ကိုယ်ဝန်ရှိနေသောကြောင့်သူငယ်ချင်းတွေရဲ့ ကဲ့ရဲ့ခံနေရတဲ့ရင်နာစရာဖြစ်ရပ်
ကိုယ်ဝန်ရှိနေသောကြောင့်သူငယ်ချင်းတွေရဲ့ ကဲ့ရဲ့ခံနေရတဲ့ရင်နာစရာဖြစ်ရပ်
ကျွန်မရဲ့ အသက် နှစ်ဆိုတဲ့ အရွယ်ဟာ တခြားမိန်းကလေးတွေအတွက်တော့ ပန်းခြံထဲမှာ လမ်းလျှောက်ရင်း အနာဂတ်အိမ်မက်တွေကို ပုံဖော်ရမယ့်အရွယ်၊ တက္ကသိုလ်ကျောင်းတော်ကြီးရဲ့ ရယ်သံတွေကြားမှာ ပျော်ရွှင်ရမယ့်အရွယ်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မအတွက်တော့ ဒီအသက် နှစ်ဆိုတာ ပုခုံးပေါ်က ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေနဲ့ အသက်ရှူရတာတောင် မောဟိုက်နေရတဲ့ အချိန်တွေပါပဲ။ မနက်ဖြန်ဆိုတာထက် ဒီနေ့ကို ဘယ်လိုကုန်ဆုံးအောင် ဖြတ်သန်းရမလဲဆိုတဲ့ အတွေးက ကျွန်မရဲ့ ဦးနှောက်ထဲမှာ အမြဲတမ်း နေရာယူထားတတ်တယ်။
ကျွန်မ နေထိုင်ရတဲ့ နေရာက မြို့စိမ်း၊ နယ်စိမ်းတစ်ခု။ မိသားစုရဲ့ စားဝတ်နေရေးအတွက် အဝေးတစ်နေရာကို ထွက်ပြီး အလုပ်လုပ်နေရတာပါ။ အိမ်မှာ ကျန်းမာရေးမကောင်းတဲ့ အမေရယ်၊ ကျောင်းတက်နေရတုန်း ဖြစ်တဲ့ ညီမလေး နှစ်ယောက်ရယ် ရှိတယ်။ အစ်ကိုဖြစ်သူက အဝေးမှာ အလုပ်သွားလုပ်နေပေမယ့် အဆင်မပြေတာကြောင့် အိမ်ကို ပြန်မထောက်ပံ့နိုင်တဲ့အပြင် တစ်ခါတလေ ပြန်တောင်းနေရသေးတာ။ ဒါကြောင့် တစ်အိမ်လုံးရဲ့ အဓိက ထောက်တိုင်က ကျွန်မပဲ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ လစဉ်လတိုင်း ရသမျှ လစာလေးကို ကိုယ့်အတွက် အနည်းငယ်ပဲ ချန်ပြီး အိမ်ကို အကုန်ပြန်ပို့ရတဲ့အခါ ကျွန်မရဲ့ ဆန္ဒတွေ၊ လိုအင်တွေကို မြေမြှုပ်သင်္ဂြိုဟ်ထားခဲ့တာ ကြာပါပြီ။
အဲ့ဒီလို ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့ ကြားထဲမှာမှ ကျွန်မရဲ့ ဘဝထဲကို သူ ရောက်လာခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မရဲ့ အထီးကျန်မှုတွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးမယ့်သူလို့ ထင်ခဲ့မိတာ ကျွန်မရဲ့ အကြီးမားဆုံး အမှားပေါ့။ ကျွန်မတို့ အတူတူ နေမိကြတယ်။ အဲ့ဒီတုန်းက ကျွန်မ ဘာကိုမှ မစဉ်းစားမိခဲ့ဘူး။ သားဆက်ခြားဆေး သောက်ဖို့တောင် သတိမရလောက်အောင် ကျွန်မဟာ သူ့ရဲ့ အချစ်အတုအယောင်တွေကြားမှာ နစ်မွန်းနေခဲ့တာ။ ခုဆိုရင် ကျွန်မရဲ့ ရာသီသွေး မလာတာ တစ်လတောင် ပြည့်ခဲ့ပြီ။ ရင်ထဲမှာ တစ်ထိတ်ထိတ်နဲ့ ကြောက်ရွံ့စိတ်တွေက နေရာအနှံ့ ပျံ့နှံ့နေတယ်။ နေရာစိမ်းမှာ အလုပ်လုပ်နေရတာမို့ ကိုယ်ဝန်ရှိ၊ မရှိ စစ်ဆေးဖို့ ဆီးစစ်တံ ဝယ်ဖို့တောင် ကျွန်မမှာ သတ္တိမရှိခဲ့ဘူး။
"ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ..."
မှန်ထဲမှာ မြင်နေရတဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ ဖြူဖျော့နေတဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မေးမိတယ်။ တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ရမှာကို ကြောက်လွန်းလို့၊ တစ်ယောက်တည်း ဒီဝန်ထုတ်ကို မထမ်းနိုင်တော့လို့ ကျွန်မ အရမ်းယုံကြည်ရတဲ့၊ အစ်မအရင်းတစ်ယောက်လို ချစ်ရတဲ့ သူငယ်ချင်း "နှင်း" ဆီကို ရင်ဖွင့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ နှင်းက ကျွန်မ ဒီမြို့ကို ရောက်ကတည်းက အနီးကပ်ဆုံး ရှိနေပေးခဲ့တဲ့သူ၊ ကျွန်မရဲ့ အခက်အခဲမှန်သမျှကို နားထောင်ပေးခဲ့တဲ့သူပါ။
"နှင်း... ငါ့မှာ ပြဿနာကြီးတစ်ခု ရှိနေပြီ ထင်တယ်"
ဖုန်းထဲကနေ နှင်းကို စာပို့လိုက်တဲ့အခါ လက်ချောင်းလေးတွေဟာ တုန်ယင်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အားကိုးရာမဲ့မှုကို နှင်းက နားလည်ပေးလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ ရိုးရိုးသားသား ယုံကြည်ခဲ့မိတယ်။ အဲ့ဒီယုံကြည်မှုကပဲ ကျွန်မကို သတ်မယ့် ဓားတစ်စင်း ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားမှာလဲ။
နှင်းဆီက ဖုန်းချက်ချင်း ပြန်လာတယ်။ သူမရဲ့ အသံက စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေပုံရတာကြောင့် ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ အနည်းငယ်တော့ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသလိုပဲ။
"ဘာဖြစ်တာလဲ ဟဲ့... ငါ့ကို အကုန်ပြောစမ်းပါဦး"
ကျွန်မ ငိုရင်းနဲ့ပဲ အကြောင်းစုံကို ပြောပြလိုက်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီလားဆိုတဲ့ စိုးရိမ်စိတ်၊ မိသားစုအခြေအနေကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ဖိစီးမှု၊ နောက်ပြီး ကျွန်မရဲ့ ကောင်လေးနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အကြောင်းအရာတွေ အကုန်လုံးပေါ့။ နှင်းက ကျွန်မကို နှစ်သိမ့်ပေးတယ်။ "စိတ်မပူနဲ့၊ ငါ ရှိတယ်၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ မင်းဘက်မှာ ရှိနေမှာပါ" တဲ့။ အဲ့ဒီစကားလုံးတွေက ကျွန်မအတွက်တော့ ကောက်ရိုးတစ်မျှင်ထက် ပိုတန်ဖိုးရှိခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ နောက်ရက်တွေမှာ ထူးဆန်းတာတွေ စဖြစ်လာတယ်။ အလုပ်ထဲမှာ ကျွန်မ လမ်းလျှောက်သွားရင် တခြားသူတွေက စုစု၊ စုစုနဲ့ ပြောနေကြတာတွေ၊ ကျွန်မကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေက ကဲ့ရဲ့သလို၊ ရွံရှာသလို ဖြစ်နေတာတွေကို သတိထားမိလာတယ်။ ကျွန်မ တစ်ခုခု မှားနေပြီဆိုတာ သိပေမယ့် ဘာလဲဆိုတာကိုတော့ အတိအကျ မသိခဲ့ဘူး။
တစ်နေ့မှာတော့ အလုပ်က တခြားသူငယ်ချင်းမလေး တစ်ယောက်က ကျွန်မကို ဖုန်းထဲက တစ်ခု ပြလာတယ်။ အဲ့ဒါကို မြင်လိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ အဲ့ဒါက နှင်းနဲ့ တခြားသူတွေ ဖွဲ့ထားတဲ့ တစ်ခုရဲ့ ပုံပဲ။
နှင်းက ကျွန်မ ရင်ဖွင့်ထားတဲ့ စကားတွေကို ပုံကြီးချဲ့ပြီး ပြောထားရုံတင်မကဘူး၊ ကျွန်မရဲ့ မဟုတ်မမှန်တဲ့ အကြောင်းအရာတွေကိုပါ ထည့်ပြောပြီး လှောင်ပြောင်နေကြတာ။ "အေးလေ... အိမ်ကို ပိုက်ဆံပို့နေတာဆိုတာကော ဟုတ်ရဲ့လား၊ သူများ ယောကျ်ားတွေဆီက ယူနေတာလားမှ မသိတာ"၊ "ဗိုက်ကြီးလာရင်တော့ အလုပ်က ထွက်ရတော့မှာပဲ၊ ဟိုကောင်ကရော သူ့ကို ယူမှာတဲ့လား" ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို
ကျွန်မ အရမ်းချစ်ပြီး ယုံကြည်ရတဲ့ သူငယ်ချင်းက ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်ကို အရင်းအနှီးလုပ်ပြီး တခြားသူတွေရှေ့မှာ ကျွန်မကို အပုပ်ချနေခဲ့တာ။ ကျွန်မရဲ့ အိပ်မက်ဆိုးတွေက တကယ်ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ နှင်းဆီကို ဖုန်းဆက်တယ်၊ စာပို့တယ်။ "ငါ ဘာအမှားတွေ လုပ်ထားလို့လဲ၊ ငါ့ကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပြပါ၊ ငါမှားနေရင်လည်း ဆုံးမပေးကြပါ" လို့ တောင်းပန်တိုးလျှိုးပြီး မေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်မှ ကျွန်မကို ပြန်မပြောကြဘူး။ ကျွန်မကို မြင်ရင် ရှောင်သွားကြတယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ခပ်စိမ်းစိမ်းပဲ ဆက်ဆံကြတယ်။
သူတို့ရဲ့ လှောင်ရယ်သံတွေက ကျွန်မ နားထဲမှာ အမြဲတမ်း ပဲ့တင်ထပ်နေတယ်။ ကျွန်မဟာ သူတို့အတွက်တော့ ဖျော်ဖြေရေး သက်သက် ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီ။
နေရတာ ငရဲကျသလိုပါပဲ။ အလုပ်မှာလည်း စိတ်မပါတော့ဘူး၊ တစ်ကိုယ်လုံးကလည်း မူးဝေပြီး အော့အန်ချင်စိတ်တွေက အမြဲဖြစ်နေတယ်။ ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာ သေချာသလောက် ရှိနေပြီဆိုတဲ့ အသိက ကျွန်မကို ပိုပြီး ခြောက်လှန့်နေတယ်။ အိမ်ကို ပိုက်ဆံပို့ရမယ့်ရက်ကလည်း နီးလာပြီ။ အမေ့ရဲ့ ဆေးဖိုးနဲ့ ညီမလေးတွေရဲ့ ကျောင်းလစာအတွက် ကျွန်မမှာ ပိုက်ဆံမရှိသေးဘူး။
မိသားစုကို ကြည့်ပြန်တော့လည်း ကျွန်မကပဲ သူတို့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော မျှော်လင့်ချက် ဖြစ်နေတယ်။ အမေက ဖုန်းဆက်တိုင်း "သမီးလေး... နေကောင်းရဲ့လား၊ အလုပ်မှာ အဆင်ပြေရဲ့လား၊ သမီးရှိလို့သာ အမေတို့ အသက်ဆက်နိုင်တာ" လို့ ပြောတဲ့ စကားတွေက ကျွန်မအတွက် ဂုဏ်ယူစရာ မဟုတ်ဘဲ အဆိပ်အတောက်တွေ ဖြစ်လာတယ်။ အမေသာ ကျွန်မရဲ့ အခြေအနေကို သိသွားရင် ဘယ်လောက်တောင် ရင်ကျိုးသွားမလဲ။
ကျွန်မရဲ့ ကောင်လေးဆီကို အကူအညီတောင်းဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် သူကလည်း ဖုန်းမကိုင်တော့ဘူး။ လူချင်းသွားတွေ့ဖို့ ကြိုးစားတော့လည်း သူက တခြားမြို့ကို ခရီးသွားနေတယ်လို့ပဲ သိရတယ်။ ကျွန်မဟာ အမှောင်ထုထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ပိတ်မိနေတဲ့ သတ္တဝါလေးလို ဖြစ်နေခဲ့တယ်။
ပတ်ဝန်းကျင်က ပြောနေကြတဲ့ "အပျိုကြီး ဗိုက်ကြီးတာ" ဆိုတဲ့ ကောလာဟလတွေက ကျွန်မရဲ့ အလုပ်ခွင်အထိ ပျံ့နှံ့လာတယ်။ နှင်းကတော့ အခုထိ ကျွန်မကို ဟန်ဆောင်ကောင်းတုန်းပဲ။ ကျွန်မ ရှေ့မှာဆိုရင်တော့ ဘာမှ မသိသလိုနဲ့ "နင် မျက်နှာမကောင်းဘူးပဲ၊ နေမကောင်းဘူးလား" လို့ မေးတတ်သေးတယ်။ သူ အနောက်ကွယ်မှာ ကျွန်မကို ဘယ်လို ဓားနဲ့ ထိုးနေတယ်ဆိုတာ သိနေရတာက ပိုပြီး ရင်နာဖို့ ကောင်းတယ်။
ကျွန်မ တစ်ခါတလေကျရင် ဒီရပ်ဝန်းကနေ အမြန်ဆုံး ထွက်ပြေးချင်မိတယ်။ ဘယ်သူမှ မသိတဲ့ နေရာတစ်ခုမှာ ပုန်းအောင်းနေချင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မမှာ ထွက်ပြေးပိုင်ခွင့် မရှိဘူး။ ကျွန်မမှာ တာဝန်တွေ ရှိနေတယ်။ အငယ်နှစ်ယောက်ရဲ့ ပညာရေး၊ အမေ့ရဲ့ ကျန်းမာရေး... အားလုံးက ကျွန်မရဲ့ လက်နှစ်ဖက်ပေါ်မှာ။
တစ်ညမှာတော့ ကျွန်မ
"ကျွန်မတို့ လမ်းခွဲရအောင်၊ မင်းမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီဆိုတဲ့ သတင်းကို ငါ ကြားတယ်၊ အဲ့ဒါ ငါ့ကလေး ဟုတ်၊ မဟုတ် ငါ မသေချာဘူး၊ မင်းက တခြားသူတွေနဲ့လည်း ပတ်သက်နေတယ်လို့ ကြားနေရလို့ပါ"
အဲ့ဒီစာကို မြင်လိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားဟာ
ဒေါသနဲ့ နာကျင်မှုတွေ ပေါက်ကွဲထွက်သွားတဲ့နေ့က မိုးတွေ သည်းကြီးမဲကြီး ရွာနေတဲ့ ညနေခင်းတစ်ခုပေါ့။ အလုပ်သိမ်းချိန်မှာ နှင်းကို ကျွန်မ တားလိုက်တယ်။ သူမက တခြားသူငယ်ချင်းတွေနဲ့အတူ ရယ်မောပြီး ထွက်သွားဖို့ ပြင်နေတာ။
"နှင်း... ငါ နင်နဲ့ စကားပြောချင်တယ်"
ကျွန်မရဲ့ အသံက တုန်ယင်နေပေမယ့် ခိုင်မာနေတယ်။ နှင်းက သူ့သူငယ်ချင်းတွေကို ခဏစောင့်ခိုင်းပြီး ကျွန်မဘက်ကို လှည့်လာတယ်။ သူမရဲ့ မျက်နှာမှာ အပြစ်ရှိတဲ့ အရိပ်အယောင် တစ်စက်ကလေးတောင် မရှိဘူး။
"ဘာလဲ... ပြောလေ"
"နင် ဘာလို့ အဲ့ဒီလို လုပ်ရတာလဲ၊ ငါ နင့်ကို ဘာမှားခဲ့လို့လဲ" လို့ ကျွန်မ မေးလိုက်တဲ့အခါ သူမက ခပ်အေးအေးပဲ ရယ်လိုက်တယ်။
"ငါ ဘာလုပ်လို့လဲ၊ နင် ဗိုက်ကြီးတာ ငါ့ကြောင့်မှ မဟုတ်တာ"
"နင် ထဲမှာ ငါ့အကြောင်းတွေ လျှောက်ပြောနေတာ ငါ သိတယ်၊ ငါ့ကို အပုပ်ချနေတာတွေ၊ ငါ့ကောင်လေးဆီကို မဟုတ်တာတွေ သွားပြောတာတွေ... အားလုံးကို ငါ သိတယ်"
နှင်းက ကျွန်မကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ ရုပ်ဆိုးမှုကို ထုတ်ပြလိုက်တော့တယ်။
"အေး... သိရင်လည်း ကောင်းတာပေါ့။ ငါ နင့်ကို ကြည့်မရတာ ကြာပြီ။ နင်က အမြဲတမ်း အနစ်နာခံပြနေတဲ့ သမီးကောင်းလေး၊ အလုပ်မှာလည်း လူချစ်လူခင် များတဲ့သူ။ နင် အရမ်းတော်နေတာကို ငါက ကြည့်နေရမှာလား။ အခုတော့ နင် ဘာဖြစ်သွားပြီလဲ။ အားလုံးရဲ့ ရှေ့မှာ အရှက်ရနေတဲ့ မိန်းမ တစ်ယောက် ဖြစ်သွားပြီလေ။ ဩော်... ပြီးတော့ နင့်ကောင်လေး ဆိုတာလေ၊ သူက ငါ့ရဲ့ အစ်ကိုဝမ်းကွဲကွ။ သူက အစကတည်းက မင်းကို ကစားနေတာ၊ အိမ်မှာ မိန်းမရှိပြီးသား။ ငါကလည်း အဲ့ဒါကို သိသိကြီးနဲ့ နင်တို့ ဖြစ်အောင် ကြံစည်ပေးခဲ့တာပဲ"
ကျွန်မ နားထဲမှာ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သလိုပဲ။ ကျွန်မ အရမ်းယုံကြည်ခဲ့တဲ့ သူငယ်ချင်းက ကျွန်မကို ချောက်ထဲ ကျစေချင်လို့ ကိုယ်တိုင် တွန်းချခဲ့တာလား။ ကျွန်မ ချစ်ခဲ့တဲ့သူကလည်း အိမ်ထောင်ရှိပြီးသား လူတစ်ယောက်လား။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝဟာ အစကတည်းက လှည့်စားမှုတွေကြားမှာ တည်ဆောက်ခဲ့တာပါလား။
"နင်... နင် တကယ် ယုတ်မာတာပဲ"
ကျွန်မရဲ့ လက်က သူမရဲ့ ပါးပေါ်ကို ကျရောက်သွားတယ်။ နှင်းက ပြန်ရိုက်ဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် ဘေးကလူတွေက တားလိုက်ကြတယ်။ ကျွန်မ ဘာကိုမှ မမှုတော့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝက ပျက်စီးသွားပြီ။ ကျွန်မမှာ ဆုံးရှုံးစရာ ဘာမှ မကျန်တော့ဘူး။
ကျွန်မ အလုပ်ကနေ ပြေးထွက်လာခဲ့တယ်။ မိုးရေထဲမှာ တစ်ကိုယ်လုံး စိုရွှဲနေရင်းနဲ့ပဲ ကျွန်မ ဘယ်ကို သွားရမှန်း မသိခဲ့ဘူး။ ဗိုက်ထဲက ကလေးက လှုပ်ရှားနေသလိုလို ခံစားရတယ်။ ဒီကလေးဟာ အမုန်းတရားတွေနဲ့ လှည့်စားမှုတွေကြားက မွေးဖွားလာမယ့် သက်ရှိလေး တစ်ခုလား။
တစ်ပတ်ကြာပြီးတဲ့နောက်...
ကျွန်မ အလုပ်ကနေ ထွက်လိုက်ပြီ။ အဲ့ဒီမြို့ကနေလည်း အပြီးအပိုင် ထွက်လာခဲ့ပြီ။ ကျွန်မဆီမှာ ပိုက်ဆံ အနည်းငယ်ပဲ ကျန်တော့တယ်။ အိမ်ကိုတော့ အလုပ်ပြောင်းတယ်လို့ပဲ လိမ်ပြောထားရသေးတယ်။ အမှန်တရားကို ဘယ်လောက်ထိ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်မလဲဆိုတာ ကျွန်မ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခုချိန်မှာတော့ ကျွန်မအတွက် အေးချမ်းတဲ့ နေရာတစ်ခုပဲ လိုအပ်တယ်။
ကျွန်မ အခု ရောက်နေတာက ပင်လယ်ကမ်းခြေနားက ရွာလေးတစ်ရွာမှာ။ ဒီမှာ ဘယ်သူမှ ကျွန်မကို မသိဘူး။ ကျွန်မဟာ ကိုယ်ဝန်တစ်လကျော်နဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ ကဲ့ရဲ့သံတွေထက် ကိုယ်ယုံကြည်ခဲ့ရတဲ့သူတွေရဲ့ သစ္စာဖောက်မှုက ပိုပြီး နာကျင်ရတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိသွားပြီ။
ကျွန်မ မှန်ထဲကို ကြည့်လိုက်တယ်။ မျက်လုံးတွေက အရင်လို အရောင်မတောက်တော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ မသေချင်သေးဘူး။ ကျွန်မမှာ လုပ်စရာတွေ ရှိသေးတယ်။ အမေနဲ့ ညီမလေးတွေကို ကျွန်မ ဆက်ပြီး ကြည့်ရှုရမယ်။ ဒီကလေးကိုလည်း ကျွန်မ ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်ဖြစ် မွေးဖွားပေးရမယ်။ သူက ဘာမှ မသိတဲ့ အပြစ်ကင်းစင်သူလေးပဲ။
သူငယ်ချင်းဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို ကျွန်မ အသစ်ပြန်ဖွင့်ရမယ်ဆိုရင် "ကိုယ့်ရဲ့ အားနည်းချက်ကို သိတဲ့ ရန်သူ" လို့ပဲ ပြောရလိမ့်မယ်။ နှင်းကို ကျွန်မ မကျိန်ဆဲတော့ဘူး။ သူမဟာ ကျွန်မကို ဘဝရဲ့ ခါးသီးတဲ့ သင်ခန်းစာတစ်ခု ပေးခဲ့တဲ့သူပဲ။ ကျွန်မ သူမထက် ပိုပြီး သန်မာအောင် နေပြရမယ်။
ညနေခင်း ပင်လယ်လှိုင်းသံတွေကို နားထောင်ရင်း ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်တယ်။
"ဘဝဆိုတာ လဲကျတာ မဟုတ်ဘူး၊ လဲကျရာကနေ ပြန်မထနိုင်တာပဲ"
ကျွန်မရဲ့ ခရီးက ခုမှ စတာပါ။ ရှေ့မှာ ဘယ်လောက်ထိ ခက်ခဲတဲ့ လောကဓံတွေ ရှိနေပါစေ၊ ကျွန်မရဲ့ ရင်သွေးလေးအတွက်၊ ကျွန်မရဲ့ မိသားစုအတွက် ကျွန်မ ဆက်ပြီး အသက်ရှူနေရမယ်။ လူတွေရဲ့ အပုပ်ချမှုတွေက ကျွန်မကို ခဏတာ နာကျင်စေနိုင်ပေမယ့် ကျွန်မရဲ့ ဘဝကိုတော့ အပြီးတိုင် ဖျက်ဆီးပစ်လို့ မရပါဘူး။
ကျွန်မဟာ အထီးကျန်နေတဲ့ ကြယ်တစ်ပွင့် ဖြစ်ချင်ဖြစ်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်အလင်းနဲ့ကိုယ် လင်းနိုင်အောင် ကြိုးစားမယ့် ကြယ်တစ်ပွင့်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။
ဘဝမှာ သင်ခန်းစာဆိုတာ အခမဲ့ မရဘူး၊ အဲ့ဒါကို ရဖို့အတွက် ကိုယ့်ရဲ့ မျက်ရည်တွေ၊ သွေးတွေနဲ့ ရင်းခဲ့ရတာ။
သင်ခန်းစာ - လူတိုင်းကို မယုံကြည်ပါနဲ့၊ ကိုယ့်ရဲ့ အားနည်းချက်ဟာ တခြားသူအတွက်တော့ အားသာချက် ဖြစ်သွားနိုင်ပါတယ်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ စကားထက် ကိုယ့်ရဲ့ ကြံ့ခိုင်မှုကသာ ဘဝကို အဆုံးအဖြတ် ပေးနိုင်တာပါ။