သူနာပြုမလေးရဲ့ ကိုယ်ဝန်
သူနာပြုမလေးရဲ့ ကိုယ်ဝန်
အခန်း () ဆေးနံ့သင်းသော လျှို့ဝှက်ချက်
ဆေးရုံစင်္ကြံတစ်လျှောက် လွှမ်းမိုးနေသည့် ပိုးသတ်ဆေးနံ့ပြင်းပြင်းသည် မေသက်၏ နှာခေါင်းဝတွင် ယခင်ကထက် ပို၍ စူးရှနေသလို ခံစားရသည်။ ညဂျူတီ၏ အေးစက်စက် လေထုထဲတွင် ဖိနပ်သံ တချက်တချက် ထွက်ပေါ်နေသော်လည်း သူမ၏ ရင်ခုန်သံက ထိုအသံထက် ပိုမိုကျယ်လောင်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ လက်ဖဝါးလေးများသည် အေးစက်နေသော်လည်း နဖူးပြင်တွင်မူ ချွေးစေးများ ပျံနေ၏။ သူနာပြုနားနေဆောင်ထဲသို့ အမြန်ဝင်ကာ တံခါးကို အတွင်းက ဂျက်ထိုးလိုက်မိစဉ် သူမ၏ အသက်ရှူသံများက ကတုန်ကရင် ဖြစ်နေသည်။ ယူနီဖောင်း အိတ်ကပ်ထဲမှ ထုတ်ယူလိုက်သော ထိုပစ္စည်းလေး။ စစ်ဆေးတံပေါ်တွင် ထင်ဟပ်နေသော အနီရောင်မျဉ်းနှစ်ကြောင်းသည် သူမ၏ ကမ္ဘာကြီးကို တစ်စက္ကန့်အတွင်း ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။
မေသက်သည် မှန်တင်ခုံရှေ့တွင် ရပ်ရင်း မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်မိသည်။ ဖြူစင်သော သူနာပြုဝတ်စုံ၊ သပ်ရပ်စွာ ထုံးဖွဲ့ထားသော ဆံနွယ်များ၊ နှင့် လူနာများအပေါ် အမြဲတစေ ပြုံးပြတတ်သော မျက်နှာ။ သို့သော် ထိုအပြုံးများနောက်ကွယ်တွင် ယခုတော့ ဖုံးကွယ်ရခက်သော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ကိန်းအောင်းသွားခဲ့ပြီ။ သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို လက်ဖဝါးဖြင့် အသာအယာ ထိတွေ့ကြည့်မိသည်။ ဒီနေရာလေးမှာ အသက်တစ်ချောင်း စတင်နေပြီတဲ့လား။ ကြောက်ရွံ့မှု၊ ဝမ်းနည်းမှုနှင့် အမည်မဖော်နိုင်သော နွေးထွေးမှုတို့သည် သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ရောထွေးနေသည်။ သူမသည် အပျိုစင် သူနာပြုတစ်ဦး။ လူမှုပတ်ဝန်းကျင်၏ ကဲ့ရဲ့ရှုံ့ချမှု၊ ဆေးရုံလောက၏ တင်းကျပ်သော စည်းကမ်းများနှင့် မိဘများ၏ မျက်နှာကို မြင်ယောင်လာသောအခါ သူမ၏ ခြေထောက်များ မခိုင်ချင်တော့ဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပုံလျက်သား လဲကျသွားခဲ့သည်။ အပြင်ဘက်တွင်မူ လူနာတင်ကား၏ ဥသြသံသည် ည၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာကာ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်နေလေသည်။
အခန်း () တိတ်ဆိတ်ခြင်း၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး
မနက်ခင်း နေရောင်ခြည်သည် ဆေးရုံပြတင်းပေါက်များမှတစ်ဆင့် အခန်းထဲသို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသော်လည်း မေသက်၏ စိတ်အာရုံကမူ မှောင်မိုက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမသည် လူနာများ၏ သွေးပေါင်ချိန်ကို တိုင်းတာပေးနေသော်လည်း စိတ်ကမူ တခြားတစ်နေရာသို့ ရောက်ရှိနေသည်။ "မေသက်... နေမကောင်းဘူးလား၊ မျက်နှာလည်း မကောင်းဘူး" ဟု စီနီယာ သူနာပြု မဖြူက လှမ်းမေးလိုက်သောအခါ မေသက် တုန်ကနဲ ဖြစ်သွားသည်။ "အိပ်ရေးပျက်လို့ပါ မမဖြူ" ဟု လိမ်ညာပြောဆိုရင်း ခေါင်းငုံ့ထားမိသည်။ သူမသည် သူတစ်ပါး၏ အသက်ကို ကယ်တင်နေရသူ ဖြစ်သော်လည်း မိမိ၏ ဘဝကို မည်သို့ ကယ်တင်ရမည်မှန်း မသိတော့ပေ။
နေ့လယ်ခင်း ဆရာဝန်ကြီးများ လူနာကြည့်ချိန်တွင် ဒေါက်တာလင်းထက်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် မေသက်၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် စူးခနဲ ခံစားလိုက်ရသည်။ ဒေါက်တာလင်းထက်သည် ငယ်ရွယ်ပြီး အရည်အချင်းရှိသူ တစ်ဦး။ သူတို့နှစ်ဦးကြားက ရေရှည်တည်မြဲမည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော ဆက်ဆံရေးသည် လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်က အမှားတစ်ခုကြောင့် ယခုကဲ့သို့ ရလဒ်ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒေါက်တာလင်းထက်က သူမကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း ထိုအကြည့်များထဲတွင် ချစ်ခင်မှုထက် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုများကိုသာ မေသက် မြင်တွေ့နေရသည်။ သူသည် ဂုဏ်ဒြပ်နှင့် အနာဂတ်ကို အလွန်တန်ဖိုးထားသူ ဖြစ်သောကြောင့် ဤသတင်းကို ကြားလျှင် မည်သို့ တုံ့ပြန်မည်နည်း။ မေသက်သည် ဆေးမှတ်တမ်းစာအုပ်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ရင်း မျက်ရည်ကို အောင့်အီးထားရသည်။ လူနာခန်းထဲမှ ထွက်လာစဉ် လျှောက်လမ်းတွင် ဒေါက်တာလင်းထက်နှင့် ရင်ဆိုင်တိုးမိသည်။ "မေသက်... ခဏစကားပြောရအောင်" ဟု သူက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သောအခါ မေသက်၏ နှလုံးသားသည် ပြုတ်ကျတော့မတတ် ခံစားလိုက်ရလေသည်။
အခန်း () လှိုင်းထန်သော ရင်ခွင်
ဆေးရုံ၏ နောက်ဖေးပန်းခြံလေးထဲတွင် လူသူကင်းရှင်းနေသည်။ သစ်ရွက်ခြောက်များ လေထဲတွင် ဝဲပျံနေသည်မှာ မေသက်၏ ကံကြမ္မာနှင့် ဆင်တူလှသည်။ "ကျွန်မမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ" ဟု မေသက်က တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည့်အခါ ဒေါက်တာလင်းထက်၏ မျက်နှာသည် ဖြူလျော်သွားသည်။ သူသည် စီးကရက်တစ်လိပ်ကို ထုတ်ယူကာ လက်များ တုန်ယင်စွာဖြင့် မီးညှိလိုက်သည်။ "ဒါ... ဒါ မဖြစ်နိုင်တာ၊ ငါတို့ သတိထားခဲ့ကြတာပဲ မဟုတ်လား" ဟု သူက အပြစ်တင်သလို ပြောဆိုလိုက်သောအခါ မေသက်၏ ရင်ထဲတွင် ဓားဖြင့် အမွှန်းခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ "ရှင်က ဒါကို အပြစ်တင်နေတာလား၊ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးနော်" ဟု မေသက်က တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
"မေသက်... မင်း နားလည်စမ်းပါ၊ ငါ အခုမှ ပါရဂူတက်ဖို့ ပြင်နေတာ၊ ဒီသတင်းသာ ပေါက်ကြားသွားရင် ငါ့အလုပ်ကော၊ ငါ့မိသားစုဂုဏ်ကော အကုန်ပျက်စီးကုန်မှာ" ဟု လင်းထက်က စိတ်ပျက်လက်ပျက် ပြောရှာသည်။ သူ၏ စကားလုံးတိုင်းသည် မေသက်၏ နှလုံးသားကို အပိုင်းပိုင်းဖြတ်တောက်နေသကဲ့သို့ပင်။ "အဲဒီတော့ ရှင်က ဘာလုပ်စေချင်တာလဲ" ဟု မေသက်က မျက်ရည်များ ဝဲလျက် မေးလိုက်သည်။ လင်းထက်သည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို တည့်တည့်မကြည့်ဝံ့ဘဲ အဝေးသို့ မျက်နှာလွှဲလိုက်သည်။ "ဖျက်ချလိုက်တာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်လိမ့်မယ်" ဟု သူက အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သောအခါ မေသက်၏ ကမ္ဘာကြီးသည် ပြိုလဲသွားခဲ့ပြီ။ သူမသည် သူနာပြုတစ်ဦး ဖြစ်သည်၊ အသက်ကို တန်ဖိုးထားသူ ဖြစ်သည်။ မိမိ၏ ရင်သွေးကို သတ်ပစ်ဖို့ ဆိုသည်မှာ သူမအတွက်တော့ ငရဲကျသည်ထက် ပို၍ ဆိုးရွားလှသည်။
အခန်း () လူနာအမှတ် () ၏ သင်ခန်းစာ
မေသက်သည် စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းနေသော်လည်း ဝတ္တရားအရ လူနာများကို ပြုစုနေရဆဲ ဖြစ်သည်။ လူနာအမှတ် () သည် အသက် ကျော် အရွယ် အမျိုးသမီးကြီး တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး သားအိမ်ကင်ဆာဖြင့် နောက်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသူ ဖြစ်သည်။ ထိုအမျိုးသမီးကြီးသည် နာကျင်မှုများကို အံတုရင်း မေသက်ကို မြင်တိုင်း ပြုံးပြတတ်သည်။ "သမီးလေး... အသက်ရှင်နေရတာက တန်ဖိုးရှိတယ်နော်၊ တစ်ခါတလေကျရင် ငါတို့က ကိုယ့်လက်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ ရတနာကို တန်ဖိုးမထားမိတတ်ကြဘူး" ဟု အဖွားက အားနည်းသောအသံဖြင့် ပြောရှာသည်။ ထိုစကားသည် မေသက်၏ စိတ်ကို ရိုက်ခတ်သွားသည်။
ညဘက်တွင် မေသက်သည် တစ်ယောက်တည်း စဉ်းစားခန်း ဝင်မိသည်။ သူမ၏ ရင်ထဲမှ သန္ဓေသားလေးသည် ဘာအပြစ်မှ မရှိ။ သူသည် သူမ၏ သွေးသား၊ သူမ၏ အစိတ်အပိုင်း ဖြစ်သည်။ ဒေါက်တာလင်းထက်၏ သူရဲဘောကြောင်မှုကြောင့် မိမိ၏ ရင်သွေးကို စတေးရမည်လား။ မေသက်သည် မှန်ထဲတွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်ရင်း ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုကို ခိုင်မာစွာ ချမှတ်လိုက်သည်။ သူမသည် သူနာပြုတစ်ဦး၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို စောင့်ထိန်းရမည်ဖြစ်သလို မိခင်တစ်ဦး၏ တာဝန်ကိုလည်း ကျေပွန်ရမည်။ ဘယ်သူတွေ ဘယ်လိုပဲ ကဲ့ရဲ့ပါစေ၊ ဒီကလေးကို သူမ အသက်ရှင်ခွင့် ပေးရမည်။ သို့သော် ထိုဆုံးဖြတ်ချက်နောက်ကွယ်တွင် ရင်ဆိုင်ရမည့် လောကဓံလှိုင်းလုံးကြီးများက သူမကို စောင့်ကြိုနေသည်ကို မေသက် ကောင်းကောင်း သိထားလေသည်။
အခန်း () ဖုံးကွယ်ရခက်သော လက္ခဏာများ
ကိုယ်ဝန်အပတ်စဉ် ရင့်လာသည်နှင့်အမျှ မေသက်အတွက် ဖုံးကွယ်ရသည်မှာ ပို၍ ခက်ခဲလာသည်။ မနက်ခင်း ပျို့အန်ခြင်းများကို အောင့်အီးထားရခြင်း၊ အစားအသောက် အနံ့များကို မခံနိုင်ခြင်းတို့ကြောင့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များက သံသယဝင်လာကြသည်။ မဖြူသည် မေသက်ကို အမြဲလိုလို စောင့်ကြည့်နေတတ်သည်။ တစ်နေ့တွင် မေသက်သည် လူနာတစ်ဦးအား ဆေးထိုးပေးနေစဉ် ခေါင်းမူးကာ လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ မဖြူက သူမကို ဖေးမလိုက်ရင်း "မေသက်... ညည်း ငါ့ကို အမှန်အတိုင်း ပြောစမ်း၊ ညည်းမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ" ဟု တင်းမာစွာ မေးလိုက်သည်။
မေသက်သည် မဖြူ၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်ရင်း လိမ်ညာရမည်ကို ပင်ပန်းလာသည်။ သူမသည် ငိုယိုကာ မဖြူ၏ ပုခုံးပေါ်သို့ ခေါင်းတင်လိုက်ပြီး အဖြစ်အပျက်အားလုံးကို ဖွင့်ပြောလိုက်သည်။ မဖြူသည် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း မေသက်ကို ဖက်ထားပေးရှာသည်။ "အေး... ညည်း ဘဝကတော့ ခက်ပြီအေ၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ မှတ်ထား၊ မိခင်ဆိုတာ လောကမှာ အသန်မာဆုံး လူသားပဲ" ဟု မဖြူက အားပေးစကား ပြောသည်။ သို့သော် ဆေးရုံအုပ်ကြီးထံ သတင်းရောက်သွားမည်ကိုမူ မေသက် အလွန်စိုးရိမ်နေမိသည်။ တစ်ဖက်တွင်လည်း ဒေါက်တာလင်းထက်သည် မေသက်ကို ရှောင်ဖယ်နေပြီး အခြားသူနာပြုတစ်ဦးနှင့် ရင်းနှီးနေသည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ မေသက်၏ ရင်ထဲတွင် မီးစနှင့် ထိုးသကဲ့သို့ ခံစားရပြန်သည်။
အခန်း () သစ္စာမဲ့သော အချစ်
ဒေါက်တာလင်းထက်သည် မေသက်ကို ဖုန်းဆက်ကာ ဆေးရုံအပြင်ဘက်ရှိ ကော်ဖီဆိုင်လေးတွင် တွေ့ဆုံရန် ချိန်းဆိုသည်။ မေသက်သည် တစ်စုံတစ်ရာ မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် သွားရောက်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ စကားများက သူမကို အနက်ရှိုင်းဆုံး ချောက်ထဲသို့ တွန်းပို့လိုက်ပြန်သည်။ "မေသက်... ငါ့မိဘတွေက ငါ့ကို တခြားတစ်ယောက်နဲ့ စေ့စပ်ဖို့ စီစဉ်နေပြီ၊ အဲဒါကြောင့် ငါတို့ကိစ္စကို ဒီမှာပဲ အဆုံးသတ်ရအောင်၊ မင်းအတွက် လိုအပ်တဲ့ ငွေကြေးကို ငါ တာဝန်ယူပါ့မယ်" ဟု သူက အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။
မေသက်သည် ကော်ဖီခွက်ကို ကိုင်ထားသော လက်များ တုန်ယင်နေသည်။ "ရှင်... ရှင် လူပဲလား၊ ရှင့်ကလေးကို သတ်ဖို့ ပြောတယ်၊ အခုတော့ ရှင့်ဘဝအတွက် ကျွန်မကို ပစ်ပယ်ဖို့ လုပ်နေတာလား" ဟု သူမက အံကြိတ်ကာ မေးလိုက်သည်။ လင်းထက်သည် မျက်မှန်ကို ပင့်လိုက်ရင်း "လက်တွေ့ကျစမ်းပါ မေသက်၊ မင်းက သူနာပြုလေး တစ်ယောက်ပဲ၊ ငါက ဒေါက်တာတစ်ယောက်၊ ငါတို့ကြားမှာ ကွာခြားချက်တွေ အများကြီး ရှိတယ်" ဟု ပြောဆိုကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ မေသက်သည် ထိုဆိုင်လေးထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့ရင်း လူသားတို့၏ စိတ်ဓာတ်သည် ဆေးရုံက အပုပ်နံ့များထက် ပို၍ နံစော်နေသည်ကို သိမြင်လိုက်ရသည်။ သူမသည် မျက်ရည်ကို သုတ်လိုက်ကာ ရင်ထဲက ကလေးလေးအတွက် ပို၍ သန်မာရမည်ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကတိပေးလိုက်သည်။
အခန်း () ပေါက်ကွဲထွက်လာသော သတင်း
ဆေးရုံ၏ သတင်းပေးစနစ်သည် လေထက်ပင် မြန်ဆန်လှသည်။ မေသက်၏ ကိုယ်ဝန်သတင်းသည် တစ်ဆင့်စကား တစ်ဆင့်နားဖြင့် တစ်ဆေးရုံလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီ။ လူနာများ၏ အကြည့်များ၊ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ၏ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ကဲ့ရဲ့သံများသည် မေသက်ကို ဝိုင်းရံထားသည်။ "သူနာပြုမလေးက အရှက်မရှိလိုက်တာ"၊ "ဘယ်သူနဲ့ ရတာလဲ မသိဘူး" စသည့် စကားလုံးများသည် မြှားများကဲ့သို့ သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို ထိုးစိုက်နေသည်။ ဆေးရုံအုပ်ကြီးက မေသက်ကို ခေါ်ယူတွေ့ဆုံကာ "မေသက်... မင်းရဲ့ အပြုအမူက ဆေးရုံရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်စေတယ်၊ မင်းကို အလုပ်ကနေ ခေတ္တရပ်နားထားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ" ဟု အမိန့်ထုတ်ပြန်လိုက်သည်။
မေသက်သည် ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ခေါင်းငုံ့ကာ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ အိတ်ကပ်ထဲတွင် အလုပ်ထွက်စာ ရှိနေသော်လည်း အထုတ်ခံရခြင်းက ပို၍ နာကျင်ရသည်။ ဆေးရုံဂိတ်ဝမှ ထွက်လာစဉ် ဒေါက်တာလင်းထက်နှင့် ဆုံသည်။ သူသည် သူမကို မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်ကာ ကားမောင်းထွက်သွားသည်။ မေသက်သည် ကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ မိုးတိမ်များ မှောင်မှိုင်းနေသည်မှာ သူမ၏ အနာဂတ်ကဲ့သို့ပင်။ သို့သော် သူမ၏ ခြေလှမ်းများကမူ ယခင်ကထက် ပို၍ တည်ငြိမ်နေသည်။ သူမတွင် ဆုံးရှုံးစရာ ဘာမှ မရှိတော့ပေ၊ ကာကွယ်စရာ အသက်တစ်ချောင်းသာ ရှိတော့သည်။
အခန်း () မိခင်အိမ်ပြန်ချိန်
မေသက်သည် နယ်မြို့လေးရှိ မိဘများအိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ ဖခင်သည် တင်းကျပ်သော အစဉ်အလာကို စွဲကိုင်သူဖြစ်ပြီး မိခင်မှာမူ စိတ်နုသူဖြစ်သည်။ မေသက် အိမ်ပြန်ရောက်သည့်နေ့တွင် ဖခင်ဖြစ်သူက သူမ၏ ကိုယ်ဝန်ကို မြင်သည်နှင့် တုတ်ဖြင့် ရိုက်နှက်ကာ အိမ်ပေါ်က ဆင်းခိုင်းတော့သည်။ "ငါ့မျက်နှာကို အိုးမည်းသုတ်တဲ့ မိန်းမ၊ ညည်းကို ငါ မွေးခဲ့တာ မှားပြီ" ဟု ဟိန်းဟောက်သံသည် ရပ်ကွက်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ မိခင်ဖြစ်သူမှာမူ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေရုံမှအပ ဘာမှ မတတ်နိုင်ရှာပေ။
မေသက်သည် သူမ၏ အထုပ်ကလေးကို ဆွဲကာ မိုးထဲရေထဲတွင် လမ်းလျှောက်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ အိမ်သည်ပင် သူမအတွက် လုံခြုံရာ မဟုတ်တော့ပေ။ လမ်းဘေးက ဇရပ်အိုလေးတစ်ခုတွင် ခိုအောင်းရင်း သူမ၏ ဗိုက်ကလေးကို ပွတ်သပ်ပေးနေမိသည်။ "သားလေး... မေမေရှိတယ်နော်၊ မေမေ ဘယ်တော့မှ ပစ်မသွားဘူး" ဟု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ရင်း ချမ်းတုန်နေရှာသည်။ ထိုညတွင် မေသက်သည် ဘဝ၏ အနိမ့်ဆုံး အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေသော်လည်း သူမ၏ စိတ်ဓာတ်မှာမူ မီးစိုင်တစ်ခုကဲ့သို့ တောက်လောင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမသည် နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် မြို့ကြီးတစ်မြို့သို့ သွားကာ အလုပ်အသစ် ရှာဖွေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
အခန်း () အမှောင်ထဲက လက်တစ်ကမ်း
ရန်ကုန်မြို့ကြီး၏ ဆူညံသံများကြားတွင် မေသက်သည် ရှင်သန်ရန် ကြိုးစားနေရသည်။ သူမသည် သူနာပြု လက်မှတ်ရှိသော်လည်း ကိုယ်ဝန်နှင့်မို့ မည်သည့် ပုဂ္ဂလိက ဆေးခန်းကမျှ အလုပ်မခန့်လိုကြပေ။ နောက်ဆုံးတွင် မြို့ပြင်က သက်ကြီးရွယ်အို ဂေဟာတစ်ခုတွင် အကူသူနာပြုအဖြစ် အလုပ်ရခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် သူမသည် မိမိ၏ အတိတ်ကို ဖုံးကွယ်ကာ ကြိုးစားပမ်းစား လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။ ဂေဟာက အဘိုးအဘွားများသည် မေသက်၏ နွေးထွေးသော ပြုစုမှုကို သဘောကျကြသည်။
တစ်နေ့တွင် ဂေဟာသို့ အလှူရှင်တစ်ဦး ရောက်လာသည်။ ထိုသူမှာ အခြားသူမဟုတ်၊ ဆေးရုံက မဖြူ ဖြစ်နေသည်။ မဖြူသည် မေသက်ကို မြင်သည်နှင့် ပြေးဖက်ကာ ငိုချလိုက်သည်။ "မေသက်ရယ်... ညည်းကို လိုက်ရှာနေတာ၊ ဟိုကောင် လင်းထက်ကတော့ အခု အမှုတွေပတ်နေပြီအေ၊ သူ ဆေးမှားပေးမိလို့ လူနာသေသွားတဲ့ကိစ္စနဲ့ လိုင်စင် အသိမ်းခံရတော့မယ်" ဟု သတင်းပေးသည်။ မေသက်သည် ထိုသတင်းကို ကြားသော်လည်း ဝမ်းသာခြင်း၊ ဝမ်းနည်းခြင်း မရှိတော့ပေ။ သူမအတွက်တော့ လင်းထက်သည် လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်ကတည်းက သေဆုံးသွားသူ ဖြစ်သည်။ မဖြူသည် မေသက်အတွက် လိုအပ်သော ငွေကြေးနှင့် အသုံးအဆောင်များကို ကူညီပေးခဲ့သည်။ "ညည်း ကလေးမွေးရင် ငါ့ဆီ လာခဲ့နော်" ဟု မဖြူက ကတိပေးခဲ့သည်။
အခန်း () နာကျင်ခြင်း၏ ရလဒ်
ကိုးလပြည့်မြောက်သော ညတွင် မေသက်၏ ဗိုက်ထဲမှ အချက်ပြသံ စတင်လာသည်။ နာကျင်မှုသည် တစ်လှိုင်းပြီးတစ်လှိုင်း တက်လာသော်လည်း သူမသည် အံကြိတ်ကာ ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့သည်။ ဂေဟာက လူနာတင်ကားဖြင့် မဖြူရှိရာ ဆေးရုံသို့ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။ မွေးခန်းထဲတွင် မေသက်သည် အသက်ရှူရသည်မှာ ခက်ခဲနေသော်လည်း သူမ၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် ကလေး၏ မျက်နှာလေးကိုသာ မြင်ယောင်နေသည်။ "အားစိုက်ပါ မေသက်... ရတော့မယ်" ဟု မဖြူ၏ အားပေးသံကို ကြားနေရသည်။
နာကျင်မှုသည် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက်တွင် တစ်လောကလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့နောက်တွင်မူ... "အငဲ... အငဲ" ဟု သြဇာရှိသော ကလေးငိုသံလေး ထွက်ပေါ်လာသည်။ မေသက်၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။ မဖြူက ကလေးလေးကို သန့်စင်ပေးပြီး မေသက်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ဖြူစင်နုနယ်သော လက်ချောင်းလေးများ၊ မှိတ်ထားသော မျက်လုံးလေးများ။ မေသက်သည် သူမ၏ နာကျင်မှုအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ "သားလေး... မေမေ့ဆီ ရောက်လာပြီပဲ" ဟု ပြောရင်း ကလေး၏ နဖူးလေးကို အသာအယာ နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။ ဤကလေးသည် သူမ၏ အမှားမဟုတ်၊ သူမ၏ အောင်မြင်မှု ဖြစ်သည်။
အခန်း () အတိတ်၏ အရိပ်များ
ကလေးအသက် သုံးလအရွယ်တွင် မေသက်သည် ကလေးကို ချီကာ သူမ၏ ဇာတိမြို့လေးသို့ ပြန်ခဲ့သည်။ ဒီတစ်ခါတော့ သူမသည် ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိတော့ပေ။ လမ်းတွင် ဒေါက်တာလင်းထက်နှင့် ဆုံသည်။ သူသည် ယခင်ကလို ခန့်ညားထည်ဝါခြင်း မရှိတော့ဘဲ နွမ်းပါးသော ပုံစံပေါက်နေသည်။ သူသည် မေသက်၏ လက်ထဲက ကလေးကို ကြည့်ရင်း မျက်ရည်ဝဲလာသည်။ "မေသက်... ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ၊ ငါ အမှားကြီး မှားခဲ့တယ်၊ ငါ့သားလေးကို တစ်ခါလောက် ချီခွင့်ပေးပါ" ဟု သူက တောင်းပန်တိုးလျှိုးသည်။
မေသက်သည် လင်းထက်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မုန်းတီးမှု မရှိသလို ချစ်ခြင်းလည်း မရှိတော့ပေ။ "ရှင် မှားခဲ့တာက ကျွန်မကို မဟုတ်ဘူး၊ ရှင့်ကိုယ်ရှင် မှားခဲ့တာ၊ ဒီကလေးမှာ ဖခင်မရှိဘူး၊ သူက ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်းရဲ့ သားပဲ" ဟု တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုကာ ကျောခိုင်းထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ လင်းထက်သည် လမ်းဘေးတွင် ဒူးထောက်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ မေသက်သည် သူမ၏ အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ ဖခင်ဖြစ်သူသည် အိမ်ရှေ့တွင် ထိုင်နေသည်။ သူသည် မြေးလေးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မျက်နှာလွှဲသော်လည်း လက်များကမူ တုန်ယင်နေသည်။ မေသက်က ကလေးကို ဖခင်၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ "အဖေ... အဖေ့မြေးလေးပါ" ဟု ပြောလိုက်သောအခါ ဖခင်ဖြစ်သူသည် ကလေးကို တင်းတင်းဖက်ကာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးတော့သည်။ အမုန်းတရားများသည် ထိုမျက်ရည်များကြားတွင် ပျော်ဝင်သွားခဲ့ပြီ။
အခန်း () အသစ်တဖန် မွေးဖွားခြင်း
ယခုအခါ မေသက်သည် မြို့နယ်ဆေးရုံငယ်လေးတစ်ခုတွင် သူနာပြုဆရာမအဖြစ် ပြန်လည် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေပြီဖြစ်သည်။ သူမ၏ ဘဝဇာတ်ကြောင်းကို သိသူများက ယခင်ကလို မကဲ့ရဲ့ကြတော့ဘဲ သူမ၏ ကြံ့ခိုင်မှုကို လေးစားလာကြသည်။ ညနေခင်း နေဝင်ချိန်တွင် မေသက်သည် သူမ၏ သားလေးကို လက်ဆွဲကာ ဆေးရုံဝင်းထဲတွင် လမ်းလျှောက်နေသည်။ သားလေးက လမ်းစလျှောက်နေပြီ ဖြစ်သလို မေသက်၏ ဘဝသစ်သည်လည်း ခိုင်မာစွာ အမြစ်တွယ်နေပြီဖြစ်သည်။
သူမသည် ဆေးရုံအဆောင်များကို ကြည့်ရင်း ပြုံးလိုက်မိသည်။ ဤနေရာသည် သူမကို နာကျင်မှု ပေးခဲ့သလို၊ ရှင်သန်ခြင်း အဓိပ္ပာယ်ကိုလည်း သင်ကြားပေးခဲ့သည်။ သူနာပြုတစ်ဦး၏ ဘဝသည် သူတစ်ပါးကို ပြုစုရခြင်း ဖြစ်သော်လည်း မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြုစုပျိုးထောင်နိုင်မှသာ စစ်မှန်သော တန်ဖိုးကို ရရှိမည်ဖြစ်သည်။ မေသက်သည် သားလေးကို ပွေ့ချီကာ ကောင်းကင်ယံက ကြယ်ကလေးများကို ပြလိုက်သည်။ "သားလေး... လောကကြီးက ဘယ်လောက်ပဲ မှောင်ပါစေ၊ ကိုယ့်ရင်ထဲမှာ အလင်းရောင် ရှိနေဖို့ပဲ လိုတယ်နော်" ဟု တိုးတိုးလေး ကတိပြုလိုက်သည်။ လေပြေအေးလေးက သူမ၏ ဆံနွယ်များကို အသာအယာ တိုက်ခတ်သွားပြီး ဆေးနံ့သင်းသော ညချမ်းလေးသည် ငြိမ်းချမ်းခြင်း အနမ်းကို ပေးဆောင်နေလေတော့သည်။