ကိုယ်ဝန်နဲ့မယားကြီးအဖြစ်ဆိုး
ကိုယ်ဝန်နဲ့မယားကြီးအဖြစ်ဆိုး
ကျွန်မ ဝမ်းဗိုက်ထဲက သက်ရှိလေး လှုပ်ရှားလာတိုင်း ရရှိတဲ့ ပီတိဟာ လောကမှာ ဘာနဲ့မှ မလဲနိုင်တဲ့ ပျော်ရွှင်မှုလို့ အမြဲယုံကြည်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မနာမည်က နှင်း။ ကျွန်မရဲ့ခင်ပွန်း မင်းသူနဲ့ လက်ထပ်ခဲ့တာ ခုနစ်နှစ်ရှိပြီ။ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်စလုံးက အောက်ခြေဘဝကနေ ရုန်းကန်ခဲ့ကြသူတွေပါ။ ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ အငှားခန်းလေးထဲမှာ ထမင်းတစ်နပ်ကို ဟင်းတစ်ခွက်တည်းနဲ့ ဝေမျှစားခဲ့ကြတဲ့နေ့တွေကို ကျွန်မ မမေ့နိုင်သေးဘူး။ အဲဒီတုန်းက မင်းသူက ကျွန်မရဲ့ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ပြီး “နှင်း... ကိုယ် မင်းကို တစ်နေ့ကျရင် တိုက်နဲ့ ကားနဲ့ ထားနိုင်အောင် ကြိုးစားမယ်၊ ကိုယ့်ကို ယုံကြည်ပေးပါ” လို့ ကတိပေးခဲ့ဖူးတယ်။ ကျွန်မကတော့ သူ့ရဲ့ ရိုးသားမှုနဲ့ ကြိုးစားမှုကိုပဲ အရင်းပြုပြီး ဘာမဆို ရင်ဆိုင်ဖို့ အသင့်ရှိခဲ့သူပါ။
လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်လောက်မှာတော့ ကျွန်မတို့ရဲ့ ကြိုးစားမှုတွေ အရာထင်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်ပေါင်းပြီး ဖွင့်ခဲ့တဲ့ အထည်အလိပ် လက်ကားဆိုင်ကြီးဟာ အတော်လေး အောင်မြင်လာပြီး ငွေကြေးဓနတွေ စုဆောင်းနိုင်ခဲ့ကြတယ်။ ကျွန်မတို့ ကိုယ်ပိုင်အိမ်လေး ဝယ်နိုင်ခဲ့တယ်၊ ကားလေး စီးနိုင်ခဲ့တယ်။ အရာအားလုံး ပြည့်စုံသွားချိန်မှာ ကျွန်မတို့ စောင့်မျှော်နေတဲ့ ရတနာလေးလည်း ရောက်ရှိလာခဲ့တာပေါ့။ ကျွန်မ ကိုယ်ဝန်ရှိပြီဆိုတာ သိလိုက်ရတဲ့နေ့က မင်းသူဟာ ကလေးတစ်ယောက်လို ခုန်ပေါက်ပြီး ပျော်နေခဲ့တာ။ ကျွန်မကို အလုပ်တွေ အကုန်နားခိုင်းပြီး “မင်းက အိမ်မှာပဲ နားနားနေနေ နေတော့၊ ဆိုင်ကို ကိုယ်တစ်ယောက်တည်း စီမံနိုင်ပါတယ်” လို့ သူက ဆိုခဲ့တယ်။
သူ့ရဲ့ ကြင်နာမှုတွေအောက်မှာ ကျွန်မဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အပျော်ဆုံး မိန်းမတစ်ယောက်လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်မှတ်ခဲ့မိတယ်။ ညနေတိုင်း သူ အိမ်ပြန်လာရင် ကျွန်မရဲ့ ဗိုက်ကလေးကို နားကပ်ပြီး ကလေးနဲ့ စကားပြောတတ်တဲ့ သူ့ရဲ့ ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ ကျေနပ်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခဲ့တယ်။ ဆိုင်က ငွေစာရင်းတွေ၊ ဘဏ်စာအုပ်တွေ၊ စာချုပ်စာတမ်းတွေ အားလုံးကို သူ့လက်ထဲမှာပဲ ကျွန်မ ထည့်ထားခဲ့တယ်။ “ငါ့ယောင်္ကျားပဲ... ငါ့ထက်တောင် ငါ့ကို ပိုချစ်တာ” ဆိုတဲ့ အသိက ကျွန်မကို မျက်စိပိတ်ပြီး ယုံကြည်စေခဲ့တာပါ။ ကိုယ်ဝန် ခြောက်လထဲ ရောက်လာတဲ့အခါမှာတော့ ကျွန်မရဲ့ ဘဝဟာ ပန်းခင်းလမ်းကနေ ဆူးခင်းလမ်းဆီကို တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ်လို့ အိမ်မက်တောင် မမက်ခဲ့ဖူးပါဘူး။
စတင်ပြောင်းလဲလာတာကတော့ ဖုန်းခေါ်သံတွေနဲ့ နောက်ကျမှ ပြန်လာတတ်တဲ့ ညတွေကနေ စတာပါ။ အရင်က ညစာကို ကျွန်မနဲ့ အတူတူ မစားရရင် မနေနိုင်တဲ့ မင်းသူဟာ အခုဆိုရင် “အလုပ်ကိစ္စ ပေါ်လာလို့၊ ဧည့်သည်နဲ့ ချိန်းထားလို့” ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်တွေနဲ့ အိမ်ပြန်နောက်ကျလာခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ဖုန်းခေါ်ရင်လည်း မကိုင်တော့ဘူး။ ခဏနေရင် “အလုပ်ရှုပ်နေလို့” ဆိုတဲ့ စာတိုလေး တစ်စောင်ပဲ ပို့တတ်တော့တယ်။ ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီလို့ ခံစားမိပေမယ့် ကိုယ်ဝန်သည်တစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့်ဖြစ်မှာပါလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်နှစ်သိမ့်ခဲ့တယ်။
တစ်နေ့မှာတော့ ဆိုင်က ဝန်ထမ်းမလေး တစ်ယောက်က ကျွန်မဆီ ဖုန်းဆက်လာတယ်။ “မမနှင်း... အစ်ကိုမင်းသူနဲ့ အတူတူ ဆိုင်ကို အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ခဏခဏ လာတယ်၊ သူတို့ပုံစံက နည်းနည်း ထူးခြားနေလို့ မမကို ပြောပြတာပါ” တဲ့။ အဲဒီစကားက ကျွန်မရဲ့ ရင်ဘတ်ကို တူနဲ့ ထုလိုက်သလိုပါပဲ။ ကျွန်မ မယုံချင်ခဲ့ဘူး။ အဲဒီည မင်းသူ အိမ်ပြန်လာတော့ ကျွန်မ အေးအေးဆေးဆေးပဲ မေးကြည့်မိတယ်။ “မင်းသူ... ဒီရက်ပိုင်း ဆိုင်ကို မိန်းကလေးတစ်ယောက် လာနေတယ်ဆို၊ ဘယ်သူလဲဟင်” လို့။ မင်းသူ့ရဲ့ မျက်နှာဟာ ချက်ချင်းဆိုသလို ပျက်သွားပြီး ဒေါသတွေ ထွက်လာတယ်။ “မင်းက ငါ့ကို မယုံဘူးလား၊ ငါ အပြင်မှာ ပင်ပန်းနေတာတွေကို မစာနာဘဲ မဟုတ်ကဟုတ်ကတွေ လိုက်စုံစမ်းနေတာလား၊ ဒီကလေးကို မွေးဖို့အတွက် ငါ ဘယ်လောက် ရှာနေရသလဲဆိုတာ မင်းသိလား” လို့ သူက အော်ဟစ်ဆဲဆိုပြီး
အဲဒီညက ကျွန်မ တစ်ညလုံး ငိုခဲ့ရတယ်။ ဗိုက်ထဲက ကလေးလေးကလည်း လှုပ်ရှားနေတာကြောင့် ကျွန်မ ပိုပြီး စိတ်မကောင်းဖြစ်ရတယ်။ နောက်ရက်တွေမှာတော့ မင်းသူဟာ ကျွန်မကို စကားမပြောတော့ဘဲ စိမ်းကားလာခဲ့တယ်။ အဆိုးဆုံးကတော့ ကျွန်မတို့ရဲ့ ပူးတွဲဘဏ်အကောင့်ထဲက ငွေတွေ အတော်များများ ထုတ်ယူသွားတာကို သိလိုက်ရတဲ့ အချိန်ပါပဲ။ ကျွန်မ သူ့ကို ထပ်မေးမိတဲ့အခါ “စီးပွားရေးမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံစရာ ရှိလို့ပါ၊ မင်း ဘာမှ နားမလည်ဘဲ ဝင်မရှုပ်စမ်းနဲ့” လို့ပဲ ခါးခါးသီးသီး တုံ့ပြန်ခဲ့တယ်။ သူ စိမ်းကားနေတာဟာ တခြားမိန်းမတစ်ယောက်ကြောင့်ဆိုတာကို ကျွန်မ သိနေပေမယ့် ကလေးအတွက်နဲ့ ကျွန်မ သည်းခံခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ သည်းခံလေလေ၊ သူက ပိုပြီး ရက်စက်လေလေပါပဲ။
ကိုယ်ဝန် ရှစ်လထဲကို ရောက်လာချိန်မှာတော့ ကျွန်မရဲ့ ဘဝဟာ အလုံးစုံ ပြိုလဲဖို့ အစပြုလာပါတော့တယ်။ ဆိုင်ကိစ္စတွေမှာ ပြဿနာတွေ တက်နေတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းတွေ ကျွန်မ ကြားနေရတယ်။ အထည်သွင်းတဲ့ ကုမ္ပဏီတွေက ငွေမရလို့ ဆိုပြီး ကျွန်မဆီကို ဖုန်းတွေ လာနေကြပြီ။ မင်းသူ့ကို ဆက်သွယ်လို့လည်း မရတော့ဘူး။ သူ အိမ်မပြန်လာတာ သုံးရက်ရှိပြီ။ ကျွန်မ နေမကောင်းဖြစ်ပြီး အိပ်ရာထဲ လဲနေတဲ့အချိန်မှာပဲ အိမ်ရှေ့က ဘဲလ်တီးသံကို ကြားလိုက်ရတယ်။ အားယူပြီး ထဖွင့်လိုက်တော့ ကျွန်မတို့ အိမ်ကို ဝယ်တုန်းက အသိသက်သေ လုပ်ပေးခဲ့တဲ့ ရှေ့နေတစ်ယောက်နဲ့ မရင်းနှီးတဲ့ လူအချို့ ရောက်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
“မနှင်း... ဒီအိမ်ကို ဦးမင်းသူက ရောင်းလိုက်ပြီ၊ အခု ဝယ်တဲ့သူတွေက အိမ်ပေါ်တက်ချင်လို့ လာကြည့်တာပါ” တဲ့။ ရှေ့နေရဲ့ စကားက ကျွန်မကို မိုးကြိုးပစ်လိုက်သလိုပါပဲ။ “ရှင်... ဘာပြောလိုက်တာလဲ၊ ဒါ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက် ပေါင်းဝယ်ထားတဲ့ အိမ်လေ၊ ကျွန်မ လက်မှတ်မပါဘဲ သူ ဘယ်လို ရောင်းမှာလဲ” လို့ ကျွန်မ အော်ဟစ်မေးမြန်းမိတယ်။ ရှေ့နေက စာရွက်စာတမ်း အချို့ကို ထုတ်ပြတယ်။ အဲဒီမှာ ကျွန်မရဲ့ လက်မှတ်တွေ ပါနေတယ်။ အဲဒီတော့မှ ကျွန်မ သတိရလိုက်တယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်လလောက်က “လုပ်ငန်းချဲ့ထွင်ဖို့ စာချုပ်အချို့မှာ လက်မှတ်ထိုးပေးပါ” ဆိုပြီး မင်းသူ ကျွန်မကို လာပြောခဲ့တာ။ ကျွန်မကလည်း သူ့ကို ယုံကြည်လွန်းလို့ ဘာစာရွက်လဲဆိုတာ သေချာမဖတ်ဘဲ ထိုးပေးခဲ့မိတာပေါ့။
ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ချာချာလည်သွားခဲ့တယ်။ အိမ်တင်မကဘူး၊ ဆိုင်ကိုလည်း သူ လွှဲပြောင်းရောင်းချခဲ့ပြီဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မမှာ ရှိသမျှ အရာအားလုံး၊ ခုနစ်နှစ်လုံးလုံး ရုန်းကန်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးဟာ တစ်ခဏချင်းမှာ ပြာပုံဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ အဆိုးဆုံးကတော့ မင်းသူဟာ အဲဒီငွေတွေကို ယူပြီး သူ့ရဲ့ နောက်ထပ် မိန်းမသစ်နဲ့အတူ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တာပါပဲ။ ကျွန်မ ဖုန်းတွေ အကြိမ်ကြိမ် ခေါ်ခဲ့ပေမယ့် "လူကြီးမင်း ခေါ်ဆိုသော ဖုန်းမှာ စက်ပိတ်ထားပါသည်" ဆိုတဲ့ အသံပဲ ပြန်ကြားရတယ်။ ကျွန်မရဲ့ စာတိုတွေကို သူ ဖတ်တယ် ၊ ဒါပေမဲ့ ဘာမှ ပြန်မဖြေဘူး။ ကျွန်မ ဗိုက်ကြီးတကားကားနဲ့ လမ်းဘေးရောက်တော့မယ့် အခြေအနေကို သူ သိလျက်နဲ့ လျစ်လျူရှုသွားခဲ့တာပါ။
ကျွန်မကို အိမ်ပေါ်ကနေ ဆင်းပေးဖို့ အချိန်တစ်ပတ်ပဲ ပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်မမှာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး။ လက်ထဲမှာ ပါသွားတဲ့ ရွှေအနည်းငယ်ကို ရောင်းပြီး ဆေးရုံစရိတ်အတွက် ဖယ်ထားရတယ်။ ကျွန်မရဲ့ မိဘတွေဆီကိုလည်း အကူအညီ မတောင်းချင်ဘူး၊ သူတို့ကို စိတ်မဆင်းရဲစေချင်ဘူး။ တစ်ညမှာတော့ မင်းသူ ဘယ်မှာရှိသလဲဆိုတာကို ကျွန်မ စုံစမ်းလို့ ရခဲ့တယ်။ သူဟာ မြို့ပြင်က တိုက်ခန်းတစ်ခုမှာ အဲဒီမိန်းကလေးနဲ့ အတူရှိနေတာပါ။ ကျွန်မ အားတင်းပြီး အဲဒီကို သွားခဲ့တယ်။ သူ့ကို တွေ့ရင် "ဘာလို့ ဒီလောက် ရက်စက်ရတာလဲ" လို့ပဲ မေးချင်ခဲ့တာ။
တိုက်ခန်းရှေ့ကို ရောက်တဲ့အခါ ကျွန်မ တွေ့လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းက ကျွန်မကို သေစေလောက်အောင် နာကျင်စေခဲ့တယ်။ မင်းသူဟာ အဲဒီမိန်းကလေးကို ဖက်ပြီး ကားပေါ်က ဆင်းလာတယ်။ အဲဒီမိန်းကလေးရဲ့ ဗိုက်ကလည်း သိသိသာသာ ထွက်နေပြီ။ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ ပျော်ရွှင်နေကြတာ။ ကျွန်မကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ မင်းသူ့မျက်နှာမှာ ထိတ်လန့်သွားတဲ့ အရိပ်အယောင်တောင် မရှိဘူး။ "မင်း ဘာလာလုပ်တာလဲ၊ ငါတို့ ပြတ်သွားပြီပဲ၊ သွားတော့" လို့ သူက အေးစက်စက် ပြောတယ်။
ကျွန်မ ငိုပြီး ပြောမိတယ်။ "မင်းသူ... ရှင် ဘာလို့ ဒါမျိုး လုပ်ရတာလဲ၊ ကျွန်မဗိုက်ထဲမှာ ရှင့်ကလေး ရှိနေတာလေ၊ ကျွန်မတို့မှာ ဘာမှ မကျန်တော့ဘူး၊ ရှင့်ကို ကျွန်မ အသက်ထက် ချစ်ခဲ့တာလေ" လို့။ အဲဒီအခါမှာ မင်းသူက ရယ်တယ်။ "မင်းက ငါ့ကို ချစ်တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ မင်းက ငါ့ကို အသုံးချပြီး ချမ်းသာချင်ခဲ့တာ၊ အခု ငါ့မှာ ဘာမှ မရှိတော့ဘူးလို့ ထင်နေလား၊ ငါ စုမြတ်နဲ့ လက်ထပ်တော့မယ်၊ သူက ငါ့ကို တကယ်ချစ်တာ၊ မင်းလို အိမ်မှာပဲ ထိုင်စားနေတဲ့ မိန်းမ မဟုတ်ဘူး" တဲ့။
အဲဒီမှာတင် လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ပေါ်လာပါတော့တယ်။ အဲဒီမိန်းကလေး စုမြတ်ဆိုတာက ကျွန်မတို့ဆိုင်မှာ အရင်က အလုပ်လုပ်ခဲ့ဖူးတဲ့ ဝန်ထမ်းမလေးရဲ့ အစ်မဖြစ်နေတာ။ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ ကျွန်မတို့ စီးပွားတက်စကတည်းက ကြံစည်ခဲ့ကြတာ။ မင်းသူဟာ ကျွန်မကို ချစ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘဲ ကျွန်မရဲ့ လုပ်အားနဲ့ ကျွန်မရဲ့ စုဆောင်းမှုတွေကို အသုံးချပြီး သူတို့ နှစ်ယောက်အတွက် အနာဂတ်ကို တည်ဆောက်ခဲ့တာပါ။ အဆိုးဆုံး အလှည့်အပြောင်းကတော့ မင်းသူက ကျွန်မကို ရဲတိုင်ထားတာပါပဲ။ ဆိုင်က ငွေတွေကို ကျွန်မက ခိုးထုတ်ပြီး ဖျောက်ပစ်ပါတယ်ဆိုပြီး သူက စာရွက်စာတမ်း အတုတွေနဲ့ တိုင်ထားခဲ့တာ။ ကျွန်မဟာ ကိုယ်ဝန်ကြီးနဲ့ တရားခံ ဖြစ်သွားခဲ့ရတယ်။
အရာအားလုံးဟာ မှောင်အတိ ကျသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မမှာ အိမ်မရှိတော့ဘူး၊ ယောက်ျားမရှိတော့ဘူး၊ ဂုဏ်သိက္ခာလည်း မရှိတော့ဘူး။ ကျန်ရှိနေတာကတော့ ဗိုက်ထဲက ကလေးလေးနဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဆုံးရှုံးသွားတဲ့ ဘဝ
နောက်ဆုံးမှာတော့ ကျွန်မဟာ အစိုးရ ဆေးရုံတစ်ခုရဲ့ လူနာဆောင်မှာ ကလေးကို မွေးဖွားခဲ့တယ်။ ကလေးလေးကို မြင်လိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာ ကျွန်မ မပျော်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ဒီကလေးရဲ့ မျက်နှာက မင်းသူနဲ့ အတော်လေး တူနေတာကိုး။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ နာကျင်မှုတွေ၊ မုန်းတီးမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကလေးရဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေက ကျွန်မရဲ့ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်တဲ့ အခါမှာတော့ ကျွန်မရဲ့ မျက်ရည်တွေဟာ ထိန်းမနိုင်အောင် ကျလာခဲ့တယ်။ ဒီကလေးမှာ ဘာအပြစ်မှ မရှိဘူး။ အပြစ်ရှိတာက လူကို အကန်းယုံ ယုံကြည်ခဲ့တဲ့ ကျွန်မမှာပဲ ရှိတာပါ။
ကျွန်မ ဘဝဟာ ကျိုးပျက်သွားခဲ့ပြီ။ စီးပွားရေးလည်း မရှိ၊ မိသားစုလည်း မရှိ။ ကျွန်မ အခုတော့ မြို့စွန်က အဆောင်သေးသေးလေး တစ်ခုမှာ ကလေးနဲ့အတူ ရုန်းကန်နေရတယ်။ မင်းသူနဲ့ စုမြတ်တို့ကတော့ ကျွန်မတို့ရဲ့ ငွေတွေနဲ့ ပျော်ပါးနေကြလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ သင်ခန်းစာတစ်ခု ရခဲ့တယ်။ အချစ်ဆိုတာ မျက်စိမှိတ် ယုံကြည်ဖို့ မဟုတ်ဘူး၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အားကိုးနိုင်ဖို့က ပိုအရေးကြီးတယ်ဆိုတာပါပဲ။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝဟာ အဆုံးရှုံးကြီးတွေနဲ့ ပြည့်နေပေမယ့် ဒီကလေးအတွက်တော့ ကျွန်မ အသက်ရှင်ရဦးမယ်။
မိုးရွာတဲ့ ညတွေမှာ ကျွန်မ ပြတင်းပေါက်ကနေ အပြင်ကို ကြည့်ရင်း တွေးမိတယ်။ လောကမှာ အကြောက်စရာဆုံးက ရန်သူ မဟုတ်ဘူး၊ ကိုယ် အယုံကြည်ဆုံး လူသားရဲ့ သစ္စာဖောက်မှုပဲ ဖြစ်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အဖြစ်ဆိုးဟာ တခြားအမျိုးသမီးတွေအတွက် သင်ခန်းစာတစ်ခု ဖြစ်ပါစေလို့ပဲ ဆုတောင်းမိပါတယ်။ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝမှာ ကိုယ်ပိုင်ရပ်တည်ချက် မရှိရင်၊ အချစ်နောက်ကိုပဲ မျက်စိမှိတ် လိုက်မိရင် တစ်နေ့မှာ ကျွန်မလိုပဲ အရာအားလုံး ဆုံးရှုံးရတတ်တယ်ဆိုတာပါပဲ။
နိဂုံးချုပ်သင်ခန်းစာ - အချစ်သည် ဘဝ၏ အစိတ်