အိမ်ထောင်ရှင်မတိုင်း သိထားသင့်တဲ့ အေးစက်နေတဲ့ အိမ်ထောင်ရေး
အိမ်ထောင်ရှင်မတိုင်း သိထားသင့်တဲ့ အေးစက်နေတဲ့ အိမ်ထောင်ရေး
ကျွန်မတို့ အိမ်ကလေးက အပြင်ပန်းကြည့်ရင်တော့ သိပ်ကို စိုပြည်လှပပါတယ်။ ခြံထဲက ပန်းပင်လေးတွေကအစ ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် ဂရုတစိုက် ပျိုးထောင်ထားတာမို့ အမြဲတမ်း လန်းဆန်းနေတတ်တယ်။ အိမ်ထဲကို ဝင်လိုက်ရင်လည်း သပ်ရပ်နေတဲ့ ပရိဘောဂတွေ၊ နံရံမှာ ချိတ်ထားတဲ့ ကျွန်မတို့ မင်္ဂလာဦးဓာတ်ပုံနဲ့ သမီးလေး "ခြူး" ရဲ့ ရယ်မောနေတဲ့ ပုံရိပ်တွေက အေးချမ်းတဲ့ အိမ်ထောင်ရေးတစ်ခုရဲ့ လက္ခဏာတွေလို့ ဘယ်သူမဆို ထင်မှတ်ကြမှာပါ။ ကျွန်မကိုယ်တိုင်လည်း လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်နှစ်က အဖြူရောင်သတို့သမီး ဝတ်စုံလေးနဲ့ ဒီအိမ်ထဲကို စဝင်လာခဲ့တုန်းက ဒီထက်ပိုတဲ့ ပျော်ရွှင်မှုမျိုး မရှိနိုင်တော့ဘူးလို့ ယုံကြည်ခဲ့တာ။
ကိုလင်းက အိမ်ထောင်ဦးစီးကောင်း တစ်ယောက်ပါ။ သူက အရက်မသောက်၊ ဖဲမကစား၊ အိမ်ကိုလည်း အချိန်မှန် ပြန်လာတတ်တဲ့သူမျိုး။ သမီးလေးအပေါ်မှာလည်း ဖခင်ကောင်း ပီသလွန်းလို့ ပတ်ဝန်းကျင်က အမြဲ ချီးကျူးကြတယ်။ "ရှင်ကတော့ ကံကောင်းလိုက်တာ အေး၊ လင်းလို ယောကျ်ားမျိုး ရထားတာ" ဆိုတဲ့ စကားတွေကို ကျွန်မ အကြိမ်ကြိမ် ကြားခဲ့ဖူးတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်တွေမှာ ကျွန်မက ဂုဏ်ယူစွာနဲ့ ပြုံးပြခဲ့ပေမဲ့၊ အခုနောက်ပိုင်းမှာတော့ အဲ့ဒီအပြုံးတွေက ကျွန်မရဲ့ နှုတ်ခမ်းပေါ်မှာ ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုးတစ်ခုလို လေးလံလာခဲ့ပြီ။
ကျွန်မတို့ကြားမှာ ဘာတွေ ပြောင်းလဲသွားတာလဲ။ ဘယ်အချိန်ကစပြီး ကျွန်မတို့ရဲ့ စကားဝိုင်းတွေက "ထမင်းစားပြီးပြီလား"၊ "သမီး ဘာလုပ်နေလဲ" ဆိုတဲ့ မေးခွန်းတိုလေးတွေထဲမှာပဲ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့တာလဲ။ ညဘက်တွေဆိုရင် ကိုလင်းက အိပ်ရာပေါ်ကို စောစောတက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက ကျွန်မကို ကျောပေးပြီး ဖုန်းပဲ ကြည့်နေတတ်တယ်။ ကျွန်မက သူ့ကျောပြင်ကြီးကို ကြည့်ပြီး တစ်ခုခု ပြောဖို့ ဟန်ပြင်လိုက်တိုင်း သူက "ပင်ပန်းလို့ အိပ်တော့မယ်" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းနဲ့ တံတိုင်းတစ်ခု ခြားပစ်လိုက်တာပါပဲ။ အစကတော့ သူ့အလုပ်တွေ ပင်ပန်းလို့၊ ကုမ္ပဏီကိစ္စတွေ များနေလို့ပါလေလို့ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဖြေသိမ့်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီ "ပင်ပန်းခြင်း" တွေက တစ်ပတ်၊ တစ်လကနေ အခုဆိုရင် တစ်နှစ်နီးပါး ရှိလာခဲ့ပြီ။
တစ်ခါတလေ ကျွန်မ သမီးလေးကို အိပ်ရာချပြီးနောက်၊ လှပတဲ့ ညဝတ်အင်္ကျီလေး ဝတ်၊ ရေမွှေးလေး နည်းနည်းဆွတ်ပြီး သူ့အနားကို တိုးကပ်သွားမိတယ်။ သူ့ရဲ့ ပခုံးပေါ်ကို ကျွန်မရဲ့ လက်ကလေး တင်လိုက်တဲ့အခါ သူက တွန့်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး "အေး... ငါ တကယ် အိပ်ချင်နေပြီ။ မနက်ကျရင် အစည်းအဝေး ရှိတယ်" လို့ ပြောပြီး စောင်ကို ခေါင်းမြီးခြုံသွားတတ်တယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ခံစားရတဲ့ အရှက်နဲ့ နာကျင်မှုက ရင်ဘတ်ကို ဓားနဲ့ အမွှန်းခံလိုက်ရသလိုပါပဲ။ ကျွန်မက သူ့ရဲ့ ဇနီးလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီအိမ်ကို စောင့်ရှောက်ပေးရတဲ့ အိမ်ဖော်တစ်ယောက်လားဆိုတာ ကျွန်မ မဝေခွဲတတ်တော့ဘူး။
မှန်ရှေ့မှာ ရပ်နေရင်း ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်ကြည့်မိတယ်။ သမီးလေး မွေးပြီးကတည်းက ဝမ်းဗိုက်မှာ ကျန်ခဲ့တဲ့ အကြောပြတ်ရာတွေ၊ နည်းနည်းလေး ပိုထွက်လာတဲ့ ဝမ်းဗိုက်သားနဲ့ မျက်လုံးအောက်က ကွင်းညိုညိုတွေကို ကျွန်မ လက်နဲ့ တို့ထိကြည့်မိတယ်။ ငါ မလှတော့လို့လား။ ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က သူ့အတွက် ဆွဲဆောင်မှု မရှိတော့တာလား။ ဒီအတွေးတွေက ကျွန်မရဲ့ ဦးနှောက်ထဲမှာ အမြစ်တွယ်လာတယ်။ ကျွန်မ ဝိတ်ချဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်၊ အလှကုန်ပစ္စည်း အကောင်းစားတွေ သုံးခဲ့တယ်၊ အိမ်မှာနေရင်းတောင် သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဖြစ်အောင် နေခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ကျွန်မဆီမှာ တစ်စက္ကန့်တောင် မရပ်နားခဲ့ဘူး။
တစ်နေ့မှာတော့ ကျွန်မ မနေနိုင်တော့ဘဲ သူ့ကို ဖွင့်မေးမိတယ်။ "ကိုလင်း... ကျွန်မတို့ကြားမှာ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ကိုယ် ကျွန်မကို မချစ်တော့ဘူးလား။ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အေးစက်နေရတာလဲ" လို့ ကျွန်မ အသံတုန်တုန်နဲ့ မေးလိုက်တယ်။
ကိုလင်းက ဖတ်နေတဲ့ သတင်းစာကို ချလိုက်ပြီး ကျွန်မကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်တယ်။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ အရိပ်အယောင် မရှိဘူး။ အဲ့ဒီအစား စိတ်ပျက်မှုနဲ့ အထင်အမြင်သေးမှုတွေပဲ ရှိနေသလိုပဲ။ "နင်က ဘာတွေ လိုချင်နေသေးတာလဲ အေး။ ငါ အိမ်အတွက် တာဝန်မကျေလို့လား။ နင်လိုချင်တာ မှန်သမျှ ငါ အကုန်ဝယ်ပေးထားတာပဲ။ သမီးကိုလည်း ငါ ဘာလိုလေသေးမရှိ ထားတယ်။ နင်က အားနေတော့ အတွေးလွန်နေတာ။ အဲ့ဒီလို စိတ်ကူးယဉ်ဆန်တဲ့ အချစ်တွေကို မျှော်လင့်မနေနဲ့။ ငါတို့က ကလေးအဖေနဲ့ အမေတွေ ဖြစ်နေပြီ" လို့ သူက ခပ်အေးအေးပဲ ပြန်ပြောတယ်။
သူ့ရဲ့ စကားတွေက ကျွန်မကို အစိမ်းလိုက် သတ်နေသလိုပါပဲ။ အိမ်ထောင်ရေးဆိုတာ ငွေကြေးနဲ့ တာဝန်ကျေရုံနဲ့ ပြီးတာလား။ လင်မယားကြားက နွေးထွေးတဲ့ ထိတွေ့မှု၊ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် လိုလားတောင့်တမှုတွေက အိမ်ထောင်သက် ကြာလာရင် ပျောက်ကွယ်သွားရမှာလား။ ကျွန်မ သူ့ကို ရန်ဖြစ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ သူက "နင် တော်တော် ရူးနေတာပဲ" လို့ ပြောပြီး အိမ်ပြင် ထွက်သွားခဲ့တယ်။
အဲ့ဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်မရဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ယုံကြည်မှုတွေ အကုန်လုံး ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တယ်။ သူ ကျွန်မကို မထိတွေ့တာ၊ မချဉ်းကပ်တာဟာ ကျွန်မမှာ အပြစ်တစ်ခုခု ရှိနေလို့၊ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မက မိန်းမတစ်ယောက်အနေနဲ့ တန်ဖိုးမရှိတော့လို့လို့ ကျွန်မ ယုံကြည်လာမိတယ်။ ညဘက်တွေမှာ သူ အိပ်ပျော်နေတဲ့ ဘေးနားမှာ ကျွန်မ တိတ်တိတ်လေး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးမိတယ်။ အသံထွက်ရင် သူက နိုးလာပြီး ကျွန်မကို စိတ်ရှုပ်စရာ သတ္တဝါတစ်ခုလို ကြည့်မှာ စိုးလို့ ခေါင်းအုံးနဲ့ မျက်နှာကို ဖိထားခဲ့ရတယ်။ အပြင်ပန်းမှာတော့ ကျွန်မတို့က သာယာတဲ့ မိသားစုလေးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အိမ်ထဲမှာတော့ ကျွန်မက အေးခဲနေတဲ့ ရေခဲတိုက်ထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ပိတ်မိနေတဲ့ အကျဉ်းသားတစ်ယောက်လိုပါပဲ။
အချိန်တွေ ကြာလာလေလေ၊ ကိုလင်းရဲ့ အပြုအမူတွေက ပိုပြီး ထူးဆန်းလာလေလေပါပဲ။ သူက ကျွန်မကို ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ ပစ်ပယ်ထားရုံတင်မကဘဲ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရလည်း တဖြည်းဖြည်း ချုပ်ကိုင်လာတယ်။ ကျွန်မ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အပြင်သွားချင်တယ်လို့ ပြောရင် သူက "နင်က အိမ်ထောင်ရှင်မ တစ်ယောက်လေ။ သမီးကို ပစ်ထားပြီး အပြင်မှာ ဘာသွားလုပ်မှာလဲ။ ပတ်ဝန်းကျင်က မြင်ရင် မကောင်းဘူး" လို့ ပြောပြီး တားမြစ်တတ်တယ်။ ကျွန်မ မိဘအိမ် ခဏပြန်ချင်တယ်လို့ ပြောရင်လည်း "ငါ့ကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့မလို့လား။ နင်က အိမ်ထောင်ဦးစီးကို ဒီလောက်တောင် ဂရုမစိုက်တာလား" ဆိုပြီး ကျွန်မကို အပြစ်ရှိသလို ခံစားရအောင် လုပ်တယ်။
ကျွန်မ စိတ်ဓာတ်တွေ ကျဆင်းလာတာကို သူက အခွင့်ကောင်းယူနေသလိုပဲ။ "နင်က ငါ မရှိရင် ဘာမှ မဟုတ်ဘူး အေး။ နင့်အလှတွေလည်း ကုန်ပြီ၊ နင့်မှာလည်း ဘာအရည်အချင်းမှ မရှိဘူး။ ငါကပဲ နင့်ကို သည်းခံပြီး ပေါင်းနေတာ။ အဲ့ဒါကို ကျေးဇူးတင်စမ်းပါ" လို့ သူက ရံဖန်ရံခါ ပြောတတ်လာတယ်။ အဲ့ဒီစကားတွေက ကျွန်မရဲ့ နားထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေတယ်။ ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်မမှာ သူ မရှိရင် ဘာမှ လုပ်တတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မက အသုံးမကျတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ပဲလို့ ကျွန်မ စတင်ယုံကြည်လာခဲ့တယ်။
တစ်ခါတလေ ကျွန်မ သူ့ဖုန်းကို ခိုးစစ်မိတယ်။ တခြားမိန်းမ ရှိနေမလားဆိုတဲ့ သံသယနဲ့ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဘာမှ မတွေ့ရဘူး။ သူက တကယ်ပဲ အလုပ်လုပ်တယ်၊ ပြီးရင် အိမ်ပြန်လာတယ်။ သူက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အေးစက်နေရတာလဲဆိုတာ ကျွန်မအတွက် ပုစ္ဆာတစ်ပုဒ် ဖြစ်နေတုန်းပဲ။ ကျွန်မ သိချင်တာက... သူ ကျွန်မကို မုန်းနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မကို နှိပ်စက်ရတာကိုပဲ သူ ပျော်နေတာလား။
ကျွန်မရဲ့ တစ်နေ့တာက အိမ်မှုကိစ္စတွေ လုပ်လိုက်၊ သမီးလေးကို ကျောင်းပို့ကျောင်းကြို လုပ်လိုက်နဲ့ပဲ ကုန်ဆုံးသွားတယ်။ ကိုလင်း အိမ်ပြန်ရောက်လာမယ့် အချိန်ကို ကျွန်မ ကြောက်ရွံ့စွာနဲ့ စောင့်နေတတ်တယ်။ သူ အိမ်ရောက်ရင် အိမ်ထဲက လေထုက ချက်ချင်း အေးစက်သွားသလိုပဲ။ သူက ကျွန်မကို လူတစ်ယောက်လို မဆက်ဆံဘူး။ လိုအပ်တာ ခိုင်းဖို့၊ ထမင်းပြင်ခိုင်းဖို့ပဲ စကားပြောတယ်။ ကျွန်မရဲ့ စိတ်ခံစားချက်တွေကို သူ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘူး။ ကျွန်မ ငိုနေတာ မြင်ရင်တောင် "နင်ကတော့ ငိုချင်းချဖို့ပဲ သိတယ်" လို့ ပြောပြီး တခြား
အရာအားလုံးရဲ့ အလှည့်အပြောင်းက မိုးအေးအေးနဲ့ ညတစ်ညမှာ စတင်ခဲ့တယ်။ ကိုလင်းက ရေချိုးခန်းထဲ ဝင်သွားတုန်း သူ့ရဲ့ ဖုန်းက စားပွဲပေါ်မှာ ကျန်ခဲ့တယ်။ ပုံမှန်ဆိုရင် သူက ဖုန်းကို ဘယ်တော့မှ အလွတ်မပေးတတ်ဘူး။ အဲ့ဒီနေ့ကတော့ သူ မေ့ကျန်ခဲ့တာပါ။ ဖုန်းမှာ မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ဝင်လာတာကို ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတယ်။ အဲ့ဒါက တခြားမိန်းမတစ်ယောက်ဆီက မဟုတ်ဘူး။ အဲ့ဒါက ကိုလင်းရဲ့ အခင်ဆုံး သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်ဆီကပါ။
မက်ဆေ့ခ်ျမှာ ရေးထားတာက "ဟေ့ကောင်... မင်း အကြံက တကယ် အောင်မြင်နေတာပဲ။ မင်း မိန်းမကို အဲ့ဒီလို ပစ်ထားလိုက်တော့ သူက အခု မင်းခြေဖဝါးအောက်မှာ ပြားပြားဝပ်နေပြီ မဟုတ်လား။ နည်းနည်းလေးမှ လွတ်လပ်ခွင့် မပေးနဲ့။ အဲ့ဒီလိုမှ သူက မင်းကို ဘယ်တော့မှ မစွန့်ခွာရဲမှာ။ နွေးနွေးထွေးထွေး ဆက်ဆံရင် သူတို့က ဘေးစောင်းချင်လာတတ်တယ်" တဲ့။
ကျွန်မရဲ့ လက်တွေ တုန်ယင်လာတယ်။ ဖုန်းကို လွှတ်ချမိမတတ် ဖြစ်သွားတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အိမ်ထောင်ရေး အေးစက်နေတာဟာ အလုပ်ပင်ပန်းလို့ မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မ မလှလို့ မဟုတ်ဘူး။ ဒါဟာ သူ့ရဲ့ စနစ်တကျ ရေးဆွဲထားတဲ့ အစီအစဉ်တစ်ခုပဲ။ သူက ကျွန်မကို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ ချိုးနှိမ်ပြီး၊ သူ့အပေါ်မှာပဲ လုံးဝ ပုံအပ်နေအောင်၊ သူ့ကိုပဲ အားကိုးနေအောင် တမင်တကာ လုပ်နေတာ။ ကျွန်မကို အပယ်ခံရတဲ့ ခံစားချက်ပေးပြီး ကျွန်မရဲ့ တန်ဖိုးကို ဖျက်ဆီးပစ်တာ။
ကျွန်မ ရေချိုးခန်းတံခါးကို ဝုန်းခနဲ ဖွင့်ချလိုက်တယ်။ ကိုလင်းက အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာနဲ့ ကျွန်မကို ကြည့်တယ်။ ကျွန်မ သူ့ရှေ့ကို ဖုန်းပစ်ချလိုက်ပြီး "ဒါ ဘာလဲ ကိုလင်း။ ရှင်... ရှင် ကျွန်မကို လူလိုရော သဘောထားရဲ့လား" လို့ အော်ဟစ်မေးလိုက်တယ်။
ကိုလင်းရဲ့ မျက်နှာက ချက်ချင်းဆိုသလို အေးစက်သွားပြန်တယ်။ သူက ကျွန်မကို တစ်ချက် ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်တယ်။ အဲ့ဒီအပြုံးက သိပ်ကို ကြောက်ဖို့ကောင်းတယ်။ "အေး... နင် သိသွားပြီဆိုတော့လည်း ပြောပြရတာပေါ့။ ငါ နင့်ကို ချစ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့အချစ်က နင်တို့ ထင်သလို အချိုသကာတွေ မဟုတ်ဘူး။ ငါ နင့်ကို ငါ့အပိုင်ပဲ ဖြစ်စေချင်တာ။ နင် လှနေရင်၊ နင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ယုံကြည်မှု ရှိနေရင် နင် ငါ့ကို ထားခဲ့မှာပေါ့။ အခုတော့ ကြည့်စမ်း... နင်က ငါ မရှိရင် ဘာမှ မလုပ်တတ်တဲ့ လူဖျင်းတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ။ နင် ဘယ်ကိုမှ သွားလို့ မရတော့ဘူး" လို့ သူက ခပ်အေးအေးပဲ ပြောတယ်။
သူ့စကားတွေက ကျွန်မရဲ့ နားထဲမှာ ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလိုပဲ။ ကျွန်မ ခြောက်နှစ်ပတ်လုံး ချစ်ခဲ့တဲ့သူ၊ ကျွန်မ သမီးရဲ့ အဖေက ဒီလောက်တောင် ယုတ်မာတဲ့ စိတ်ရှိလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ သူက ကျွန်မကို ပျိုးထောင်ပေးရမယ့်အစား ကျွန်မရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကို တဖြည်းဖြည်းချင်း သတ်ဖြတ်နေခဲ့တာ။ ကျွန်မ သူ့ကို ရိုက်နှက်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ သူက ကျွန်မရဲ့ လက်ကို ဖမ်းချုပ်ပြီး "နင် ဘယ်ကိုမှ သွားလို့ မရဘူး အေး။ နင့်မှာ ပိုက်ဆံ ရှိလား။ နင့်မှာ သူငယ်ချင်း ရှိလား။ နင် သွားရင် သမီးကို ဘယ်သူ ကျွေးမှာလဲ။ နင်က အသုံးမကျတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ပဲ။ ငါ့နားမှာပဲ နာကျင်စွာနဲ့ နေသွားရမှာ" လို့ ပြောပြီး ကျွန်မကို ကြမ်းပြင်ပေါ် တွန်းချလိုက်တယ်။
အဲ့ဒီညက ကျွန်မ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာပဲ တစ်ညလုံး ထိုင်ငိုနေခဲ့မိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝက ပြီးဆုံးသွားပြီလို့ ထင်ခဲ့တယ်။ ကိုလင်း ပြောတာ မှန်တယ်။ ကျွန်မမှာ ဘာမှ မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ သမီးလေး "ခြူး" ရဲ့
ကျွန်မ မနက်အစောကြီးမှာ သမီးလေးကို နှိုးလိုက်တယ်။ "သမီး... မေမေတို့ ခရီးသွားကြမယ်နော်" လို့ ပြောပြီး အဝတ်အစား အနည်းငယ်ကို အိတ်ထဲ ထည့်လိုက်တယ်။ ကိုလင်း အိပ်ပျော်နေတုန်းမှာပဲ ကျွန်မ အိမ်ပြင်ကို ခြေသံဖွဖွနဲ့ ထွက်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ လက်ထဲမှာ ကျွန်မရဲ့ လက်ထပ်ရွှေထည်လေးတွေ ပါလာတယ်။ အဲ့ဒါတွေက ကျွန်မရဲ့ နောက်ဆုံး ရှင်သန်ခြင်း လက်နက်ပဲ။
အိမ်ပြင်ကို ရောက်တဲ့အခါ အပြင်က လေအေးလေးက ကျွန်မရဲ့ မျက်နှာကို လာတိုက်တယ်။ တစ်နှစ်အတွင်း ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ကျွန်မ အသက်ဝဝ ရှူနိုင်ခဲ့သလိုပဲ။ ကိုလင်း ပြောသလို ကျွန်မက အသုံးမကျတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မက မိခင်တစ်ယောက်၊ ကျွန်မက ခံနိုင်ရည်ရှိတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝကို ကျွန်မ ပြန်လည် တည်ဆောက်ရမယ်။
ကျွန်မ လမ်းခွဲကို ရောက်တဲ့အခါ နောက်ကို ပြန်မကြည့်တော့ဘူး။ အဲ့ဒီ အေးစက်လှတဲ့ အိမ်ကြီးထဲမှာ ကျွန်မရဲ့ ခြောက်နှစ်တာ ဘဝနဲ့ နာကျင်မှုတွေကို ထားရစ်ခဲ့ပြီ။ ကျွန်မသွားမယ့် လမ်းက ခက်ခဲလိမ့်မယ်ဆိုတာ သိပေမဲ့၊ အချစ်အတုအယောင်တွေနဲ့ အသက်ရှူကျပ်နေရတဲ့ ဘဝထက်စာရင်တော့ လွတ်လပ်တဲ့ ဆင်းရဲမှုကို ကျွန်မ ရွေးချယ်လိုက်တယ်။
အိမ်ထောင်ရှင်မတိုင်း သိထားသင့်တာက... အိမ်ထောင်ရေးတစ်ခုမှာ တာဝန်ကျေရုံနဲ့ မလုံလောက်ပါဘူး။ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် လေးစားမှု၊ နွေးထွေးမှုနဲ့ တန်ဖိုးထားမှု မရှိတဲ့ အိမ်ထောင်ရေးဟာ အပြင်ပန်းမှာ ဘယ်လောက်ပဲ လှပနေပါစေ၊ အထဲမှာတော့ ပုပ်အက်နေတဲ့ အရာတစ်ခုပါပဲ။ ယောကျ်ားတစ်ယောက်ရဲ့ လျစ်လျူရှုခြင်းကို ခံရတဲ့အခါ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့။ တစ်ခါတလေမှာ အဲ့ဒီ အေးစက်မှုက သင့်ကို ဖျက်ဆီးဖို့ သုံးတဲ့ လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်နေတတ်ပါတယ်။ သင့်ရဲ့ တန်ဖိုးဟာ တခြားသူရဲ့ ဆက်ဆံမှုပေါ်မှာ မမူတည်ပါဘူး။ သင့်ရဲ့ တန်ဖိုးဟာ သင့်ရဲ့ ရဲရင့်မှုနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ချစ်တတ်မှုပေါ်မှာပဲ မူတည်တာပါ။
နောက်ဆုံး သင်ခန်းစာ -
"တာဝန်ကျေရုံနဲ့ ချစ်တာမဟုတ်ဘူး။ လွတ်လပ်ခွင့်ပေးပြီး တန်ဖိုးထားတာမှ စစ်မှန်တဲ့ ချစ်ခြင်းဖြစ်တယ်။ အေးစက်နေတဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကို နွေးထွေးအောင် ကြိုးစားလို့ မရတော့တဲ့အခါ၊ အဲ့ဒီအအေးဒဏ်မှာ အေးခဲမသေဆုံးခင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကယ်တင်ဖို့ ဝန်မလေးပါနဲ့။"