ဒုတိယ မယားရဲ့ ကိုယ်ဝန်
ဒုတိယ မယားရဲ့ ကိုယ်ဝန်
ကျွန်မရဲ့ လက်ဖဝါးပေါ်မှာ ဆယ်နှစ်ဆိုတဲ့ အချိန်ကာလဟာ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့တဲ့ လေပြေလေးလိုပဲလို့ တစ်ချိန်က ထင်ခဲ့ဖူးတယ်။ ကျွန်မနာမည်က 'ချော'။ သူကတော့ 'မင်းသုတ'။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ အချစ်ဇာတ်လမ်းက တက္ကသိုလ်ကျောင်းတော်ကြီးရဲ့ သစ်ပုပ်ပင်ရိပ်အောက်မှာ အစပြုခဲ့တာပါ။ ချစ်သူသက်တမ်း ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုဆိုတာ နည်းတဲ့အချိန်မဟုတ်ဘူး။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ လူပျိုဘဝ၊ အပျိုဘဝ တစ်ခုလုံးကို ပုံအောပြီး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခဲ့ရတဲ့ အချိန်တွေပေါ့။
မင်းသုတက ကျွန်မကို သိပ်ချစ်တာ။ မရရင် သေပစ်မယ်လို့ အမေ့ကို အသည်းအသန်ပြောပြီး ကျွန်မနောက်ကို အရိပ်လို လိုက်ခဲ့တဲ့သူ။ "ချောကိုသာ မရရင် ကိုယ့်ဘဝကြီးက အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ဘူး" လို့ ပြောပြီး မျက်ရည်ဝဲခဲ့တဲ့ သူ့မျက်ဝန်းတွေကို အခုထိ မြင်ယောင်နေတုန်း။ သူ့ရဲ့ အတ္တဆန်တဲ့ အချစ်တွေကို ကျွန်မက အစစ်အမှန်လို့ ထင်ခဲ့တယ်။ သူများနောက် ပါသွားမှာစိုးလို့ ဆိုပြီး တရားဝင် လက်ထပ်စာချုပ် ချုပ်ရအောင်လို့ သူပဲ ပူဆာခဲ့တာ။ အဲ့ဒီတုန်းက ကျွန်မတို့မှာ မင်္ဂလာဆောင်ဖို့ ငွေအင်အား မရှိသေးပေမဲ့ စာချုပ်ကလေးတစ်ခုနဲ့တင် ကျွန်မဘဝကို သူ့လက်ထဲ ပုံအပ်ခဲ့မိတယ်။
"ကိုကို့ကို ယုံတယ်မလား။ ဒီစာချုပ်က ငါတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ သစ္စာတရားပဲ" လို့ သူပြောခဲ့တဲ့ စကားကို ကျွန်မက ဘုရားဟောကျမ်းဂန်လို ယုံကြည်ခဲ့တာ။ အဲ့ဒီစာချုပ်ကလေးက ကျွန်မအတွက်တော့ စိန်စီထားတဲ့ လက်စွပ်တစ်ကွင်းထက် ပိုတန်ဖိုးရှိခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်လုံး ရုန်းကန်ခဲ့ကြတယ်။ ပင်ပန်းပေမဲ့ သူရှိနေရင် အရာအားလုံးက ပြည့်စုံနေသလိုပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အနာဂတ်၊ ကျွန်မရဲ့ အိမ်မက်၊ ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ စိတ်ဝိညာဉ် အားလုံးကို သူ့ကိုပဲ ဗဟိုပြုပြီး တည်ဆောက်ခဲ့တာ။ ဆယ်နှစ်ဆိုတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာ ရန်ဖြစ်လိုက်၊ ပြန်ချစ်လိုက်နဲ့ ကျွန်မတို့ရဲ့ သံယောဇဉ်က ကျောက်သားတိုင်ထက် ပိုခိုင်မာနေပြီလို့ ကျွန်မ ထင်ခဲ့မိတာ အမှားကြီးမှားခဲ့မှန်း အခုမှ သိလိုက်ရတယ်။
သူ့ရဲ့ နူးညံ့တဲ့ စကားလုံးတွေ၊ သူ့ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေအောက်မှာ ကျွန်မဟာ ကမ္ဘာမှာ အပျော်ဆုံး မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်။ "ချောက ကိုကို့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ဇနီးပါ" လို့ သူ အမြဲပြောလေ့ရှိတယ်။ အဲ့ဒီတုန်းက သူက ကျွန်မကို လက်လွှတ်လိုက်ရမှာထက် သေရမှာကို ပိုကြောက်ခဲ့တဲ့သူပါ။ ဘဝရဲ့ အနိမ့်အမြင့်တွေကို အတူတူ ဖြတ်သန်းရင်း ကျွန်မတို့ကြားမှာ ဘယ်အရာကမှ ဝင်နှောက်ယှက်လို့ မရနိုင်ဘူးလို့ အခိုင်အမာ ယုံကြည်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ လူ့စိတ်ဆိုတာ ရေလိုပဲ။ စီးဆင်းရာ လမ်းကြောင်းရှိရင် ပြောင်းလဲသွားတတ်တာကို ကျွန်မ မေ့လျော့ခဲ့မိတယ်။
ပြည်တွင်းက နိုင်ငံရေး အခြေအနေတွေနဲ့ စီးပွားရေး ကျပ်တည်းမှုတွေက ကျွန်မတို့ရဲ့ အိမ်မက်တွေကို စတင် ခြိမ်းခြောက်လာတယ်။ "ကိုကို ... ချော နိုင်ငံခြားကို ထွက်ပြီး အလုပ်လုပ်မယ်။ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး စုပြီးရင် ပြန်လာပြီး ငါတို့ ခမ်းခမ်းနားနား မင်္ဂလာဆောင်ကြမယ်လေ" လို့ ကျွန်မ စတင် အဆိုပြုခဲ့တုန်းက သူက အသည်းအသန် ကန့်ကွက်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့လည်း ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ ရှေ့ရေးအတွက် သူ ခေါင်းငြိမ့်ခဲ့ရတယ်။
လေဆိပ်မှာ ခွဲခွာရတဲ့ နေ့က ကျွန်မ ဘယ်တော့မှ မမေ့ဘူး။ သူ ကျွန်မကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားပြီး "မြန်မြန်ပြန်လာခဲ့နော်။ ကိုကို စောင့်နေမယ်။ ချောမရှိရင် ကိုကို ဘယ်လို နေရမလဲ မသိဘူး" လို့ တတွတ်တွတ် ပြောနေခဲ့တာ။ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားက အဲ့ဒီမှာ တင် ကျန်ရစ်ခဲ့သလိုပဲ။ တစိမ်းနိုင်ငံ၊ တစိမ်းယဉ်ကျေးမှုကြားမှာ ကျွန်မ ပင်ပင်ပန်းပန်း အလုပ်လုပ်ခဲ့တယ်။ အလုပ်နားချိန်တိုင်း သူ့ဆီ ဖုန်းဆက်တယ်။ ဗီဒီယိုကောလ် ပြောတယ်။ ကျွန်မ ရှာသမျှ ပိုက်ဆံတွေကို သူ့ဆီပဲ ပို့ပေးခဲ့တယ်။ သူ သုံးဖို့၊ သူ အဆင်ပြေဖို့၊ ပြီးတော့ ကျွန်မတို့ရဲ့ မင်္ဂလာပွဲအတွက်ပေါ့။
လပိုင်းလောက်အထိတော့ အားလုံးက ပုံမှန်ပါပဲ။ "ကိုကို လွမ်းတယ်" "ချောရောပဲ" ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေက ဖုန်းလိုင်းတွေထဲမှာ ပျံ့လွင့်နေတုန်း။ ဒါပေမဲ့ ခြောက်လလောက် ကြာတဲ့အခါမှာတော့ အပြောင်းအလဲတွေ စလာတယ်။ ဖုန်းခေါ်ရင် မကိုင်တော့တာတွေ၊ မက်ဆေ့ချ်ပို့ရင် ပြပြီး ပြန်မဖြေတာတွေ၊ "အလုပ်ရှုပ်နေလို့" "အိပ်ပျော်သွားလို့" ဆိုတဲ့ ဆင်ခြေတွေ များလာတယ်။ ကျွန်မရဲ့ စိုးရိမ်စိတ်တွေကို "မယုံကြည်ဘူးလား" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းနဲ့ သူ ပိတ်ပင်ခဲ့တယ်။
"ချော ... ကိုကို ဒီနှစ်ကုန်ရင် တရားဝင် လက်ထပ်ဖို့ အားလုံး ပြင်ဆင်ထားမယ်။ မင်း ပြန်လာခဲ့ရုံပဲ" လို့ သူ ပေးခဲ့တဲ့ ကတိတွေကို ကျွန်မ ရင်ဝယ်ပိုက်ပြီး အပင်ပန်းခံ အလုပ်လုပ်ခဲ့တယ်။ ညဘက်တွေမှာ တစ်ယောက်တည်း ငိုခဲ့ရတဲ့ အကြိမ်ပေါင်း မနည်းဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူနဲ့ ပြန်ဆုံရမယ့် နေ့ကို တွေးပြီး အားတင်းခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို ဘယ်လောက်တောင် ယုံကြည်ခဲ့သလဲဆိုရင် သူ့ရဲ့ ဖုန်းခေါ်သံတွေ ကျဲသွားတာတောင် သူ ပင်ပန်းနေလို့ပဲ ဖြစ်မှာပါလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ညာခဲ့မိတဲ့အထိပါပဲ။
လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ပတ်ကပေါ့။ ကျွန်မ အလုပ်က အပြန်၊ အရမ်းပင်ပန်းနေပေမဲ့ သူ့ဆီ ဖုန်းဆက်ခဲ့တယ်။ သူ ဖုန်းကိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့အသံက တုန်ရီနေပြီး တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားသလိုပဲ။ "ချော ... ကိုကို ပြောစရာ ရှိတယ်" တဲ့။ အဲ့ဒီစကားလုံးနောက်မှာ ပါလာတဲ့ အမှန်တရားက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို ဗုံးကြဲလိုက်သလို ပြိုလဲသွားစေခဲ့တယ်။
"ကိုကို ... နောက်မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ ကျူးလွန်မိသွားပြီ။ သူက အခု ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ။ မဖုံးနိုင်တော့လို့ ကိုကို သူ့ကို လက်ထပ်ရမယ်"
ကျွန်မ နားထဲမှာ အဲ့ဒီစကားတွေက ပဲ့တင်ထပ်နေတယ်။ ဖုန်းကို ကိုင်ထားတဲ့ ကျွန်မရဲ့ လက်တွေ တုန်ယင်လာပြီး မျက်ရည်တွေက အလိုလို စီးကျလာတယ်။ "ဘာပြောလိုက်တာလဲ ကိုကို? နောက်တစ်ခါ ပြန်ပြောပါဦး" လို့ ကျွန်မ အတင်းမေးမိတယ်။ သူက ထပ်ပြောတယ်။ အေးစက်စက်နဲ့ တာဝန်ယူရမယ့်အကြောင်း၊ သူ့မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့တဲ့အကြောင်းတွေပေါ့။
ဆယ်နှစ် ... ဆယ်နှစ်တောင် ကျွန်မတို့ တွဲခဲ့တာ။ လက်ထပ်စာချုပ်လည်း ရှိနေခဲ့တာပဲ။ ကျွန်မ နိုင်ငံခြားထွက်သွားတာ လပိုင်းပဲ ရှိသေးတယ်၊ သူက နောက်မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ အိပ်စက်ပြီး ကိုယ်ဝန်ရအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်တဲ့လား။ ကျွန်မကိုကျတော့ လက်ထပ်စာချုပ်တစ်ခုထဲနဲ့ နှစ်တွေအကြာကြီး ပစ်ထားပြီး၊ လပိုင်းအတွင်း သိတဲ့ မိန်းကလေးကိုကျတော့ 'တာဝန်ယူမယ်' တဲ့။ အဲ့ဒီစကားက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ မွှန်းလိုက်သလိုပါပဲ။
"ကျွန်မရော? ကျွန်မအတွက်ရော ဘာတာဝန်ယူမှာလဲ? ကျွန်မရဲ့ ဆယ်နှစ်တာ အချိန်တွေ၊ ကျွန်မရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ပုံအပ်ခဲ့တာတွေက ဘာဖြစ်သွားပြီလဲ?" လို့ ကျွန်မ အော်ဟစ်မေးမိတော့ သူက တိတ်ဆိတ်နေတယ်။ ကျွန်မ ရင်ကွဲမတတ် ခံစားရတယ်။ ဘယ်လိုမှ ဖြေသိမ့်လို့ မရဘူး။ ကျွန်မ ပို့ပေးတဲ့ ပိုက်ဆံတွေနဲ့ သူ ဘာတွေလုပ်နေခဲ့တာလဲ။ ကျွန်မကို ကတိတွေ ပေးနေတုန်းမှာ သူ နောက်မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ ပျော်ပါးနေခဲ့တာလား။ အတွေးတွေက ကျွန်မကို ရူးမတတ် ဖြစ်စေတယ်။
ကျွန်မ ချက်ချင်းပဲ မြန်မာပြည်ကို ပြန်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မမှာ ရှိတဲ့ လက်ထပ်စာချုပ်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ပြီး သူ့ဆီကို သွားခဲ့တယ်။ သူ့ကို တွေ့တဲ့အခါ ကျွန်မ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး နင့်ခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ သူက ကျွန်မ ရှေ့မှာ ခေါင်းငုံ့နေတယ်။ သူ့ဘေးမှာတော့ ဗိုက်ကလေး အနည်းငယ် ထွက်နေတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်။ ကျွန်မထက် အများကြီး ငယ်တဲ့ မိန်းကလေး။
"မင်းသုတ ... ရှင် ကျွန်မကို ကြည့်စမ်း။ ရှင့်မှာ လက်ထပ်စာချုပ် ရှိနေတာကို သိရဲ့သားနဲ့ ဘာလို့ ဒါမျိုး လုပ်ရတာလဲ?" လို့ ကျွန်မ မေးတော့ သူက တုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့ ဖြေတယ်။ "ကိုကို မှားသွားတယ်။ အဲ့ဒီနေ့က ကိုကို မူးနေလို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ သူက အခု ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ။ ကိုကို့ကလေးကို အဖေမရှိဘဲ မမွေးစေချင်ဘူး" တဲ့။
ကျွန်မ ရယ်ချင်မိတယ်။ ခါးခါးသီးသီးကို ရယ်ချင်မိတာ။ "ရှင်က ကလေးကို အဖေမရှိဘဲ မမွေးစေချင်ဘူး ဟုတ်လား? ဒါဆို ကျွန်မရဲ့ ဆယ်နှစ်တာ သစ္စာတရားကိုကျတော့ ရှင်က ဘယ်လို သတ်ပစ်လိုက်တာလဲ?" ကျွန်မ ဥပဒေကြောင်းအရ ရင်ဆိုင်မယ်လို့ ပြောလိုက်တဲ့အခါ သူ တုန်လှုပ်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ဘေးက မိန်းကလေးက ဝင်ပြောတယ် "အမ ... ကျွန်မလည်း မသိလို့ မှားခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ အခု ကလေးက ရှိနေပြီလေ။ အမမှာ စာချုပ်ရှိပေမဲ့ ကျွန်မမှာက သွေးသားရှိနေတာ" တဲ့။
အဲ့ဒီစကားက ကျွန်မကို ရိုက်နှက်လိုက်သလိုပဲ။ ဟုတ်တယ် ... စာချုပ်ဆိုတာ စက္ကူတစ်ရွက်ပဲ။ သွေးသားဆိုတာကတော့ အသက်ရှင်နေတဲ့ အရာ။ ဥပဒေအရ ကျွန်မမှာ အခွင့်အရေး ရှိကောင်းရှိနိုင်ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ စိတ်နှလုံးထဲမှာ ကျွန်မအတွက် နေရာမရှိတော့ဘူးဆိုတာ အထင်အရှားပဲ။ သူ ကျွန်မကို ကြည့်တဲ့ မျက်ဝန်းတွေမှာ အချစ်တွေ မရှိတော့ဘူး။ အပြစ်ရှိသလို ခံစားရတဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ နောင်တတွေပဲ ရှိတော့တယ်။
သူက ကျွန်မခြေထောက်ကို ဖက်ပြီး ငိုတယ်။ "ချော ... ကိုကို့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ။ ကိုကို အမှားကြီး မှားခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကိုကို ဒီမိန်းကလေးကို တာဝန်ယူမှ ဖြစ်မယ်။ မဟုတ်ရင် သူ သေလိမ့်မယ်" တဲ့။ ကျွန်မကိုလည်း မရရင် သေမယ်လို့ ပြောခဲ့ဖူးတဲ့ ပါးစပ်ကပဲ အခု တခြားမိန်းကလေးအတွက် အသက်ရှင်ပေးဖို့ တောင်းဆိုနေပြန်ပြီ။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ နားလည်လိုက်တယ် ... ကျွန်မ ချစ်ခဲ့တဲ့ မင်းသုတဆိုတာ အစထဲက မတည်ငြိမ်တဲ့၊ တာဝန်မကျေတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ ဆိုတာ။
ကျွန်မ ဥပဒေကြောင်းအရ တိုင်ပင်ခဲ့တယ်။ လက်ထပ်စာချုပ် ရှိနေတဲ့အတွက် သူ့ကို အရေးယူလို့ ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ အရေးယူလိုက်လို့ကော ကျွန်မရဲ့ ဆယ်နှစ်တာ အချိန်တွေ ပြန်ရမှာလား။ ကျွန်မရဲ့ ကျိုးပဲ့သွားတဲ့ နှလုံးသားက ပြန်ဆက်လို့ ရမှာလား။ သူ နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်မဆီကို ပြန်လာချင်တယ်လို့ ပြောတယ်။ ဟိုမိန်းကလေးက သူ့အပေါ် အရမ်းချုပ်ကိုင်လွန်းလို့၊ ပြီးတော့ ကျွန်မကိုပဲ တကယ်ချစ်တာမို့လို့ တဲ့။
"ချော ... ကိုကို အဲ့ဒီမိန်းကလေးကို ပိုက်ဆံပေးပြီး ဖြတ်လိုက်မယ်။ ကလေးကိုတော့ တာဝန်ယူမယ်။ ချောဆီ ပြန်လာခွင့်ပေးပါ" တဲ့။
ကျွန်မ သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။ သူကတော့ နောင်တတွေနဲ့ မျက်ရည်ကျနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ ဘာခံစားချက်မှ မရှိတော့ဘူး။ ခြောက်ကပ်သွားပြီ။ "ကိုကို ... ရှင် မှားခဲ့တဲ့ အမှားက ပြင်လို့ရတဲ့ အမှားမျိုး မဟုတ်ဘူး။ ရှင့်ရဲ့ ဒုတိယမယားမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာက ရှင့်ရဲ့ ဖောက်ပြန်မှု သက်သေပဲ။ ကျွန်မ ရှင်နဲ့ အတူနေရင် အဲ့ဒီကိုယ်ဝန်ကို မြင်တိုင်း၊ အဲ့ဒီကလေးကို မြင်တိုင်း ကျွန်မ နှလုံးသားက သွေးစိမ်းရှင်ရှင် ထွက်နေမှာ။ ရှင် ကျွန်မကို ဆယ်နှစ်လုံးလုံး အချစ်နဲ့ ချည်နှောင်ထားပြီး လပိုင်းအတွင်းမှာပဲ တခြားတစ်ယောက်နဲ့ အိပ်စက်နိုင်ခဲ့တာဟာ ကျွန်မအပေါ် ထားတဲ့ ရှင့်ရဲ့ အချစ်က ဘယ်လောက် ပေါ့ပျက်သလဲဆိုတာ ပြနေတာပဲ"
ကျွန်မ လက်ထပ်စာချုပ်ကို သူ့ရှေ့မှာတင် ဆွဲဖြဲလိုက်တယ်။
ကျွန်မ လှည့်ထွက်လာခဲ့တယ်။ မျက်ရည်တွေက ပါးပြင်ပေါ်မှာ စီးကျနေတုန်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီမျက်ရည်တွေက သူ့အတွက် မဟုတ်တော့ဘူး။ အလကားဖြစ်သွားတဲ့ ကျွန်မရဲ့ လူပျိုဘဝ၊ အပျိုဘဝ ဆယ်နှစ်တာအတွက်ပဲ။ သူ ကားပေါ်ကနေ လှမ်းခေါ်နေတဲ့ အသံတွေကို ကျွန်မ မကြားချင်ယောင် ဆောင်ခဲ့တယ်။
သူ နောက်ကျမှ နားလည်ခဲ့တယ်။ သူ ဆုံးရှုံးလိုက်ရတာက ရိုးသားတဲ့ ဇနီးတစ်ယောက်တင် မဟုတ်ဘဲ သူ့အပေါ် အသက်နဲ့လဲပြီး ချစ်ခဲ့တဲ့ လူတစ်ယောက်ဆိုတာကိုပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီ နောင်တက ဘာမှ လုပ်မရတော့ဘူး။ သူကတော့ သူ့ရဲ့ 'မှားယွင်းတဲ့ တာဝန်ယူမှု' ကြားမှာ တစ်သက်လုံး အသက်ရှူကျပ်စွာ ရှင်သန်ရတော့မယ်။ ကျွန်မကတော့ နာကျင်နေရပေမဲ့ အမှန်တရားကို လက်ခံပြီး အသစ်က ပြန်စဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။
မိန်းမသားတစ်ယောက်အတွက် အချိန်ဆိုတာ တန်ဖိုးရှိလှပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအချိန်တွေကို မှားယွင်းတဲ့ လူတစ်ယောက်အပေါ် ပုံအောမိလိုက်ရင်တော့ ရရှိလာမဲ့ ရလဒ်က ရင်ကွဲမတတ် နာကျင်မှုပါပဲ။
သင်ခန်းစာ - "ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ အချိန်အကြာကြီး တွဲခဲ့ရုံနဲ့ မခိုင်မြဲပါဘူး။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာမှုနဲ့ သစ္စာတရားကသာ အချစ်ကို ထာဝရရှင်သန်စေတာပါ။ ကတိတွေကို ယုံကြည်တာထက် လုပ်ရပ်တွေကို စောင့်ကြည့်ဖို့ သင်ယူပါ။"