သုံးပွင့်ဆိုင်အိမ်ထောင်ရေး
သုံးပွင့်ဆိုင်အိမ်ထောင်ရေး
မြင်ကွင်း - တိတ်ဆိတ်ခြင်း၏ အနုပညာ
မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော ရန်ကုန်မြို့ပြ၏ ညနေခင်းတစ်ခုသည် မီးခိုးရောင် ပိတ်ကားတစ်ချပ်ကဲ့သို့ မှိုင်းညို့နေသည်။
နွေးဦးသည်
မင်းသန့်က ခေါင်းကို အသာအယာခါယမ်းကာ "မလိုပါဘူး နွေး၊ ကိုယ် ခဏနေရင် အိပ်တော့မယ်" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများက နွေးဦးကို တည့်တည့်မကြည့်ဘဲ ရှောင်ဖယ်နေကြသည်။ နွေးဦးသည် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ "မနက်ဖြန် မေမြတ် ပြန်လာမယ်လို့ ကြားတယ်၊ မင်း သိပြီးပြီလား" ဟု ခပ်တိုးတိုးမေးလိုက်သည်။ ထိုအမည်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် မင်းသန့်၏ လက်ချောင်းများ တုန်ယင်သွားသည်ကို နွေးဦး အတိုင်းသား မြင်လိုက်ရသည်။
မြင်ကွင်း - အတိတ်၏ အငွေ့အသက်
လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုက မေမြတ်သည် မင်းသန့်၏ ကမ္ဘာဦးအစ ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ သူတို့နှစ်ဦး၏ အချစ်သည် ပူပြင်းသည့် နွေဦးကဲ့သို့ စူးရှခဲ့သော်လည်း မိသားစုဂုဏ်ဒြပ်နှင့် အခြေအနေများကြောင့် လမ်းခွဲခဲ့ရသည်။ ထိုဒဏ်ရာကို ကုသပေးခဲ့သူမှာ နွေးဦးဖြစ်သည်။ နွေးဦးသည် မင်းသန့်အတွက် ဆေးတစ်ခွက်ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း မေမြတ်ကမူ သူ၏ သွေးကြောထဲမှ အဆိပ်ဖြစ်ခဲ့သည်။
ယနေ့တွင် ထိုအဆိပ်သည် ပြန်လည်ပျံ့နှံ့လာတော့မည်လား။ မင်းသန့်သည် ညဉ့်နက်သည်အထိ အိပ်မပျော်နိုင်ဘဲ ရှိနေသည်။ မေမြတ်ဆီမှ ရောက်လာသော မက်ဆေ့ခ်ျလေးတစ်ခုက ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် လင်းလက်နေသည်။ "ကျွန်မ ပြန်လာပြီ မင်း... တွေ့ချင်တယ်" တဲ့။ ရိုးရှင်းလွန်းသော စကားလုံးခုနစ်လုံးသည် ခိုင်မာလှပါသည်ဆိုသော အိမ်ထောင်ရေး အုတ်တံတိုင်းကို စတင် အက်ကြောင်းထင်စေခဲ့သည်။
မြင်ကွင်း - ပထမဆုံး ဆုံတွေ့ခြင်း
လေဆိပ်၏ လူအုပ်ကြားတွင် မေမြတ်သည် ထင်ရှားနေဆဲဖြစ်သည်။ ဆယ်နှစ်တာကာလသည် သူမ၏ အလှအပကို မဖျက်ဆီးနိုင်ရုံသာမက ပိုမိုရင့်ကျက်သော ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခုကိုပါ ထည့်သွင်းပေးလိုက်သယောင်။ မင်းသန့်သည် ကားထဲမှနေ၍ သူမကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူ သွားမကြိုသင့်မှန်း သိသော်လည်း ခြေထောက်များက သူ့အလိုလို ရောက်ရှိသွားခြင်းဖြစ်သည်။
မေမြတ်က ကားတံခါးကိုဖွင့်ကာ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ သူမ၏ ကိုယ်သင်းနံ့လေးက ကားအတွင်းခန်းတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးသွားသည်။ "မပြောင်းလဲသေးဘူးပဲ မင်း... အရင်အတိုင်း ခန့်ညားနေတုန်းပဲ" ဟု သူမက ပြုံးလျက်ပြောသည်။ မင်းသန့်သည် စကားပြန်မပြောနိုင်ဘဲ စတီယာရင်ကိုသာ တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။ "ဘာလို့ ပြန်လာတာလဲ မေ" ဟု သူက ခက်ခဲစွာ မေးလိုက်သည်။ မေမြတ်က သူ၏လက်ကို အသာအယာ အုပ်ကိုင်လိုက်ရင်း "ဆုံးရှုံးခဲ့တာတွေကို ပြန်ရှာဖို့ပေါ့" ဟု တိုးညင်းစွာ ဖြေသည်။
မြင်ကွင်း - အိမ်ထောင်ရှင်မတစ်ယောက်၏ အာရုံ
နွေးဦးသည် ထမင်းဝိုင်းတွင် မင်းသန့်ကို စောင့်နေသည်။ ဟင်းလျာများက အေးစက်နေပြီ။ မင်းသန့် ပြန်လာချိန်တွင် သူ့အဝတ်အစားမှ မရင်းနှီးသော ရေမွှေးနံ့တစ်ခုကို သူမ ရလိုက်သည်။ သူမ ဘာမှမမေးပါ။ မိန်းမတို့၏ ဆဌမအာရုံသည် တစ်ခါတရံတွင် ကျိန်စာတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။
"ဒီနေ့ အလုပ်ရှုပ်နေတာလား မင်း" ဟု သူမက ထမင်းခွဲပေးရင်း မေးသည်။ မင်းသန့်က "အင်း... အစည်းအဝေးတွေ များနေလို့" ဟု ညာလိုက်သည်။ နွေးဦး၏ ရင်ထဲတွင် ဆူးတစ်ချောင်း အမြစ်တွယ်သွားသည်။ မင်းသန့်သည် သူမကို တစ်ခါမှ မညာဖူးခဲ့။ ညာလိုက်ခြင်းသည်ပင်လျှင် အခြားတစ်ယောက်အတွက် နေရာပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်ကို သူမ နားလည်လိုက်သည်။
မြင်ကွင်း - လှည့်စားမှု၏ အရိပ်
ရက်သတ္တပတ်အနည်းငယ်အတွင်း မင်းသန့်နှင့် မေမြတ်တို့၏ ဆုံတွေ့မှုများ စိပ်လာသည်။ သူတို့သည် မြို့ပြင်က ကော်ဖီဆိုင်လေးများ၊ လူသူကင်းဝေးသော နေရာများတွင် အတိတ်ကို ပြန်လည်တူးဆွနေကြသည်။ မေမြတ်သည် ကျွမ်းကျင်သော မုဆိုးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ မင်းသန့်၏ အားနည်းချက်ကို သိသည်။ သူမသည် မင်းသန့်ကို အပြစ်မတင်၊ အတင်းအကျပ်မလုပ်၊ သူမ၏ လိုအပ်ချက်နှင့် အထီးကျန်မှုကိုသာ ပြသရင်း မင်းသန့်ကို ဆွဲဆောင်သည်။
"ကျွန်မ တခြားသူနဲ့ လက်ထပ်ခဲ့ပေမယ့် ရှင်နဲ့ အမြဲ နှိုင်းယှဉ်နေမိတာ... ရှင်ကလွဲရင် ဘယ်သူ့ကိုမှ စိတ်ထဲ ထည့်လို့မရဘူး" ဟု မေမြတ်က မျက်ရည်ဝဲလျက် ပြောသောအခါ မင်းသန့်၏ သစ္စာတရားများ ယိုင်နဲ့ကုန်သည်။
မြင်ကွင်း - သံသယ၏ အပူလှိုင်း
နွေးဦးသည် မင်းသန့်၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ကော်ဖီဆိုင် ဘောက်ချာတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လူနှစ်ယောက်စာ... ဆိုင်က မြို့ပြင်မှာ။ သူမသည် ထိုဘောက်ချာကို လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပုံရက်သား လဲကျသွားသည်။ သူမသည် မင်းသန့်ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခဲ့သူဖြစ်သည်။ ထိုယုံကြည်မှုက ယခုတော့ ဖန်သားပြင်တစ်ခုကဲ့သို့ ကွဲအက်သွားလေပြီ။
သူမသည် မှန်ထဲတွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်မိသည်။ သူမသည် ရိုးရှင်းလွန်းသလား။ မေမြတ်ကဲ့သို့ မလှပ၊ မဆွဲဆောင်နိုင်တော့ဘူးလား။ မဟုတ်ပါ... သူမသည် အိမ်ထောင်ရေးကို တည်ဆောက်ခဲ့သူဖြစ်ပြီး မေမြတ်က ဖျက်ဆီးသူဖြစ်သည်။ သို့သော် အမျိုးသားအများစုသည် အိမ်က ထမင်းထက် အပြင်က အဆာပြေမုန့်ကို ပို၍ အရသာတွေ့တတ်ကြသည်ကို သူမ သတိရလိုက်သည်။
မြင်ကွင်း - ပွင့်လင်းသော စိန်ခေါ်မှု
မေမြတ်သည် နွေးဦးရှိရာ အိမ်သို့ ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။ "နွေးဦးလား... ကျွန်မ မေမြတ်ပါ။ ခဏလောက် တွေ့ချင်လို့" တဲ့။ နွေးဦးသည် မထိတ်လန့်ဘဲ တည်ငြိမ်စွာ လက်ခံလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး ပန်းခြံတစ်ခုတွင် ဆုံကြသည်။
မေမြတ်က တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်သည်။ "နွေးဦး... မင်းက ကျွန်မကို ချစ်နေတုန်းပဲ။ ရှင့်ကို သူ တာဝန်အရပဲ ဆက်ဆံနေတာ။ ရှင့်မှာ သိက္ခာရှိရင် သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပါ" ဟု ပြောသည်။ နွေးဦးက ပြုံးလိုက်သည်။ ထိုအပြုံးသည် အေးစက်သော်လည်း ခိုင်မာသည်။ "မေမြတ်... သိက္ခာဆိုတာ တောင်းယူရတာမဟုတ်ဘူး၊ ကိုယ်တိုင် ထိန်းသိမ်းရတာ။ မင်းသန့်က ကျွန်မရဲ့ ခင်ပွန်းပါ။ သူ့ကို လွှတ်ပေးဖို့ဆိုတာ သူ့ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်"
မြင်ကွင်း - မင်းသန့်၏ ဝေခွဲမရခြင်း
မင်းသန့်သည် နှစ်ဖက်ညှပ်နေသည်။ တစ်ဖက်တွင် သူ၏ သစ္စာရှိသော ဇနီး၊ အေးချမ်းသော အိမ်ဂေဟာ။ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ သူ၏ ငယ်ကျွမ်းဆွေ၊ ရင်ခုန်သံအသစ်များ။ သူသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရွံရှာမိသော်လည်း မေမြတ်ကို မစွန့်လွှတ်နိုင်ဖြစ်နေသည်။
သူ အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ နွေးဦးက ဘာမှမဖြစ်သကဲ့သို့ ပြုမူနေသည်။ သို့သော် သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် စကားလုံးပေါင်းများစွာ ဝှက်ထားသည်ကို သူ မြင်နေရသည်။ "နွေး... ကိုယ် တောင်းပန်ပါတယ်" ဟု သူ၏ ရင်ထဲမှ အော်ဟစ်နေမိသော်လည်း နှုတ်ကမူ ဘာမှထွက်မလာခဲ့။
မြင်ကွင်း - မုန်တိုင်းမတိုင်မီ ငြိမ်သက်ခြင်း
မင်းသန့်၏ မွေးနေ့ရောက်လာသည်။ နွေးဦးက အိမ်တွင် သူကြိုက်တတ်သော ဟင်းလျာများကို ချက်ပြုတ်ပြင်ဆင်ထားသည်။ ထိုအချိန်တွင် မေမြတ်ဆီမှ ဖုန်းလာသည်။ "မင်း... ကျွန်မ အခု ဆေးရုံမှာ၊ နှလုံးအောင့်လို့... လာခဲ့ပေးပါ" တဲ့။ မင်းသန့်သည် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။
နွေးဦးက သူ့ကို ကြည့်ကာ "သွားပါ မင်း... သူ တကယ် လိုအပ်နေလို့ ဖြစ်မှာပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ လေသံက ပြတ်သားလွန်းလှသည်။ မင်းသန့်သည် အံ့အားသင့်သွားပြီးမှ အိမ်မှ ပြေးထွက်သွားသည်။ နွေးဦးသည် တည်ခင်းထားသော ထမင်းဝိုင်းကို ကြည့်ကာ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်ငိုနေမိတော့သည်။
မြင်ကွင်း - အမှန်တရား၏ မျက်နှာစာ
မင်းသန့် ဆေးရုံရောက်သောအခါ မေမြတ်သည် အမှန်တကယ် နေမကောင်းဖြစ်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ သူ့ကို ခေါ်ယူခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သူမသည် သူ့ကို ဖက်ထားရင်း "ဒီည ကျွန်မနဲ့ပဲ နေပါ" ဟု တောင်းဆိုသည်။
ထိုအချိန်တွင် မင်းသန့်၏ ဖုန်းထဲသို့ မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ဝင်လာသည်။ နွေးဦးဆီကဖြစ်သည်။ "မင်း... ဒီည ကိုယ်တို့ လက်ထပ်လက်စွပ်တွေကို စားပွဲပေါ်မှာ တင်ထားခဲ့တယ်။ မင်း ရွေးချယ်မှုက မေမြတ်ဆိုရင် ကိုယ် နောက်ဆုတ်ပေးပါ့မယ်။ ကိုယ် မင်းကို ချစ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပိုချစ်ဖို့ သင်ယူလိုက်ပြီ"
မြင်ကွင်း - နောင်တ၏ အရသာ
မင်းသန့်သည် မေမြတ်၏ လက်များကို ဖြုတ်ချလိုက်သည်။ သူ ရုတ်တရက် နားလည်သွားသည်။ မေမြတ်က သူ့ကို ပိုင်ဆိုင်ချင်ရုံသာ ဖြစ်ပြီး နွေးဦးကမူ သူ့ကို တန်ဖိုးထားသူဖြစ်သည်။ သူသည် ကားကို အရှိန်ပြင်းစွာ မောင်းကာ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
အိမ်တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ အိမ်တစ်ခုလုံး မှောင်မည်းနေသည်။ စားပွဲပေါ်တွင် သူတို့၏ လက်ထပ်လက်စွပ် နှစ်ကွင်းသည် လမင်း၏ အလင်းရောင်အောက်တွင် အေးစက်စွာ တောက်ပနေသည်။ နွေးဦး မရှိတော့ပါ။ သူမ၏ အဝတ်အစားများ၊ သူမ၏ အသုံးအဆောင်များ အားလုံး ပါသွားပြီ။ မင်းသန့်သည် ထိုလက်စွပ်များကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးလေတော့သည်။
မြင်ကွင်း - လမ်းခွဲနှစ်ခု၏ အဆုံးသတ်
တစ်နှစ်ကြာပြီးနောက်...
ရန်ကုန်မြို့၏ ကမ်းနားလမ်းတွင် နွေးဦးသည် စာအုပ်ဆိုင်လေးတစ်ဆိုင် ဖွင့်ထားသည်။ သူမသည် ယခင်ကထက် ပိုမို လှပပြီး တည်ငြိမ်နေသည်။ မင်းသန့်သည် ဆိုင်ရှေ့တွင် ရပ်ကာ သူမကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူသည် မေမြတ်နှင့်လည်း လမ်းခွဲခဲ့ပြီးပြီ။ မေမြတ်သည် သူ၏ အချစ်ကို မဟုတ်ဘဲ သူ၏ အောင်မြင်မှုကိုသာ လိုချင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ နောက်ကျမှ သိခဲ့ရသည်။
မင်းသန့် ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လာသည်။ နွေးဦးက သူ့ကို မြင်သော်လည်း မတုန်လှုပ်ဘဲ "ဘာကူညီပေးရမလဲရှင်" ဟု ယဉ်ကျေးစွာ မေးသည်။ မင်းသန့်က "နွေး... ကိုယ် နောင်တရတယ်" ဟု ခပ်တိုးတိုး ပြောသည်။ နွေးဦးက ခပ်သင်းသင်း ပြုံးလိုက်ရင်း "နောင်တဆိုတာ အတိတ်ရဲ့ အရိပ်ပါ မင်း... ကိုယ်တို့ အနာဂတ်မှာ အဲဒီအရိပ်တွေ မရှိတော့ဘူး။ ကိုယ် ရှင့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ပြန်လာဖို့တော့ မမျှော်လင့်ပါနဲ့တော့"
မင်းသန့်သည် ဆိုင်ထဲမှ တိတ်ဆိတ်စွာ ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။ မိုးဖွဲလေးများ စတင် ရွာသွန်းလာပြန်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ သူကိုယ်တိုင် ဖျက်ဆီးခဲ့သော ကမ္ဘာကြီးကို လမ်းခွဲခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း နားလည်သွားခဲ့လေသည်။
ပြီးပြီ။