အိမ်ထောင်သည်ချင်း ချစ်မိတဲ့အခါ ကြုံရတဲ့ သောက
အပြာရောင်မှိုင်းပြပြ ညနေခင်းတွေဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ အမြဲတမ်း အသက်ရှူရကျပ်လွန်းလှပါတယ်။ ဧည့်ခန်းထဲမှာ ကလေးကစားစရာ အရုပ်တွေကို လိုက်သိမ်းရင်း တီဗွီကြည့်နေတဲ့ အမျိုးသားဖြစ်သူ ကိုကျော်ကို ခိုးကြည့်မိတော့ ရင်ထဲမှာ ဆူးတစ်ချောင်း အမြစ်တွယ်နေသလို ခံစားရပြန်တယ်။ ကျွန်မတို့ အိမ်ထောင်သက်က ခုနစ်နှစ်ထဲ ရောက်နေပါပြီ။ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ သမီးလေး တစ်ယောက်လည်း ရှိတယ်။ အပြင်ပန်းကြည့်ရင်တော့ ကျွန်မတို့ဟာ သိပ်ကို သာယာတဲ့ မိသားစုလေးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒီသာယာမှုတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ကျွန်မဟာ အနက်ရှိုင်းဆုံး အမှောင်ထုထဲကို ကျဆင်းနေခဲ့တာ ဘယ်သူမှ မသိခဲ့ကြဘူး။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ တခြားယောက်ျားတစ်ယောက် ရှိနေတယ်။ သူကလည်း အိမ်ထောင်သည် တစ်ယောက်ပါပဲ။
ကျွန်မနဲ့ သူနဲ့က အလုပ်ကိစ္စတစ်ခုမှာ စတင်ဆုံတွေ့ခဲ့ကြတာပါ။ ပထမတော့ ရိုးရိုးသားသား ခင်မင်မှုကနေစပြီး နောက်ပိုင်းမှာ တစ်ယောက်ရဲ့ အခက်အခဲကို တစ်ယောက်က နားထောင်ပေးရင်း၊ တစ်ယောက်ရဲ့ အားနည်းချက်ကို တစ်ယောက်က ဖြည့်ဆည်းပေးရင်းနဲ့ မဖြစ်သင့်တဲ့ သံယောဇဉ်တွေ ငြိတွယ်ခဲ့ကြတယ်။ သူနဲ့ စကားပြောရတဲ့ အချိန်တိုင်းမှာ ကျွန်မဟာ နှင်းဆီပွင့်လေး တစ်ပွင့်လို ပြန်လည်လန်းဆန်းလာသလို ခံစားရတယ်။ ကိုကျော်က လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ။ ဒါပေမဲ့ သူဟာ အေးစက်လွန်းတယ်။ အလုပ်နဲ့ အိမ်၊ အိမ်နဲ့ အလုပ်ကလွဲရင် ကျွန်မရဲ့ စိတ်ခံစားမှုတွေကို သူ သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ သီဟကတော့ မတူဘူး။ ကျွန်မရဲ့ မျက်တောင်တစ်ချက် ခတ်တာကအစ သူ သိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ မပြောဖြစ်တဲ့ စကားလုံးတွေကို သူ နားလည်တယ်။ အိမ်ထောင်သည်ချင်း ဖြစ်နေတာမို့ တစ်ယောက်ရဲ့ အခြေအနေကို တစ်ယောက်က ပိုပြီး စာနာမိခဲ့ကြတယ်။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်ကြားမှာ ရှိတဲ့ အချစ်ဟာ ငရဲမီးလို ပူလောင်ပေမဲ့ ကျွန်မတို့ကတော့ အဲဒီမီးတောက်ထဲမှာပဲ ပျော်မွေ့ခဲ့ကြတယ်။ ဖုန်းထဲကနေ နာရီပေါင်းများစွာ စကားပြောဖြစ်ကြတဲ့အခါ၊ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ဆုံဖြစ်ကြတဲ့အခါတိုင်း ဒါဟာ နောက်ဆုံးဖြစ်ရမယ်လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတိပေးပေမဲ့ တကယ်တမ်း ဆုံဖြစ်တဲ့အခါမှာတော့ လောကကြီးတစ်ခုလုံးကို မေ့လျော့သွားခဲ့ကြတာပါပဲ။
အခန်း (နှစ်) — အမှောင်ထဲက လျှို့ဝှက်ချက်ရဲ့ အဆုံးသတ်
လျှို့ဝှက်ချက်ဆိုတာ ဘယ်တော့မှ ထာဝရ ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရနိုင်တဲ့အရာပါ။ တစ်နေ့မှာတော့ ကျွန်မတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးကို ကျွန်မရဲ့ မိဘတွေ သိသွားခဲ့ကြတယ်။ အဖေက ဂုဏ်သိက္ခာကို သိပ်တန်ဖိုးထားတဲ့သူ။ အမေကတော့ ရှေးရိုးစွဲဆန်တဲ့ မိန်းမကြီးပေါ့။ ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းထဲက မက်ဆေ့ချ်တွေကို အမေ မတော်တဆ တွေ့သွားတဲ့နေ့မှာ အိမ်တစ်ခုလုံး မီးဟုန်းဟုန်း တောက်ခဲ့ရပါတယ်။ အမေက ကျွန်မကို ရိုက်နှက်ပြီး ငိုယိုတယ်။ အဖေကတော့ ဘာမှမပြောဘဲ ဧည့်ခန်းထဲမှာ ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျနေခဲ့တယ်။ "နင်လုပ်တာ ငါတို့ကို သတ်တာထက် ဆိုးတယ် နှင်း၊ နင့်မှာ သမီးလေး ရှိနေတာကို မငဲ့ဘူးလား" ဆိုတဲ့ အမေရဲ့ စကားတွေက ကျွန်မနှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းနေသလိုပါပဲ။ မိဘတွေရဲ့ ရှေ့မှာ ကျွန်မဟာ အပြစ်ရှိသူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ခေါင်းမဖော်နိုင်ခဲ့ဘူး။
အဆိုးဆုံးကတော့ ကျွန်မရဲ့ မိဘတွေက သီဟကိုပါ ခေါ်ယူတွေ့ဆုံပြီး ပြတ်စဲဖို့ ပြောခဲ့ကြတာပါ။ မိဘတွေက ကျွန်မရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကို မပျက်စီးစေချင်ဘူး။ ကိုကျော်ကလည်း လူကောင်းတစ်ယောက်မို့ ကျွန်မကို အခွင့်အရေး ထပ်ပေးဖို့ သူတို့က ကိုကျော်ကို တောင်းပန်ခဲ့ကြတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ ခံစားရတာက လူသေတစ်ယောက်လိုပါပဲ။ သီဟက ကျွန်မကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေမှာ နာကျင်မှုတွေ၊ အားနာမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေခဲ့တယ်။ သူလည်း သူ့မိသားစုကို ငဲ့ကွက်ရသလို ကျွန်မကိုလည်း မစွန့်လွှတ်ချင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ လူကြီးတွေရဲ့ ဖိအား၊ လူမှုပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ အကြည့်တွေကြားမှာ ကျွန်မတို့ရဲ့ အချစ်ဟာ အင်မတန်မှ သိမ်ငယ်စရာ ကောင်းနေခဲ့တယ်။ "နှင်း... ကိုယ်တို့ ဒီမှာတင် ရပ်ကြရအောင်၊ မင်းရဲ့ မိဘတွေ ဆန္ဒကို လိုက်လျောပေးပါ" လို့ သူက တုန်ရီနေတဲ့ အသံနဲ့ ပြောခဲ့တဲ့နေ့က ကျွန်မ ကမ္ဘာကြီး ပျက်စီးသွားသလိုပဲ ခံစားခဲ့ရတယ်။
အခန်း (သုံး) — ခွင့်လွှတ်ခြင်းရဲ့ ဒဏ်ရာ
အဖြစ်အပျက်တွေ အားလုံးကို ကိုကျော် သိသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ ထင်ထားတာက ကိုကျော် ကျွန်မကို ကွာရှင်းခွင့် တောင်းမယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ရိုက်နှက်နှင်ထုတ်မယ်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်း ဖြစ်လာတာက ကျွန်မ ထင်ထားတာနဲ့ လုံးဝ တခြားစီပါပဲ။ ကိုကျော်က ကျွန်မကို တစ်ချက်မှ မဆူဘူး။ သူဟာ အရင်ကထက်တောင် ပိုပြီး တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့တယ်။ ညဘက်တွေမှာ ကျွန်မတို့ တစ်အိပ်ရာထဲ အတူအိပ်ပေမဲ့ ကြားထဲမှာ မိုင်ပေါင်းထောင်ချီတဲ့ အကွာအဝေးတစ်ခု ခြားနေသလိုပဲ။ ကိုကျော်က ကျွန်မကို ခွင့်လွှတ်တယ်လို့ ပြောပါတယ်။ "နှင်း... လူတိုင်း အမှားနဲ့ မကင်းပါဘူး၊ ကိုယ် နှင်းကို အရမ်းချစ်တယ်၊ သမီးလေးအတွက်လည်း ငဲ့ပြီး အားလုံးကို မေ့လိုက်ရအောင်" လို့ သူက ကျွန်မရဲ့ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ပြောခဲ့တယ်။ အဲဒီ ခွင့်လွှတ်ခြင်းက ကျွန်မကို သတ်နေတာထက် ပိုနာကျင်စေပါတယ်။
ကျွန်မ အပြစ်ရှိတယ်လို့ ခံစားရလေလေ၊ သီဟကို ပိုလွမ်းလေလေပါပဲ။ ကိုကျော်ရဲ့ ကောင်းမြတ်မှုတွေက ကျွန်မအတွက်တော့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီး တစ်ခုလို ဖြစ်နေတယ်။ သူ ကျွန်မကို ဂရုစိုက်လေ၊ ကျွန်မက သီဟရဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေကို တမ်းတလေ ဖြစ်နေခဲ့တာဟာ တကယ့်ကို အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ ငရဲပါပဲ။ ကိုကျော်က ကျွန်မကို ခွင့်လွှတ်ပေမဲ့ သူ့မျက်လုံးတွေထဲက နာကျင်မှုကိုတော့ သူ မဖုံးကွယ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်ကြားမှာ အရင်လို ရယ်မောသံတွေ မရှိတော့ဘူး။ ထမင်းဝိုင်းထဲမှာလည်း အသံတိတ်မှုတွေကသာ စိုးမိုးထားတယ်။ သီဟနဲ့ လမ်းခွဲလိုက်ပြီ ဆိုပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ စိတ်အာရုံတွေကတော့ သူ့ဆီမှာပဲ ရစ်ဝဲနေခဲ့တယ်။ သူ့ဆီကို ဖုန်းဆက်ချင်တဲ့ စိတ်ကို မနည်းအောင့်ထားရတယ်။ ဖုန်းနံပါတ်ကို ဖျက်လိုက်ပေမဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ စွဲနေခဲ့ပြီ။ ကျွန်မဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မရနိုင်တဲ့ ချောက်ကမ်းပါးထဲကို တွန်းချနေမိသလိုပါပဲ။
အခန်း (လေး) — မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အမှန်တရား
တစ်နေ့မှာတော့ ကျွန်မ သီဟဆီကနေ စာတစ်စောင် ရခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီစာကို သူက ကျွန်မရဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကတစ်ဆင့် ပေးလိုက်တာပါ။ စာထဲမှာ သူ ရေးထားတဲ့ အကြောင်းအရာတွေက ကျွန်မကို အံ့အားသင့်စေခဲ့တယ်။ "နှင်း... ကိုယ် မင်းကို အရမ်းချစ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းအမျိုးသား ကိုကျော်က ကိုယ့်ဆီကို လာတွေ့ခဲ့တယ်၊ သူက ကိုယ့်ကို ရိုက်နှက်ဖို့ လာတာမဟုတ်ဘူး၊ သူက ကိုယ့်ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ပြီး တောင်းပန်ခဲ့တာ၊ နှင်းကို သူ့ဆီ ပြန်ပေးပါ၊ နှင်းမရှိရင် သူ မနေနိုင်လို့ပါတဲ့" တဲ့။ စာကို ဖတ်ရင်း ကျွန်မ လက်တွေ တုန်ရီလာတယ်။ ကိုကျော်က ဒီလိုမျိုးအထိ နှိမ့်ချပြီး ကျွန်မကို ထိန်းသိမ်းခဲ့တာလား။
ဒါတင်မကသေးဘူး၊ သီဟက ဆက်ရေးထားပါသေးတယ်။ "ကိုကျော်က ပြောတယ်... နှင်းက ကိုယ့်ကို တကယ်ချစ်နေတာဆိုရင် သူ လမ်းဖယ်ပေးမယ်တဲ့၊ ဒါပေမဲ့ နှင်းရဲ့ နောင်ရေးနဲ့ သမီးလေးရဲ့ အနာဂတ်အတွက် သူ စိုးရိမ်တယ်တဲ့၊ အိမ်ထောင်သည်ချင်း ဖြစ်နေတဲ့ ကိုယ်တို့နှစ်ယောက် ပေါင်းစည်းကြရင်တောင် တစ်လောကလုံးရဲ့ ကဲ့ရဲ့မှုကို နှင်း ဘယ်လိုခံမလဲလို့ သူက ကိုယ့်ကို မေးခဲ့တယ်၊ ကိုယ် အဲဒီမှာတင် နားလည်သွားခဲ့တယ် နှင်း... ကိုယ်က မင်းကို ချစ်တယ်ဆိုတာ ကိုယ့်ရဲ့ အတ္တအတွက်ပဲ၊ ကိုကျော်ကတော့ မင်းကို တကယ်မြတ်နိုးတာ၊ ဒါကြောင့် ကိုယ် ထွက်သွားပေးပါ့မယ်" တဲ့။ စာကို ဖတ်ပြီး ကျွန်မ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးမိတော့တယ်။ ကျွန်မ ချစ်ခဲ့တဲ့ သီဟက ကျွန်မကို စွန့်လွှတ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာဟာ ကျွန်မရဲ့ အမျိုးသားကြောင့် ဖြစ်နေခဲ့တာကိုး။ ကိုကျော်ဟာ ကျွန်မကို ဘာမှ မသိသလိုနဲ့ အနောက်ကနေ တိတ်တိတ်လေး စောင့်ရှောက်နေခဲ့တာပါ။ ဒါဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ ရင်နာစရာကောင်းတဲ့ အလှည့်အပြောင်းတစ်ခုပါပဲ။
အခန်း (ငါး) — နောင်တရဲ့ အရိပ်နဲ့ အဆုံးသတ်
အခုတော့ သီဟလည်း သူ့မိသားစုနဲ့အတူ တခြားမြို့ကို ပြောင်းသွားခဲ့ပါပြီ။ ကျွန်မလည်း ကိုကျော်နဲ့အတူ အရင်လိုပဲ အိမ်ထောင်သည်ဘဝကို ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းနေပါတယ်။ ကိုကျော်က ကျွန်မကို ပိုပြီးတော့တောင် ဂရုစိုက်လာတယ်။ သူက ကျွန်မကို ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့သလိုမျိုး ဆက်ဆံပေးရှာပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာတော့ အနာဖုံးနေတဲ့ ဒဏ်ရာတစ်ခုက အမြဲတမ်း တမြည့်မြည့်နဲ့ နာကျင်နေတုန်းပါပဲ။ သီဟကို မေ့ပစ်ဖို့ ကြိုးစားလေ၊ သူ့ရဲ့ ပုံရိပ်တွေက ပိုထင်ရှားလာလေဖြစ်နေတာကို ကျွန်မ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။
ညဘက်တွေမှာ ကိုကျော် အိပ်ပျော်သွားတဲ့အခါ ကျွန်မဟာ မှောင်မည်းနေတဲ့ မျက်နှာကြက်ကို ကြည့်ပြီး မျက်ရည်ကျမိတယ်။ ကျွန်မကို ခွင့်လွှတ်ထားတဲ့၊ ကျွန်မကို သိပ်ချစ်တဲ့ အမျိုးသားရဲ့ ဘေးမှာ အိပ်နေရင်း တခြားယောက်ျားတစ်ယောက်ကို လွမ်းဆွတ်နေရတဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အံတုလို့မရတဲ့ စက်ဆုပ်ရွံရှာမှုတွေက ကျွန်မကို နေ့တိုင်း နှိပ်စက်နေတယ်။ ဒါဟာ အိမ်ထောင်သည်ချင်း ချစ်မိတဲ့အခါ ကြုံရတဲ့ အကြီးမားဆုံး သောကပါပဲ။ ပြန်ပေါင်းထုပ်လို့ မရတော့တဲ့ ဖိတ်စင်သွားတဲ့ ရေလိုပဲ၊ ကျွန်မတို့ရဲ့ ယုံကြည်မှုတွေ၊ စစ်မှန်တဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေဟာ ဘယ်တော့မှ အရင်လို ပြန်မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်မဟာ ကိုယ့်အမှားနဲ့ကိုယ် ကိုယ်တိုင် ဆောက်ခဲ့တဲ့ ငရဲခန်းထဲမှာ အသက်ရှင်နေရတဲ့ လူသေတစ်ယောက်ပါပဲ။
အချစ်ဆိုတာ တစ်ခါတစ်လေမှာ ပိုင်ဆိုင်ခြင်းထက် စွန့်လွှတ်ခြင်းက ပိုပြီး မြတ်နိုးရာ ရောက်တယ်လို့ ဆိုကြပေမဲ့၊ အမှားတစ်ခုကို အချစ်လို့ နာမည်တပ်ပြီး ကျူးလွန်မိတဲ့အခါ ရလာတဲ့ ရလဒ်ကတော့ တစ်သက်လုံး ပေးဆပ်ရမယ့် နောင်တနဲ့ သောကတွေပါပဲ။
သင်ခန်းစာ - အမှားတစ်ခုကို အချစ်လို့ နာမည်တပ်ပြီး ကျူးလွန်မိတဲ့အခါ၊ ခွင့်လွှတ်ခြင်းကို ရရှိခဲ့ရင်တောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည် ခွင့်လွှတ်နိုင်ဖို့က ပိုပြီး ခက်ခဲတတ်ပါတယ်။