ငါ့မိဘတွေက သဘောမတူလို့ပါ
ငါ့မိဘတွေက သဘောမတူလို့ပါ
ပြင်ပမှာ မိုးဖွဲဖွဲလေး ရွာနေသည်။
"ကောင်းခန့်... ထမင်းစားရအောင်လေ၊ ဟင်းတွေ အေးကုန်တော့မယ်"
ကျွန်မ၏ ခေါ်သံကို သူက ချက်ချင်းမတုံ့ပြန်။ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ထားသည်။ မကြာသေးမီလများအတွင်း သူသည် တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။ တစ်ချိန်က ကျွန်မ၏ ဆံပင်လေးတစ်ပင် ကျွတ်သည်ကိုပင် စိုးရိမ်ခဲ့သော အမျိုးသားသည် ယခုအခါ ကျွန်မ၏ စကားသံများကို နားမခံသာသလိုမျိုး ပြုမူလာတတ်သည်။ သူနှင့်အတူ ရှိနေသော်လည်း ကျွန်မ အထီးကျန်ဆန်လှသည်။
"ခဏနေဦးမယ်... ငါ အလုပ်ရှုပ်နေတယ်၊ နင်ပဲ အရင်စားနှင့်တော့"
သူ့စကားလုံးများက အေးစက်လှသည်။ 'နင်' နှင့် 'ငါ' ဟူသော သုံးနှုန်းမှုသည် ကျွန်မတို့ကြားမှာ တဖြည်းဖြည်း အမြစ်တွယ်လာခဲ့သည်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ တစ်ချက်တုန်သွားသော်လည်း အသာအယာပင် ပြုံးလိုက်မိသည်။ ချစ်သူသက်တမ်းတစ်လျှောက် ကျွန်မသည် သူ့အလိုကို အမြဲလိုက်ခဲ့သည်။ သူ စိတ်တိုလျှင် ကျွန်မက ငြိမ်ပေးသည်။ သူ အမှားလုပ်လျှင် ကျွန်မက တောင်းပန်သည်။ ဤသို့ဖြင့် ကျွန်မတို့၏ ဆက်ဆံရေးသည် တစ်ဖက်သတ် ပေးဆပ်ခြင်းများဖြင့် တည်ဆောက်ခဲ့ရသည်ကို ကျွန်မ မသိခဲ့ပါလား။
ထိုညက ကျွန်မတို့ကြားမှာ စကားသံများ မရှိခဲ့။ သူက ကျောပေးပြီး အိပ်ပျော်သွားခဲ့သော်လည်း ကျွန်မကတော့ သူ့ကျောပြင်ကြီးကို ကြည့်ရင်း မရေရာသော အနာဂတ်အတွက် စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ ဘဝ၊ ကျွန်မ၏ ဂုဏ်သိက္ခာ၊ ကျွန်မ၏ အရာရာကို သူနှင့်အတူ ပေါင်းစပ်ထားပြီးမှ သူသာ ကျွန်မကို ထားခဲ့လျှင်...။ ထိုအတွေးကို ကျွန်မ ခေါင်းထဲက အတင်းခါထုတ်ပစ်လိုက်သည်။ 'သူက အဲဒီလိုလူမျိုး မဟုတ်ပါဘူး' ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်နှစ်သိမ့်ရင်း မှောင်မည်းနေသော မျက်နှာကျက်ကို ကြည့်ကာ မျက်ရည်တစ်စက် ကျလာသည်ကို သူ မမြင်အောင် သုတ်လိုက်မိသည်။
နောက်ရက်များမှာ ကောင်းခန့်သည် ပို၍ပင် ထူးဆန်းလာသည်။ ဖုန်းကို အမြဲတစေ ခတ်ထားပြီး ကျွန်မ အနားကပ်လျှင် ဖုန်းကို ဖွက်ထားတတ်သည်။ အရင်ကဆိုလျှင် ကျွန်မကို သူ့မိဘများအကြောင်း၊ သူ့ညီမအကြောင်းများ ပြောပြတတ်သော်လည်း ယခုတော့ သူ့မိသားစုအကြောင်း စကားစမိလျှင်ပင် သူက ဒေါသတကြီးဖြင့် စကားဖြတ်ပစ်တတ်သည်။
"ကောင်းခန့်... တို့တွေ ဒီလိုပဲ နေသွားကြတော့မှာလား၊ အိမ်ကိုရော ဘယ်တော့ တရားဝင် ပြောမှာလဲဟင်"
ကျွန်မ အသာအယာ မေးမိခြင်းဖြစ်သည်။ ကျွန်မ အသက်အရွယ်ကလည်း ရလာပြီ၊ ပတ်ဝန်းကျင်ကလည်း ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက် အတူနေနေသည်ကို သိနေကြပြီ။ မိန်းကလေးတစ်ယောက်အနေဖြင့် အကာအကွယ်တစ်ခု၊ တရားဝင်မှုတစ်ခုကို ကျွန်မ လိုလားမိသည်မှာ အပြစ်လား။
"နင်က ဘာကို အလောတကြီး ဖြစ်နေတာလဲ နှင်း၊ ငါတို့ အတူတူနေနေတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား၊ အဲဒီ စာရွက်တစ်ရွက်က အဲလောက် အရေးကြီးနေလို့လား"
သူ့အသံက ဟိန်းထွက်သွားသည်။ ကျွန်မ ကြောက်လန့်တကြား တုန်သွားမိသည်။ သူသည် ကျွန်မ၏ ပျော့ကွက်ကို သိသည်။ ကျွန်မသည် သူ့ကို ဆုံးရှုံးရမှာကို သေမတတ် ကြောက်ရွံ့နေသူဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်းသိသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူသည် ထိုအချက်ကို အသုံးချကာ ကျွန်မကို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ အနိုင်ယူလေ့ရှိသည်။
"မဟုတ်ပါဘူး... မေမေတို့ကလည်း မေးနေလို့ပါ"
"မိဘတွေကို အကြောင်းပြမနေနဲ့၊ နင်က ငါ့ကို အကျပ်ကိုင်ချင်နေတာမလား၊ တော်ပြီ... ငါ အပြင်သွားတော့မယ်"
သူသည် အကျီကို ဆွဲယူကာ
မနေ့က ညနေခင်းသည် ကျွန်မဘဝ၏ ကမ္ဘာပျက်သော နေ့ဖြစ်ခဲ့သည်။ ကောင်းခန့်သည် အိမ်ကို အရင်နေ့များထက် စောစီးစွာ ပြန်ရောက်လာသည်။ သို့သော် သူ့မျက်နှာမှာ နောင်တ သို့မဟုတ် သံယောဇဉ် အရိပ်အယောင် လုံးဝမရှိ။ သူက ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်ရင်း ကျွန်မကို အေးစက်စက် ကြည့်နေသည်။
"နှင်း... ငါတို့ လမ်းခွဲရအောင်"
ထိုစကားတစ်ခွန်းက ကျွန်မ၏ နားထဲမှာ မိုးကြိုးပစ်လိုက်သလိုပင်။ ကျွန်မ ကိုင်ထားသော ရေခွက်လေးသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျကာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားသည်။ ကျွန်မ၏ နှလုံးသားကဲ့သို့ပင်။
"ဘာ... ဘာပြောလိုက်တာလဲ ကောင်းခန့်၊ နောက်နေတာမလား"
"ငါ မနောက်ဘူး၊ ငါ့မိဘတွေက နင့်ကို လုံးဝ သဘောမတူဘူး၊ ငါကလည်း မိဘစကားကို နားထောင်ရမယ့် သားတစ်ယောက်ပဲ၊ ငါတို့ ရှေ့ဆက်ဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး"
ကျွန်မ ရယ်ရမလို၊ ငိုရမလို ဖြစ်သွားသည်။ သုံးနှစ်... သုံးနှစ်လုံးလုံး ကျွန်မတို့ တွဲလာခဲ့ကြသည်။ တစ်နှစ်လုံးလုံး အတူတူ အိပ်စက်၊ အတူတူ စားသောက်ခဲ့ကြသည်။ ထိုအချိန်တွေတုန်းက သူ့မိဘတွေကို သူ မသိခဲ့ဘူးလား။ ကျွန်မကို ဘဝတစ်ခုလုံး ပုံအပ်ခိုင်းစဉ်ကရော မိဘစကားကို သူ မစဉ်းစားခဲ့ဘူးလား။
"အခုမှလား ကောင်းခန့်... အခုမှ မိဘစကားကို နားထောင်ချင်တာလား၊ တို့တွေ အတူတူနေခဲ့တာကိုရော ရှင် ဘယ်လို တာဝန်ယူမှာလဲ၊ ပတ်ဝန်းကျင်ကိုရော ကျွန်မ ဘယ်လို မျက်နှာပြရမလဲ"
ကျွန်မ၏ အသံများက တုန်ယင်နေသည်။ မျက်ရည်များကလည်း ထိန်းမရအောင် စီးကျလာသည်။
"တာဝန်ယူရအောင် ငါက နင့်ကို အဓမ္မကျင့်ခဲ့တာမှ မဟုတ်တာ၊ နင့်သဘောနဲ့နင် နေခဲ့တာပဲလေ၊ အခုတော့ ငါ့ကို အပြစ်မတင်နဲ့၊ ငါ့မိဘတွေက သဘောမတူတာ ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ"
သူ့စကားလုံးများက ကျွန်မကို သတ်ဖြတ်နေသကဲ့သို့ပင်။ တစ်ချိန်က ကျွန်မကို မြတ်မြတ်နိုးနိုး ဖက်ထားခဲ့သော ထိုလက်များ၊ ကျွန်မကို ချစ်သည်ဟု ဆိုခဲ့သော ထိုနှုတ်ခမ်းများဆီက ယခုကဲ့သို့ ရက်စက်သော စကားလုံးများ ထွက်လာလိမ့်မည်ဟု ကျွန်မ မထင်ခဲ့မိ။ သူသည် ကျွန်မ၏ ပေးဆပ်မှုများကို 'နင့်သဘောနဲ့နင်' ဟု ခေါင်းစဉ်တပ်ကာ တာဝန်ယူမှု ကင်းမဲ့စွာဖြင့် လွှင့်ပစ်လိုက်လေပြီ။
သူ ထွက်သွားပြီးနောက် ကျွန်မသည် ရူးမတတ် ခံစားရသည်။ သူ့နောက်ကို လိုက်သွားဖို့၊ ခြေထောက်ကို ဖက်တွယ်ပြီး တောင်းပန်ဖို့အထိ ကျွန်မ စဉ်းစားခဲ့သည်။ သို့သော် ကျွန်မ၏ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ဆီက ဖုန်းဝင်လာချိန်မှာတော့ ကျွန်မ၏ ကမ္ဘာကြီးသည် လုံးဝ မှောင်အတိ ကျသွားခဲ့သည်။
"နှင်း... နင့်ကို ငါ ပြောရမလား မပြောရမလား စဉ်းစားနေတာ၊ ဒါပေမဲ့ နင် သိသင့်တယ်၊ ကောင်းခန့်က လာမယ့်လထဲမှာ မင်္ဂလာဆောင်တော့မယ်၊ သတို့သမီးက သူတို့နယ်က သူဌေးသမီးတစ်ယောက်တဲ့၊ သူတို့ စေ့စပ်ထားတာ တစ်နှစ်ကျော်ပြီလို့ ကြားတယ်"
ကျွန်မ ဖုန်းကို ကိုင်ထားရင်း အသက်ရှူရပ်သွားသလို ခံစားရသည်။ တစ်နှစ်ကျော်...။ ကျွန်မနှင့် အတူတူ စတင်နေထိုင်ခဲ့သည့် အချိန်ကတည်းက သူသည် အခြားအမျိုးသမီးတစ်ယောက်နှင့် စေ့စပ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ 'မိဘတွေ သဘောမတူလို့' ဆိုသည်မှာ ကျွန်မကို အလွယ်တကူ စွန့်ပစ်ရန်အတွက် သုံးခဲ့သော ခေါင်းစဉ်သက်သက်သာ။
သူသည် ကျွန်မကို ချစ်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ သူ့အတွက် အပျင်းပြေ စားသုံးစရာ တစ်ခုလို၊ သို့မဟုတ် သူ့ဘဝ၏ လိုအပ်ချက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးမည့် အရုပ်တစ်ခုလိုသာ သဘောထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ကျွန်မကတော့ သူ့ကို ယုံကြည်ပြီး ကျွန်မ၏ နုပျိုမှု၊ ကျွန်မ၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် ကျွန်မ၏ အနာဂတ်အားလုံးကို ပုံအော လောင်းကြေးထပ်ခဲ့မိသည်။
ကျွန်မ၏ စိတ်ထဲမှာ နာကျင်မှုထက် ပိုသော ဒေါသနှင့် ရွံရှာမှုတို့က တဖွားဖွား ပေါ်ပေါက်လာသည်။ သူသည် ကျွန်မ၏ ချစ်ခြင်းကို အသုံးချကာ ကျွန်မကို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကျွန်ပြုခဲ့သည်။ သူ၏ အလိုမကျမှုများကို ကျွန်မအပေါ် ပုံချကာ ကျွန်မကို တန်ဖိုးမရှိသူတစ်ယောက်ဖြစ်အောင် ဖန်တီးခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ အချစ်မဟုတ်၊ ဤသည်မှာ ရက်စက်သော လှည့်စားမှုနှင့် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုသာ ဖြစ်သည်။ ကျွန်မသည် ထို ဆန်သော ပတ်ဝန်းကျင်ထဲမှာ ပိတ်မိနေခဲ့သည်ကို ယခုမှပင် ကောင်းကောင်း သဘောပေါက်တော့သည်။
ကျွန်မ မှန်ထဲကို ကြည့်လိုက်မိသည်။ မှန်ထဲက အမျိုးသမီးသည် မျက်လုံးများ မို့အစ်ကာ အားအင်ကုန်ခမ်းနေသည်။ ဤအမျိုးသမီးသည် တစ်ချိန်က တောက်ပသော အနာဂတ်နှင့် ယုံကြည်ချက်များ ရှိခဲ့သူ မဟုတ်ပါလား။ အမျိုးသားတစ်ယောက်၏ တာဝန်ယူမှု ကင်းမဲ့မှုကြောင့် ကျွန်မဘဝသည် ပျက်စီးသွားရတော့မှာလား။
မဟုတ်ဘူး... ကျွန်မ မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည် ဆွဲထူရမည်။ သူကတော့ လွယ်လွယ်လေး လမ်းခွဲသွားပြီး အခြားတစ်ယောက်နှင့် ပျော်ရွှင်နေချိန်မှာ ကျွန်မက ဘာကြောင့် ငရဲကျနေရမှာလဲ။ သူ ပေးခဲ့သော "ငါ့မိဘတွေက သဘောမတူလို့ပါ" ဆိုသည့် စကားသည် ကျွန်မအတွက်တော့ လွတ်မြောက်ခြင်း တံခါးဖြစ်ရမည်။ ထိုသို့သော တာဝန်မယူတတ်သည့်၊ လှည့်စားတတ်သည့် လူတစ်ယောက်နှင့် ဘဝကို ဆက်လက် ပေါင်းသင်းခဲ့လျှင် ကျွန်မသည် ယခုထက် ပို၍ နာကျင်ရဦးမည် ဖြစ်သည်။
ကျွန်မသည် သူ့ပစ္စည်းများကို အိတ်တစ်လုံးထဲသို့ စုထည့်လိုက်သည်။ ပြီးနောက် သူ့ဖုန်းနံပါတ်ကို လုံးဝ ဖျက်ပစ်လိုက်သည်။ ရင်ထဲမှာတော့ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေဆဲပင်။ ချစ်ခဲ့ရသော သုံးနှစ်တာကို နှမြောသည် မဟုတ်၊ မိမိကိုယ်ကို တန်ဖိုးမထားဘဲ ပုံအပ်ခဲ့မိသော မိမိကိုယ်ကိုသာ နာကျင်မိခြင်းဖြစ်သည်။
ဤဇာတ်လမ်း၏ အဆုံးသတ်မှာ မင်းသားနှင့် မင်းသမီး ပေါင်းဖက်ခြင်း မရှိသလို၊ ခွင့်လွှတ်ခြင်းများလည်း မရှိပါ။ ရှိနေသည်မှာ သင်ခန်းစာနှင့် နာကျင်မှုအကြွင်းအကျန်များသာ။ ကျွန်မသည် အမှောင်ထဲက ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားနေသော ငှက်ငယ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အားယူနေရသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်က ဘာပဲပြောပြော၊ ကျွန်မ၏ တန်ဖိုးသည် အမျိုးသားတစ်ယောက်၏ စွန့်ပစ်ခြင်း သို့မဟုတ် လက်ခံခြင်းပေါ်မှာ မူတည်မနေကြောင်း ကျွန်မကိုယ်တိုင် သက်သေပြရမည်။
အပြင်မှာတော့ မိုးစဲသွားပြီ။ သို့သော် ကျွန်မ၏ ဘဝမိုးကတော့ ယခုမှ စရွာမည် ထင်သည်။ သို့သော် ထိုမိုးရေထဲမှာပင် ကျွန်မသည် လမ်းလျှောက်တတ်အောင် သင်ယူရတော့မည်။
နိဂုံးချုပ်သင်ခန်းစာ -
အချစ်ဆိုသည်မှာ မိမိကိုယ်ကို ပျောက်ဆုံးစေခြင်း မဟုတ်ပါ။ သင့်တန်ဖိုးကို အသိအမှတ်မပြုဘဲ 'မိဘ' သို့မဟုတ် 'အကြောင်းပြချက်' တစ်ခုခုကို အသုံးချကာ သင့်ကို တန်ဖိုးမဲ့စွာ စွန့်ပစ်ဝံ့သူတစ်ယောက်အတွက် သင့်ဘဝကို အဆုံးရှုံးမခံပါနှင့်။ လမ်းခွဲခြင်းသည် ပျက်စီးခြင်း မဟုတ်ဘဲ မထိုက်တန်သူတစ်ယောက်ဆီမှ လွတ်မြောက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။