နောင်တများနဲ့ မွေးစားသမီး

 နောင်တများနဲ့ မွေးစားသမီး

နေဝင်ဆည်းဆာ၏ မှေးမှိန်ပျပျ အလင်းတန်းတို့သည် ရှေးဟောင်းကျွန်းသားအိမ်ကြီး၏ ပြတင်းပေါက်များမှတစ်ဆင့် 

ထိုဓာတ်ပုံထဲတွင် အသက်ငါးနှစ်အရွယ် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးသည် ဖြူစင်သော အပြုံးများဖြင့် လောကကြီးကို ကြိုဆိုနေသယောင်ရှိသည်။ သူမ၏ အမည်မှာ မေမြတ်။ ဦးသန့်၏ မွေးစားသမီးလေးဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအခါ ထိုအပြုံးများကို မြင်တွေ့ခွင့်မရတော့သည်မှာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုပင် ကျော်လွန်ခဲ့ပြီ။ အိမ်ကြီး၏ အပေါ်ထပ်ရှိ မေမြတ်၏ 

"ဦးလေး... နေမကောင်းဘူးလားဟင်" ဟု မေးတတ်သည့် မေမြတ်၏ သာယာကြည်လင်သော အသံလေးကို သူ ပြန်လည် ကြားယောင်နေမိသည်။ ထိုစဉ်က သူသည် အဘယ်ကြောင့် ခါးခါးသီးသီး ငြင်းပယ်ခဲ့မိပါသနည်း။ အဘယ်ကြောင့် သူမ၏ မေတ္တာကို အေးစက်သော စည်းကမ်းချက်များဖြင့် ပိတ်ပင်ခဲ့မိပါသနည်း။ သူ၏ မာန်မာနနှင့် အတိတ်က လျှို့ဝှက်ချက်တို့သည် သူတို့သားအဖကြားတွင် မြင့်မားသော တံတိုင်းကြီးတစ်ခုကို တည်ဆောက်ခဲ့လေပြီ။

လွန်ခဲ့သော အနှစ်နှစ်ဆယ်က မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော ညတစ်ညကို ဦးသန့် ဘယ်တော့မှ မေ့လိမ့်မည်မဟုတ်။ ထိုညက သူ၏ စီးပွားဖက်လည်းဖြစ်၊ ငယ်သူငယ်ချင်းလည်းဖြစ်သော ကိုကျော်နှင့် ဇနီးဖြစ်သူတို့သည် ကားအက်စီးဒင့်ဖြင့် ကွယ်လွန်သွားခဲ့ကြသည်။ ထိုမတော်တဆမှုသည် ဦးသန့်၏ အမှားတစ်ခုကြောင့် ဖြစ်ခဲ့ရသည်ဟု သူကိုယ်တိုင်သာ သိရှိခဲ့သည်။ ကိုကျော်တို့ ဇနီးမောင်နှံတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် တစ်ဦးတည်းသော သမီးလေး မေမြတ်ကို သူက မွေးစားရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

"မင်းသမီးလေးကို ငါ စောင့်ရှောက်ပါ့မယ် ကိုကျော်... ငါ့အသက်နဲ့လဲပြီး စောင့်ရှောက်ပါ့မယ်" ဟု သူ ကတိပေးခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုကတိသည် မေတ္တာကြောင့်ပေးသော ကတိထက် အပြစ်ရှိစိတ်ကို ဖုံးကွယ်လိုသော စိတ်ကြောင့် ပေးခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ မေမြတ်ကို မြင်တိုင်း သူကျူးလွန်ခဲ့သော အမှားကို ပြန်လည် မြင်ယောင်နေရသဖြင့် သူမကို သူ အနီးကပ် မထားနိုင်ခဲ့။ အဝေးကသာ ကြည့်ခဲ့သည်။ အကောင်းဆုံး ကျောင်းများ၊ အကောင်းဆုံး အဝတ်အစားများကို ထောက်ပံ့ပေးခဲ့သော်လည်း အဖေတစ်ယောက်၏ နွေးထွေးမှုကိုမူ သူ စေးနှဲခဲ့သည်။

မေမြတ်သည် အိမ်ကြီးထဲတွင် အရိပ်တစ်ခုကဲ့သို့ ကြီးပြင်းလာခဲ့ရသည်။ သူမ၏ ဝမ်းနည်းမှုများကို နံရံများကသာ သိကြပြီး၊ သူမ၏ မျက်ရည်များကို ခေါင်းအုံးများကသာ သုတ်ပေးခဲ့ကြသည်။ ဦးသန့်သည် သူမ၏ ရှေ့တွင် အမြဲတမ်း တင်းမာခက်ထန်သော မျက်နှာဖြင့်သာ ရှိနေခဲ့သည်။

"မေမြတ်... မင်း ဒီနှစ် ဂုဏ်ထူးတွေ အကုန်ပါရမယ်နော်။ ငါ့မျက်နှာကို အောက်မကျစေနဲ့"

ထမင်းစားပွဲတွင် ဦးသန့်က အမိန့်ဆန်ဆန် ပြောလိုက်သည်။ မေမြတ်သည် ထမင်းလုတ်ကိုပင် ခက်ခဲစွာ မျိုချနေရသည်။ သူမသည် ပန်းချီဆွဲရသည်ကို ဝါသနာပါသော်လည်း ဦးသန့်က သူမကို စီးပွားရေးပညာရှင် တစ်ဦး ဖြစ်စေချင်ခဲ့သည်။ သူမ၏ ဆန္ဒများကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခွင့် မရှိခဲ့။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဖေဖေ"

မေမြတ်၏ အသံသည် တိုးညှင်းလွန်းလှသည်။ 'ဖေဖေ' ဟု ခေါ်ဝေါ်သော်လည်း ထိုစကားလုံးနောက်တွင် ချစ်ခြင်းမေတ္တာထက် ကြောက်ရွံ့မှုက ပို၍ ကိန်းအောင်းနေသည်။ ဦးသန့်သည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို တည့်တည့်မကြည့်ဝံ့။ ထိုမျက်လုံးလေးများတွင် သူ သစ္စာဖောက်ခဲ့သော ကိုကျော်၏ အရိပ်အယောင်များကို သူ မြင်နေရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ ထမင်းစားပွဲကြီးသည် ကမ္ဘာတစ်ခုစာမျှ ကွာဝေးနေသယောင် ခံစားရသည်။ မည်သူမျှ စကားဆက်မပြောကြဘဲ ဇွန်းနှင့် ပန်းကန် ထိခတ်သံများသာ 

မေမြတ် အသက် နှစ် ပြည့်သောနေ့တွင် ထူးခြားသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ဦးသန့် ခရီးသွားနေခိုက် မေမြတ်သည် စာကြည့်တိုက်ခန်းထဲရှိ အံဆွဲဟောင်းတစ်ခုကို မတော်တဆ ဖွင့်မိသွားသည်။ ထိုအံဆွဲထဲတွင် ဖုန်တက်နေသော စာအိတ်အချို့နှင့်အတူ သူမ၏ မိဘအရင်းများ၏ ဓာတ်ပုံများကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

ထို့အပြင် သူမ၏ မိဘများ ကွယ်လွန်ခဲ့ရသော ကားအက်စီးဒင့်အကြောင်း သတင်းစာဖြတ်ပိုင်းများနှင့် ဦးသန့်၏ ကိုယ်ရေးမှတ်တမ်းအချို့ကိုလည်း တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုမှတ်တမ်းများတွင် ဦးသန့်က ကိုကျော်၏ ကားဘရိတ် ချို့ယွင်းနေကြောင်း သိလျက်နှင့် မပြင်ခိုင်းဘဲ လျစ်လျူရှုခဲ့ခြင်း သို့မဟုတ် ထိုအချိန်က စီးပွားရေး ပြိုင်ဆိုင်မှုများအကြောင်း ရေးသားထားသည်များကို သူမ ဖတ်လိုက်ရသည်။

မေမြတ်၏ ကမ္ဘာကြီးသည် ပြိုလဲသွားခဲ့သည်။ သူမ အလွန်လေးစားခဲ့ရသော၊ အမြဲတမ်း ကြောက်ရွံ့ရိုသေခဲ့ရသော ကျေးဇူးရှင် ဖေဖေသည် သူမ၏ မိဘများကို သတ်ခဲ့သူ ဖြစ်နေပါသလား။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် နာကျင်မှု၊ ဒေါသနှင့် သံသယများ ရောပြွမ်းသွားခဲ့သည်။ ထိုညက မေမြတ်သည် အိမ်ကြီးမှ ထွက်ခွာသွားရန် ပထမဆုံးအကြိမ် စဉ်းစားမိခဲ့သည်။

ဦးသန့် ခရီးမှ ပြန်ရောက်လာသောအခါ အိမ်တွင်းလေထုသည် ပို၍ လေးလံနေသည်ကို သတိပြုမိသည်။ မေမြတ်သည် ယခင်ကထက် ပို၍ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ယခင်က မရှိခဲ့သော အမုန်းအရိပ်အယောင်များကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

"မေမြတ်... နင် ငါ့ကို ပြောစရာ ရှိနေလား"

ဦးသန့်က ခပ်အေးအေး မေးလိုက်သည်။ မေမြတ်သည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ ဦးသန့်၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဖေဖေ... ဖေဖေက ကျွန်မကို ဘာလို့ မွေးစားခဲ့တာလဲ။ တကယ် ချစ်လို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် အပြစ်ရှိလို့လား"

ဦးသန့်၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်းပင် ဖြူဖျော့သွားသည်။ သူ၏ လက်များ တုန်ရီလာပြီး စကားလုံးများ ဆွံ့အသွားခဲ့သည်။ သူ ဘာမှ ပြန်မဖြေနိုင်ခင်မှာပင် မေမြတ်က ဆက်ပြောသည်။

"ကျွန်မ အကုန်သိပြီးပြီ။ ဖေဖေ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အတိတ်တွေကို ကျွန်မ သိပြီးပြီ။ ဖေဖေ ကျွန်မကို မြင်တိုင်း နောင်တရနေတာ မဟုတ်လား"

ထိုနေ့က သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် ပြင်းထန်သော စကားများစွာ ပွင့်ထွက်ခဲ့သည်။ နာကျင်မှုများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော တံတိုင်းကြီးသည် နောက်ဆုံးတွင် ပြိုလဲသွားခဲ့သော်လည်း အပျက်အစီးများအောက်တွင် သူတို့၏ ပတ်သက်မှုသည်လည်း မြုပ်နှံခံလိုက်ရလေပြီ။

မေမြတ်သည် သူမ၏ အဝတ်အထည်အချို့ကို ထုတ်ပိုးကာ အိမ်ကြီးမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ ဦးသန့်သည် သူမကို မတားခဲ့။ မတားနိုင်ခဲ့ခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သူ ကျူးလွန်ခဲ့သော အပြစ်များက သူ့ခြေထောက်များကို လေးလံစေခဲ့သည်။

"သွားပါ... နင် သွားချင်တဲ့နေရာကို သွားပါ။ ငါ့မျက်စိရှေ့က ထွက်သွားတာကပဲ နင့်အတွက်ရော ငါ့အတွက်ရော ကောင်းလိမ့်မယ်"

ဦးသန့်က စိတ်မပါဘဲ ပြောလိုက်သော ထိုစကားများသည် သူ၏ ဘဝအတွက် အကြီးမားဆုံးသော အမှားဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ခဲ့မိ။ မေမြတ်သည် နောက်သို့ပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ မိုးဖွဲဖွဲများကြားတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ထိုနေ့မှစ၍ အိမ်ကြီးသည် သင်္ချိုင်းကုန်းတစ်ခုကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ အစေခံများပင် ဦးသန့်၏ ခက်ထန်မှုနှင့် အထီးကျန်မှုဒဏ်ကို မခံနိုင်သဖြင့် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်သွားကြသည်။ ဦးသန့်သည်လည်း 

တစ်နှစ်၊ နှစ်နှစ်၊ သုံးနှစ်... အချိန်များ ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။ ဦးသန့်သည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် အိုမင်းရင့်ရော်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ကျန်းမာရေးသည်လည်း ယိုယွင်းလာခဲ့သည်။ ညဘက်များတွင် သူသည် အိပ်မက်ဆိုးများ မကြာခဏ မက်တတ်သည်။ အိပ်မက်ထဲတွင် ကိုကျော်က သူ့ကို ပြုံးလျက် ကြည့်နေပြီး "ငါ့သမီးကို မင်း ဘယ်လို စောင့်ရှောက်ခဲ့လဲ သန့်" ဟု မေးနေသယောင်ရှိသည်။

သူ မေမြတ်ကို လိုက်ရှာခဲ့သည်။ စုံစမ်းရေးမှူးများ ငှားပြီး ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း မေမြတ်သည် သူမ၏ ဘဝကို အစဖျောက်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ သူမ မည်သည့်နေရာတွင် ရှိနေသနည်း၊ ထမင်းမှ မှန်မှန် စားရဲ့လား၊ ဘာတွေ လုပ်ကိုင်နေသလဲ ဆိုသည်ကို သူ အမြဲ စိုးရိမ်နေမိသည်။

"ငါ မှားခဲ့ပြီ... ငါ တကယ် မှားခဲ့ပြီ"

သူ တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်နေမိသည်။ အစကတည်းက သူမကို ချစ်ခြင်းမေတ္တာများသာ ပေးခဲ့လျှင်၊ အမှန်တရားကို အစကတည်းက ရင်ဆိုင်ခဲ့လျှင် ယခုကဲ့သို့ အထီးကျန်စွာ သေဆုံးရမည့် ဘဝကို ရောက်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ နောင်တသည် အစာစားချိန်တွင်လည်းကောင်း၊ အိပ်ချိန်တွင်လည်းကောင်း သူ့ကို လိုက်လံ ခြောက်လှန့်နေခဲ့သည်။

ဦးသန့်သည် ဝေဒနာ ခံစားနေရစဉ်အတွင်း သူ၏ ရှေ့နေကို ခေါ်ယူခဲ့သည်။ သူ သေဆုံးသွားပါက သူ၏ ပိုင်ဆိုင်မှု အားလုံးကို မေမြတ်အား ပေးအပ်ရန် သေတမ်းစာ ရေးသားခဲ့သည်။ သို့သော် သူ အမှန်တကယ် လိုချင်သည်မှာ သူ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများ မဟုတ်ဘဲ မေမြတ်၏ ခွင့်လွှတ်မှုသာ ဖြစ်သည်။

တစ်နေ့တွင် သူသည် မမျှော်လင့်ဘဲ မေမြတ်၏ သတင်းကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူမသည် နယ်မြို့လေးတစ်မြို့တွင် ပန်းချီဆရာမလေး တစ်ဦးအဖြစ် အခြေချ နေထိုင်နေကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ဦးသန့်သည် ချက်ချင်းပင် သူမ ရှိရာသို့ သွားရန် ပြင်ဆင်တော့သည်။

သူ၏ နှလုံးရောဂါက ပြန်လည် ထကြွနေသော်လည်း သူ မမှုတော့။ "ငါ တစ်ကြိမ်လောက်ပဲ ဖြစ်ဖြစ် သူမကို မြင်ချင်တယ်၊ ငါ တောင်းပန်ချင်တယ်" ဟူသော စိတ်တစ်ခုတည်းဖြင့် ခရီးထွက်ခဲ့သည်။ လမ်းခရီးသည် ရှည်လျားလွန်းလှသော်လည်း သူ၏ နောင်တများက ထိုခရီးထက် ပို၍ ရှည်လျားနေခဲ့သည်။

မေမြတ် နေထိုင်သည့် မြို့လေးသည် တိတ်ဆိတ်အေးချမ်းလှသည်။ ဦးသန့်သည် မေမြတ်၏ ပန်းချီပြခန်းလေးသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ ပြခန်းလေးထဲတွင် ပန်းချီကားများစွာ ချိတ်ဆွဲထားသော်လည်း အားလုံးနီးပါးသည် ဝမ်းနည်းမှုနှင့် လွမ်းမောဖွယ်ရာများကို ဖော်ပြနေသည်။

ထူးခြားသည်မှာ ပန်းချီကားတစ်ချပ်တွင် ကျောခိုင်းထားသော အမျိုးသားကြီးတစ်ဦးနှင့် ထိုအမျိုးသားကို လှမ်းကြည့်နေသည့် ကလေးမလေးတစ်ဦး၏ ပုံကို တွေ့လိုက်ရခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုအမျိုးသားသည် သူနှင့် အလွန်တူလှသည်။ မေမြတ်သည် သူမကို နှိပ်စက်ခဲ့သော သူ့ကို မမေ့နိုင်သေးဘဲ ပန်းချီကားများထဲတွင် ဖော်ပြနေခဲ့သည်ကို သူ သိလိုက်ရသောအခါ ရင်ထဲတွင် ဆို့တက်လာခဲ့သည်။

"ဘိုးဘိုး... ဘာကြည့်နေတာလဲဟင်"

တိုးညှင်းသော အသံလေးတစ်ခုကြောင့် ဦးသန့် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အသက်ငါးနှစ်အရွယ်ခန့် ရှိမည့် မိန်းကလေးငယ်လေး တစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုကလေးမလေး၏ မျက်နှာသည် ငယ်စဉ်က မေမြတ်နှင့် အလွန်တူလှသည်။

"မေမေ... ဘိုးဘိုးကြီးက မေမေ့ ပုံကို ကြည့်နေတာ"

ကလေးမလေးက အထဲသို့ လှမ်းခေါ်လိုက်သောအခါ ပန်းချီခန်းအတွင်းမှ မေမြတ် ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ယခင်ကထက် ပို၍ ရင့်ကျက်ကာ လှပလာခဲ့သော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများတွင်မူ နာကျင်မှုအရိပ်အယောင်များ ရှိနေဆဲပင်။

ဦးသန့်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မေမြတ်၏ မျက်နှာသည် ခဏမျှ တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ သူမ ဘာမှ မပြောဘဲ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ဦးသန့်သည် သူမ ရှေ့တွင် ဒူးထောက်မတတ် လဲကျမယောင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

"မေမြတ်... ဖေဖေ့ကို... ဖေဖေ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ"

ဦးသန့်၏ အသံသည် တုန်ရီနေပြီး မျက်ရည်များ စီးကျလာခဲ့သည်။ မေမြတ်သည် ဘာမှ မပြောဘဲ ခပ်ဝေးဝေးမှသာ ရပ်ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင်လည်း ခံစားချက်များစွာ ရှုပ်ထွေးနေမည်မှာ အမှန်ပင်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဝေးကွာခဲ့ရသော သံယောဇဉ်နှင့် အမုန်းတို့သည် တစ်ချိန်တည်းတွင် ပြန်လည် ရှင်သန်လာခဲ့သည်။

"ကျွန်မ ဖေဖေ့ကို မမုန်းပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ခွင့်လွှတ်ဖို့ဆိုတာကတော့ အချိန်ယူရလိမ့်မယ်"

မေမြတ်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် ဦးသန့်ကို အိမ်ထဲသို့ ဖိတ်ခေါ်ပြီး ရေနွေးကြမ်း တိုက်ကျွေးခဲ့သည်။ ဦးသန့်သည် သူမ၏ သမီးလေး (သူ၏ မြေးမလေး) နှင့် စကားပြောခွင့် ရခဲ့သော်လည်း မေမြတ်နှင့်မူ စကားလုံးများစွာ ဝေးကွာနေဆဲပင်။

ဦးသန့်က သူ ကျူးလွန်ခဲ့သော အမှားများအတွက် အသေးစိတ် ရှင်းပြခဲ့သည်။ ကိုကျော်၏ ကားဘရိတ်ကိစ္စတွင် သူ တမင်လုပ်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်သော်လည်း မပြင်ခိုင်းမိခဲ့သော သူ၏ ပေါ့ဆမှုကို ဝန်ခံခဲ့သည်။ ထိုနေ့က သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် စကားများစွာ ပြောဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ အမုန်းတရားများ အရည်ပျော်ကျရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသော်လည်း ရင်ထဲမှ အမာရွတ်များကမူ ကျန်ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

"ကျွန်မ ဖေဖေ့ဆီက ပိုက်ဆံတွေ မလိုချင်ပါဘူး။ ကျွန်မ လိုချင်ခဲ့တာက နွေးထွေးတဲ့ အဖေတစ်ယောက်ပဲ။ အခုတော့ အဲဒီအချိန်တွေ အကုန်လုံး ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ"

မေမြတ်၏ စကားသည် ဦးသန့်၏ ရင်ကို ဓားဖြင့် မွှန်းလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဦးသန့်သည် မေမြတ်နှင့်အတူ ရက်အနည်းငယ် နေထိုင်ခဲ့သည်။ ထိုရက်များသည် သူ၏ ဘဝတွင် အပျော်ရွှင်ဆုံးနှင့် အနာကျင်ဆုံး ရက်များပင် ဖြစ်သည်။ သူ မြေးမလေးနှင့် ကစားပေးခဲ့သည်၊ မေမြတ် ဆွဲထားသော ပန်းချီကားများကို ကြည့်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏ ကျန်းမာရေးသည် သိသိသာသာ ဆိုးရွားလာခဲ့သည်။

နောက်ဆုံး ညတစ်ညတွင် ဦးသန့်သည် မေမြတ်၏ လက်ကို ကိုင်ရင်း တိုးညှင်းစွာ ပြောခဲ့သည်။

"သမီး... ဖေဖေ့ကို တစ်ခါလောက်ပဲ... ဖေဖေလို့ ခေါ်ပေးပါလား"

မေမြတ်သည် မျက်ရည်များ ဝဲလျက် ဦးသန့်ကို ကြည့်ကာ "ဖေဖေ... အနားယူတော့နော်" ဟု ခေါ်လိုက်သည်။ ထိုစကားသံလေးကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဦးသန့်၏ မျက်နှာ၌ ငြိမ်းချမ်းသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် ဦးသန့်သည် အိပ်ရာမှ ပြန်လည် နိုးထမလာတော့ပေ။ သူသည် နောင်တများစွာနှင့်အတူ၊ သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် မေတ္တာအစစ်အမှန်ကို ခံစားသွားရင်း ငြိမ်းချမ်းစွာ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီ။ မေမြတ်သည် ဦးသန့်၏ အလောင်းကို ကြည့်ရင်း ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေမိသည်။

နောင်တဆိုသည်မှာ လူတစ်ဦးကို တစ်သက်လုံး လိုက်လံ နှိပ်စက်နိုင်သော်လည်း ခွင့်လွှတ်ခြင်းကသာ ထိုနှောင်ကြိုးမှ လွတ်မြောက်စေနိုင်သည်ဟု သူမ နားလည်သွားခဲ့သည်။ အိမ်ကြီးသည် ယခုအခါ ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားပြန်ပြီ။ သို့သော် ထိုတိတ်ဆိတ်ခြင်းသည် အရင်ကကဲ့သို့ ခြောက်ကပ်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ လွမ်းမောဖွယ်ကောင်းသော အမှတ်တရများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေသည်။

နေဝင်ဆည်းဆာ၏ နောက်ဆုံးအလင်းတန်းသည် ဦးသန့်၏ ဓာတ်ပုံပေါ်သို့ ကျရောက်နေပြီး၊ ထိုဓာတ်ပုံဘေးတွင် မေမြတ်နှင့် သူမ၏ သမီးလေးတို့၏ အပြုံးများက လောကကြီးကို အသစ်တစ်ဖန် နှုတ်ဆက်နေကြတော့သည်။