ရွှေပင်မှာနားတဲ့ရွှေကျေး(စ/ဆုံး)
ရွှေပင်မှာနားတဲ့ရွှေကျေး
ကျွန်တော့်အမည်က ဦးဖိုးဘ။ အငြိမ်းစားမင်းကြီးတစ်ဦးပီပီ ကျွန်တော့်ဘဝက စည်းစနစ်တွေ၊ ဂုဏ်သိက္ခာတွေကြားမှာပဲ ကျင်လည်ခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော့်ဇနီး ဒေါ်ပိုးမြကလည်း မင်းကတော်ပီပီ မာနကို အဖော်ပြုပြီး နေတတ်သူ။ ကျွန်တော်တို့မှာ သားသမီးသုံးယောက်ရှိပါတယ်။ သားကြီး အောင်ဒင်က အင်ဂျင်နီယာ၊ သားလတ် အောင်လွင်က ဆရာဝန်၊ သမီးထွေး နုထွေးဦးကတော့ ကျောင်းဆရာမလေးပေါ့။ သူတို့ကို ပညာတတ်ကြီးတွေဖြစ်အောင်၊ လူတောတိုးရင် မျက်နှာပွင့်အောင် ကျွန်တော်တို့ လင်မယား နှစ်ယောက်စလုံး သွေးနဲ့ချွေးနဲ့ ရင်းပြီး ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့ကြတာ။ ကျွန်တော့်အိမ်ကြီးဟာ သားသမီးတွေနဲ့ စည်ကားခဲ့စဉ်က "ရွှေပင်" ကြီးတစ်ပင်လို ဝေဝေဆာဆာ ရှိခဲ့ဖူးပါတယ်။
သားကြီးနဲ့ သားလတ်ကို အိမ်ထောင်ချပေးတော့ ကျွန်တော်တို့ တတ်နိုင်သမျှ ဂုဏ်အင်္ဂါနဲ့အညီ လက်ဖွဲ့ခဲ့ကြတယ်။ သူတို့ကလည်း အဆင့်အတန်းတူတဲ့ မိန်းမတွေနဲ့ အိမ်ထောင်ကျခဲ့တာဆိုတော့ ကျွန်တော့်မာနက ကောင်းကင်အထိ ရောက်ခဲ့ရတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ သမီးထွေး နုထွေးဦးကျမှ ကျွန်တော့်ရင်ကို လှံနဲ့ထိုးသလို လုပ်ခဲ့ပါတယ်။ သူမက သူမရဲ့ ငယ်သူငယ်ချင်း၊ တောင်ယာလုပ်တဲ့ မောင်ပြေသိန်းနောက်ကို လိုက်သွားခဲ့တယ်။ ပညာတတ်ဆရာမလေးတစ်ယောက်က လယ်သမားတစ်ယောက်ကို ယူတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ သိက္ခာကျလွန်းတဲ့ကိစ္စပဲ။ သူတို့ လာတောင်းပန်ကြပေမဲ့ ကျွန်တော် လုံးဝလက်မခံခဲ့ဘူး။ အိမ်ပေါ်က ဆင်းသွားကတည်းက "ငါ့သမီး မဟုတ်တော့ဘူး" လို့ အပြတ်ပြောပြီး အဆက်အသွယ် ဖြတ်လိုက်ခဲ့တာ အခုဆို ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ခဲ့ပြီ။
ကျွန်တော်တို့ လင်မယားနှစ်ယောက်တည်း အိမ်ကြီးထဲမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ သားတွေကတော့ သူတို့နယ်ပယ်၊ သူတို့အသိုင်းအဝိုင်းနဲ့ ချမ်းသာနေကြပြီ။ ကျွန်တော်တို့ဆီကို ပိုက်ဆံပို့ကြတယ်၊ ပစ္စည်းတွေ ပို့ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ လူကိုယ်တိုင် လာဖို့ကျတော့ အလုပ်တွေက မအားကြဘူး။ ကျွန်တော်တို့လည်း မာနရှိတော့ အောက်ကျနောက်ကျ မခံနိုင်ဘူး။ "ငါ့သားတွေက အောင်မြင်နေတာပဲ" ဆိုတဲ့ စိတ်နဲ့ပဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖြေသိမ့်နေခဲ့တာ။ သမီးထွေးကတော့ အနားမှာပဲ ရှိနေပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့က အခေါ်အပြော မလုပ်ဘူး။ သူတို့ဆင်းရဲတာကို ကြည့်ပြီး "ငါပြောသားပဲ" ဆိုတဲ့ အမြင်နဲ့ စောင်းမြောင်းကြည့်ခဲ့မိတာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အကြီးမားဆုံး အမှားမှန်း အဲဒီတုန်းက မသိခဲ့ဘူး။
အသက်အရွယ်က ခြောက်ဆယ်ကျော် ခုနစ်ဆယ်ထဲ ဝင်လာတော့ ခန္ဓာကိုယ်က စကားပြောလာတယ်။ မာနတွေက ခန္ဓာကိုယ်ယိုင်လာတာကို မထိန်းနိုင်တော့ဘူး။ တစ်နေ့မှာတော့ ဒေါ်ပိုးမြက "ရှင်... ကျွန်မတို့ သားတွေဆီ သွားလည်ရအောင်၊ အိုစာမင်းစာ အားကိုးရမယ့်အရွယ် ရောက်နေပြီ" လို့ ပြောလာတယ်။ ကျွန်တော်လည်း သားကြီးရှိရာ မြို့ကို လေယာဉ်စီးပြီး သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ အဲဒီခရီးက ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ ရွှေပင်ကြီး ပြိုလဲတော့မယ့် အစပျိုးခြင်းမှန်း အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော် မရိပ်မိခဲ့ပါဘူး။
လေယာဉ်ကွင်းမှာ ကျွန်တော်တို့ လင်မယားနှစ်ယောက် ချမ်းစိမ့်စိမ့်နဲ့ စောင့်နေရတယ်။ အေးစက်တဲ့ လေထုထဲမှာ ကျွန်တော့်နှလုံးသားကတော့ သားကြီးကို တွေ့ရတော့မယ်ဆိုတဲ့ အသိနဲ့ နွေးထွေးနေခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ တစ်နာရီကြာတယ်၊ နှစ်နာရီကြာတယ်၊ အောင်ဒင် ရောက်မလာဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ သူလွှတ်လိုက်တဲ့ အငှားကားသမားပဲ ရောက်လာတယ်။ "သားကြီးက သမီးကို ကျောင်းကြိုရမှာမို့လို့ပါတဲ့" တဲ့။ ကျွန်တော် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိတယ်။ မိဘက တစ်သက်လုံး ကျွေးမွေးပြုစုလာတာ၊ တစ်နာရီလောက်လေးတောင် အချိန်မပေးနိုင်ဘူးလားလို့ တွေးမိပေမဲ့ "သူလည်း အလုပ်ရှုပ်ရှာမှာပေါ့" လို့ ဒေါ်ပိုးမြကို အားပေးစကား ပြောလိုက်ရတယ်။
ကားလေးက အောင်ဒင်ရဲ့ အိမ်ကို မောင်းသွားလိမ့်မယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ ရောက်သွားတာက ဟိုတယ်ကြီး တစ်လုံးရှေ့။ "ဟော... သားကြီးက ငါတို့ကို ဟိုတယ်မှာ အကောင်းဆုံး ထားချင်လို့ ထင်တယ်" လို့ ဒေါ်ပိုးမြက ဝမ်းသာအားရ ပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဟိုတယ်
နောက်ရက်တွေမှာလည်း အောင်ဒင်က မအားဘူး။ ချွေးမနဲ့ မြေးတွေကိုလည်း လာတွေ့ဖို့ မခေါ်ဘူး။ ကျွန်တော်တို့ ဟိုတယ်ခန်းထဲမှာပဲ ထမင်းစား၊ ဟိုတယ်ခန်းထဲမှာပဲ အိပ်နဲ့ အကျဉ်းကျနေသလိုပဲ။ "ငါတို့က သူတို့အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်နေပြီလား ပိုးမြ" လို့ ကျွန်တော် မေးမိတယ်။ ဒေါ်ပိုးမြကတော့ မျက်ရည်ဝဲနေပြီ။ နောက်ဆုံး ပြန်ခါနီး ညစာစားပွဲမှာ မြေးတွေနဲ့ တွေ့ရတယ်။ မြေးတွေက ကျွန်တော်တို့ကို ဂရုမစိုက်ကြဘူး။ သူတို့ ဖုန်းတွေကိုယ်စီနဲ့ သူတို့ အလုပ်ရှုပ်နေကြတယ်။ ချွေးမဖြစ်သူကလည်း "အမေတို့လည်း အသက်ကြီးပြီ၊ ကိုယ့်အိမ်မှာကိုယ် အေးအေးဆေးဆေး နေတာက ပိုကောင်းပါတယ်" လို့ ယဉ်ယဉ်လေးနဲ့ နှင်ထုတ်လိုက်သလို ပြောသွားတယ်။
လေဆိပ်ကို အောင်ဒင် လိုက်ပို့တော့ ကျွန်တော် သူ့မျက်နှာကို သေချာကြည့်မိတယ်။ သူက ကျွန်တော့်သား၊ ကျွန်တော် ပျိုးထောင်ခဲ့တဲ့ ရွှေပင်ရဲ့ အကိုင်းအခက်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအကိုင်းက အေးစက်လွန်းနေတယ်။ လေယာဉ်ပေါ်တက်တော့ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ တစ်ခုခု ကျိုးပဲ့သွားသလိုပဲ။ ဒေါ်ပိုးမြကတော့ တရှုံ့ရှုံ့ငိုနေရှာပြီ။ ကျွန်တော်ကတော့ အောင့်ထားရတယ်။ ငါတို့ ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တဲ့ သားသမီးတွေက ငါတို့ကို အဝေးကနေ ငွေနဲ့ပဲ ပစ်ပေါက်ချင်တော့တာလား။ သံယောဇဉ်ဆိုတာ သူတို့ဆီမှာ ခန်းခြောက်သွားပြီလား။
သားကြီးဆီက အပြန်မှာ ကျွန်တော်တို့ စိတ်မလျှော့သေးဘူး။ "သားလတ် အောင်လွင်ကတော့ ဆရာဝန်ဆိုတော့ စိတ်ထားနူးညံ့မှာပါ" ဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက်နဲ့ သူ့ဆီ ထပ်သွားခဲ့ကြပြန်တယ်။ အောင်လွင်ကတော့ အိမ်ကြီးအိမ်ကောင်းနဲ့ နေတာပဲ။ ကျွန်တော်တို့ ရောက်သွားတော့ သူက ဆေးခန်းမှာ။ ချွေးမဖြစ်သူက ကျွန်တော်တို့ကို နေရာချပေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အိမ်မကြီးထဲမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကားဂိုဒေါင်အပေါ်က
ထမင်းစားတော့လည်း ကားဂိုဒေါင်ထဲမှာ ခုံလေးချပြီး ကျွေးတယ်။ သားဖြစ်သူက ဆေးခန်းကပြန်လာရင် ခဏလေး လာနှုတ်ဆက်ပြီး အိမ်ပေါ်တက်သွားရော။ မြေးတွေကတော့ ကျွန်တော်တို့ဆီ လာတောင်မကြည့်ဘူး။ တစ်ပတ်လောက် နေခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့က အိမ်စောင့်တွေလိုပဲ။ အိမ်ကြီးထဲမှာ ဆူညံနေတဲ့ သူတို့မိသားစုရဲ့ ပျော်ရွှင်သံတွေကို ကြားနေရပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ကတော့ အပြင်က လူစိမ်းတွေလိုပဲ။ "ပိုးမြ... ငါတို့မှာ သားတွေရှိပေမဲ့ ခိုနားစရာ သစ်ပင်မရှိတော့ဘူးထင်တယ်" လို့ ကျွန်တော် ညည်းမိတယ်။
ပြန်ခါနီးတစ်ရက်မှာတော့ အိမ်ကြီးထဲမှာ ထမင်းစားခွင့်ရတယ်။ မြေးတွေက ကန်တော့ကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဝတ်ကျေတန်းကျေပါပဲ။ "အဖေတို့ အမေတို့ အသက်ကြီးပြီ၊ သားတို့နဲ့ လာနေပါလား" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းကို ကျွန်တော်တို့ မျှော်လင့်ခဲ့ပေမဲ့ ဘယ်သူ့ဆီကမှ ထွက်မလာခဲ့ဘူး။ သူတို့က ကျွန်တော်တို့ကို အမြန်ပြန်စေချင်နေကြတာ။ ကျွန်တော်တို့ ပေးခဲ့တဲ့ ပညာတွေ၊ ဂုဏ်တွေက သူတို့ကို မြင့်မားအောင် လုပ်ပေးနိုင်ခဲ့ပေမဲ့ သူတို့နှလုံးသားကိုတော့ နွေးထွေးအောင် မလုပ်ပေးနိုင်ခဲ့ဘူး။
အိမ်ကို ပြန်လာတဲ့လမ်းမှာ ကျွန်တော် အရမ်းပင်ပန်းနေပြီ။ အိမ်အိုကြီးက ကျွန်တော်တို့ကို စောင့်ကြိုနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအိမ်ကြီးကလည်း အိုမင်းပြီး ယိုင်နဲ့နေပြီ။ ကျွန်တော်တို့ ဘဝတွေလိုပါပဲ။ သားတွေဆီက အရင်းပြန်ရဖို့ မဆိုထားနဲ့၊ အဖျားလေးတောင် ခိုနားခွင့်မရခဲ့တဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဘဝဟာ တကယ့်ကို သနားစရာကောင်းလှပါတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်တော်တို့ ခြံရှေ့ကနေ ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အော်သံကို ကြားလိုက်ရတာ။ "ဒါ ငါ့အဖိုးခြံကွ၊ အိမ်ခေါင်ပေါ် လောက်စာလုံး ကျမယ်... သတိထား" တဲ့။ အဲဒီကလေးက ဘယ်သူလဲ။
ကျွန်တော် ခြံထဲမှာ လမ်းလျှောက်ရင်း အဲဒီကလေးကို သတိထားကြည့်မိတယ်။ "ဖိုးထောင်" တဲ့။ ကျွန်တော့်သမီးထွေး နုထွေးဦးရဲ့ သားပေါ့။ ကျွန်တော် သူ့ကို တစ်ခါမှ အနားမကပ်ခဲ့ဘူး။ သူတို့မိသားစု ကျွန်တော့်ခြံထဲ လာရင်တောင် ကျွန်တော်က မောင်းထုတ်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အခု ကျွန်တော် အားနည်းလာချိန်မှာ အဲဒီကလေးက ကျွန်တော့်ခြံကို စောင့်ရှောက်နေတာလား။ တစ်နေ့မှာတော့ မုန်တိုင်းတိုက်လို့ ခြံထဲက သစ်ပင်ကြီး လဲကျသွားတယ်။ ကျွန်တော်တို့ လင်မယားနှစ်ယောက် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေတုန်းမှာပဲ ပြေသိန်း ရောက်လာတယ်။
သူက စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ သစ်ပင်တွေကို ခုတ်ထွင်ရှင်းလင်းပေးတယ်။ ကျွန်တော်တို့က အိမ်ပေါ်ကနေ ကြည့်နေပေမဲ့ သူကတော့ အောက်မှာ ချွေးတလုံးလုံးနဲ့ လုပ်နေရှာတယ်။ ကျွန်တော် သူ့ကို ကြည့်ပြီး ရင်ထဲမှာ တစ်မျိုးကြီး ခံစားရတယ်။ "အောင်ဒင်နဲ့ အောင်လွင်ဆိုရင်တော့ အလုပ်သမား လွှတ်လိုက်မှာပဲ၊ သူတို့ကိုယ်တိုင်တော့ လာမှာမဟုတ်ဘူး" လို့ တွေးမိတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ တစ်ခုက ကျွန်တော့်ကို အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်စေခဲ့ပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အိမ်ခွန်တွေ၊ ဆေးဖိုးဝါးခိုးတွေကို သားတွေက ပို့ပေးနေတယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော် မတော်တဆ သိလိုက်ရတာက သားတွေဆီက ပိုက်ဆံမလာတာ ခြောက်လလောက် ရှိပြီ။ အဲဒီငွေတွေကို နုထွေးဦးက သူမရဲ့ လစာထဲကရော၊ သူမ ရောင်းနိုင်သမျှ ရွှေတွေရောင်းပြီးတော့ရော၊ ပြေသိန်းရဲ့ တောင်ယာထွက်သီးနှံတွေ ရောင်းပြီးတော့ရော အမြဲတမ်း တိတ်တိတ်လေး လာသွင်းပေးနေခဲ့တာ။ "အဖေတို့က မာနကြီးတာ၊ သူတို့သားတွေဆီက ငွေလို့ ထင်မှ စားမှာ၊ သမီးဆီကဆိုရင်တော့ လွှင့်ပစ်မှာ" လို့ သူမက ဘဏ်ဝန်ထမ်းကို ပြောခဲ့ဖူးတယ်တဲ့။
ကျွန်တော် ခြေပစ်လက်ပစ် ထိုင်ချလိုက်မိတယ်။ ကျွန်တော် အပယ်ခံထားတဲ့ သမီး၊ ကျွန်တော် နှိပ်စက်ထားတဲ့ သမီးက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မာနကို ထိန်းသိမ်းပေးဖို့အတွက် သူမရဲ့ ဘဝကို စတေးထားခဲ့တာလား။ သူမမှာ နားကပ်လေးတောင် မရှိတော့တာကို ကျွန်တော် အခုမှ သတိထားမိတယ်။ ကျွန်တော်တို့ "ရွှေပင်" ကြီး ပြိုလဲမသွားအောင် သူမက မြေကြီးထဲမှာ အမြစ်တစ်ခုလို တိတ်တိတ်လေး ထောက်မထားခဲ့တာပါ။
မိုးတွေ သည်းကြီးမဲကြီး ရွာတဲ့ ညတစ်ညမှာ ကျွန်တော် အပြင်းအထန် ဖျားပါတော့တယ်။ ဒေါ်ပိုးမြက ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ သားကြီးနဲ့ သားလတ်ကို ဖုန်းဆက်ပေမဲ့ သူတို့ ဖုန်းမကိုင်ကြဘူး။ "အလုပ်ရှုပ်နေလို့ နောက်မှ ပြန်ခေါ်မယ်" ဆိုတဲ့ စာတိုလေးပဲ ပြန်လာတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ နုထွေးဦးနဲ့ ပြေသိန်း ရောက်လာတယ်။ သူတို့က ကျွန်တော့်ကို ပွေ့ချီပြီး ဆေးရုံကို အမြန်တင်ပေးခဲ့ကြတယ်။
ဆေးရုံခုတင်ပေါ်မှာ မျက်လုံးပွင့်လာတော့ ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ထိုင်ပြီး မျက်ရည်သုတ်နေတဲ့ နုထွေးဦးကို တွေ့ရတယ်။ သူမရဲ့ လက်တွေက ကြမ်းတမ်းနေပြီ။ ဆရာမလေးတစ်ယောက်ရဲ့ လက်တွေမဟုတ်တော့ဘဲ အလုပ်ကြမ်းလုပ်ထားတဲ့ မိခင်တစ်ယောက်ရဲ့ လက်တွေပေါ့။ ကျွန်တော် သူမလက်ကို အားယူပြီး ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိတယ်။ "သမီး... အဖေ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ" လို့ ကျွန်တော် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။ သူမက ကျွန်တော့်ကို ဖက်ပြီး ငိုချလိုက်ပါတော့တယ်။
ကျွန်တော် နားလည်သွားပါပြီ။ ရွှေပင်မှာ နားတဲ့ ရွှေကျေးဆိုတာ အောင်မြင်ကျော်ကြားတဲ့ သားတွေကို ပြောတာမဟုတ်ဘူး။ မိဘဆိုတဲ့ သစ်ပင်ကြီး ယိုင်နဲ့သွားတဲ့အခါမှာ အနားကနေ မခွာဘဲ၊ မိမိရဲ့ အတောင်ပံတွေ ကျိုးပျက်သွားပါစေဦးတော့... အဲဒီသစ်ပင်ကြီးကို ပြန်လည်ရှင်သန်အောင် လုပ်ပေးတဲ့ သမီးလေးကိုမှ "ရွှေကျေး" လို့ ခေါ်ရမှာပါ။ သားကြီးတို့ဆီက ရတဲ့ အေးစက်တဲ့ ငွေတွေထက် သမီးလေးဆီက ရတဲ့ နွေးထွေးတဲ့ မေတ္တာက ကျွန်တော့်ကို အသက်ဆက်စေခဲ့တာပါ။
ကျွန်တော် အခုတော့ အိမ်အိုကြီးမှာပဲ အေးအေးဆေးဆေး နေပါတယ်။ နုထွေးဦးတို့ မိသားစုကလည်း ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ လာနေကြပြီ။ ဖိုးထောင်လေးကတော့ ခြံထဲမှာ ပြေးလွှားလို့ပေါ့။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရွှေပင်ကြီးကတော့ အရင်လို ဂုဏ်သိက္ခာတွေနဲ့ ဝေဆာမနေတော့ပေမဲ့၊ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတဲ့ အရိပ်အာဝါသနဲ့တော့ အေးမြနေပါပြီ။ ဘဝမှာ အရေးကြီးဆုံးက ဂုဏ်တွေ၊ ဒြပ်တွေမဟုတ်ဘဲ ကိုယ့်အနားမှာ ရှိနေပေးတဲ့ လူသားတွေသာ ဖြစ်တယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် အသက်ကြီးမှ သိခဲ့ရပါတော့တယ်။
သင်ခန်းစာ- တန်ဖိုးရှိသော အရာများမှာ အဝေး၌မရှိ၊ သင့်အနားရှိ မေတ္တာစစ်၌သာ ရှိ၏။ အပေါ်ယံ ရွှေရောင်ထက် အတွင်းစိတ်၏ ရွှေရောင်ကို ရှာဖွေတတ်ပါစေ။