ချစ်သူကောင်မလေးနဲ့ ပုံတွေ တင်နေတဲ့ ခင်ပွန်း
နွေဦးရဲ့ ညနေခင်းတွေက ဒီလောက်အထိ အိုက်စပ်ပူလောင်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့ဖူးဘူး။ လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားတဲ့ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကနေ တောက်ပနေတဲ့ အလင်းရောင်ဟာ ကျွန်မရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ကျိန်းစပ်စေရုံတင်မကဘဲ ရင်ဘတ်ထဲက အသားစတစ်ခုလုံးကိုပါ မီးနဲ့ မြှိုက်နေသလို ခံစားရစေတယ်။ ဧည့်ခန်းထဲမှာ ကစားနေတဲ့ သမီးလေးရဲ့ ရယ်သံလွင်လွင်လေးကို ကြားနေရပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးကတော့ တိတ်ဆိတ်လွန်းလို့ ကိုယ့်နှလုံးခုန်သံကိုယ်တောင် ပြန်ကြားနေရတယ်။
ကျွန်မတို့ လက်ထပ်ခဲ့တာ ခြောက်နှစ်ရှိပြီ။ သူက ဝန်ထမ်းဆိုတော့ တာဝန်ကျရာမြို့မှာ သွားနေရတယ်။ ကျွန်မကတော့ သမီးလေး ပညာရေးအတွက်ရော၊ မိဘတွေကို လုပ်ကျွေးဖို့ရော ဆိုပြီး ရန်ကုန်က မိဘတွေအိမ်မှာပဲ ကျန်ခဲ့တာ။ အစကတော့ အရာအားလုံးက ပုံမှန်ပါပဲ။ သူ လစာထုတ်ရင် ပုံမှန်လေး သိန်းလေးဆယ် ပို့ပေးတယ်။ ညတိုင်း ဗီဒီယိုကောလ် ပြောကြတယ်။ “မိန်းမရေ... လွမ်းတယ်” ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းက ကျွန်မရဲ့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတွေကို ဆေးကြောပေးနိုင်ခဲ့တဲ့အထိ ကျွန်မ သူ့ကို ယုံကြည်ခဲ့တာ။ အဝေးရောက် ဇနီးမယားတစ်ယောက်ရဲ့ တာဝန်က ယုံကြည်ခြင်းနဲ့ စောင့်ဆိုင်းခြင်းပဲ မဟုတ်လား။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီယုံကြည်ခြင်းဆိုတဲ့ အရာက တစ်ဖက်သတ် ဆောက်ခဲ့တဲ့ သဲရဲတိုက်တစ်ခုမှန်း ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။
အခန်း () — အက်ကြောင်းများ၏ အစ
လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလလောက်ကစပြီး အရာအားလုံးက ပြောင်းလဲသွားတယ်။ သူ ဖုန်းခေါ်တာတွေ ကျဲလာတယ်။ ကျွန်မ ခေါ်ရင်လည်း “အလုပ်ရှုပ်နေလို့” ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းနဲ့ပဲ အမြဲ အဆုံးသတ်တတ်တယ်။ ပိုထူးဆန်းတာက ကျွန်မဆီ ပို့ပေးနေကျ ငွေပမာဏဟာ တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းလာတာပဲ။
“ဒီလ ပိုက်ဆံက တစ်သိန်းပဲ ရှိတော့တာလား ကိုဟိန်း...”
ကျွန်မ ဖုန်းထဲကနေ တိုးတိုးလေး မေးမိတော့ သူက စိတ်မရှည်သလို လေသံနဲ့ ပြန်ဖြေတယ်။ “အေး... ပိုက်ဆံပျောက်သွားလို့။ ပြီးတော့ အရင်က ချေးထားတဲ့ အကြွေးတွေ ပြန်ဆပ်လိုက်ရလို့။ နောက်လကျရင်တော့ အဆင်ပြေမှာပါ။ အိမ်မှာ အဖေတို့ ရှိတာပဲ၊ မင်းတို့ သိပ်မခက်ခဲပါဘူး” တဲ့။
သူပြောတဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်မ ရင်ဘတ်ကို တူနဲ့ ထုလိုက်သလိုပါပဲ။ သမီးလေး ကျောင်းလခ၊ နို့မှုန့်ဖိုး၊ အိမ်စရိတ်... ဒါတွေကို သူ လုံးဝ ထည့်မစဉ်းစားတော့ဘူးလား။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ မသိချင်ယောင်ဆောင်ခဲ့ပါတယ်။ “အော်... ဟုတ်လား။ အဆင်ပြေရင် ပြီးတာပါပဲ” လို့ပဲ ပြန်ပြောခဲ့မိတယ်။ စိတ်ထဲမှာတော့ သံသယတွေက အမြစ်တွယ်နေပြီ။ မုသားစကားတွေဟာ ဘယ်လောက်ပဲ လှပအောင် ဖုံးဖုံး၊ အချိန်တန်ရင် အပုပ်နံ့က ထွက်လာတာပဲ မဟုတ်လား။
တစ်ရက်မှာတော့ ကျွန်မ ရင်ထဲက သံသယတွေဟာ အမှန်တရားအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။ ဖေ့စ်ဘွတ်ခ်ပေါ်မှာ သူ တင်ထားတဲ့ ပုံတွေ။ ကျွန်မ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ သူ တွဲရိုက်ထားတာ။ တစ်ပုံတည်း မဟုတ်ဘူး၊ အများကြီးပဲ။ အတူတူ ထမင်းစားနေတာတွေ၊ ကောင်မလေးကို လက်ဆောင်ပေးထားတဲ့ ပုံတွေ၊ ပြီးတော့ Caption မှာ ရေးထားတာက “ကိုယ့်ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ပိုင်ရှင်လေး” တဲ့။
ကျွန်မ လက်တွေ တုန်ယင်လာပြီး ဖုန်းကို လွှတ်ချလိုက်မိတယ်။ အသက်ရှူဖို့တောင် ခက်ခဲလာသလိုပဲ။ ကျွန်မ ဒီမှာ သမီးလေးနဲ့အတူ ခြွေတာပြီး နေနေရချိန်မှာ၊ သူကတော့ တခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို လက်ဆောင်တွေ ပေးပြီး ပျော်ပါးနေခဲ့တာလား။ ကျွန်မ သူ့ဆီကို ဖုန်းဆက်ပြီး ထအော်ချင်ခဲ့တယ်၊ ဆဲဆိုချင်ခဲ့တယ်၊ ရင်ကွဲမတတ် ငိုပြချင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ မလုပ်ဖြစ်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ထိန်းချုပ်ပြီး ဖုန်းကို ပြန်ကောက်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ အဲဒီပုံတွေကို စိုက်ကြည့်ရင်း ရင်ထဲမှာ အေးစက်စက် ဝေဒနာတစ်ခုကိုပဲ ခံစားနေမိတော့တယ်။
အခန်း () — ငြိမ်သက်နေသော မုန်တိုင်း
အဲဒီနောက်ပိုင်း သူ ကျွန်မဆီ ဖုန်းဆက်တဲ့အခါတိုင်း သူက အစသလို နောက်သလိုနဲ့ ပြောတတ်လာတယ်။ “မိန်းမ... ကိုယ် တခြားတစ်ယောက် ယူလိုက်ရင် ဘယ်လိုနေမလဲ” တဲ့။
ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဓားနဲ့ အမွှန်းခံနေရသလို ခံစားရပေမဲ့ အပြင်မှာတော့ လေသံကို အေးဆေးအောင် ထိန်းထားလိုက်တယ်။ “အော်... ဟုတ်လား။ ယူချင်ရင်လည်း ယူပေါ့” လို့ပဲ ပြောလိုက်တယ်။ ကျွန်မ အသံက တည်ငြိမ်နေပေမဲ့ ဖုန်းကို ကိုင်ထားတဲ့ လက်တွေကတော့ အဖြူထည် ဖြစ်နေပြီ။ သူကတော့ ကျွန်မ ဘာမှ မသိဘူးအထင်နဲ့ ရယ်မောပြီး “စတာပါကွာ... မင်းကလည်း” လို့ ပြန်ပြောတယ်။
အမှန်တော့ သူက ကျွန်မကို စမ်းသပ်နေတာ။ ကျွန်မရဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုကို သူက အူကြောင်ကြောင်နိုင်တယ်လို့ ထင်နေတာ။ ကျွန်မကတော့ သူ့ရဲ့ အရှက်မရှိတဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို ဖေ့စ်ဘွတ်ခ်ကနေ နေ့တိုင်း စောင့်ကြည့်နေခဲ့တယ်။ သူတို့ အတူတူ သွားခဲ့တဲ့ နေရာတွေ၊ သူပေးတဲ့ ပန်းစည်းတွေ၊ ကောင်မလေးက သူ့ကို ပြန်ပို့တဲ့ ချစ်ဗီဒီယိုလေးတွေ... ဒါတွေအားလုံးက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို တစ်စစီ ဖဲ့ခြွေနေသလိုပဲ။
ကျွန်မ ဘာလို့ မမေးခဲ့တာလဲ? ဘာလို့ မရန်ဖြစ်ခဲ့တာလဲ?
အဖြေကတော့ ရှင်းပါတယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို ချစ်ခဲ့လို့ မဟုတ်တော့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ သိက္ခာကို သူ ဖျက်ဆီးနေတာကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မမှာ သူ့အတွက် ဘာခံစားချက်မှ မကျန်တော့တာကို သေချာချင်လို့။ ပြီးတော့ သမီးလေး ရှေ့မှာ ကျွန်မဟာ အားနည်းတဲ့ အမေတစ်ယောက် မဖြစ်ချင်ဘူး။ တစ်ညမှာတော့ သမီးလေးက ကျွန်မကို မေးတယ်။ “မေမေ... ဖေဖေက ဘယ်တော့ ပြန်လာမှာလဲဟင်။ သမီး ဖေဖေ့ကို သတိရတယ်” တဲ့။
ကျွန်မ သမီးလေးကို ဖက်ထားရင်း ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။ မျက်ရည်တွေက ပါးပြင်ပေါ်ကို စီးကျလာတယ်။ သမီးလေး သတိရနေတဲ့ ဖေဖေဆိုတဲ့ လူဟာ တခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ပခုံးပေါ်မှာ ခေါင်းမှီပြီး ပျော်နေတာကို သမီးလေးသာ သိရင် ဘယ်လောက်များ စိတ်မကောင်းဖြစ်လိုက်မလဲ။ အဲဒီညကစပြီး ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ခိုင်ခိုင်မာမာ ချလိုက်တယ်။
အခန်း () — အဆုံးသတ်သို့ ဦးတည်ခြင်း
တစ်လခန့်အကြာမှာတော့ သူ အိမ်ကို ခဏပြန်လာတယ်။ အရင်လို နွေးထွေးတဲ့ အပြုံးမျိုး မဟုတ်ဘဲ တစ်စိမ်းဆန်တဲ့ အမူအရာတွေနဲ့။ သူ အိမ်ရောက်တာနဲ့ ဖုန်းကိုပဲ တောက်လျှောက်ကြည့်နေပြီး ပြုံးစိစိ လုပ်နေတာ။ ကျွန်မကတော့ ဘာမှ မသိသလိုပဲ သူ ကြိုက်တတ်တဲ့ ဟင်းတွေကို ချက်ပေးခဲ့တယ်။ ဒါက နောက်ဆုံးအကြိမ် ချက်ပေးခြင်းပဲလို့ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိနေတယ်။
ညစာစားပြီးတော့ သူက “မိန်းမ... ဒီလလည်း ပိုက်ဆံ သိပ်မပိုဘူး။ တစ်သိန်းပဲ ရှိမယ်။ ကိုယ် အလုပ်ထဲမှာ အခက်အခဲလေးတွေ ရှိနေလို့” လို့ ပြောတယ်။
ကျွန်မ သူ့မျက်လုံးတွေကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။ “ရပါတယ် ကိုဟိန်း။ ပိုက်ဆံက အရေးမကြီးပါဘူး။ ရှင် ပျော်နေဖို့ပဲ အရေးကြီးတာပါ”
သူက ကျွန်မ စကားကို နားမလည်သလို ကြည့်တယ်။ “မင်း ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”
ကျွန်မ ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ဖုန်းကို ထုတ်ပြီး သူ တင်ထားတဲ့ ပုံတွေကို သူ့ရှေ့မှာ ချပြလိုက်တယ်။ သူ မျက်နှာ ပျက်သွားတယ်။ ဖြူဖျော့သွားတယ်။ “ဒါ... ဒါက... ကိုယ် ရှင်းပြပါ့မယ်”
“မရှင်းပါနဲ့တော့ ကိုဟိန်း။ ကျွန်မ ရှင် ပြောသမျှ အကုန်လုံးကို သိနေတာ ကြာပါပြီ။ ရှင် ပိုက်ဆံ မရှိဘူးဆိုတာလည်း သိတယ်။ ရှင့်ဆီမှာ မရှိတာ မဟုတ်ဘဲ ကျွန်မတို့အတွက် မရှိတာဆိုတာလည်း သိတယ်။ ရှင် အဲဒီမိန်းကလေးနဲ့ ပျော်နေတာကိုလည်း ကျွန်မ နေ့တိုင်း ထိုင်ကြည့်နေခဲ့တာ။ ရှင် ကျွန်မကို လူအလို့ ထင်နေတာလား?”
သူ့ဆီက ဘာစကားမှ ထွက်မလာတော့ဘူး။ အခန်းထဲမှာ တိတ်ဆိတ်ခြင်းက ကြီးစိုးသွားတယ်။
ကျွန်မရဲ့ အသံက တည်ငြိမ်လွန်းလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် အံ့သြမိတယ်။ သူကတော့ ဘာမှ မပြောနိုင်ဘဲ ခေါင်းငုံ့နေခဲ့တယ်။ သူ ကျွန်မကို ဒီလောက်အထိ ပြတ်သားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့တာ သေချာပါတယ်။
အခန်း () — နောက်ကျခဲ့သော နောင်တ
ခြောက်လခန့် ကြာသွားတဲ့အခါ...။
ကျွန်မ အလုပ်အသစ်တစ်ခုမှာ အခြေကျနေပြီ။ သမီးလေးလည်း ကျောင်းတက်နေပြီ။ ကျွန်မတို့ ဘဝလေးက အေးချမ်းနေတယ်။ သူ မရှိလို့ ဘာမှ ခက်ခဲမသွားဘူး။ အမှန်တော့ သူ မရှိမှ ပိုပြီး စိတ်အေးချမ်းရတာပါ။
တစ်ရက်မှာတော့ ကျွန်မဆီကို သူ ဖုန်းဆက်လာတယ်။ ကျွန်မ မကိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ မက်ဆေ့ခ်ျတွေ တောက်လျှောက် ပို့လာတယ်။
“ကိုယ် မှားသွားတယ် မိန်းမရယ်။ အဲဒီမိန်းကလေးက ကိုယ့်ဆီက ပိုက်ဆံတွေပဲ ယူပြီး တခြားလူတစ်ယောက်နောက် ပါသွားပြီ။ ကိုယ် အလုပ်မှာလည်း ပြဿနာတွေ တက်နေတယ်။ ကိုယ့်မှာ အခု ဘာမှ မကျန်တော့ဘူး။ သမီးလေးကိုလည်း ကိုယ် သတိရတယ်။ ကိုယ့်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးလို့ မရဘူးလား” တဲ့။
ကျွန်မ အဲဒီမက်ဆေ့ခ်ျကို ဖတ်ပြီး ပြုံးလိုက်မိတယ်။ ဒါဟာ နောင်တဆိုတဲ့ အရာပဲ။ လူတွေက ပိုင်ဆိုင်ထားတုန်းမှာ တန်ဖိုးမထားတတ်ကြဘဲ လက်လွတ်လိုက်ရတော့မှ အလူးအလဲ ခံစားကြရတာ။ သူ နားမလည်ခဲ့တာက... ကျွန်မရဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုဟာ ခွင့်လွှတ်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ စက်ဆုပ်ခြင်း ဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုတာပါပဲ။
ကျွန်မ သူ့ကို ပြန်ပို့လိုက်တဲ့ နောက်ဆုံး မက်ဆေ့ခ်ျကတော့...
“ရှင် မှားသွားတာ မဟုတ်ဘူး ကိုဟိန်း။ ရှင့်ရဲ့ ရွေးချယ်မှုက ရှင့်ကို ဒီနေရာကို ခေါ်လာတာ။ ကျွန်မ ရှင့်ကို မမုန်းတော့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ရှင့်ကို ခွင့်လွှတ်ဖို့ဆိုတာလည်း မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။ ရှင့်မှာ အားလုံး ဆုံးရှုံးသွားတယ်ဆိုပေမဲ့ ကျွန်မမှာတော့ သမီးလေးနဲ့အတူ ကျွန်မရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ပြန်ရခဲ့ပြီ။ ဒါကြောင့် နောက်ထပ် ကျွန်မတို့ဆီကို ဖုန်းမဆက်ပါနဲ့တော့။ ရှင့်ကို မသိတဲ့လူတစ်ယောက်လိုပဲ သဘောထားလိုက်ပါပြီ”
ကျွန်မ ဖုန်းကို အပြီးအပိုင် ပိတ်လိုက်တယ်။ ပြတင်းပေါက်ကနေ ဝင်လာတဲ့ လေပြေက အေးမြနေတယ်။ သမီးလေးက ကျွန်မဘေးနားကို ပြေးလာပြီး ဖက်လိုက်တယ်။
“မေမေ... ပျော်လားဟင်”
ကျွန်မ သမီးလေးကို နမ်းလိုက်ပြီး ဖြေလိုက်တယ်။ “အင်း... မေမေ အရမ်းပျော်တာပေါ့ သမီးရဲ့။ မေမေတို့ အတူတူ ပျော်ပျော်ကြီး နေကြမယ်နော်”
အတိတ်က နာကျင်မှုတွေဟာ ကျွန်မအတွက် သင်ခန်းစာတွေ ဖြစ်ခဲ့ပါပြီ။ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဖိုးဟာ ယောကျာ်းတစ်ယောက်အပေါ်မှာ မတည်ဘဲ ကိုယ့်ရဲ့ ရပ်တည်ချက်နဲ့ သိက္ခာအပေါ်မှာပဲ တည်တယ်ဆိုတာ ကျွန်မ အခုမှ ကောင်းကောင်းကြီး နားလည်သွားခဲ့ပါတော့တယ်။
သင်ခန်းစာ - “ယုံကြည်မှုကို ဖျက်ဆီးလိုက်တာဟာ ဖန်ခွက်တစ်လုံးကို ရိုက်ခွဲလိုက်သလိုပါပဲ။ ပြန်ဆက်လို့ ရနိုင်ပေမဲ့ အက်ကြောင်းတွေကတော့ ဘယ်တော့မှ ပျောက်ကွယ်မသွားပါဘူး။”