ပထွေးရဲ့ ယုတ်မာတဲ့ည
ပထွေးရဲ့ ယုတ်မာတဲ့ည
မိုးက သည်းလိုက်သည်မှ စိတ်ပျက်စရာကောင်းလောက်အောင်ပင်။ အိမ်အိုလေး၏ သွပ်မိုးပေါ်သို့ ခုန်ဆင်းနေသော မိုးစက်တို့၏ အသံသည် နားထဲမှာ ဆူညံလွန်းလှသည်။ အိမ်ရှေ့က သရက်ပင်ကြီးသည် လေတိုက်တိုင်း ယိမ်းထိုးနေပြီး သစ်ကိုင်းခြောက်များက အိမ်ခေါင်မိုးကို ကုတ်ခြစ်နေသည့် အသံမှာ တစ္ဆေတစ်ကောင်က အိမ်ထဲကို အတင်းဝင်ဖို့ ကြိုးစားနေသလိုမျိုး။ အသက် နှစ်အရွယ် နွေဦးတစ်ယောက် အိမ်ခန်းထဲမှာ ကုပ်ကုပ်လေး ထိုင်နေမိသည်။ သူမ၏ ရင်ထဲမှာတော့ မိုးသံထက် ပိုကျယ်လောင်သော စိုးရိမ်စိတ်တို့က တဒိတ်ဒိတ် ခုန်လှုပ်နေသည်။
လွန်ခဲ့သော ခြောက်လခန့်က အမေသည် ဦးလှမောင်ဆိုသော လူကို အိမ်သို့ ခေါ်လာခဲ့သည်။ အဖေဆုံးပြီးကတည်းက အထီးကျန်ခဲ့သော အမေ့အတွက် ဦးလှမောင်သည် နွေးထွေးသော အဖော်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ပုံရသော်လည်း နွေဦးအတွက်မူ ထိုလူသည် မြွေဟောက်တစ်ကောင်လိုပင်။ အမြဲတမ်း ပြုံးနေတတ်သော်လည်း ထိုအပြုံးနောက်ကွယ်မှာ ဘာရှိသလဲဆိုတာကို နွေဦး၏ ပင်ကိုယ်အသိစိတ်က သတိပေးနေခဲ့သည်။
“နွေဦး... ဟေ့ နွေဦး... ထမင်းစားဖို့ ထွက်ခဲ့တော့လေ အမေ့သမီးရဲ့”
အမေ့၏ ခေါ်သံက အိမ်ရှေ့ခန်းမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ နွေဦး သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခပ်လေးလေးချလိုက်ပြီး
“လာ... သမီး၊ ဒီနေ့ မင်းအမေက ငါးဖယ်ဟင်း ချက်ထားတယ်၊ သမီးကြိုက်တယ်မလား”
ဦးလှမောင်က အသံကို တမင်ချိုသာအောင် လုပ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ နွေဦး ဘာမှပြန်မပြောဘဲ အမေ့ဘေးမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ ထမင်းစားနေစဉ်တစ်လျှောက်လုံး ဦးလှမောင်၏ အကြည့်များက နွေဦး၏ ရင်ဘတ်နှင့် ပုခုံးပေါ်မှာ ဝဲပျံနေသည်ကို သူမ ခံစားနေရသည်။ အမေကတော့ ဘာမှမသိသလို ဟင်းတွေ ခပ်ထည့်ပေးရင်း ပြုံးပျော်နေရှာသည်။
“ဒီည မိုးက တော်တော်သည်းမှာနော်၊ မမတင်... ကျွန်တော် ခေါင်းထဲက နည်းနည်းလေး မူးသလိုပဲ”
ဦးလှမောင်က အမေ့ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ အမေက စိုးရိမ်တကြီးနှင့် သူ့နဖူးကို စမ်းကြည့်သည်။
“အို... ကိုလှမောင်ရယ်၊ အဖျားတက်ချင်လို့လား မသိဘူး၊ နားလိုက်ဦးနော်၊ ကျွန်မ ဆေးတိုက်မယ်”
နွေဦး ရင်ထဲမှာ တုန်လှုပ်သွားသည်။ အမေက ဒီလောက်အထိ အယုံလွယ်ရသလား။ ဦးလှမောင်၏ မျက်လုံးထဲက ကောက်ကျစ်သည့် အရိပ်အယောင်ကို အမေ မမြင်တာလား။ ထိုညက မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းရင်းဖြင့် ကံကြမ္မာဆိုးတို့ စတင်ရန် တာစူနေခဲ့သည်။
ည နာရီခန့် ရှိပြီဖြစ်သည်။ အမေကတော့ တစ်နေ့လုံး ပင်ပန်းထားသဖြင့် အိပ်ပျော်နေပြီ။ နွေဦးကတော့ အိပ်မပျော်နိုင်။ အပြင်မှာ မိုးက တဖြည်းဖြည်း စဲလာသော်လည်း လေကတော့ တိုက်နေဆဲ။ အိမ်ထဲမှာ မှောင်မည်းနေပြီး ဖယောင်းတိုင်မီးက တုန်ရီနေသည်။ ရုတ်တရက် နွေဦး၏
“သမီး... အိပ်ပြီလား”
ဦးလှမောင်၏ အသံ။ တိုးညှင်းသော်လည်း စက်ဆုပ်ဖွယ်ကောင်းသော အသံ။ နွေဦး စောင်ကို ခေါင်းမြီးခြုံပြီး ငြိမ်နေလိုက်သည်။ နှလုံးခုန်သံက အပြင်ကို ထွက်လာမတတ်။ ဦးလှမောင်က
“သမီးလေးက အိပ်ချင်ဟန်ဆောင်နေတာလား... ဦး သိပါတယ်”
သူ့၏ လက်ကြမ်းကြီးက နွေဦး၏ ပုခုံးကို လာထိသည်။ နွေဦး တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထသွားသည်။ သူမ ရုန်းထွက်ချင်သော်လည်း ကြောက်စိတ်ကြောင့် ကိုယ်လက်များက လှုပ်မရသလို ဖြစ်နေသည်။
“ဖယ်ပါ... ဦး... အမေ သိသွားလိမ့်မယ်”
နွေဦးက တိုးတိုးလေး ပြောရင်း စောင်ထဲကနေ ရုန်းထွက်ဖို့ ကြိုးစားသည်။ ဦးလှမောင်က ခပ်တိုးတိုး ရယ်လိုက်သည်။ ထိုရယ်သံသည် ငရဲမှ လာသော အသံကဲ့သို့ပင်။
“မင်းအမေက အိပ်ဆေးမိနေတာပါ သမီးရဲ့... သူ ဘယ်တော့မှ နိုးမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒီညတော့ သမီးနဲ့ ဦးနဲ့ နှစ်ယောက်ထဲ ရှိတာ”
သူ့၏ စကားက နွေဦးကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။ အမေ့ကို သူ ဘာတွေ ကျွေးလိုက်တာလဲ။ နွေဦး ကုတင်ပေါ်ကနေ ခုန်ဆင်းပြီး
“လွှတ်... လွှတ်ပါ... အမေ... အမေ... ကယ်ပါဦး”
နွေဦး အော်ဟစ်သော်လည်း မိုးသံနှင့် လေသံကြားမှာ သူမ၏ အသံက ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ဦးလှမောင်၏ မျက်နှာက ပြောင်းလဲသွားသည်။ ယခင်က ဟန်ဆောင်ထားသော အပြုံးများ မရှိတော့ဘဲ ရမ္မက်ဇောဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မျက်နှာကြီး ဖြစ်နေသည်။
“အော်မနေနဲ့... ဘယ်သူမှ လာမှာ မဟုတ်ဘူး၊ မင်းက ငါ့လက်ထဲက ကြက်ကလေးပဲ”
သူက နွေဦးကို ကုတင်ပေါ်သို့ တွန်းလှဲလိုက်သည်။ နွေဦး၏ စိတ်ထဲမှာ အမှောင်ထုက လွှမ်းမိုးလာသည်။ သူမ ချစ်ရသော အဖေသာ ရှိနေရင်... သူမကို အမြဲ ကာကွယ်ပေးတဲ့ အဖေသာ ရှိနေရင် ဒီလို ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူးဟု တွေးရင်း မျက်ရည်များ ပိုးပိုးပေါက်ပေါက် ကျလာသည်။
ထိုညသည် နွေဦးအတွက် ကမ္ဘာပျက်သော ညတစ်ညပင်။ ဦးလှမောင်၏ ယုတ်မာမှုများ၊ သူ၏ ကြမ်းတမ်းသော အထိအတွေ့များအောက်မှာ နွေဦး၏ ဘဝလေးက ဖုန်မှုန့်လို ကြေမွသွားခဲ့ရသည်။ သူမ မရုန်းကန်နိုင်ခဲ့။ အားအင်ချင်း မမျှသလို၊ ကြောက်စိတ်ကလည်း သူမကို အကျဉ်းချထားခဲ့သည်။
မနက်လင်းသောအခါ မိုးက စဲသွားပြီ။ ငှက်သံလေးများ ကြားနေရသော်လည်း နွေဦးအတွက်မူ ထိုအသံများသည် သရော်သံများကဲ့သို့ပင်။ သူမ၏ အဝတ်အစားများက ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကလည်း နာကျင်နေသည်။ ဦးလှမောင်ကတော့ ဘာမှမဖြစ်သလို
အမေ နိုးလာသောအခါ နွေဦးကို ကြည့်ပြီး ထူးဆန်းနေသဖြင့် မေးရှာသည်။
“သမီး... မျက်လုံးတွေလည်း နီလို့၊ နေမကောင်းဘူးလား”
နွေဦး အမေ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ပြောပြချင်သည်။ အမေ ချစ်နေတဲ့ ဒီလူဟာ ဘယ်လောက် ယုတ်မာသလဲဆိုတာကို ပြောပြချင်သည်။ ဒါပေမဲ့ ဦးလှမောင်က တံခါးဝကနေ နွေဦးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ခြိမ်းခြောက်မှုများ အပြည့်။
“သမီး ညက အိပ်မပျော်လို့ပါ အမေ”
နွေဦး စကားကို မျိုချလိုက်ရသည်။ သူမ ရင်ထဲမှာတော့ မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲတော့မလို ခံစားနေရသည်။ အမေကတော့ “အေးအေး... နားလိုက်ဦး သမီး” ဆိုကာ မီးဖိုချောင်ထဲ ဝင်သွားသည်။
နွေဦး သိလိုက်ပြီ။ ဒီအိမ်သည် သူမအတွက် လုံခြုံရာ မဟုတ်တော့။ ဒီလူရှိနေသရွေ့ သူမဘဝသည် ငရဲခန်းပင်။ သူမ တစ်ခုခု လုပ်ရမည်။ လက်တုံ့ပြန်ဖို့ မဟုတ်တောင်၊ ဒီငရဲတွင်းကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ လမ်းကို ရှာရမည်။
ရက်များ ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ ဦးလှမောင်၏ အတင့်ရဲမှုက ပိုတိုးလာသည်။ အမေ မရှိသည့် အချိန်တိုင်း သူက နွေဦးကို နှိပ်စက်သည်။ စကားဖြင့် တစ်မျိုး၊ အထိအတွေ့ဖြင့် တစ်ဖုံ။ နွေဦးသည် အရင်ကလို တက်ကြွသော မိန်းကလေး မဟုတ်တော့ဘဲ အရိပ်တစ်ခုလို ငြိမ်သက်သွားသည်။
ကျောင်းမှာလည်း သူငယ်ချင်းများနှင့် မပြောမဆို။ ဆရာမများက မေးသော်လည်း “နေမကောင်းလို့ပါ” ဆိုသည့် စကားတစ်ခွန်းဖြင့်သာ တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။ သို့သော် နွေဦး၏ စိတ်ထဲမှာတော့ အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိနေသည်။
တစ်ရက်တွင် အမေက မြို့ကို ဈေးဝယ်သွားရမည်ဟု ပြောသည်။
“ကိုလှမောင်... ကျွန်မ မြို့ကို သွားလိုက်ဦးမယ်၊ ညနေမှ ပြန်ရောက်မယ်၊ သမီးကို ကြည့်ထားပေးဦးနော်”
ဦးလှမောင်က ခေါင်းငြိမ့်ပြရင်း နွေဦးကို ကြည့်ကာ ပြုံးသည်။ ထိုအပြုံးက နွေဦးကို တုန်ရီစေသော်လည်း ဒီနေ့သည် သူမအတွက် နောက်ဆုံးည ဖြစ်ရမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ထားသည်။
ညနေစောင်းသောအခါ မိုးက ထပ်ရွာပြန်သည်။ ဒီတစ်ခါ မိုးက ပိုသည်းသည်။ လျှပ်စီးများက ကောင်းကင်ကို ဖြတ်စီးနေပြီး မိုးကြိုးသံများက မြေကြီးကို တုန်ခါစေသည်။ ဦးလှမောင်က အိမ်တံခါးများကို အကုန်ပိတ်လိုက်သည်။
“သမီး... ဒီနေ့တော့ ဘယ်သူမှ မရှိဘူးနော်၊ မင်းအမေလည်း မိုးသည်းနေလို့ မြို့မှာပဲ အိပ်လိုက်ရမှာ”
သူက နွေဦးဆီကို တဖြည်းဖြည်း တိုးလာသည်။ နွေဦးကတော့ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ တစ်ခုခုကို ပြင်ဆင်နေသည်။
“ဦး... သမီးကို ခဏလောက် အချိန်ပေးပါ၊ သမီး ဦးအတွက် တစ်ခုခု လုပ်ပေးချင်လို့”
နွေဦး၏ စကားကြောင့် ဦးလှမောင် အံ့သြသွားသည်။ သူက သဘောကျကာ ရယ်မောလိုက်သည်။
“အေးလေ... လိမ္မာစမ်းပါ သမီးရယ်၊ ဦးက သမီးကို အရမ်းချစ်တာ”
နွေဦးက ဖန်ခွက်ထဲကို အရည်တစ်မျိုး ထည့်လိုက်သည်။ ထိုအရည်မှာ သူမ လပေါင်းများစွာ စုဆောင်းထားသော အိပ်ဆေးများနှင့် ပိုးသတ်ဆေး အပြင်းစား အချို့ကို ရောစပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
ဦးလှမောင်က နွေဦး ပေးသော ဖန်ခွက်ကို အငမ်းမရ သောက်လိုက်သည်။ သူက နွေဦးကို ဖက်ဖို့ ကြိုးစားသော်လည်း ခဏအကြာမှာတင် သူ့မျက်လုံးများက ဝေဝါးလာသည်။
“မင်း... မင်း... ငါ့ကို ဘာကျွေးလိုက်တာလဲ”
သူက အော်ဖို့ ကြိုးစားသော်လည်း အသံက ထွက်မလာတော့။ သူ့ကိုယ်လုံးကြီးက ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဘုတ်ခနဲ လဲကျသွားသည်။ နွေဦးကတော့ တုန်ရီနေသော လက်များဖြင့် သူ့ကို ကြည့်နေမိသည်။ သူမ ရင်ထဲမှာ ကြောက်စိတ်ထက် အမုန်းတရားက ပိုကြီးစိုးနေသည်။
“ရှင် သေသင့်တယ်... ဦးလှမောင်၊ ရှင် ကျွန်မဘဝကို ဖျက်ဆီးခဲ့သလို၊ ရှင့်ဘဝကိုလည်း ကျွန်မ အဆုံးစီရင်ရမယ်”
နွေဦးက မီးဖိုချောင်ထဲက ဓားတစ်စင်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ သို့သော် သူမ လက်များက တုန်နေသည်။ လူတစ်ယောက်ကို သတ်ဖို့ဆိုသည်မှာ သူမအတွက် မလွယ်ကူလှ။ ထိုစဉ်မှာတင် အိမ်ရှေ့တံခါးကို တစ်ယောက်ယောက်က အတင်းထုသည့် အသံ ကြားလိုက်ရသည်။
“နွေဦး... သမီး... တံခါးဖွင့်စမ်း၊ အမေ ပြန်ရောက်ပြီ”
အမေ့အသံ။ နွေဦး လန့်သွားသည်။ အမေ ဘယ်လိုလုပ် ပြန်ရောက်လာတာလဲ။ မိုးထဲလေထဲမှာ အမေက စိုးရိမ်ပြီး ပြန်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ နွေဦး ဓားကို ချလိုက်ပြီး အိမ်ရှေ့တံခါးကို ပြေးဖွင့်ပေးလိုက်သည်။
အမေ အိမ်ထဲဝင်လာပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ လဲနေသော ဦးလှမောင်ကို မြင်သွားသည်။
“သမီး... ဒါ... ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ”
နွေဦး အမေ့ကို ဖက်ပြီး ငိုချလိုက်သည်။
“အမေ... သမီးကို ကယ်ပါဦး၊ ဒီလူ... ဒီလူက သမီးကို... သမီးကို...”
နွေဦး စကားကို ဆုံးအောင် မပြောနိုင်တော့။ အမေက နွေဦး၏ ပုံစံနှင့် လဲနေသော ဦးလှမောင်ကို ကြည့်ပြီး အခြေအနေကို ရိပ်မိသွားပုံရသည်။ အမေ့မျက်နှာက တည်ငြိမ်သွားသော်လည်း မျက်လုံးထဲမှာတော့ နာကျင်မှုနှင့် ဒေါသတို့က အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တောက်လောင်လာသည်။
အမေက ဦးလှမောင်ဆီကို လျှောက်သွားသည်။ သူက အသက်တော့ ရှိသေးသော်လည်း သတိမေ့နေပြီ။ အမေက နွေဦးကို ကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
“သမီး...
“အမေ... ဘာလုပ်မလို့လဲ”
“သွားပါ သမီးရယ်... အမေ့ကို ယုံပါ၊ ဒီညကစပြီး သမီးအတွက် ငရဲခန်း ပြီးသွားပြီ”
နွေဦး
နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာတော့ ရွာထဲမှာ သတင်းတစ်ခု ပြန့်သွားသည်။ ဦးလှမောင်သည် မူးပြီး ဆေးလိပ်သောက်ရာမှ မီးလောင်ကာ သေဆုံးသွားခဲ့သည်ဟူ၍။ အမေကတော့ ဘာမှမဖြစ်သလိုပင် နွေဦးကို ဂရုစိုက်နေသည်။
နွေဦးသည် ထိုညက ဖြစ်ရပ်ကို ဘယ်တော့မှ မမေ့နိုင်ခဲ့။ ဦးလှမောင်၏ ယုတ်မာသော အကြည့်များ၊ အမေ့၏ ပြတ်သားသော လုပ်ရပ်များက သူမ၏ ရင်ထဲမှာ အမြဲ ရှိနေသည်။
:
လပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက်... နွေဦးသည် ကမ်းခြေတစ်ခုမှာ ထိုင်ရင်း ပင်လယ်ပြင်ကို ကြည့်နေမိသည်။ လေအေးလေးက သူမ၏ ဆံပင်များကို တိုက်ခတ်သွားသည်။ သူမ၏ ဘေးမှာတော့ အမေက ပြုံးပြုံးလေး ထိုင်နေသည်။
နွေဦး သိပါသည်... ထိုညက ယုတ်မာမှုများသည် သူမကို နာကျင်စေခဲ့သော်လည်း၊ အမေ့၏ အချစ်က သူမကို ပြန်လည် ကုသပေးခဲ့သည်။ လူ့ဘဝဆိုသည်မှာ တစ်ခါတစ်ရံ အမှောင်ထုကို ဖြတ်သန်းရတတ်သော်လည်း၊ အလင်းရောင်ဆိုတာ အမြဲ ရှိနေတတ်သည် မဟုတ်ပါလား။
သို့သော် ညဖက်မှာ မိုးရွာသည့်အခါတိုင်း၊ သွပ်မိုးပေါ်က မိုးစက်သံများကြားမှာ ဦးလှမောင်၏ ရယ်သံကို သူမ ကြားနေရဆဲ။ ထိုအသံက သူမကို သတိပေးနေသည်။ လောကကြီးမှာ လူရုပ်ဆောင်ထားသော မိစ္ဆာများ ရှိနေတတ်ကြောင်းနှင့်၊ မိမိကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ဖို့ ဘယ်တော့မှ မမေ့သင့်ကြောင်းပင်။
ပြီးပါပြီ။