ယောက္ခမနဲ့ ယောကျ်ားဖြစ်သူရဲ့ ဖုန်းပြောသံကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ
ယောက္ခမနဲ့ ယောကျ်ားဖြစ်သူရဲ့ ဖုန်းပြောသံကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ
ကျွန်မဘဝရဲ့ ကိုးနှစ်တာကာလဟာ ပန်းချီကားတစ်ချပ်လို လှပနေခဲ့တယ်လို့ အမြဲပဲ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ယုံကြည်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ အိမ်ထောင်သက် ကိုးနှစ်ဆိုတာ နည်းတဲ့အချိန်ကာလတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီအချိန်အတွင်းမှာ သားတစ်ယောက်၊ သမီးတစ်ယောက်နဲ့ မိသားစုလေးဟာ ပြည့်စုံလွန်းလှပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အမျိုးသား မင်းခန့်ဟာလည်း ပတ်ဝန်းကျင်က အားကျရလောက်တဲ့အထိ မိသားစုအပေါ် တာဝန်ကျေပြွန်သလို၊ သူ့အမေအပေါ်မှာလည်း သိတတ်လွန်းတဲ့ သားလိမ္မာတစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်မကတော့ ကံကောင်းလွန်းတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ပေါ့။
ကျွန်မရဲ့ ယောက္ခမ ဒေါ်နုဟာ ကျွန်မအပေါ် သမီးအရင်းတစ်ယောက်လိုပဲ နွေးထွေးခဲ့ပါတယ်။ "နှင်းရယ်... အမေ့မှာ သမီးမိန်းကလေး မရှိတော့ နှင်းကိုပဲ သမီးအရင်းလို အားကိုးရတာ" လို့ သူပြောတိုင်း ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ကြည်နူးမှုတွေ ပြည့်လျှံခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မတို့ကြားမှာ ယောက္ခမနဲ့ ချွေးမဆိုတဲ့ တံတိုင်းကြီး မရှိခဲ့ဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာပါ။ မင်းခန့် အလုပ်ကိစ္စနဲ့ နယ်တွေကို ခရီးထွက်ရတဲ့အခါတိုင်း ဒေါ်နုကပဲ ကျွန်မဘေးမှာ အဖော်အဖြစ် ရှိနေပေးတတ်တယ်။ "သားကတော့ အလုပ်တွေနဲ့ ပင်ပန်းနေရှာတာ၊ နှင်းလေးလည်း ကလေးနှစ်ယောက်နဲ့ ကျန်ခဲ့ရတာ အားငယ်မှာပဲ" ဆိုပြီး ကျွန်မကို နှစ်သိမ့်ပေးတတ်တဲ့ သူ့ရဲ့ စေတနာစကားလုံးတွေကို ကျွန်မက အစစ်အမှန်လို့ မှတ်ယူခဲ့မိတယ်။
မင်းခန့်က အလုပ်ကို အရမ်းကြိုးစားတဲ့သူပါ။ ကုမ္ပဏီကိစ္စတွေနဲ့ ညအိပ်ညနေ ခရီးသွားရတာတွေ၊ နယ်ဘက်မှာ ရက်ရှည်နေရတာတွေဟာ ကျွန်မတို့ မိသားစု ရှေ့ရေးအတွက်ပဲဆိုတာကို ကျွန်မ နားလည်ပေးခဲ့ပါတယ်။ သူ ခရီးထွက်ခါနီးတိုင်း ဒေါ်နုက "အေးအေး သား... အလုပ်ကိုပဲ အာရုံစိုက်၊ အိမ်ကိစ္စတွေ ဘာမှမပူနဲ့။ မင်းမိန်းမနဲ့ ကလေးတွေကို အမေ စောင့်ရှောက်ထားမယ်" လို့ အမြဲ မှာကြားတတ်တာဟာ မိခင်တစ်ယောက်ရဲ့ မေတ္တာလို့ပဲ မြင်ခဲ့တာပေါ့။ ကျွန်မရဲ့ ယုံကြည်မှုက ခိုင်မာလွန်းလို့ ဘယ်လို သံသယမျိုးမှလည်း စိတ်ထဲမှာ နေရာမယူနိုင်ခဲ့ပါဘူး။
မနက်ခင်းတိုင်း ကျွန်မတို့အိမ်လေးဟာ ကလေးတွေရဲ့ ရယ်သံ၊ ဆူညံသံတွေနဲ့ သက်ဝင်နေတတ်တယ်။ မင်းခန့်က ကလေးတွေကို ကျောင်းပို့မယ်၊ ပြီးရင် ရုံးသွားမယ်။ ကျွန်မကတော့ အိမ်မှုကိစ္စတွေလုပ်ရင်း ဒေါ်နုနဲ့ စကားစမြည်ပြောဖြစ်ကြတယ်။ ညနေပိုင်း မင်းခန့် ပြန်လာရင်တော့ မိသားစုစုံစုံလင်လင် ထမင်းလက်ဆုံစားကြရင်း တစ်နေ့တာ အမောတွေကို ဖြေဖျောက်ကြတယ်။ ဒါဟာ ကျွန်မ တည်ဆောက်ထားတဲ့၊ ကျွန်မ ယုံကြည်ထားတဲ့ ကမ္ဘာလေးပါ။ ဒီကမ္ဘာလေးက တစ်နေ့မှာ ဖဲထုပ်တွေလို ပြိုလဲသွားလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ အိပ်မက်တောင် မမက်ခဲ့ဖူးပါဘူး။ ကိုးနှစ်ဆိုတဲ့ အချိန်ဟာ တစ်ယောက်အကြောင်းတစ်ယောက် သိဖို့ လုံလောက်တယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့၊ လူတွေရဲ့ မျက်နှာဖုံးအောက်မှာ ဘယ်လောက်တောင် နက်ရှိုင်းတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိနေနိုင်လဲဆိုတာ ကျွန်မ မသိခဲ့တာကတော့ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက် ဖြစ်နေခဲ့ပါတယ်။
အဲဒီနေ့က မိုးဖွဲဖွဲလေးတွေ ကျနေတဲ့ နေ့လယ်ခင်းတစ်ခုပါ။ မင်းခန့်ကတော့ နယ်က ပရောဂျက်တစ်ခုအတွက် ခရီးထွက်နေတာ သုံးရက်ရှိပြီဖြစ်လို့ အိမ်မှာ ကျွန်မနဲ့ ယောက္ခမ၊ ကလေးတွေပဲ ရှိနေတာပါ။ ကလေးတွေကတော့ အပေါ်ထပ်မှာ အိပ်ပျော်နေကြချိန်ပေါ့။ ကျွန်မကတော့ အောက်ထပ်က မီးဖိုချောင်မှာ သရေစာ တစ်ခုခုလုပ်ဖို့ ပြင်ဆင်နေရင်း ဧည့်ခန်းထဲက ဒေါ်နုရဲ့ ဖုန်းပြောသံကို ကြားလိုက်ရတယ်။ အစကတော့ သာမန် ဖုန်းပြောနေတာပဲလို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ ဒေါ်နုရဲ့ အသံက ပုံမှန်ထက် ပိုပြီး တိုးတိုးတိတ်တိတ် ရှိနေတာကြောင့် ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာ တစ်မျိုးဖြစ်သွားမိတယ်။
ကျွန်မ ခြေသံကို မှိန်ပြီး ဧည့်ခန်းနဲ့ ကပ်လျက်ရှိတဲ့ လိုက်ကာနောက်မှာ ရပ်လိုက်မိတယ်။ "သား... အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ" ဆိုတဲ့ ဒေါ်နုရဲ့ အသံက စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ ထွက်ပေါ်လာတယ်။ တစ်ဖက်က မင်းခန့် အသံဖြစ်မှာ သေချာပါတယ်။ ကျွန်မ ဆက်ပြီး နားထောင်မိတဲ့ စကားလုံးတွေကတော့ ကျွန်မရဲ့ ရင်ဘတ်ကို တူနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ ထုရိုက်လိုက်သလိုပါပဲ။ "ဟိုကောင်မလေးက ဗိုက်ကြီးနေပြီဆိုတာ ဟုတ်လား...။ အေး... အေး... အဲဒါဆိုရင်တော့ သတိထားမှ ဖြစ်တော့မယ်။ နင့်မိန်းမ မရိပ်မိအောင် သတိထားနေဦး။ အမေ ဒီဘက်ကနေ အတတ်နိုင်ဆုံး ဖုံးဖိပေးထားမယ်။ သားလည်း ဟိုဘက်ကို သေချာ ဂရုစိုက်လိုက်ဦး" တဲ့။
ကျွန်မရဲ့ နားထဲမှာ အသံတွေက တစီစီနဲ့ မြည်လာပြီး ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ချာချာလည်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ခြေထောက်တွေက အားမရှိတော့ဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို ပုံရက်သား လဲကျမသွားအောင် နံရံကို အားပြုကိုင်ထားရတယ်။ "ဟိုကောင်မလေးက ဗိုက်ကြီးနေပြီ" တဲ့လား။ ကျွန်မ တစ်ခါမှ မကြားဖူး၊ မသိဖူးတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ကျွန်မယောကျ်ားရဲ့ ကလေးကို လွယ်ထားရပြီတဲ့လား။ ဒါတင်မကသေးဘူး၊ အမြဲတမ်း ကျွန်မအပေါ် သမီးအရင်းလို ကောင်းပြနေတဲ့ ယောက္ခမဖြစ်သူက ဒီကိစ္စကို အစအဆုံး သိနေရုံတင်မကဘဲ၊ ကျွန်မကို လိမ်ဖို့အတွက်ပါ အားပေးအားမြှောက် လုပ်နေတာပဲ။
နှလုံးသားထဲမှာ ဆူးပေါင်းထောင်သောင်းနဲ့ အထိုးခံလိုက်ရသလို နာကျင်မှုက တစစ်စစ်နဲ့ ပျံ့နှံ့လာတယ်။ "နင့်မိန်းမ မရိပ်မိအောင် သတိထားဦး" ဆိုတဲ့ စကားက ကျွန်မကို လူအအတစ်ယောက်လို သတ်မှတ်လိုက်တာပဲ။ သူတို့ သားအမိတွေကြားမှာ ကျွန်မဟာ ဖယ်ထုတ်ခံထားရတဲ့ လူစိမ်းတစ်ယောက်၊ လိမ်ညာလို့ ကောင်းတဲ့ အရုပ်တစ်ရုပ် ဖြစ်နေခဲ့တာပါ။ မျက်ရည်တွေက အလိုလို စီးကျလာပေမဲ့ အသံထွက်ပြီး မငိုရဲခဲ့ဘူး။ ဒေါ်နုရဲ့ ဖုန်းပြောသံက ဆက်ထွက်နေတုန်းပဲ။ "သား ပြန်လာရင်တော့ နှင်းကို တစ်ခုခု အကြောင်းပြလိုက်ပေါ့။ အမေလည်း ဒီမှာ သူ မသင်္ကာမဖြစ်အောင် ကြည့်ပြောပေးပါ့မယ်။ အဓိကက ဟိုဘက်က ဗိုက်ကြီးနေတာဆိုတော့ ပစ်ထားလို့ မဖြစ်ဘူးလေ။ အမေ့မြေးလေးပဲဟာကို" တဲ့။
ဒီစကားက ကျွန်မရဲ့ နောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက်ကိုပါ ရိုက်ချိုးလိုက်တာပါပဲ။ ဒေါ်နုအတွက်တော့ ကျွန်မရဲ့ ကလေးတွေတင်မကဘဲ ဟိုမိန်းကလေးရဲ့ ဗိုက်ထဲက ကလေးကလည်း သူ့မြေးပဲတဲ့။ ကိုးနှစ်ပတ်လုံး ကျွန်မ ပေးဆပ်ခဲ့တဲ့ မေတ္တာတွေ၊ ကျွန်မ တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ မိသားစုတန်ဖိုးတွေဟာ ဒေါ်နုအတွက်တော့ ဖျက်ပစ်လို့ရတဲ့ စာသားတွေလို ဖြစ်နေခဲ့တာလား။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ အမှောင်ထုကြီးက တဖြည်းဖြည်း အမြစ်တွယ်လာပြီး အသက်ရှူဖို့တောင် ခက်ခဲလာပါတော့တယ်။
အဲဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်မရဲ့ ဘဝဟာ အရင်လို မဟုတ်တော့ပါဘူး။ အရာအားလုံးက ဟန်ဆောင်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေသလို ခံစားရတယ်။ မင်းခန့် ခရီးက ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါမှာ သူ့ကို ကြည့်ရတာ အရင်ကထက် ပိုပြီး ဂရုစိုက်ပြနေသလိုပဲ။ "နှင်း... ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ မျက်နှာလည်း မကောင်းဘူး။ နေမကောင်းဘူးလား" လို့ သူ မေးတိုင်း ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ မီးစနဲ့ ထိုးသလို ခံစားရတယ်။ သူ့ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေ၊ အနမ်းတွေ၊ အပြောအဆိုတွေ အားလုံးဟာ အဆိပ်လူးထားတဲ့ မြှားတွေလိုပါပဲ။
ကျွန်မ ဒေါ်နုကို ကြည့်မိတဲ့အခါတိုင်းလည်း ရင်ထဲမှာ နာကျင်မှုက လှိုက်တက်လာတယ်။ သူကတော့ ဘာမှမသိသလို၊ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလို ကျွန်မကို ပြုံးပြနေတုန်းပဲ။ "နှင်းလေး... သားပြန်လာပြီဆိုတော့ နှင်းလည်း အနားယူဦးလေ။ ကလေးတွေကို အမေ ထိန်းပေးထားမယ်" တဲ့။ ဒီစကားလုံးတွေနောက်က ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ ကောက်ကျစ်မှုတွေကို သိနေရတဲ့ ကျွန်မမှာတော့ အော့နှလုံးနာလွန်းလို့ အန်ချင်စိတ်တောင် ပေါက်မိတယ်။ ကျွန်မကို သမီးအရင်းလို့ ခေါ်ခဲ့တဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေကပဲ ကျွန်မကို လိမ်ညာဖို့ ကြံစည်နေခဲ့တာ။
ညဘက်တွေမှာ မင်းခန့် ဘေးမှာ အိပ်ပျော်နေတာကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ တစ်ညလုံး မျက်စိကြောင်နေတတ်တယ်။ သူ့ရဲ့ ဖုန်းကို ယူကြည့်ချင်စိတ်တွေ တဖွဖွ ဖြစ်နေပေမဲ့၊ တကယ်တမ်း အမှန်တရားကို မျက်ဝါးထင်ထင် တွေ့လိုက်ရရင် ကျွန်မ ခံနိုင်ရည် ရှိပါ့မလားဆိုတဲ့ ကြောက်စိတ်က ပိုကြီးနေခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ကိုးနှစ်တာ သစ္စာတရားကို သူက ဘယ်အချိန်မှာ စပြီး ဖောက်ဖျက်ခဲ့တာလဲ။ ဟိုမိန်းကလေးနဲ့ ဘယ်တုန်းကတည်းက ပတ်သက်နေတာလဲ။ အမေးပေါင်းများစွာဟာ ကျွန်မရဲ့ ဦးနှောက်ထဲမှာ ယှက်ဖြာနေခဲ့တယ်။
ကလေးတွေကို ကြည့်မိတဲ့အခါမှာတော့ ကျွန်မရဲ့ နာကျင်မှုက ပိုပြီး နက်ရှိုင်းလာရပြန်တယ်။ "ဒီကလေးတွေက သူတို့အဖေ ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာ သိရင် ဘယ်လောက်တောင် စိတ်ဒဏ်ရာ ရသွားကြမလဲ"။ "သူတို့ အားကိုးရတဲ့ အဖိုးအဖွားတွေက ဒီလို လူလိမ်တွေဆိုတာ သိသွားရင်ကော"။ ကျွန်မရဲ့ တစ်ကိုယ်ရည် နာကျင်မှုထက် ကလေးတွေရဲ့ ရှေ့ရေးက ကျွန်မကို ပိုပြီး ဝန်ပိစေခဲ့တယ်။ ကျွန်မသာ အမှန်တရားကို ဖွင့်ချလိုက်ရင် ဒီမိသားစုဟာ တစစီ ပြိုကွဲသွားတော့မှာ သေချာတယ်။ ကျွန်မကော ကလေးနှစ်ယောက်နဲ့ ဒီအိမ်ကနေ ထွက်သွားနိုင်ပါ့မလား။ ကျွန်မမှာ ဘယ်သူ့ကို အားကိုးရမလဲ။
ကျွန်မဟာ ဒီအိမ်ထဲမှာ လူပိုတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ သူတို့ သားအမိတွေရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ထဲမှာ ကျွန်မက အပြင်လူပါ။ ကျွန်မ စားတဲ့ ထမင်းတစ်လုပ်၊ ကျွန်မ သောက်တဲ့ ရေတစ်ခွက်ကအစ သူတို့ရဲ့ လိမ်ညာမှုတွေနဲ့ ရောနှောနေသလိုပါပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အသားအရေတွေ ခြောက်ကပ်လာတယ်၊ အိပ်မပျော်တဲ့ညတွေ များလာတော့ မျက်လုံးတွေ ညိုကွင်းစွဲလာတယ်။ မင်းခန့်ကတော့ "နှင်း ပင်ပန်းနေလို့ပါ၊ အားဆေးသောက်ဦး" လို့ ပြောရင်း သူ့ရဲ့ ဟန်ဆောင်ကောင်းမှုကို ဆက်ပြနေတုန်းပဲ။ ကျွန်မ သိနေပြီဆိုတာကို သူတို့ လုံးဝ မရိပ်မိသေးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီလို ဖုံးဖိထားရတဲ့ အမှန်တရားကြီးက ကျွန်မကို အရှင်လတ်လတ် သတ်နေတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။
အမှန်တရားဆိုတာ ကြာကြာဖုံးထားလို့ မရတဲ့ အရာမျိုးပါ။ တစ်လလောက် ကြာတဲ့အခါမှာတော့ ကျွန်မရဲ့ သည်းခံနိုင်စွမ်းဟာ အဆုံးစွန်ကို ရောက်သွားခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီနေ့က မင်းခန့် ရေချိုးနေတုန်း သူ့ရဲ့ ဖုန်းထဲကို မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ဝင်လာခဲ့တယ်။ ဖုန်းက စားပွဲပေါ်မှာ ရှိနေပြီး ပေါ်မှာ ပေါ်လာတဲ့ စာသားက ကျွန်မကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့တယ်။ "ကို... ဒီနေ့ ဆေးခန်းပြရမယ့်ရက်နော်။ သားလေးက ဗိုက်ထဲမှာ လှုပ်နေပြီ။ ကို့ကို တွေ့ချင်တယ်တဲ့" တဲ့။
ကျွန်မရဲ့ လက်တွေ တုန်ယင်နေရင်းနဲ့ ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်မိတယ်။ ဖုန်း ကိုတော့ ကျွန်မ သိထားတာ ကြာပါပြီ။ ဖုန်းထဲက ထဲကို ဝင်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတဲ့ ဓာတ်ပုံတွေ၊ စကားပြောသံတွေက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို
ကျွန်မ ဖုန်းကို ကိုင်ထားရင်း
ဒေါ်နုရဲ့ မျက်နှာက ဖြတ်ကနဲ ပျက်သွားတယ်။ သူ ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး ခဏတော့ ဆွံ့အသွားတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ မင်းခန့်က ရေချိုးခန်းထဲက ထွက်လာပြီး ဧည့်ခန်းထဲ ရောက်လာတယ်။ အခြေအနေကို မြင်လိုက်တာနဲ့ သူလည်း သိသွားပုံရတယ်။ "နှင်း... ကို ရှင်းပြပါ့မယ်" လို့ သူက ရှေ့တိုးလာတယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို လက်နဲ့ တားလိုက်တယ်။ "မရှင်းနဲ့... ဘာမှ မရှင်းနဲ့တော့။ ကိုးနှစ်လုံးလုံး ရှင်တို့ သားအမိ ငါ့ကို ဘယ်လိုတောင် လိမ်ခဲ့ကြတာလဲ။ ငါက ရှင့်အတွက် ဘာလဲ။ ဒီအိမ်အတွက် ကျွန်တစ်ယောက်လား" လို့ ကျွန်မ အော်ဟစ်လိုက်မိတယ်။
ဒေါ်နုက အခြေအနေကို ထိန်းဖို့ ကြိုးစားရင်း "နှင်းရယ်... အမေတို့က နှင်း စိတ်ဆင်းရဲမှာစိုးလို့ မပြောခဲ့တာပါ။ သားကလည်း မှားသွားတာလေ၊ သူလည်း အခု နောင်တရနေတာပါ" လို့ ပြောလာတယ်။ ဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ကျွန်မ ရယ်ရမလို၊ ငိုရမလိုတောင် ဖြစ်သွားမိတယ်။ "စိတ်ဆင်းရဲမှာစိုးလို့ မပြောတာ ဟုတ်လား။ ဟိုမှာ ဗိုက်ကြီးနေပြီဆိုတာ သိနေရုံတင်မကဘဲ အမေကိုယ်တိုင်က အားပေးနေခဲ့တာ မဟုတ်လား။ 'အမေ့မြေးလေးပဲဟာ' ဆိုပြီး ဖုန်းထဲမှာ ပြောနေခဲ့တာကို ကျွန်မ နားနဲ့ ဆတ်ဆတ် ကြားခဲ့တာ"။
ကျွန်မရဲ့ စကားကြောင့် ဒေါ်နုရော၊ မင်းခန့်ရော အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ကျွန်မ သိနေခဲ့တာ ကြာပြီဆိုတာကို သူတို့ အခုမှ သိသွားတာပါ။ "နှင်း... ကို အဲဒီမိန်းကလေးကို တာဝန်ယူရုံတင်ပါ။ နှင်းကို ကို ဘယ်တော့မှ အပစ်မထားပါဘူး" လို့ မင်းခန့်က ပြောလာတယ်။ "တာဝန်ယူရုံတင် ဟုတ်လား။ ရှင့်မှာ မိန်းမရှိတယ်၊ ကလေးနှစ်ယောက်ရှိတယ်။ ရှင့်ရဲ့ တာဝန်ဆိုတာ ဒါပဲ ရှိရမှာ။ အခုတော့ ရှင့်ရဲ့ တာဝန်တွေက နှစ်နေရာ ဖြစ်နေပြီ။ အဲဒီ တာဝန်တွေကြားမှာ ကျွန်မက ဘယ်နေရာမှာလဲ"။
ကျွန်မရဲ့ အော်ဟစ်သံတွေကြောင့် ကလေးနှစ်ယောက်က ကြောက်လန့်ပြီး ငိုယိုကုန်ကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ ငိုသံတွေက ကျွန်မရဲ့ ရင်ကို ပိုပြီး နာကျင်စေတယ်။ ဒေါ်နုက ကလေးတွေကို ဆွဲခေါ်သွားဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ ကျွန်မ ခွင့်မပြုခဲ့ဘူး။ "မထိနဲ့... ကျွန်မကလေးတွေကို အမေတို့လို လူလိမ်တွေ လက်နဲ့ မထိနဲ့" လို့ ကျွန်မ တားဆီးလိုက်တယ်။ တစ်အိမ်လုံးဟာ ငရဲခန်းတစ်ခုလို ပူလောင်သွားခဲ့ပါပြီ။ ကိုးနှစ်တာ တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေဟာ နာရီပိုင်းအတွင်းမှာတင် ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရတယ်။
အဲဒီညကစပြီး ကျွန်မတို့အိမ်လေးဟာ အရင်လို ဘယ်တော့မှ ပြန်မဖြစ်နိုင်တော့ပါဘူး။ မင်းခန့်ကတော့ တောင်းပန်တယ်၊ မှားသွားတယ်လို့ ထပ်ခါထပ်ခါ ပြောနေပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကတော့ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ ဒေါ်နုကလည်း ကျွန်မကို ချော့တစ်ခါ၊ ခြောက်တစ်လှည့်နဲ့ ဒီအိမ်မှာပဲ ဆက်နေဖို့ ပြောနေတယ်။ "နှင်းရယ်... ကလေးတွေကို ငဲ့ပါဦး။ ကလေးတွေ အဖေမရှိဘဲ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ နှင်း ထွက်သွားရင် ကလေးတွေပဲ ဒုက္ခရောက်မှာလေ" တဲ့။
ဒီစကားက ကျွန်မကို အကြပ်ရိုက်စေဆုံး အချက်ပါပဲ။ ကျွန်မ တစ်ကိုယ်တည်းဆိုရင် ဒီနေ့၊ ဒီအချိန်မှာတင် ဒီအိမ်ကနေ ထွက်သွားလိုက်မှာ သေချာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကလေးနှစ်ယောက်ရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်မိတဲ့အခါ ကျွန်မရဲ့ ခြေလှမ်းတွေက တုံ့ဆိုင်းသွားရတယ်။ သူတို့က ဘာမှမသိသေးတဲ့ ကလေးလေးတွေပါ။ သူတို့ရဲ့ အဖေကို ချစ်ကြတယ်၊ သူတို့ရဲ့ အဖွားကို ခင်တွယ်ကြတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဒေါသနဲ့ မာန်မာနကြောင့် သူတို့ရဲ့ မိသားစုကို ဖျက်ဆီးလိုက်ရမှာလား။ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မပဲ အနစ်နာခံပြီး ဒီအိမ်မှာ လူပိုတစ်ယောက်လို၊ အသက်မပါတဲ့ ရုပ်သေးရုပ်တစ်ရုပ်လို ဆက်နေသွားရမှာလား။
ကျွန်မ မှန်ထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်မိတယ်။ မှန်ထဲက အမျိုးသမီးဟာ ကျွန်မ သိခဲ့တဲ့ နှင်း မဟုတ်တော့ဘူး။ မျက်လုံးတွေက အသက်မဲ့နေပြီး မျှော်လင့်ချက်တွေ ကင်းမဲ့နေတဲ့ သူစိမ်းတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ။ မင်းခန့်ကတော့ သူ့ရဲ့ အပြစ်ကို ဖုံးကွယ်ဖို့ ကျွန်မကို ပစ္စည်းတွေ ဝယ်ပေးတယ်၊ အလိုလိုက်ပြတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ အပြင်ထွက်သွားတိုင်း ဟိုမိန်းကလေးဆီ သွားနေတာလား ဆိုတဲ့ သံသယက ကျွန်မကို အမြဲ နှိပ်စက်နေတယ်။ ဒေါ်နုနဲ့ စကားပြောရတာကလည်း ဟန်ဆောင်မှုသက်သက်ပါပဲ။ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် မျက်နှာချင်းဆိုင်လိုက်တိုင်း မြင်နေရတဲ့ အမုန်းတရားနဲ့ သံသယတွေကို ဖုံးကွယ်ထားရတာဟာ အင်မတန် ပင်ပန်းလှပါတယ်။
အခုတော့ ကျွန်မဟာ ဘဝပျက်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်ပါ။ စီးပွားရေးအရ မဟုတ်ပေမဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရရော၊ လူမှုရေးအရရော ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးက ပြိုလဲသွားခဲ့ပြီ။ ယုံကြည်ရမယ့်သူ မရှိတော့တဲ့ လောကကြီးမှာ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း လမ်းပျောက်နေသလိုပါပဲ။ ဒီအိမ်မှာ ဆက်နေရင်လည်း နေ့တိုင်း အဆိပ်သောက်နေရသလို ခံစားရမှာဖြစ်သလို၊ ထွက်သွားပြန်ရင်လည်း ရှေ့ဆက်ရမယ့် လမ်းက မရေရာလှဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ကိုးနှစ်တာ ဘဝဟာ ကြီးမားတဲ့ လိမ်ညာမှုတစ်ခုထဲမှာ ပိတ်မိနေခဲ့တာပါ။
နောက်ဆုံးမှာတော့ ကျွန်မ သိလိုက်ရတာ တစ်ခုရှိပါတယ်။ အချစ်ဆိုတာ ယုံကြည်မှုပေါ်မှာ တည်ဆောက်ထားတာ ဖြစ်ပေမဲ့၊ အဲဒီယုံကြည်မှုက တစ်ဖက်သတ် ဖြစ်နေတဲ့အခါမှာတော့ အချစ်ဟာ လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်သွားတတ်တယ် ဆိုတာပါပဲ။ ကျွန်မကို ချစ်ပါတယ်လို့ ပြောခဲ့တဲ့သူတွေကပဲ ကျွန်မကို အနက်ရှိုင်းဆုံး ဒဏ်ရာတွေ ပေးခဲ့ကြတာပါ။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝဟာ အရင်လို ပြန်မလှပနိုင်တော့ပေမဲ့၊ ကျွန်မရဲ့ ကလေးတွေအတွက်တော့ ကျွန်မဟာ အားတင်းပြီး ရှင်သန်နေရဦးမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒီအိမ်၊ ဒီမိသားစု၊ ဒီလူတွေအပေါ်မှာ ထားခဲ့တဲ့ ကျွန်မရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ မေတ္တာတွေကတော့ နောက်တစ်ကြိမ် ဘယ်တော့မှ ပြန်မရနိုင်တော့တဲ့ အတိတ်က အရာတွေသာ ဖြစ်ပါတော့တယ်။
သင်ခန်းစာ - အပေါ်ယံ နွေးထွေးမှုတွေထက် အတွင်းစိတ်ရဲ့ သစ္စာတရားကသာ မိသားစုတစ်ခုကို အမှန်တကယ် တည်မြဲစေတာပါ။ ယုံကြည်မှုဆိုတာ ဖန်ထည်တစ်ခုလိုပဲ... တစ်ခါ အက်ကွဲသွားရင် ဘယ်လိုပဲ ပြန်စပ်စပ် အက်ကြောင်းကတော့ ထင်ကျန်နေမှာ ဖြစ်ပါတယ်။