မယားငယ်ရဲ့ သွေးထိုးမှု
မယားငယ်ရဲ့ သွေးထိုးမှု
မိုးဖွဲဖွဲလေးတွေ ပြတင်းပေါက်မှန်သားပေါ်မှာ တွယ်ကပ်နေတဲ့ ညနေခင်းတစ်ခုမှာ ကျွန်မ ဘဝရဲ့ အလှပဆုံး ပန်းချီကားတစ်ချပ် ပျက်စီးတော့မယ်ဆိုတာကို ကြိုတင်မသိခဲ့ဘူး။ ကိုမင်းခန့်နဲ့ ကျွန်မ လက်ထပ်ခဲ့တာ ခုနစ်နှစ်ရှိပြီ။ အဲဒီခုနစ်နှစ်တာကာလအတွင်းမှာ ကျွန်မဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အပျော်ဆုံး မိန်းမတစ်ယောက်လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်မှတ်ခဲ့တာ။ ကိုမင်းခန့်က နူးညံ့တယ်။ အလုပ်ကြိုးစားတယ်။ ကျွန်မအပေါ်မှာ ဘယ်တုန်းကမှ လေသံမာမာနဲ့ မဆက်ဆံခဲ့ဖူးဘူး။ ကျွန်မတို့ရဲ့ အိမ်ကလေးဟာ သေးငယ်ပေမယ့် နွေးထွေးမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေခဲ့တာပေါ့။
ကျွန်မ မှတ်မိသေးတယ်။ ကျွန်မတို့ရဲ့ ခုနစ်နှစ်ပြည့် မင်္ဂလာနှစ်ပတ်လည်နေ့တုန်းက ကိုမင်းခန့်က ကျွန်မကို ပုလဲဆွဲကြိုးလေး ဆင်ပေးရင်း "မြတ်နိုး... ကိုယ့်ဘဝမှာ မင်းရှိနေတာဟာ အကြီးမားဆုံး ဆုလာဘ်ပဲ" လို့ တိုးတိုးလေး ပြောခဲ့တာ။ အဲဒီတုန်းက သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ မြင်ခဲ့ရတဲ့ အချစ်တွေကို ကျွန်မ အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ လူ့လောကကြီးမှာ အခိုင်မြဲဆုံးလို့ ထင်ရတဲ့အရာတွေဟာ အလွယ်တကူပဲ ပြိုလဲသွားတတ်တယ်ဆိုတာ ကျွန်မ မေ့လျော့နေခဲ့မိတယ်။
အရာအားလုံးက "ယမင်း" ဆိုတဲ့ မိန်းကလေး ကျွန်မတို့ဘဝထဲကို ရောက်လာချိန်ကစပြီး ပြောင်းလဲသွားခဲ့တာ။ သူမက ကိုမင်းခန့်ရဲ့ ကုမ္ပဏီကို အသစ်ရောက်လာတဲ့ အတွင်းရေးမှူးလေး။ အစပိုင်းမှာတော့ ကျွန်မ ဘာမှမသင်္ကာခဲ့ပါဘူး။ ကိုမင်းခန့်က သူ့အလုပ်အကြောင်းတွေကို ကျွန်မကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပြလေ့ရှိလို့ ယမင်းအကြောင်းကိုလည်း ကျွန်မ သိထားပြီးသားပါ။ "ကလေးမလေးက တက်ကြွတယ်၊ အလုပ်လည်း တော်တယ်" လို့ သူက ချီးမွမ်းတတ်တယ်။ ကျွန်မကလည်း ကိုယ့်ယောင်္ကျားရဲ့ အလုပ်အဆင်ပြေနေတာကို ကြည့်ပြီး ဝမ်းသာနေခဲ့တာ။
ဒါပေမဲ့ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ကိုမင်းခန့် အိမ်ပြန်နောက်ကျလာတယ်။ ဖုန်းကို လူမမြင်အောင် ဝှက်ကိုင်လာတယ်။ ကျွန်မနဲ့ စကားပြောရင် မျက်လုံးချင်း မဆိုင်တော့ဘူး။ အရင်ကလို ကျွန်မရဲ့ အသေးအဖွဲကိစ္စလေးတွေကို စိတ်မဝင်စားတော့ဘဲ တစ်ခုခုဆို စိတ်မရှည်သလို ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ အေးစိမ့်စိမ့် ခံစားချက်တစ်ခု စတင်ကိန်းအောင်းလာတယ်။ အဲဒါဟာ သံသယဆိုတဲ့ အဆိပ်ပင်ရဲ့ အစပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်က အယုံလွယ်တာရယ်၊ တစ်ခုခုဆို စိတ်ထဲမှာ တနုံ့နုံ့ ခံစားနေတတ်တာရယ်ပါ။ ကျွန်မ သူ့ကို တိုက်ရိုက်မမေးရဲခဲ့ဘူး။ အဖြေက ကျွန်မ ကြောက်နေတဲ့အရာ ဖြစ်နေမှာကို စိုးရိမ်ခဲ့တာကြောင့်ပေါ့။
အပြောင်းအလဲတွေက သိသိသာသာကြီး ဖြစ်လာတယ်။ တစ်ရက်မှာ ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းထဲကို စိမ်းနေတဲ့ အကောင့်တစ်ခုကနေ မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ရောက်လာတယ်။ အဲဒီမှာ ကိုမင်းခန့်နဲ့ ယမင်းတို့ စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုမှာ ရယ်ရယ်မောမော စားသောက်နေတဲ့ ပုံရိပ်တွေ။ ဓာတ်ပုံထဲမှာ ယမင်းက ကိုမင်းခန့်ရဲ့ လက်ကို ခပ်ရင်းရင်းလေး ကိုင်ထားတာ။ ကျွန်မ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ဆုပ်ခြေခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။
အဲဒီည ကိုမင်းခန့် အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ကျွန်မ ဖုန်းကို ထိုးပြပြီး မေးမိတယ်။ သူက ခဏတော့ ထိတ်လန့်သွားပေမယ့် ချက်ချင်းပဲ "ဒါက အလုပ်ကိစ္စ ဧည့်ခံပွဲမှာ ရိုက်ထားတာပါ မြတ်နိုးရယ်၊ မင်းကလည်း ကလေးကလားတွေ လျှောက်တွေးမနေပါနဲ့" လို့ ဆိုပြီး ရေချိုးခန်းထဲ ဝင်သွားခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုက အရင်လို နူးညံ့မနေတော့ဘဲ အေးစက်စက် နိုင်လှတယ်။ ကျွန်မ ညလုံးပေါက် မအိပ်နိုင်ဘဲ ငိုနေခဲ့မိတယ်။
နောက်ရက်တွေမှာ ယမင်းဆီကနေ ဖုန်းတွေ တိုက်ရိုက်ဝင်လာတယ်။ သူမရဲ့ အသံက ချိုသာပေမယ့် စကားလုံးတွေကတော့ သွေးထိုးမှုတွေနဲ့ ပြည့်နေခဲ့တာ။ "မမ... ကိုမင်းခန့်က မမဆီမှာ ရှိနေတာ စာနာစိတ်ကြောင့်ပါ၊ သူ တကယ်ချစ်တာက ကျွန်မကို၊ မမ သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပါတော့" တဲ့။ အဲဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဒေါသတွေ၊ နာကျင်မှုတွေက မီးတောင်တစ်ခုလို ပေါက်ကွဲထွက်တော့မတတ် ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။
ကျွန်မ ကိုမင်းခန့်ကို ထပ်မေးတယ်။ သူက ငြင်းတယ်။ ယမင်းကတော့ ကျွန်မဆီကို သူတို့နှစ်ယောက် ဘယ်လောက်ထိ ရင်းနှီးကြောင်း ပြတဲ့ အထောက်အထားတွေကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပို့ပေးလာတယ်။ ကိုမင်းခန့် ဝယ်ပေးထားတယ်ဆိုတဲ့ လက်ဆောင်တွေ၊ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ချစ်တင်းနှောတဲ့ စကားလုံးတွေ။ ကျွန်မရဲ့ စိတ်တွေက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပျက်စီးလာတယ်။ အရင်က နူးညံ့ခဲ့တဲ့ ကျွန်မဟာ အခုတော့ သံသယစိတ်နဲ့ ရူးသွပ်နေတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေပြီ။ ကျွန်မ ကိုမင်းခန့်ကို အော်ဟစ်ဆဲဆိုမိတယ်။ သူကတော့ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ အိမ်ပြင်ကို ထွက်ထွက်သွားတတ်တယ်။ အဲဒီလို သူထွက်သွားတိုင်း ယမင်းဆီကနေ "အခု ကိုမင်းခန့် ကျွန်မဆီ ရောက်နေပြီ" ဆိုတဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျတွေ ရောက်လာတတ်တာက ကျွန်မကို သေစေဖို့ လုံလောက်တဲ့ အဆိပ်တွေပါပဲ။
ကျွန်မတို့ရဲ့ အိမ်ကလေးဟာ အရင်လို နွေးထွေးတဲ့ အရိပ်အာဝါသ မဟုတ်တော့ဘဲ အေးစက်လှောင်ပိတ်နေတဲ့ ငရဲခန်းတစ်ခုလို ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ကိုမင်းခန့်ကို မယုံကြည်တော့ဘူး။ သူ ဘာပြောပြော ကျွန်မ နားထဲမှာ လိမ်ညာမှုတွေလို့ပဲ ကြားနေရတယ်။ ကိုမင်းခန့်ကလည်း ကျွန်မကို ကြည့်တဲ့ မျက်လုံးတွေမှာ ဂရုဏာ မပါတော့ဘဲ ငြီးငွေ့မှုတွေသာ အစားထိုးလာတယ်။
တစ်ညမှာတော့ အခြေအနေတွေက အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်သွားခဲ့တယ်။ ယမင်းက ကျွန်မဆီကို ဖုန်းဆက်ပြီး "မမ... မမရဲ့ ယောင်္ကျားက ကျွန်မဆီမှာ အိပ်နေတာ၊ အခုတောင် အိပ်ပျော်နေပြီ၊ မယုံရင် လာကြည့်လေ" လို့ စိန်ခေါ်လာတယ်။ သူမ ပေးတဲ့ လိပ်စာအတိုင်း ကျွန်မ ရူးရူးမိုက်မိုက် လိုက်သွားခဲ့မိတယ်။ အဲဒီ ဟိုတယ်
ကျွန်မ ဘာမှမစဉ်းစားနိုင်တော့ဘဲ ကိုမင်းခန့်ရဲ့ ပါးကို ဖြတ်ခနဲ ရိုက်လိုက်မိတယ်။ "ရှင်... ရှင် လူယုတ်မာပဲ၊ ကျွန်မ ရှင့်ကို ဘယ်လောက်ယုံခဲ့လဲ" လို့ အော်ဟစ်ရင်း ကျွန်မ ငိုချလိုက်တယ်။ ကိုမင်းခန့်က ဘာမှပြန်မပြောဘူး။ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ ကျွန်မ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ နာကျင်မှုနဲ့ စိတ်ပျက်မှုတွေ ယှဉ်တွဲနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ယမင်းကတော့ ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး ခပ်ယောင်ယောင် ပြုံးနေခဲ့တယ်။
အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့လမ်းမှာ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်လုံး စကားတစ်လုံးမှ မပြောဖြစ်ခဲ့ကြဘူး။ ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်ပြီ။ ဒီလူနဲ့ ဆက်နေဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေကို စော်ကားခဲ့တဲ့အတွက် သူ့ကို ကျွန်မ ဘယ်တော့မှ ခွင့်မလွှတ်နိုင်ဘူး။ အိမ်ရောက်တော့ ကျွန်မ အဝတ်အစားတွေကို အထုပ်ထဲ အလောတကြီး ထည့်တယ်။ ကိုမင်းခန့်ကတော့ ဧည့်ခန်းမှာ ခေါင်းငုံ့ပြီး ထိုင်နေတုန်းပဲ။ ကျွန်မ ထွက်သွားခါနီးမှာ သူက တိုးတိုးလေး ပြောတယ်... "မြတ်နိုး... မင်း မြင်တာတွေက အမှန်တရား မဟုတ်ဘူးဆိုရင်ကော... မင်း ကိုယ့်ကို ယုံကြည်ပေးနိုင်မလား" တဲ့။ ကျွန်မကတော့ လှောင်ပြုံးတစ်ခုနဲ့အတူ "ရှင့်ကို ယုံခဲ့တာ ကျွန်မဘဝရဲ့ အမှားဆုံး အလုပ်ပဲ" လို့ ပြန်ပြောပြီး အိမ်တံခါးကို ဝုန်းခနဲ ပိတ်ကာ ထွက်လာခဲ့တယ်။
ကျွန်မ အိမ်က ထွက်လာပြီး တစ်ပတ်အကြာမှာ ကွာရှင်းစာချုပ်ကို ရှေ့နေကတစ်ဆင့် ပို့လိုက်တယ်။ ကိုမင်းခန့်ဆီက ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မလာဘူး။ ကျွန်မကတော့ နာကျင်မှုတွေကို အလုပ်တွေထဲမှာ နစ်မြှုပ်ထားဖို့ ကြိုးစားနေခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာတော့ ဟာလာဟင်းလင်းကြီး ဖြစ်နေတုန်းပဲ။ တစ်ညမှာတော့ ကျွန်မဆီကို ဖုန်းနံပါတ်တစ်ခုကနေ ဖုန်းဝင်လာတယ်။ အဲဒါက ကိုမင်းခန့်ရဲ့ သူငယ်ချင်းရင်းဖြစ်သူ ကိုစိုးသီဟ။
"မြတ်နိုး... မင်း အခု ကိုမင်းခန့်ဆီကို သွားမှဖြစ်မယ်၊ သူ ဆေးရုံမှာ စိုးရိမ်ရတဲ့ အခြေအနေ ဖြစ်နေပြီ" တဲ့။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဗုန်းခနဲ ဖြစ်သွားပေမယ့် မာနက တားနေသေးတယ်။ "သူ့မှာ ယမင်း ရှိနေတာပဲ၊ ကျွန်မနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ" လို့ ပြန်ပြောမိတယ်။ ကိုစိုးသီဟက သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို ချပြီး "မင်း အားလုံးကို မှားနေပြီ မြတ်နိုး၊ ယမင်းက မင်းထင်သလို ကိုမင်းခန့်ရဲ့ မယားငယ် မဟုတ်ဘူး၊ သူမက ကိုမင်းခန့်ရဲ့ အဖေဟောင်းနဲ့ ရတဲ့ ညီမအရင်း ဖြစ်နေတာ" လို့ ပြောလိုက်တဲ့အခါ ကျွန်မ ကိုင်ထားတဲ့ ဖုန်းလေး လက်ထဲကနေ လွတ်ကျသွားခဲ့တယ်။
ကျွန်မ ဆေးရုံကို ရူးရူးမိုက်မိုက် ပြေးသွားခဲ့မိတယ်။ ကိုစိုးသီဟ ပြောပြချက်အရ ကိုမင်းခန့်ရဲ့ အဖေက အရင်က အမှားတစ်ခု လုပ်ခဲ့ပြီး ယမင်းရဲ့ အမေကို ပစ်ထားခဲ့တာ။ ယမင်းက အဲဒီကိစ္စကို အငြိုးထားပြီး ကိုမင်းခန့်ရဲ့ ဘဝကို ဖျက်ဆီးဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာတဲ့။ သူမက ကိုမင်းခန့်ကို ငွေကြေးနဲ့ ခြိမ်းခြောက်ခဲ့သလို၊ ကိုမင်းခန့်ကလည်း သူ့အဖေရဲ့ အမှားအတွက် အစားပြန်ပေးဆပ်ဖို့ ယမင်းကို ငွေတွေ ထောက်ပံ့ခဲ့ရတာ။ ကိုမင်းခန့်က ကျွန်မကို စိတ်မညစ်စေချင်လို့ အဲဒီကိစ္စတွေကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာ။
ယမင်းကတော့ ကိုမင်းခန့်ဆီက ငွေတင်မကဘဲ သူ အချစ်ဆုံးဖြစ်တဲ့ ကျွန်မနဲ့ ကွဲကွာသွားအောင် သွေးထိုးလှုံ့ဆော်မှုတွေ လုပ်ခဲ့တာပဲ။ အဲဒီ ဟိုတယ်ကိစ္စကလည်း ယမင်းက ကိုမင်းခန့်ကို ဆေးခတ်ပြီး ကျွန်မကို လှမ်းခေါ်ခဲ့တာတဲ့။ ကိုမင်းခန့်က အမှန်တရားကို ရှင်းပြဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် ကျွန်မရဲ့ သံသယနဲ့ ဒေါသတွေက သူ့ကို စကားပြောခွင့် မပေးခဲ့ဘူး။ သူဟာ ကျွန်မရဲ့ အယုံအကြည်မရှိမှုကို ခံစားရပြီး စိတ်ဓာတ်ကျကာ ကားမတော်တဆမှု ဖြစ်ခဲ့တာလို့ သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ ကမ္ဘာပျက်သွားခဲ့ပြီ။
ဆေးရုံခုတင်ပေါ်မှာ ပတ်တီးအဖွေးသားနဲ့ ငြိမ်သက်နေတဲ့ ကိုမင်းခန့်ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ မျက်ရည်တွေ တားမရအောင် ကျဆင်းနေမိတယ်။ ကျွန်မ သူ့လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး "ကို... ပြန်နိုးလာပါတော့၊ မြတ်နိုး မှားသွားပြီ၊ မြတ်နိုး ရှင့်ကို ယုံကြည်ပေးခဲ့သင့်တာ" လို့ တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူကတော့ ဘာမှပြန်မပြောနိုင်တော့ဘူး။
ခဏအကြာမှာတော့ ကိုမင်းခန့်ရဲ့ လက်ကလေးက ကျွန်မရဲ့ လက်ကို အားယူပြီး အနည်းငယ် ညှစ်လိုက်သလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ ဝမ်းသာအားရနဲ့ ဆရာဝန်ကို လှမ်းခေါ်မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါဟာ နောက်ဆုံး နှုတ်ဆက်ခြင်း ဖြစ်မယ်လို့ ကျွန်မ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ ကိုမင်းခန့်က မျက်လုံးလေးကို အားယူပြီး ဖွင့်ကြည့်တယ်။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ကျွန်မကို ခွင့်လွှတ်တဲ့ အရိပ်အယောင်တွေနဲ့အတူ ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေက ခိုအောင်းနေတုန်းပဲ။ သူက "မြတ်နိုး... ကိုယ့်ကို ချစ်... ချစ်သေးတယ် မဟုတ်လား" လို့ မပီမသလေး မေးရှာတယ်။ ကျွန်မ ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ငြိမ့်ပြရင်း "ချစ်တာပေါ့ ကိုရယ်၊ မြတ်နိုး ကိုယ့်ကိုပဲ ချစ်တာ" လို့ ပြောလိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ သူ့ရဲ့ လက်ကလေးက ကျွန်မလက်ထဲကနေ တဖြည်းဖြည်း လျှောကျသွားခဲ့တယ်။
စက်ပစ္စည်းတွေရဲ့ မြည်သံက ကျွန်မရဲ့ အော်ဟစ်ငိုကြွေးသံတွေနဲ့ ရောထွေးသွားခဲ့တယ်။ ယမင်းရဲ့ သွေးထိုးမှုနောက်မှာ ကျွန်မ ပါသွားခဲ့မိတာဟာ ကျွန်မဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံး နောင်တပါပဲ။ သူမကတော့ သူမရဲ့ လက်စားချေမှု အောင်မြင်သွားလို့ ပျောက်ခြင်းမလှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မမှာတော့ အထီးကျန်မှုတွေ၊ နောင်တတွေနဲ့အတူ ကျန်ရစ်ခဲ့ရတယ်။
အခုဆိုရင် ကျွန်မတို့ရဲ့ အိမ်ကလေးမှာ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတော့တယ်။ မိုးဖွဲဖွဲကျတဲ့ ညနေခင်းတိုင်းမှာ ကိုမင်းခန့်ရဲ့ "မြတ်နိုး" ဆိုတဲ့ ခေါ်သံလေးကို ကျွန်မ ကြားနေရတုန်းပဲ။ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ကြားက အချစ်ကို ဖျက်ဆီးခဲ့တာဟာ ယမင်းရဲ့ သွေးထိုးမှုတင် မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းလှတဲ့ ယုံကြည်မှုနဲ့ သည်းခံနိုင်စွမ်း မရှိမှုတွေကလည်း အဓိက တရားခံတွေပါပဲ။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ ယုံကြည်မှုအပေါ်မှာ တည်ဆောက်ထားတာဖြစ်လို့ ယုံကြည်မှု ပျက်စီးသွားတဲ့အခါ အချစ်ဟာလည်း အလိုလို ပျောက်ကွယ်သွားတတ်တာကို ကျွန်မ သင်ခန်းစာ ရလိုက်ပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီသင်ခန်းစာအတွက် ကျွန်မ ပေးဆပ်လိုက်ရတဲ့ တန်ဖိုးကတော့ ကျွန်မရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးပါပဲ။
ဘဝဆိုတာ အမှားတစ်ခုကို ပြင်ဆင်ဖို့ အခွင့်အရေး အမြဲမပေးတတ်ဘူး။ တစ်ခါတလေမှာ ကျွန်မတို့ ဆုံးရှုံးလိုက်ရတဲ့အရာတွေဟာ ဘယ်တော့မှ ပြန်မရနိုင်တော့တဲ့ ထာဝရ နာကျင်မှုတွေပဲ ဖြစ်နေတတ်ပါတယ်။
"ယုံကြည်မှုဆိုတာ ဖန်သားပြင်တစ်ခုလိုပဲ။ တစ်ခါ အက်ရာထင်သွားရင် ဘယ်လောက်ပဲ ပြန်ကပ်ကပ် အစင်းကြောင်းကတော့ ထင်ကျန်နေမှာဖြစ်သလို၊ အဲဒီအက်ရာကနေပဲ ဘဝတစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားတတ်ပါတယ်။"