ဘဝပျက်ခဲ့ရသော မိန်းမ

 ဘဝပျက်ခဲ့ရသော မိန်းမ

ရန်ကုန်မြို့ပြ၏ ညနေခင်းသည် မည်းမှောင်နေသော မိုးတိမ်တို့ဖြင့် အုံ့မှိုင်းနေသည်။ လမ်းမထက်ရှိ ကားဟွန်းသံများ၊ လူတို့၏ ရုန်းကန်လှုပ်ရှားသံများသည် မေနဒီ၏ နားထဲတွင် အဝေးတစ်နေရာက လာသည့်နှယ် ဝေဝါးနေ၏။ သူမသည် မှတ်တိုင်တစ်ခု၏ ခုံတန်းလျားဟောင်းပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်း မိမိ၏ လက်ဖဝါးကြမ်းကြမ်းများကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ တစ်ချိန်က ပိုးသားကဲ့သို့ နူးညံ့ခဲ့ဖူးသော၊ စန္ဒယားခလုတ်များကို ကျွမ်းကျင်စွာ တီးခတ်ခဲ့ဖူးသော ထိုလက်ချောင်းလေးများသည် ယခုတော့ အသားမာများ တက်ကာ အရောင်အဆင်း ကင်းမဲ့နေခဲ့ပြီ။ မိုးပေါက်အချို့က ဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင် ခေါင်မိုးစွန်းမှတစ်ဆင့် သူမ၏ ပုခုံးပေါ်သို့ တစက်စက် ကျလာသည်။ အေးစိမ့်သော အထိအတွေ့က ရင်ထဲအထိ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားသော်လည်း သူမ မလှုပ်ရှားမိပါ။ သူမ၏ ဘဝတစ်ခုလုံးသည်လည်း ဤမိုးစက်များကဲ့သို့ပင် မြေခခဲ့ရသည်မဟုတ်ပါလား။ လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်က မေနဒီဆိုသည်မှာ ရွှေမင်းသမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ ဝေေဝဆာဆာ ရှိခဲ့ဖူးသည်။ ဂုဏ်သရေရှိ မိသားစု၊ လှပသော အနာဂတ်၊ ထို့ပြင် သူမ အသက်ထက် ချစ်ရပါသည်ဆိုသော လူတစ်ယောက်။ ယခုတော့ ထိုအရာအားလုံးသည် လေထဲက တိုက်အိမ်များကဲ့သို့ ပြိုပျက်သွားခဲ့ပြီ။ သူမ၏ ဘဝကို ဖျက်ဆီးခဲ့သည်မှာ ကံကြမ္မာလော၊ သို့မဟုတ် သူမ ယုံကြည်ခဲ့သော အချစ်လော။

အတိတ်၏ အရိပ်များသည် မေနဒီ၏ အသိစိတ်ထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။ ထိုစဉ်က သူမသည် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူလေး။ အဖေက ဌာနဆိုင်ရာ အရာရှိကြီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး အမေကလည်း မိခင်ကောင်းပီသသူ။ ကိုရဲရင့်နှင့် ဆုံခဲ့သည့်နေ့က နေရောင်ခြည်သည် အလွန်တောက်ပခဲ့သည်။ ကိုရဲရင့်သည် စကားပြော ချိုသာပြီး စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသော ယောက်ျားတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ "နဒီ့ကို ကိုယ် တစ်သက်လုံး စောင့်ရှောက်ပါ့မယ်၊ နဒီက ကိုယ့်ဘဝရဲ့ နတ်သမီးလေးပဲ" ဟု သူပြောခဲ့စဉ်က မေနဒီသည် လောကကြီးတစ်ခုလုံးကို ပိုင်ဆိုင်လိုက်ရသည်ဟု ထင်ခဲ့မိသည်။ သူ့မျက်လုံးထဲက ကြင်နာမှုတွေကို သူမ အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခဲ့သည်။ သူမ၏ မိဘများက ထိုအချစ်ကို သဘောမတူခဲ့ကြသော်လည်း နဒီကတော့ အချစ်သည်သာ အရာအားလုံးဟု ထင်မှတ်ကာ ဇွတ်တရွတ် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ထိုဆုံးဖြတ်ချက်သည် သူမ၏ ဘဝပျက်ခြင်းသို့ ဦးတည်မည့် ပထမဆုံး ခြေလှမ်းဖြစ်မှန်း ထိုစဉ်က သူမ မသိခဲ့ပါ။ အချစ်ဆိုသည်မှာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ပျားရည်ဆမ်းထားသော အဆိပ်ခွက်တစ်ခု ဖြစ်နေတတ်သည်ကို သူမ သင်ခန်းစာ မရသေးခင် အချိန်များ ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး ခိုးရာလိုက်ပြေးခဲ့ကြသည်။ မေနဒီသည် သူမ၏ အဖိုးတန်ရတနာများ၊ အဝတ်အထည်များနှင့် မိဘတို့၏ မေတ္တာကို စွန့်လွှတ်ကာ ကိုရဲရင့်နောက်သို့ လိုက်ခဲ့သည်။ အစပိုင်းတွင်တော့ အရာအားလုံးက သာယာနေခဲ့သည်။ သို့သော် လအနည်းငယ် ကြာလာသောအခါ ကိုရဲရင့်၏ တကယ့်ရုပ်မှန်က ပေါ်လာတော့သည်။ သူသည် အလုပ်အကိုင် အတည်တကျ မရှိသည့်အပြင် လောင်းကစားနှင့် အရက်ကိုလည်း စွဲလမ်းသူ ဖြစ်နေသည်။ နဒီ ယူဆောင်လာသမျှ ရတနာများကို သူ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရောင်းချကာ လောင်းကစားဝိုင်းထဲ ပစ်ထည့်ခဲ့သည်။ "ကိုရဲရင့်... ဒါက ကျွန်မ အမေပေးထားတဲ့ လက်စွပ်လေးလေ၊ မရောင်းပါနဲ့" ဟု သူမ ငိုယိုတောင်းပန်သော်လည်း သူကတော့ ဂရုမစိုက်ခဲ့။ "မင်းက ငါ့မိန်းမပဲ၊ မင်းမှာ ရှိတာ အကုန် ငါ့ဥစ္စာပဲ" ဟု သူက ရင့်သီးစွာ တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။ အိမ်မက်လှလှလေးများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော သူတို့၏ အိမ်ကလေးတွင် အက်ကြောင်းများ စတင်ထလာခဲ့သည်။ နဒီသည် ညစဉ်ညတိုင်း အမှောင်ထဲတွင် တရှိုက်မက်မက် ငိုကြွေးရင်း သူမ၏ မှားယွင်းသော ဆုံးဖြတ်ချက်အတွက် နောင်တကြီးစွာ ရနေခဲ့မိသည်။

တစ်ညတွင် ကိုရဲရင့်သည် အရက်အလွန်အကျွံ မူးပြီး အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် ဒေါသရိပ်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ ထိုနေ့က သူ လောင်းကစားတွင် အကြီးအကျယ် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် နဒီ့ကို မြင်မြင်ချင်းပင် ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းတော့သည်။ နဒီက ပြန်လည် ခုခံပြောဆိုမိသောအခါ သူ၏ လက်သီးချက်များက နဒီ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ မိုးသီးမိုးပေါက်ကဲ့သို့ ကျရောက်လာတော့သည်။ "နင့်ကြောင့်... နင့်ကို ယူလိုက်ကတည်းက ငါ့ဘဝက နိမ့်ကျသွားတာ" ဟု သူက အော်ဟစ်ကာ သူမကို ရိုက်နှက်သည်။ နဒီသည် နာကျင်မှုကြောင့် ကွေးကုပ်နေရင်း စိတ်ထဲတွင်တော့ အိမ်က အဖေနှင့် အမေ့ကိုသာ သတိရနေမိသည်။ သူမ၏ နူးညံ့သော အသားအရေပေါ်တွင် အညိုအမည်း စွဲချက်များ ထင်ကျန်ရုံတင်မကဘဲ သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင်လည်း နက်ရှိုင်းသော ဒဏ်ရာများ ရသွားခဲ့သည်။ ထိုညသည် သူမ၏ ဘဝတွင် အမှောင်ဆုံးည ဖြစ်ခဲ့ရုံတင်မက၊ သူမ၏ လူသားတစ်ယောက်အဖြစ် ဂုဏ်သိက္ခာကိုပါ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည့် ညဖြစ်သည်။

ကိုရဲရင့်၏ နှိပ်စက်မှုများသည် ပို၍ ဆိုးရွားလာသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် နဒီ့ကို ငွေကြေးအတွက် အသုံးချရန် ကြိုးစားလာတော့သည်။ လောင်းကစား အကြွေးများအတွက် နဒီ့ကို အကြွေးရှင်များထံသို့ ထိုးပေးရန် သူ မရှက်မကြောက် ကြံစည်ခဲ့သည်။ "နဒီ... မင်း ခဏလေးပဲ သည်းခံလိုက်ပါ၊ ငါ့အကြွေးတွေ ကြေသွားရင် မင်းကို ငါ အရင်လို ပြန်ထားပါ့မယ်" ဟု သူပြောလိုက်သော စကားသည် နဒီ၏ နားထဲတွင် မိုးကြိုးပစ်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။ သူမသည် ရွံရှာလွန်းသဖြင့် တုန်ရင်နေမိသည်။ "ရှင်... ရှင် လူမဟုတ်ဘူး" ဟု သူမ အားကုန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သို့သော် အင်အားချင်းမမျှသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် သူမသည် သားကောင်တစ်ကောင်သာ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ သူမ၏ ဘဝ၊ သူမ၏ အရှက်နှင့် သိက္ခာအားလုံးသည် ထိုညတွင်ပင် ပြာကျသွားခဲ့ရသည်။ တစ်ချိန်က ဂုဏ်သရေရှိ မိန်းမပျိုလေးသည် ယခုတော့ လမ်းဘေးက ဖုန်မှုန့်တစ်ခုကဲ့သို့ တန်ဖိုးမဲ့သွားခဲ့ရပြီ။ ဘဝပျက်ခြင်းဆိုသည်မှာ သေဆုံးခြင်းထက်ပင် ပို၍ နာကျင်ရကြောင်း သူမ ကိုယ်တွေ့ သိလိုက်ရသည်။

နဒီသည် ထိုအိမ်မှ ထွက်ပြေးခဲ့သည်။ သူမတွင် ဘာမှမရှိတော့။ အဝတ်တစ်ထည် ကိုယ်တစ်ခုနှင့် ရန်ကုန်မြို့၏ လမ်းမများပေါ်တွင် သူမ ခြေဦးတည့်ရာ လျှောက်သွားနေခဲ့သည်။ မိဘများထံ ပြန်သွားရန် သူမတွင် မျက်နှာမရှိတော့။ သူမ၏ လုပ်ရပ်ကြောင့် အဖေ သွေးတိုးတက်ပြီး ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်ဟူသော သတင်းကို ကြားခဲ့ရစဉ်က သူမသည် မိမိကိုယ်ကို သတ်သေရန်အထိ ကြံစည်ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် သူမ မသေရဲခဲ့ပါ။ အမေသည်လည်း လူမမာဘဝဖြင့် ဆွေမျိုးများအိမ်တွင် ခိုကပ်နေရသည်ဟု သိရသည်။ နဒီသည် မြို့စွန်က စက်ရုံတစ်ခုတွင် အလုပ်ဝင်လုပ်သည်။ လူမသိ သူမသိဘဲ ပုန်းအောင်းနေထိုင်ခဲ့သည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် မှန်ထဲ၌ မိမိ၏ ရုပ်သွင်ကို ကြည့်ရင်း သူမ ကိုယ်သူမပင် မမှတ်မိနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်ရသည်။ ပါးချိုင့်လေးများဖြင့် လှပခဲ့သော ပါးပြင်ပေါ်တွင် ညှိုးငယ်မှုများ နေရာယူထားသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင်တော့ အသက်ဝိညာဉ် ကင်းမဲ့နေသည့်အလား ခြောက်ကပ်နေခဲ့သည်။

စက်ရုံအလုပ်က ပင်ပန်းသော်လည်း နဒီသည် ငြိမ်သက်စွာ နေရန် ကြိုးစားသည်။ သို့သော် အတိတ်ဆိုသည်မှာ လိုက်လံခြောက်လှန့်တတ်သော ဝိညာဉ်တစ်ခုနှင့်တူသည်။ တစ်နေ့တွင် စက်ရုံရှေ့၌ ကားတစ်စီး ရပ်လိုက်ပြီး ထိုကားပေါ်မှ ဆင်းလာသူမှာ ကိုရဲရင့် ဖြစ်နေသည်။ သူသည် ယခင်ကထက် ပို၍ စုတ်ပြတ်နေသော်လည်း သူ့မျက်လုံးထဲက လောဘရိပ်များကတော့ မပြောင်းလဲသေး။ "နဒီ... နင့်ကို ငါ လိုက်ရှာနေတာ၊ နင် ဒီမှာ ပုန်းနေတာကိုး" ဟု သူက ယုတ်မာစွာ ပြုံးရင်း ပြောသည်။ နဒီသည် ကြောက်လန့်တုန်ရင်သွားသော်လည်း ယခင်ကဲ့သို့ ငုံ့မခံတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ "ရှင့်ကို ကျွန်မ မသိဘူး၊ ထွက်သွားပါ" ဟု သူမ အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ သို့သော် သူက နဒီ့ကို ခြိမ်းခြောက်သည်။ သူမ၏ အတိတ်ကို လူတိုင်းသိအောင် ပြောပြမည်ဟု ဆိုသည်။ နဒီ၏ ရင်ထဲတွင် တလှပ်လှပ် တုန်နေမိသည်။ သူမ၏ ပျက်စီးသွားသော ဘဝကို အစဖော်ပြီး ထပ်မံ နှိပ်စက်ဦးမည်လော။

ကိုရဲရင့်၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကြောင့် နဒီ၏ စိတ်ကျန်းမာရေးသည် တဖြည်းဖြည်း ယိုင်နဲ့လာသည်။ ညတိုင်း အိမ်မက်ဆိုးများ မက်တတ်လာသည်။ အမှောင်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကို စောင့်ကြည့်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ "ငါ့ဘဝက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကံဆိုးရတာလဲ" ဟု သူမ ကိုယ်သူမ မေးခွန်းထုတ်မိသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူမသည် လမ်းပေါ်က ရူးသွပ်နေသော မိန်းမများကို ကြည့်ပြီး "ငါလည်း သူတို့လို ဖြစ်သွားတော့မှာလား" ဟု တွေးကာ ကြောက်လန့်မိသည်။ စိတ်ပညာအရ သူမသည် ပြင်းထန်သော စိတ်ဒဏ်ရာ ကို ခံစားနေရခြင်းဖြစ်သည်။ သူမသည် မည်သူ့ကိုမျှ မယုံရဲတော့၊ မည်သူ့ကိုမျှ အနားမကပ်ရဲတော့။ သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မြင်မရသော နံရံကြီးတစ်ခုကို တည်ဆောက်ထားမိသည်။ ထိုနံရံသည် သူမကို ကာကွယ်ပေးသလို ရှိသော်လည်း တကယ်တော့ သူမကို ပို၍ အထီးကျန်စေခဲ့သည်။

ထိုသို့ အားငယ်နေချိန်တွင် စက်ရုံက အလုပ်သမားခေါင်းဆောင် ဒေါ်ကြီးအေးက နဒီ့ကို သတိထားမိလာသည်။ ဒေါ်ကြီးအေးသည် အသက်ကြီးပြီး စိတ်ထားကောင်းသူ တစ်ဦးဖြစ်သည်။ "သမီး... နင် ဘာတွေ သောကရောက်နေတာလဲ၊ ဒေါ်ကြီးကို ပြောပြပါလား" ဟု သူမက ကြင်နာစွာ မေးမြန်းသည်။ နဒီသည် အစပိုင်းတွင် နှုတ်ဆိတ်နေသော်လည်း ဒေါ်ကြီးအေး၏ နွေးထွေးမှုကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ ဘဝဇာတ်ကြောင်းကို ရင်ဖွင့်လိုက်ရတော့သည်။ ဒေါ်ကြီးအေးသည် နဒီ့ကို ဖက်ထားရင်း "သမီးရယ်... ဖြစ်ပြီးတာတွေကတော့ ပြန်ပြင်လို့ မရတော့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ရှေ့ဆက်ဖို့တော့ အားမွေးရမယ်၊ နင့်ဘဝကို ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့သူတွေထက် နင်က ပိုပြီး ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေပြရမယ်" ဟု အားပေးခဲ့သည်။ ထိုစကားသည် နဒီ၏ ခြောက်ကပ်နေသော နှလုံးသားထဲသို့ ရေစက်ကလေးတစ်စက် ကျလိုက်သကဲ့သို့ ရှိသွားသည်။

ကိုရဲရင့်သည် စက်ရုံရှေ့သို့ ထပ်မံ ရောက်လာပြန်သည်။ ယခုတစ်ခါတွင်တော့ နဒီသည် မကြောက်တော့ပါ။ သူမ၏ ဘေးတွင် ဒေါ်ကြီးအေးနှင့် အခြား အလုပ်သမားအချို့ ရှိနေသည်။ "နင် ဘာလိုချင်သေးတာလဲ၊ ငါ့မှာ ပေးစရာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး၊ နင် ငါ့ဘဝကို ဖျက်ဆီးခဲ့ပြီးပြီ၊ အခု ငါ့ကို အေးအေးဆေးဆေး နေခွင့်ပေးပါ" ဟု နဒီက ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။ ကိုရဲရင့်က ဒေါသတကြီးဖြင့် သူမကို ရိုက်ရန် လက်ရွယ်လိုက်သော်လည်း အနားရှိ လူများက ဝိုင်းဝန်းတားဆီးကြသည်။ "နောက်တစ်ခါ လာနှောင့်ယှက်ရင် ရဲတိုင်မယ်" ဟု ဒေါ်ကြီးအေးက ခြိမ်းခြောက်လိုက်သောအခါ ကိုရဲရင့်သည် ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် နဒီသည် တစ်စုံတစ်ခုကို သိလိုက်ရသည်။ သူမကို ဖျက်ဆီးနိုင်သည်မှာ ကိုရဲရင့် မဟုတ်ဘဲ သူမ၏ ကြောက်စိတ်သာ ဖြစ်ကြောင်း။ သူမသည် မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည် တည်ဆောက်ရန် ပထမဆုံးအကြိမ် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

နဒီသည် စက်ရုံအလုပ်အပြင် ညဘက်တွင် စာရင်းကိုင်သင်တန်းတစ်ခုကို စတင်တက်ရောက်သည်။ သူမ၏ ပညာအရည်အချင်းက ရှိနှင့်ပြီးသားမို့ သင်ယူရသည်မှာ မခက်ခဲလှ။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ယခင်က မရှိခဲ့သော ယုံကြည်မှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ သူမသည် အမေ့ကို သွားရောက်တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ အမေသည် သူမကို မြင်မြင်ချင်းပင် ငိုယိုကာ ဖက်ထားခဲ့သည်။ "သမီးရယ်... အမေ့ဆီ ပြန်လာတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု အမေက ပြောသည်။ နဒီသည် သူမ၏ အမှားများအတွက် အမေ့ခြေရင်းတွင် ဝပ်စတွန်းကန်တော့ရင်း နောင်တမျက်ရည်များ ကျခဲ့ရသည်။ သို့သော် ယခုကျသော မျက်ရည်များသည် အားငယ်ခြင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ သန့်စင်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဘဝပျက်ခဲ့ရသော မိန်းမတစ်ယောက်အဖြစ်မှ ဘဝသစ်ကို တည်ဆောက်နေသော မိန်းမတစ်ယောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲလာခဲ့ပြီ။

နှစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်...။ နဒီသည် ယခုအခါ ကုမ္ပဏီတစ်ခုတွင် စာရင်းကိုင် အကြီးတန်းအရာရှိအဖြစ် လုပ်ကိုင်နေပြီဖြစ်သည်။ သူမ၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုက ရိုးရှင်းသော်လည်း ကျက်သရေရှိသည်။ သူမသည် အမေ့ကို သူမနှင့်အတူ ခေါ်ယူစောင့်ရှောက်ထားသည်။ တစ်နေ့ ညနေခင်းတွင် နဒီသည် ပန်းခြံတစ်ခုထဲ၌ လမ်းလျှောက်နေရင်း အဝေးက ဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင်လေးကို လှမ်းကြည့်မိသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက ငိုကြွေးနေခဲ့သော ထိုမိန်းကလေးကို သူမ မြင်ယောင်နေမိသည်။ ထိုမိန်းကလေးသည် ဘဝပျက်ခဲ့ရသည်မှာ မှန်သော်လည်း ယခုတော့ ထိုပျက်စီးမှုများထဲမှပင် ပို၍ ခိုင်မာသော ဘဝတစ်ခုကို တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့ပြီ။ မိုးတိမ်များ လွင့်စင်သွားပြီး ကောင်းကင်တွင် ကြယ်ပွင့်များ လင်းလက်နေသည်။ လောကကြီးက သူမကို သင်ခန်းစာပေါင်းများစွာ ပေးခဲ့ပြီးပြီ။ နဒီသည် အတိတ်ကို ခွင့်လွှတ်လိုက်ပြီ၊ သို့သော် ဘယ်တော့မှ မမေ့ပါ။ သူမသည် မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည် ပြုံးပြလိုက်ရင်း ရှေ့သို့ ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် လှမ်းလျှောက်သွားတော့သည်။ သူမ၏ ခြေလှမ်းတိုင်းသည် ယခုတော့ ခိုင်မာနေခဲ့ပြီ။

ဘဝဆိုသည်မှာ လဲကျခြင်းများစွာ ရှိနိုင်သော်လည်း ပြန်လည် ထထိုင်နိုင်သူတို့အတွက်သာ အောင်ပွဲဖြစ်ကြောင်း နဒီ သက်သေပြနိုင်ခဲ့လေပြီ။