ကျောင်းသူလေးရဲ့ အဖြစ်ဆိုး

 ကျောင်းသူလေးရဲ့ အဖြစ်ဆိုး

(

မိုးစက်မိုးပေါက်တို့သည် မြေနီလမ်းကလေးပေါ်သို့ တဖွဲဖွဲကျဆင်းနေကြသည်။ ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံး အုံ့မှိုင်းညို့မှောင်နေပြီး လေအဝေ့တွင် ပါလာသော မြေနင်းနံ့သင်းသင်းက ရင်ကို အေးမြစေသော်လည်း ဆယ်တန်းကျောင်းသူလေး သီရိအတွက်မူ ထိုအေးမြမှုက တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းနေခဲ့သည်။ သူမ၏ အဖြူနှင့် အစိမ်းရောင် ကျောင်းဝတ်စုံလေးမှာ မိုးရေစက်အချို့ကြောင့် စိုစွတ်ကာ ကိုယ်လုံးလေးတွင် ကပ်နေသည်။ လက်ထဲတွင် ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားသော ထီးကလေးမှာ လေတိုက်တိုင်း ယိမ်းထိုးနေ၏။

သီရိသည် ရွာထိပ်ရှိ အထက်တန်းကျောင်းမှ အိမ်သို့အပြန် လမ်းဟောင်းလေးအတိုင်း တစ်ယောက်တည်း လျှောက်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းအိမ်လေးထဲတွင် စိုးရိမ်စိတ်အချို့ ကိန်းအောင်းနေသည်။ ယနေ့ ကျောင်းပိတ်ချိန် နောက်ကျခဲ့ရသည်မှာ ဆရာဦးမင်းသူ၏ အထူးသင်ခန်းစာကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဦးမင်းသူမှာ ရွာတွင် အလွန်ကြည်ညိုလေးစားခံရသော အငြိမ်းစားကျောင်းအုပ်ကြီး တစ်ဦးဖြစ်သလို သီရိတို့ကဲ့သို့ ဆင်းရဲသော ကျောင်းသားကျောင်းသူများကို အခမဲ့ ပညာဒါန သင်ကြားပေးနေသူ ဖြစ်သည်။

“သီရိ... သမီး ခဏနေဦး၊ ဒီပုစ္ဆာလေး တစ်ချက်ကြည့်သွားပါဦး” ဟု ဦးမင်းသူ ခေါ်လိုက်စဉ်က သူမ ဘာကိုမျှ မသင်္ကာခဲ့။ ဆရာ့မျက်ဝန်းထဲတွင် နွေးထွေးသော စေတနာရိပ်များသာ မြင်ခဲ့ရသည်။ သို့သော် ယခုလမ်းလျှောက်ပြန်လာချိန်တွင်မူ သူမ၏ ကျောပြင်တစ်ခုလုံး စိမ့်တက်နေသလို ခံစားနေရသည်။ လမ်းဘေး ဝါးရုံတောများထဲမှ ပုစဉ်းရင်ကွဲသံများက စူးရှစွာ မြည်တမ်းနေကြသည်။ ထိုအသံများသည် နိမိတ်ဆိုးတစ်ခုကို ကြိုတင်ဟစ်ကြွေးနေသကဲ့သို့ပင်။

(

အိမ်သို့ရောက်သောအခါ အမေဖြစ်သူ မအေးက မီးဖိုချောင်တွင် ထမင်းဟင်းချက်ပြုတ်ရင်း သမီးဖြစ်သူကို ဆီးကြိုသည်။ မအေး၏ မျက်နှာတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ ရှိနေသော်လည်း သမီးကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် အပြုံးပန်းများ ဝေဆာသွားသည်။ 

“သမီးလေး ပြန်လာပြီလား၊ ဆရာကြီးက အသင်အပြ ကောင်းရဲ့လားအေ၊ ငါ့သမီးလေး ဒီနှစ်တော့ ဂုဏ်ထူးတွေနဲ့ အောင်မှာပါနော်” ဟု မအေးက မျှော်လင့်ချက်အပြည့်နှင့် ပြောရှာသည်။ သီရိသည် အမေ့ကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် တလှပ်လှပ် ဖြစ်နေသည်။ သူမ ဆရာ့အိမ်တွင် ရှိနေစဉ် ဆရာက သူမ၏ ပုခုံးကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ခဲ့သည်မှာ စေတနာကြောင့်လား၊ သို့မဟုတ် တခြားအရာတစ်ခုကြောင့်လား ဆိုသည်ကို သူမ ဝေခွဲမရဖြစ်နေမိသည်။

ညစာစားချိန်တွင်လည်း သီရိသည် ထမင်းကို ကောင်းကောင်းမစားနိုင်ဘဲ တွေဝေနေမိသည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ဆရာဦးမင်းသူ၏ ပြူးကျယ်သော မျက်လုံးများနှင့် တစ်ချက်တစ်ချက် သူမ၏ ရင်သားဆီသို့ ရောက်ရှိလာတတ်သော အကြည့်စူးစူးများကို ပြန်လည် မြင်ယောင်နေမိသည်။ ထိုအကြည့်များသည် သူမကို အဝတ်အစားမရှိသလို ခံစားရစေကာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်လာစေသည်။

(

ရက်သတ္တပတ် အနည်းငယ် ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။ ဆရာဦးမင်းသူ၏ အပြုအမူများသည် တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုမိုရဲတင်းလာခဲ့သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ သီရိ၏ လက်ဖမိုးလေးကို ကိုင်ခြင်း၊ ဆံပင်ကို သပ်ပေးခြင်း စသည့် အပြုအမူများသည် ဆရာနှင့် တပည့်ကြား ရှိသင့်သည့် စည်းဝိုင်းကို ကျော်လွန်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သီရိသည် ကြောက်ရွံ့လာသော်လည်း မည်သူ့ကိုမျှ မပြောရဲခဲ့။ အမေ့ကို ပြောပြလျှင်လည်း အမေက “ဆရာကြီးက သမီးကို သမီးရင်းလို ချစ်လို့ပါအေ” ဟုသာ ပြန်ပြောမည်ကို သိနေသည်။

တစ်ညတွင် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေစဉ် သီရိ၏ အိပ်မက်ထဲတွင် လူမည်းကြီးတစ်ယောက်က သူမကို လိုက်လံဖမ်းဆီးနေသည်ဟု မြင်မက်ကာ လန့်နိုးလာခဲ့သည်။ သူမ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် နှလုံးခုန်သံများက စည်းချက်မမှန်ဘဲ မြန်ဆန်နေသည်။ 

(

“သီရိ... ဒီနေ့ညနေ ကျောင်းဆင်းရင် ဆရာ့အိမ်ကို လာခဲ့ဦးနော်၊ သမီးအတွက် အရေးကြီးတဲ့ မေးခွန်းဟောင်းတွေ ပေးစရာရှိလို့” ဟု ဆရာဦးမင်းသူက စာသင်ခန်းထဲတွင် အခြားသူများ မကြားအောင် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ သီရိသည် ငြင်းဆန်ချင်သော်လည်း ဆရာ့၏ ဩဇာတိက္ကမကြောင့် ခေါင်းသာ ငြိမ့်ပြလိုက်ရသည်။ 

ထိုနေ့ ညနေခင်းသည် ထူးဆန်းစွာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ကောင်းကင်ယံတွင် သွေးရောင်လွှမ်းသော တိမ်တိုက်များက ပြန့်ကျဲနေသည်။ သီရိသည် ကျောင်းလွယ်အိတ်ကလေးကို တင်းတင်းပွေ့ကာ ဆရာ့အိမ်သို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။ ဆရာ့အိမ်မှာ ရွာစွန်ရှိ ခြံဝင်းကျယ်ကြီးထဲတွင် တသီးတခြား တည်ရှိနေသည်။ ခြံထဲရှိ ညောင်ပင်ကြီးမှ အရွက်များ လှုပ်ခတ်နေသံက တစ်စုံတစ်ယောက်က တိုးတိုးလေး ကုန်းတိုက်နေသကဲ့သို့ပင်။

(

ဆရာ့အိမ်ထဲသို့ ရောက်သောအခါ အိမ်ထဲတွင် မည်သူမျှ မရှိသည်ကို သီရိ သတိထားမိလိုက်သည်။ “ဆရာ... ဆရာမကြီးကောဟင်” ဟု တုန်ရီသောအသံနှင့် မေးလိုက်ရာ ဦးမင်းသူက “သူ့အမျိုးတွေဆီ ခေတ္တသွားတယ်သမီးရဲ့၊ လာ... လာ... ဒီ

စာကြည့်ခန်းထဲတွင် အလင်းရောင် အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။ ဆရာသည် တံခါးကို အသာအယာ ပိတ်လိုက်ပြီး ဂျက်ထိုးလိုက်သံကို သီရိ ကြားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ နှလုံးသားသည် ရင်ဘတ်ထဲမှ ခုန်ထွက်မတတ် ဖြစ်သွားသည်။ “ဆရာ... ဘာလို့ တံခါးပိတ်တာလဲဟင်” ဟု မေးလိုက်သောအခါ ဆရာ၏ မျက်နှာတွင် ယခင်က မမြင်ဖူးသော ရမ္မက်ဇောများ လွှမ်းမိုးနေသော အပြုံးတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။

(

ထိုညသည် သီရိ၏ ဘဝတွင် အမှောင်ဆုံးည ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူမ၏ အော်ဟစ်သံများသည် မိုးသံလေသံများကြားတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရသည်။ သူမ ယုံကြည်ကိုးကွယ်ခဲ့သော ဆရာဆိုသူက သူမ၏ အပြစ်ကင်းစင်မှုကို ရက်စက်စွာ နင်းခြေဖျက်ဆီးခဲ့သည်။ သီရိသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဖရိုဖရဲ လဲလျောင်းနေရင်း သူမ၏ အဖြူရောင် အင်္ကျီလေးပေါ်တွင် စွန်းထင်နေသော သွေးစက်များကို ကြည့်ကာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေမိသည်။ 

“ဒါကို ဘယ်သူ့မှ မပြောနဲ့၊ ပြောရင် နင့်အမေရော နင်ပါ ဒီရွာမှာ နေလို့မရအောင် လုပ်ပစ်မယ်” ဟု ဦးမင်းသူက တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ သီရိသည် တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် သူမ၏ အဝတ်အစားများကို ပြန်လည် ဝတ်ဆင်ခဲ့သည်။ သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ်သည် ထို

(

နောက်ရက်များတွင် သီရိသည် လူသေတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူမသည် ကျောင်းမသွားဘဲ 

ရွာထဲတွင်မူ ဦးမင်းသူသည် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုပင် ဟန်ကိုယ်ဖို့နှင့် သွားလာနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်နှာဖုံးက ခိုင်မြဲနေဆဲ။ သီရိသည် မှန်ထဲတွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်တိုင်း ရွံရှာစက်ဆုပ်မှုများကိုသာ ခံစားရသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ညစ်နွမ်းသွားပြီဟု ခံစားနေရပြီး မည်သည့်ရေနှင့် ဆေးကြောပါစေ ပြောင်စင်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ကြောင်း သူမ သိနေသည်။

(

သီရိသည် သူမ၏ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ မေနှင်းကို အကျိုးအကြောင်း ပြောပြရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း နှုတ်ခမ်းဖျားမှ စကားလုံးများက ထွက်မလာခဲ့။ မေနှင်းက “နင် ဘာဖြစ်နေတာလဲ သီရိ၊ နင်ကြည့်ရတာ တော်တော် မဟုတ်ဘူးနော်” ဟု မေးသောအခါ သီရိသည် ငိုသာငိုနေမိသည်။ 

တစ်ဖက်တွင်လည်း ဦးမင်းသူသည် သီရိကို ထပ်မံ ခြိမ်းခြောက်လာခဲ့သည်။ “နင် ကျောင်းမလာရင် လူတွေ သိကုန်လိမ့်မယ်၊ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်လာခဲ့” ဟု သူက လျှို့ဝှက်စွာ စာပို့ခဲ့သည်။ သီရိသည် အကြောက်တရားနှင့် အရှက်တရားကြားတွင် မြေစာပင် ဖြစ်နေခဲ့ရသည်။ လူ့ပတ်ဝန်းကျင်၏ ကဲ့ရဲ့မှုကို သူမ အလွန်ကြောက်သည်။

(

မကြာမီပင် သီရိ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ထူးခြားသော ပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သူမသည် မကြာခဏ ပျို့အန်လာပြီး အစားအသောက် ပျက်လာသည်။ မအေးသည် ရိပ်မိသွားပြီး သမီးကို အတင်းအကျပ် မေးမြန်းတော့သည်။ “သမီး... အမေ့ကို အမှန်အတိုင်း ပြောစမ်း၊ နင် ဘာဖြစ်နေတာလဲ” ဟု မအေးက တုတ်တစ်ချောင်းကို ကိုင်ကာ ငိုလျက် မေးသည်။ 

နောက်ဆုံးတွင် သီရိသည် အားလုံးကို ဖွင့်ပြောလိုက်ရတော့သည်။ မအေးသည် နားကြားလွဲသလားဟုပင် ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း သမီး၏ ငိုသံများက အမှန်တရားကို သက်သေထူနေသည်။ “အမေရယ်... သမီးကို သတ်လိုက်ပါတော့” ဟု သီရိက အမေ့ခြေသလုံးကို ဖက်ကာ ငိုရှာသည်။ မအေးသည် ရင်ဘတ်ကို တဗုန်းဗုန်း ထုကာ မြေကြီးပေါ်တွင် လဲကျသွားခဲ့သည်။

(

မအေးသည် ဦးမင်းသူ၏ အိမ်သို့ သွားရောက်ကာ ရန်တွေ့ခဲ့သော်လည်း ဦးမင်းသူက “ဒီမိန်းမ ရူးနေတာလား၊ နင့်သမီး ကလေကချေတွေနဲ့ လျှောက်သွားပြီး ငါ့ကို လာစွပ်စွဲတာလား” ဟု ပြန်လည် ဟိန်းဟောက်ခဲ့သည်။ ရွာလူကြီးများကလည်း ဦးမင်းသူဘက်မှသာ ရပ်တည်ခဲ့ကြသည်။ ဆင်းရဲသား သားအမိနှစ်ယောက်၏ စကားကို မည်သူကမျှ မယုံကြည်ခဲ့ကြပေ။ 

ရွာထဲတွင် သီရိ၏ သတင်းက တောမီးကဲ့သို့ ပြန့်သွားသည်။ “ကျောင်းသူလေးက ဆရာကြီးကို ဂုဏ်ဖျက်တယ်” ဟု လူအများက ပြောဆိုကဲ့ရဲ့ကြသည်။ သီရိသည် အိမ်ပြင်ပင် မထွက်ရဲတော့။ လမ်းလျှောက်သွားလျှင်ပင် လူများ၏ အကြည့်စူးစူးများက သူမကို ထိုးနှက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

(

သီရိသည် သူမ၏ ဗိုက်ကလေး ပိုမိုကြီးထွားလာသည်ကို ကြည့်ရင်း အနာဂတ်ကို စဉ်းစားမရ ဖြစ်နေသည်။ သူမ၏ ပညာရေး၊ သူမ၏ အိပ်မက်များ အားလုံးသည် ပြာပုံအတိ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ တစ်ညတွင် သူမသည် အမေအိပ်ပျော်နေစဉ် အိမ်ပြင်သို့ တိတ်တဆိတ် ထွက်လာခဲ့သည်။ 

မိုးဖွဲဖွဲလေး ရွာနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ရွာထိပ်ရှိ ရေကန်ကြီးဆီသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။ ရေကန်၏ မျက်နှာပြင်သည် မှောင်မည်းနေပြီး သူမကို ခေါ်ယူနေသယောင် ရှိသည်။ “အမေ... သမီးကို ခွင့်လွှတ်ပါ” ဟု သူမ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ ပါးပြင်ပေါ်တွင် မျက်ရည်များက မိုးရေနှင့် ရောထွေးကာ စီးကျနေသည်။

(

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ရွာထိပ်ရေကန်၌ အဖြူနှင့် အစိမ်းရောင် ကျောင်းဝတ်စုံလေး ဝတ်ဆင်ထားသော မိန်းကလေးတစ်ယောက်၏ ရုပ်အလောင်းကို တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။ သူမ၏ လက်ထဲတွင် အဖြူရောင် ပုဝါလေးတစ်ခုကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။ 

ရွာသူရွာသားများ စုရုံးကြည့်ရှုနေကြစဉ် မအေး၏ အသည်းခွဲမတတ် အော်ဟစ်ငိုယိုသံက လေထဲတွင် လွင့်ပျံ့နေသည်။ ဦးမင်းသူသည် လူအုပ်ထဲတွင် ရပ်ကြည့်နေရင်း သူ၏ မျက်နှာတွင် ခဏတာ တုန်လှုပ်မှု ဖြစ်သွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် တည်ငြိမ်သော မျက်နှာဖုံးကို ပြန်လည် တပ်ဆင်လိုက်သည်။ 

သီရိ၏ အဖြစ်ဆိုးမှာ လူအများ၏ ပါးစပ်ဖျားတွင် ရက်အနည်းငယ်ကြာ ပြောစရာ ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် တဖြည်းဖြည်း မေ့ပျောက်သွားခဲ့ကြသည်။ သို့သော် လပြည့်ညများတွင် ရွာထိပ်ရေကန်အနီး၌ အဖြူအစိမ်းဝတ် ကျောင်းသူလေးတစ်ယောက် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုနေတတ်သည်ဟူသော ကောလာဟလများမှာမူ ယနေ့တိုင် ကျန်ရစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ လောကကြီးသည် တရားမျှတမှု မရှိခဲ့သော်လည်း သီရိ၏ ဝိညာဉ်သည် ထိုညစ်နွမ်းသော ကမ္ဘာကြီးမှ လွတ်မြောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေတော့သတည်း။