်မ သူ့ကို ထားခဲ့ပြီး ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ နောက်ကနေ လိုက်ခေါ်သော်လည်း ကျွန်မ လှည့်မကြည့်တော့ပါ။ ကျွန်မ ဘဝ၏ နှစ်နှစ်တာ အချိန်များသည် လိမ်ညာမှုတစ်ခုအတွက် ပေးဆပ်ခဲ့ရသည်ဟု တွေးမိတိုင်း ရင်ထဲတွင် ခါးသီးလွန်းလှသည်။
အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကျွန်မ၏ ပစ္စည်းများကို အမြန်ဆုံး သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ နံရံပေါ်က မေ့ဓာတ်ပုံကို ကြည့်ရင်း အရင်ကလို မနာလိုစိတ် မရှိတော့ဘဲ သနားစိတ်သာ ဝင်မိတော့သည်။ မေသည်လည်း မင်းသန့်၏ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်မှုကြောင့် ဤကဲ့သို့ ဖြစ်ခဲ့ရတာလားဟု တွေးမိသည်။ မင်းသန့်သည် လူသားတစ်ယောက်ကို ချစ်တတ်သူမဟုတ်ဘဲ သူပိုင်ဆိုင်လိုသည့်အရာကိုသာ စွဲလန်းတတ်သူ ဖြစ်သည်။
ကျွန်မ အိမ်တံခါးကို ပိတ်ပြီး ထွက်လာခဲ့သည်။ လမ်းမပေါ်တွင် မိုးက ပို၍ သည်းထန်စွာ ရွာနေသည်။ ကျွန်မ၏ မျက်ရည်များနှင့် မိုးရေများ ရောထွေးကုန်သည်။ ကျွန်မတွင် ဘာမှမကျန်တော့ပါ။ အချစ်လည်း မရှိတော့၊ ယုံကြည်မှုလည်း မရှိတော့။ သို့သော် တစ်ခုတော့ ရှိသွားပြီ။ ထိုအိမ်ထဲက မွန်းကျပ်မှုတွေကနေ လွတ်မြောက်သွားသည့် 'လွတ်လပ်မှု'။
မင်းသန့်ဆီက ဖုန်းတွေ တောက်လျှောက်ဝင်လာသော်လည်း ကျွန်မ ဖုန်းကို ပိတ်လိုက်ပြီး ဆင်းကတ်ကိုပါ ထုတ်ကာ လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။ သူ့အတိတ်က အရိပ်တွေကြားမှာ ကျွန်မ အသက်ရှူရပ်မသွားခင်၊ ကိုယ့်ဘဝကိုယ် ပြန်ရှာတွေ့ဖို့ လိုအပ်သည်။
ကျွန်မသည် သူ့အတွက် မေ၏ အစားထိုးမဟုတ်သလို၊ မည်သူ့အတွက်မှလည်း ဒုတိယလူ မဖြစ်ချင်တော့ပါ။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုသည်မှာ တစ်ဦးပေါ်တစ်ဦး ရိုးသားမှုရှိမှသာ အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်မဟုတ်ပါလား။ မင်းသန့်သည် သူ၏ အတိတ်ကိုလည်း လက်မလွှတ်နိုင်၊ အနာဂတ်ကိုလည်း မရိုးသားနိုင်ခဲ့သောကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ လက်ထဲ၌ ဘာမှရှိတော့မည် မဟုတ်ပါ။
ကားမှန်ပေါ်က မိုးရေစက်များကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာ ချလိုက်မိသည်။ ရင်ထဲက အလုံးကြီး ကျသွားသလို ခံစားရသော်လည်း အနာဂတ်ကတော့ ဝေဝါးနေဆဲ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ သေချာပါသည်။ ကျွန်မ နောက်တစ်ခါ အသက်ရှူသည့်အခါ ထိုမွန်းကျပ်မှုတွေ မရှိတော့ဘဲ လွတ်လပ်သော လေထုကိုသာ ရှူရှိုက်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။
သင်ခန်းစာ- တစ်စုံတစ်ယောက်ကို အတိတ်ကနေ ဆွဲထုတ်ဖို့ ကြိုးစားရင်း ကိုယ်တိုင် အတိတ်ရဲ့ အရိပ်တွေကြားမှာ နစ်မွန်းမသွားပါစေနဲ့။ မရိုးသားတဲ့ ချစ်ခြင်းထက် အထီးကျန်တဲ့ လွတ်လပ်မှုက ပိုပြီး ဂုဏ်သိက္ခာရှိပါတယ်။