စိတ်မပူပါနဲ့ အိမ်ကမိန်းမက အိုနေပြီ"
ကျောပြင်တစ်ခုလုံး ချွေးစေးတွေနဲ့ စိုရွှဲနေတဲ့ သူ့ကို ညတိုင်း ဘေးကနေ ယပ်ခတ်ပေးရင်း၊ သောက်ရမယ့် ဆေးအချိန်စာရင်းတွေကို တစ်ချက်မလွဲအောင် မှတ်သားရင်း ကျွန်မရဲ့ တစ်နေ့တာတွေကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရတာ ငါးနှစ်တောင် ရှိခဲ့ပါပြီ။ အိမ်ထောင်သက် တစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်ဆိုတဲ့ အချိန်ကာလကြီးထဲမှာ ဒီနောက်ဆုံး ငါးနှစ်က ကျွန်မအတွက်တော့ အဆိုးရွားဆုံး ငရဲခန်းတစ်ခုလိုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီငရဲခန်းထဲမှာ ကျွန်မ ပျော်ခဲ့ပါတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ့ရဲ့ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားခွင့် ရနေသေးလို့၊ သူ့ရဲ့ အသက်ရှူသံ ခပ်ပြင်းပြင်းတွေကို နားထောင်ပြီး သူရှိနေသေးတယ်ဆိုတဲ့ အသိနဲ့ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှစ်သိမ့်ခွင့် ရခဲ့လို့ပါ။ ကျွန်မရဲ့ ငယ်ရွယ်နုပျိုမှုတွေ၊ သူငယ်ချင်းအပေါင်းအသင်းတွေ၊ ကိုယ်ပိုင်အလုပ်အကိုင်နဲ့ ဝါသနာတွေ အားလုံးကို သူ့ရဲ့ ကျန်းမာရေးအတွက် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခဲ့တာပါ။ သူ နေမကောင်းဖြစ်စက ကျွန်မရဲ့ အသားအရေတွေဟာ ဝင်းပနေတုန်း၊ မျက်ဝန်းတွေကလည်း တောက်ပနေတုန်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါးနှစ်ဆိုတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာ အိပ်ရေးပျက်တဲ့ ညတွေက များလွန်းလာတော့ မျက်အိတ်တွေ ဖောင်းကားလာပြီး မျက်နှာပေါ်မှာလည်း အရေးအကြောင်းတွေက နေရာယူလာခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ဒါတွေကို ဂရုမစိုက်အားခဲ့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ တစ်ခုတည်းသော ပန်းတိုင်က သူ ပြန်ပြီး လမ်းလျှောက်နိုင်ဖို့၊ သူ ပြန်ပြီး ပြုံးနိုင်ဖို့ပဲ ဖြစ်ခဲ့တာ။ မနက်ခင်းတိုင်း သူ့အတွက် ဆန်ပြုတ်ပြုတ်ပေးရတာ၊ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရေပတ်တိုက်ပေးရတာ၊ ဆီးအိုး လဲပေးရတာတွေဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ ဝတ္တရားတစ်ခုထက်ပိုတဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ သက်သက်သာ ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ သူ အိပ်ပျော်နေတဲ့ အချိန်တွေမှာ သူ့လက်ချောင်းလေးတွေကို နမ်းရှုံ့ရင်း "မြန်မြန်ကျန်းမာလာပါတော့ မောင်ရယ်၊ မောင် ကျန်းမာလာရင် ကျွန်မတို့ အဝေးကြီးကို ခရီးတွေ ထွက်ကြမယ်နော်" လို့ တိုးတိုးလေး ကတိတွေ တောင်းခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒီတုန်းက သူက ကျွန်မလက်ကို အားမရှိတဲ့ကြားက ပြန်ညှစ်ပြီး "မင်းကို ကိုယ် အရမ်းဒုက္ခပေးနေပြီ၊ ကိုယ် နေကောင်းလာရင် မင်းကို အလိုချင်ဆုံးအရာတွေ အားလုံး ဝယ်ပေးမယ်" လို့ ပြောခဲ့တာ ကျွန်မ အခုထိ နားထဲမှာ ကြားနေမိသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကတိဆိုတာဟာ လိုအပ်နေတဲ့ အချိန်မှာ ပေးတတ်ကြတဲ့ ယာယီနှစ်သိမ့်ဆေး တစ်မျိုးမှန်း ကျွန်မ အဲဒီတုန်းက မသိခဲ့ဘူး။
အခုတော့ သူ နေကောင်းသွားပါပြီ။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်ကစပြီး သူ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်လည် လှုပ်ရှားနိုင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေ အရာထင်ခဲ့ပြီဆိုပြီး ဝမ်းသာမျက်ရည် ကျခဲ့ရတာလည်း အကြိမ်ကြိမ်ပါပဲ။ သူ အလုပ်တွေ ပြန်လုပ်နိုင်လာတယ်၊ အပြင်တွေ ပြန်ထွက်နိုင်လာတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်မတို့ကြားမှာ တံတိုင်းတစ်ခုက အစပြုလာခဲ့တာကို ကျွန်မ သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ တစ်နေ့တော့ သူ မှန်ရှေ့မှာ ရပ်ပြီး အဝတ်အစား လဲနေတုန်း ဘေးကနေ အင်္ကျီကော်လာလေး ပြင်ပေးဖို့ သွားတဲ့ ကျွန်မကို သူက မှန်ထဲကနေ စိုက်ကြည့်ပြီး ခပ်အေးအေးပဲ ပြောလိုက်တယ်။ "နင်က အရင်လို မလှတော့ဘူးပဲ" တဲ့။ အဲဒီစကားက ကျွန်မရဲ့ ရင်ဘတ်ကို တူနဲ့ ထုလိုက်သလိုပါပဲ။ "ရှင်... ဘာပြောလိုက်တာလဲ မောင်" လို့ ကျွန်မ မယုံကြည်နိုင်စွာ ပြန်မေးမိတော့ သူက ခပ်လှောင်လှောင် အပြုံးနဲ့ "ကြည့်ပါဦး၊ မျက်လုံးအောက်က အရေးအကြောင်းတွေ၊ ဆံပင်တွေကလည်း ဖွာလန်ကြဲလို့။ ငါကတော့ ပြန်ပြီး နုပျိုလာသလိုပဲ၊ နင်ကတော့ တကယ့်ကို အဖွားကြီးတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေပြီ" လို့ ပြောပြီး အခန်းထဲက ထွက်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ မှန်ထဲကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်မိတယ်။ ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်မ အိုသွားပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ဘာကြောင့် အိုသွားတာလဲဆိုတာကို သူ မေ့သွားခဲ့တာလား။ သူ့ကို အသက်ဆက်ပေးဖို့ ကျွန်မရဲ့ အလှအပတွေကို တဖြည်းဖြည်းချင်း ခြွေချခဲ့ရတာ သူ မသိချင်ယောင် ဆောင်နေတာလား။ ရင်ထဲမှာ တစ်ဆို့နေပေမဲ့ "သူ နေကောင်းသွားလို့ စိတ်ပေါ့ပါးပြီး နောက်နေတာနေမှာပါ" ဆိုပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ ပြန်ချော့ခဲ့မိတယ်။ လူဆိုတာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြောင်းလဲသွားနိုင်ပေမဲ့ နှလုံးသားကတော့ မပြောင်းလဲနိုင်ဘူးလို့ ကျွန်မ အခိုင်အမာ ယုံကြည်ခဲ့မိတာ ကျွန်မရဲ့ အမှားဆုံးသော အတွေးတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။
ရက်တွေ ကြာလာလေလေ သူ့ရဲ့ အမူအရာတွေက ပိုပြီး စိမ်းကားလာလေလေပါပဲ။ ဖုန်းကို တချိန်လုံး လက်ကမချဘဲ တစ်ယောက်တည်း ပြုံးနေတတ်တာတွေ၊ အပြင်ကပြန်လာရင် သူ့ဆီကနေ ကျွန်မ မရင်းနှီးတဲ့ ရေမွှေးနံ့တွေ ရလာတာတွေက ကျွန်မကို သံသယဝင်စေခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ မမေးရဲခဲ့ဘူး။ အိမ်ထောင်သက် နှစ်မှာ သူ ကျွန်မကို သစ္စာဖောက်လိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မတွေးဖူးခဲ့တာကြောင့်လည်း ပါပါတယ်။ ဒီနေ့ မနက်မှာတော့ ကျွန်မ ရင်ဆိုင်ချင်မနေတဲ့ အမှန်တရားက ရှေ့တည့်တည့်ကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ သူ ရေချိုးခန်းထဲ ဝင်သွားတုန်း အခန်းပြင်မှာ ဖုန်းလာနေတာကြောင့် ကျွန်မ သွားကြည့်မိတယ်။ ဖုန်းက ပွင့်နေပြီး တစ်ဖက်ကနေ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အသံ ခပ်နွဲ့နွဲ့လေး ထွက်လာတယ်။ "ကိုကို... ဘယ်တော့ လာမှာလဲ၊ ဟိုအိမ်က တစ်ယောက် သိသွားရင် ဒုက္ခရောက်ကုန်ဦးမယ်" တဲ့။ အဲဒီအချိန်မှာ သူ ရေချိုးခန်းထဲက ထွက်လာပြီး ကျွန်မလက်ထဲက ဖုန်းကို ဆွဲလုသွားတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာ ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလိုပဲ။ "ရှင်... ရှင် ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ" လို့ ကျွန်မ အသံတုန်တုန်နဲ့ မေးမိတော့ သူက ဘာမှမဖြစ်သလိုပဲ ဖုန်းကို ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ ကျွန်မ မတော်တဆ ကြားလိုက်ရတဲ့ စကားကတော့ "စိတ်မပူပါနဲ့ ကလေးရယ်၊ အိမ်က မိန်းမက အိုနေပြီ။ ဘာမှလည်း သိတာမဟုတ်ဘူး၊ သိလည်း သူ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။ ကိုကို့အတွက်ကတော့ သူက သူနာပြုအိုကြီး တစ်ယောက်ထက် မပိုပါဘူး" တဲ့။ အိုနေပြီ... တဲ့။ အဲဒီစကားလုံးက ကျွန်မရဲ့ အသက်ကို နှုတ်ယူသွားသလိုပါပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အကောင်းဆုံး အချိန်တွေ၊ နုပျိုမှုတွေ အားလုံးကို ပေးဆပ်ခဲ့ပြီးမှ ရလာတဲ့ ဆုလာဘ်က "အိုနေပြီ" ဆိုတဲ့ ကဲ့ရဲ့စကားနဲ့ "သူနာပြုအိုကြီး" ဆိုတဲ့ တံဆိပ်ကပ်မှုလား။ ကျွန်မ နာကျင်ရမှာလား၊ ဒေါသထွက်ရမှာလားတောင် မသိတော့ဘူး။ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး တဆတ်ဆတ် တုန်နေပြီး အသက်ရှူဖို့တောင် မေ့သွားခဲ့ရတယ်။
အဲဒီညက ကျွန်မ တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ ဧည့်ခန်းထဲမှာ ထိုင်နေခဲ့တယ်။ သူကတော့ ဘာမှမသိသလိုပဲ အိပ်ခန်းထဲမှာ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေတယ်။ ကျွန်မ စဉ်းစားနေမိတယ်... "ကျွန်မ ဘာဆက်လုပ်ရမလဲ" ဆိုတာကိုပေါ့။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်မရဲ့ အမှန်တရား နောက်ကျမှ သိခြင်း ဆိုတဲ့ အလှည့်အပြောင်းက စလာခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ ဗီရိုထဲက အဝတ်အစားတွေကို ထုတ်ရင်း အောက်ဆုံးက သေတ္တာလေးတစ်ခုကို ကျွန်မ တွေ့လိုက်တယ်။ အဲဒီထဲမှာ ဆေးစာရွက်ဟောင်းတွေနဲ့ ဒိုင်ယာရီစာအုပ်အဟောင်းတစ်အုပ် ရှိနေတယ်။ ကျွန်မ ဖွင့်ဖတ်ကြည့်မိတဲ့အခါမှာတော့ ကမ္ဘာပျက်မတတ် ခံစားလိုက်ရတယ်။ အဲဒီဒိုင်ယာရီထဲမှာ သူ နေမကောင်းမဖြစ်ခင် လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်နှစ်ကတည်းက အဲဒီမိန်းကလေးနဲ့ သူ ပတ်သက်ခဲ့တာတွေကို ရေးထားတာပါ။ ပိုပြီး နာကျင်ဖို့ကောင်းတာက သူ နေမကောင်းဖြစ်နေတဲ့ နှစ်လုံးလုံး ကျွန်မက သူ့ကို အပင်ပန်းခံ ပြုစုနေချိန်မှာ သူက အခွင့်အရေးရတိုင်း အဲဒီမိန်းကလေးဆီကို စာတွေ ပို့နေခဲ့တာ၊ သူ ကျန်းမာရေးပြန်ကောင်းလာရင် ကျွန်မကို ဘယ်လို ဖြတ်ထုတ်ပစ်မလဲဆိုတဲ့ အစီအစဉ်တွေကို ရေးမှတ်ထားတာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ သူ နေမကောင်းဖြစ်တာက သူ့အတွက်တော့ အဲဒီမိန်းကလေးဆီကနေ ခေတ္တခဏ ဝေးကွာသွားတာ ဖြစ်ပေမဲ့၊ ကျွန်မကိုတော့ အခမဲ့ သူနာပြုတစ်ယောက်လို အသုံးချခဲ့တာပါ။ ကျွန်မကို သူ တစ်ခါမှ မချစ်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မ ပေးဆပ်ခဲ့တဲ့ နှစ်ဆိုတာ သူ့အတွက်တော့ "အခမဲ့ ဝန်ဆောင်မှု" သက်သက်ပါပဲ။ "ဒီနေ့တော့ အိမ်က မိန်းမကြီးက ငါ့ခြေထောက်ကို နှိပ်ပေးနေပြန်ပြီ၊ ကြည့်ရတာ ရွံဖို့တောင် ကောင်းတယ်၊ အရေပြားတွေက တွန့်နေတာပဲ" ဆိုတဲ့ စာသားကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားဟာ အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲအက်သွားခဲ့ပါပြီ။ ကျွန်မ သူ့အပေါ် ထားခဲ့တဲ့ မေတ္တာတွေဟာ အမှိုက်ပုံးထဲကို အသွန်ခံလိုက်ရသလိုပါပဲ။
နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုကို ခိုင်ခိုင်မာမာ ချလိုက်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။ မနက်လင်းတဲ့အခါ သူ နိုးလာတော့ ကျွန်မက အိမ်ရှေ့မှာ အိတ်တစ်လုံးနဲ့ အဆင်သင့် စောင့်နေခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး "ဘယ်သွားမလို့လဲ၊ ငါ့အတွက် မနက်စာတောင် မပြင်ရသေးဘူး" လို့ အမိန့်ပေးသံနဲ့ ပြောတယ်။ ကျွန်မက သူ့ကို စိုက်ကြည့်ပြီး အေးစက်စက်ပဲ ပြန်ပြောလိုက်တယ်။ "မောင့်အတွက် မနက်စာကို မောင့်ရဲ့ 'စိတ်မပူပါနဲ့' ဆိုတဲ့ ကောင်မလေးကိုပဲ ပြင်ခိုင်းလိုက်ပါတော့။ ဒီနေ့ကစပြီး ဒီအိမ်မှာ သူနာပြုအိုကြီး မရှိတော့ဘူး" လို့ ပြောပြီး ကျွန်မ အိမ်ထဲက ထွက်လာခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မနောက်ကနေ လိုက်အော်နေပေမဲ့ ကျွန်မ နောက်လှည့်မကြည့်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ နှစ်တာ ဘဝကို ဒီနေရာမှာပဲ အဆုံးသတ်လိုက်ပြီ။ ကျွန်မ အိုသွားတာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ အိုမင်းခြင်းတွေဟာ မြင့်မြတ်တဲ့ ပေးဆပ်မှုတွေကြောင့် ဖြစ်လာခဲ့တာပါ။ သူ့လို လူတစ်ယောက်ကြောင့် ကျွန်မရဲ့ ကျန်ရှိနေတဲ့ ဘဝကို ထပ်ပြီး အရှုံးမခံနိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်မ ကားပေါ်တက်ပြီး မှန်ထဲကနေ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်လိုက်တယ်။ မျက်ရည်တွေ ကြားထဲမှာ ကျွန်မ ပြုံးလိုက်နိုင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မ အိုနေပြီဆိုပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ သိက္ခာနဲ့ ကျွန်မရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကတော့ အသစ်စက်စက် ပြန်ဖြစ်သွားခဲ့ပါပြီ။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဖိုးကို မသိတဲ့ နေရာမှာ ဆက်နေနေတာထက်၊ ကိုယ့်တန်ဖိုးကိုယ် သိပြီး ထွက်ခွာလာတာက ပိုပြီး လှပပါတယ်။
သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်အတွက် အရာအားလုံး ပေးဆပ်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့အခါ၊ အဲဒီလူက သင့်ရဲ့ ပေးဆပ်မှုကို တန်ဖိုးထားတတ်တဲ့ လူမျိုး ဟုတ်မဟုတ် အရင်ဆုံး သိအောင်လုပ်ပါ။ မေတ္တာဆိုတာ အပြန်အလှန် ရှိမှသာ ခိုင်မြဲတာဖြစ်ပြီး၊ တစ်ဖက်သတ် ပေးဆပ်မှုဟာ တစ်နေ့မှာ သင့်ကိုသာ ပြာဖြစ်သွားစေပါလိမ့်မယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ချစ်ဖို့ ဘယ်တော့မှ မမေ့ပါနဲ့။