ချစ်၍စေရာ(စ/ဆုံး)
ချစ်၍စေရာ (စ/ဆုံး)
()
မိုးသားတိမ်လိပ်တို့က အုံ့မှိုင်းညို့ဆိုင်းနေသော်လည်း မိုးကမူ မရွာသွန်းနိုင်သေးဘဲ အောင့်အီးထားသယောင် ရှိနေသည်။ ဟောင်းနွမ်းနေပြီဖြစ်သော ကျွန်းသားအိမ်ကြီး၏ လသာဆောင်တွင် မေနှင်း တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေမိသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံက ခြံဝင်းထဲရှိ စံပယ်ရုံများဆီမှာ အကြောင်းမဲ့ စူးစိုက်ကြည့်နေသော်လည်း စိတ်အာရုံတို့ကမူ ထိုနေရာတွင် မရှိသည်မှာ ကြာခဲ့ပြီ။ အိမ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော သစ်သားကြမ်းပြင် နင်းသံ ခပ်မှန်မှန်က သူမ၏ အနောက်သို့ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသည်။ ထိုခြေသံကို သူမ ကောင်းကောင်း သိသည်။ လေးလံခြင်း မရှိသလို၊ ပေါ့ပျက်ခြင်းလည်း မရှိသော၊ အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်မှု အပြည့်ရှိသည့် သစ်မင်း၏ ခြေသံပင်။
"နှင်း... အပြင်မှာ လေစိမ်းတွေ တိုက်နေပြီ၊ အထဲဝင်တော့လေ"
သစ်မင်း၏ အသံက နွေးထွေးသော်လည်း ထိုနွေးထွေးမှုအောက်တွင် ဖုံးကွယ်ထားသော အားနာမှုနှင့် ဂရုစိုက်မှုတို့ ရောယှက်နေသည်။ မေနှင်းသည် လှည့်မကြည့်ဘဲ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခပ်ဖွဖွချလိုက်သည်။ သူမ၏ ဆံနွယ်အချို့က လေအဝေ့တွင် လွင့်ပျံ့နေပြီး သစ်မင်း၏ လက်ချောင်းများက ထိုဆံနွယ်များကို သပ်တင်ပေးချင်သည့် အလား တုန်ယင်သွားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ ဘေးတွင်သာ ငြိမ်သက်စွာ ချထားမိလေသည်။ သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် တည်ရှိနေသော ဤတိတ်ဆိတ်မှုသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း ယနေ့တွင်မူ ထိုတိတ်ဆိတ်မှုက ပို၍ လေးလံနေသယောင် ရှိသည်။
"ကိုသစ်... လူတစ်ယောက်ကို ချစ်ရတာ ဘာလို့ ဒီလောက် ပင်ပန်းရတာလဲဟင်"
မေနှင်း၏ မေးခွန်းက လေထဲတွင် ဝဲပျံသွားသည်။ သစ်မင်း၏ ရင်ထဲတွင် ဆစ်ခနဲ နာကျင်သွားသော်လည်း မျက်နှာတွင်မူ အပြုံးယောင်ယောင်မျှသာ ဆင်မြန်းထားသည်။ သူက သူမကို ငေးကြည့်ရင်း စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်မိသည်မှာ 'ငါ့ကိုရော အဲဒီမေးခွန်း မမေးသင့်ဘူးလား နှင်း' ဟူ၍သာ။ သို့သော် သူ၏ နှုတ်ဖျားမှ ထွက်လာသည်မှာမူ "အချစ်က မပင်ပန်းပါဘူး နှင်းရယ်၊ အချစ်ကို ကိုင်တွယ်တဲ့ ငါတို့ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေကသာ ငါတို့ကို ပင်ပန်းစေတာပါ" ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ဤစကားသည် သူမအတွက်သာမက မိမိကိုယ်ကိုယ် နှစ်သိမ့်နေခြင်းလည်း ဖြစ်ကြောင်း သူတစ်ဦးတည်းသာ သိလေသည်။
()
နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် အိမ်ရှေ့စာတိုက်ပုံးထဲ၌ စာတစ်စောင် ရောက်နေသည်။ အဝါရောင်သန်းနေသော စာအိတ်လေးကို မြင်လိုက်ရုံဖြင့် မေနှင်း၏ မျက်နှာသည် သွေးမရှိသလို ဖြူလျော့သွားသည်။ ထိုစာအိတ်ပေါ်တွင် ရေးထားသော လက်ရေးသည် သူမ၏ နှလုံးသားကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ခြောက်လှန့်ခဲ့သော၊ တစ်ချိန်က အသက်ရှူတိုင်း သတိရနေခဲ့ရသော လူတစ်ယောက်၏ လက်ရေးပင်။ ကောင်းထက်။ လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်က ဘာစကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ထွက်ခွာသွားခဲ့သော သူမ၏ ပထမဦးဆုံး အချစ်ဦး။
စာအိတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော မေနှင်း၏ လက်များ တုန်ယင်နေသည်။ သစ်မင်းသည် ကော်ဖီခွက်ကို ကိုင်ရင်း ဧည့်ခန်းဝမှ ရပ်ကြည့်နေမိသည်။ သူ အားလုံးကို သိသည်။ မေနှင်း၏ ရင်ခုန်သံ၊ သူမ၏ နာကျင်မှုနှင့် သူမ၏ မျှော်လင့်ချက် အကြွင်းအကျန်များကို သူက သူမထက်ပင် ပို၍ သိနေသလား ထင်ရသည်။
"သူ... သူ စာရေးလိုက်တယ် ကိုသစ်"
မေနှင်း၏ အသံက တိုးဝင်သွားသည်။ သစ်မင်းသည် သူမအနီးသို့ တည်ငြိမ်စွာ လျှောက်လာပြီး သူမ၏ လက်ထဲမှ စာအိတ်ကို အသာအယာ ယူကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဖော်ပြမရနိုင်သော ဝေဒနာရိပ်အချို့ ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း ခဏချင်းမှာပင် ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားသည်။ "ဖတ်ကြည့်လိုက်ဦးလေ နှင်း၊ သူ ဘာပြောချင်တာလဲဆိုတာကိုပေါ့" ဟု သူက အားပေးစကား ဆိုသည်။ မေနှင်းသည် စာကို ဖတ်နေစဉ်အတွင်း သစ်မင်းသည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့သာ အကြည့်လွှဲထားလိုက်သည်။ စာထဲတွင် ဘာတွေပါမည်ကို သူ ကြိုသိနေသလိုပင်။ လူတစ်ယောက်သည် အကြောင်းမဲ့ ပြန်လာတတ်သည်မဟုတ်။ တစ်ခုခုကို လိုချင်သောအခါမှသာ အတိတ်ကို ပြန်တူးဖော်တတ်ကြသည် မဟုတ်ပါလား။
()
မေနှင်းနှင့် သစ်မင်းတို့သည် ငယ်သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်ကြသည်။ မေနှင်းက အမြဲတမ်း တက်ကြွပြီး လှပသော ပန်းတစ်ပွင့်ဆိုလျှင် သစ်မင်းက ထိုပန်းကို လေဒဏ်မိုးဒဏ်မှ ကာကွယ်ပေးသော အရိပ်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ကောင်းထက် ရောက်လာချိန်တွင် မေနှင်း၏ ကမ္ဘာသည် ကောင်းထက်အနီးတွင်သာ လည်ပတ်ခဲ့သည်။ သစ်မင်းသည် ဘေးလူအဖြစ်သာ ရပ်တည်ခဲ့ရသော်လည်း သူ ဘယ်သောအခါမှ စောဒက မတက်ခဲ့ဖူးပေ။ ကောင်းထက်က သူမကို ထားသွားချိန်တွင် မေနှင်း တစ်ယောက် ရူးမတတ် ခံစားခဲ့ရသည်။ ထိုစဉ်က သူမကို အမှောင်ထဲမှ ဆွဲထုတ်ခဲ့သူမှာ သစ်မင်းပင် ဖြစ်သည်။
"ကိုသစ်ရယ်... နှင်းက ဘာတွေ လိုအပ်လို့ သူက ထားသွားရတာလဲ" ဟု မေနှင်း ငိုကြွေးစဉ်က သစ်မင်းသည် သူမ၏ ပုခုံးကို အသာအယာ ဖက်ထားပေးရုံမှလွဲ၍ ဘာမှ မတတ်နိုင်ခဲ့။ သူ ပြောချင်ခဲ့သော စကားလုံးများမှာ "မင်းမှာ ဘာမှ မလိုပါဘူး နှင်း၊ သူ့မှာသာ မင်းကို တန်ဖိုးထားတတ်တဲ့ နှလုံးသား မရှိတာပါ" ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုစကားကို ပြောလိုက်လျှင် မေနှင်း ပို၍ နာကျင်ရမည်ကို သူ စိုးရိမ်ခဲ့သည်။
ယခု ကောင်းထက် ပြန်လာချင်သည်တဲ့။ စာထဲတွင် သူက တောင်းပန်ထားသည်။ သူ မှားခဲ့ကြောင်း၊ မေနှင်းကို မမေ့နိုင်ကြောင်းနှင့် တစ်ခေါက်လောက် တွေ့ခွင့်ပေးရန် တောင်းဆိုထားသည်။ သစ်မင်းသည် ထိုစာကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် လှိုင်းထန်နေသော်လည်း အပြင်ပန်းတွင်မူ ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေဆဲ။ သူ သိသည်၊ နှင်းက သူ့ကို ငြင်းနိုင်မည်မဟုတ်။ နှင်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် ကောင်းထက်အတွက် နေရာအလွတ်တစ်ခု အမြဲတမ်း ရှိနေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။
()
ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်၊ မြို့ကလေး၏ ကဖေးတစ်ခုတွင် ကောင်းထက်နှင့် မေနှင်း တွေ့ဖြစ်ကြသည်။ သစ်မင်းက သူမကို ဆိုင်ရှေ့ထိ လိုက်ပို့ပေးခဲ့သည်။ ကားပေါ်မှ မဆင်းမီ သစ်မင်းက မေနှင်း၏ လက်ကို ခဏမျှ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
"နှင်း... စိတ်ကို အေးအေးထားပါ။ မင်းရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်က ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကိုယ် မင်းအနားမှာ ရှိနေမယ်ဆိုတာ မမေ့နဲ့နော်"
မေနှင်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ သစ်မင်းသည် ကားထဲတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ဆိုင်ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် သူတို့ကို ကြည့်နေမိသည်။ ကောင်းထက်က အရင်ထက် ပို၍ လူကြီးဆန်လာပြီး ကြည့်ကောင်းနေဆဲပင်။ မေနှင်း၏ မျက်နှာတွင် တွေဝေမှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုတို့ ရောယှက်နေသည်ကို သူ မြင်နေရသည်။ သူတို့ စကားပြောနေကြသည်။ ကောင်းထက်က မေနှင်း၏ လက်ကို ကိုင်လိုက်သောအခါ သစ်မင်းသည် အကြည့်ကို လွှဲလိုက်မိသည်။ ထိုမြင်ကွင်းသည် သူ၏ နှလုံးသားကို ဓားဖြင့် မွှန်းနေသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။
ချစ်ခြင်းဆိုသည်မှာ ပိုင်ဆိုင်ခြင်းမဟုတ်ဟု ဆိုကြသော်လည်း၊ တကယ်တမ်းတွင်မူ မိမိချစ်ရသူကို အခြားတစ်ယောက်၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်ရခြင်းသည် ကမ္ဘာပျက်သကဲ့သို့ နာကျင်ရမှန်း သစ်မင်း ယခုမှ ပို၍ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်လာတော့သည်။ သို့သော် သူက မေနှင်း၏ ပျော်ရွှင်မှုကိုသာ အလိုရှိသည်။ သူမ ပျော်မည်ဆိုလျှင် သူသည် ငရဲတွင် နေရရပါစေ၊ သူ ကျေနပ်နေမည်သာ ဖြစ်သည်။
()
ထိုညက မေနှင်း အိမ်ပြန်ရောက်သော် ဘာစကားမှ မပြောဘဲ သူမ၏ အခန်းထဲသို့ တန်းဝင်သွားသည်။ သစ်မင်းသည် ဧည့်ခန်းတွင် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကိုင်ရင်း ထိုင်နေသော်လည်း စာမျက်နှာကိုမူ တစ်မျက်နှာမှ မလှန်ရသေး။ အိမ်ကြီးတစ်အိမ်လုံး တိတ်ဆိတ်လွန်းသဖြင့် နာရီ၏ စက္ကန့်တံသံသည်ပင် ဗုံးပေါက်ကွဲသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်နေသည်။
နာရီဝက်ခန့် ကြာသောအခါ မေနှင်း ပြန်ထွက်လာသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများက နီရဲနေသည်။ သူမသည် သစ်မင်း၏ ရှေ့တွင် လာထိုင်ပြီး သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
"ကိုသစ်... သူက နှင်းကို သူ့ဆီ ပြန်လာဖို့ ပြောတယ်"
သစ်မင်းက စာအုပ်ကို ချလိုက်ပြီး ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ "အင်း... ကိုယ် သိသားပဲ"
"နှင်း ဘာလုပ်ရမလဲ ကိုသစ်... နှင်း တကယ် မသိတော့ဘူး။ သူ့ကို မြင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ အရင်က နာကျင်ခဲ့တာတွေ အကုန် ပျောက်သွားသလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကိုသစ်ကို ကြည့်လိုက်ရင် နှင်း ရင်ထဲမှာ တစ်မျိုးကြီး ခံစားရတယ်"
သစ်မင်းက အသာအယာ ပြုံးလိုက်သည်။ ထိုအပြုံးက လွမ်းမောဖွယ် ကောင်းလှသည်။ "ကိုယ့်အတွက် မတွေးပါနဲ့ နှင်းရယ်။ နှင်းရဲ့ နှလုံးသားက ဘာကို အလိုချင်ဆုံးလဲဆိုတာကိုပဲ ကြည့်ပါ။ ကိုယ်ကတော့ နှင်း နောက်ဆုံး ရွေးချယ်လိုက်တဲ့လမ်းမှာ ပျော်နေဖို့ပဲ ဆုတောင်းပေးမှာပါ"
သစ်မင်း၏ စကားလုံးတိုင်းသည် ဖြောင့်မတ်သော်လည်း မေနှင်း၏ ရင်ထဲတွင် ပို၍ ဝန်လေးသွားစေသည်။ သူမကို အမြဲတမ်း နားလည်ပေးလွန်းသော၊ အမြဲတမ်း အလျှော့ပေးလွန်းသော ဤလူသားကို ထားခဲ့ဖို့ကလည်း သူမအတွက် မလွယ်ကူလှပေ။
()
နောက်ရက်များတွင် ကောင်းထက်သည် အိမ်သို့ မကြာခဏ ရောက်လာတတ်သည်။ သူက မေနှင်းကို အပြင်သို့ ခေါ်ထုတ်သွားလေ့ရှိပြီး သစ်မင်းကမူ အိမ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ကာ သူတို့အတွက် ညစာ ပြင်ဆင်ထားပေးလေ့ရှိသည်။ ကောင်းထက်က သစ်မင်းကို မြင်လျှင် အနိုင်ရသူ၏ အပြုံးမျိုးဖြင့် ပြုံးပြတတ်သည်။ သစ်မင်းကမူ ဘာမှ မသိနားမလည်သူ တစ်ယောက်ကဲ့သို့ တည်ငြိမ်စွာပင် ဧည့်ဝတ်ပြုသည်။
တစ်ညတွင် ကောင်းထက်နှင့် မေနှင်းတို့ အပြင်မှ ပြန်လာကြသည်။ ကောင်းထက်က နည်းနည်း မူးနေပုံရသည်။ သူက သစ်မင်းကို ကြည့်ပြီး လှောင်ပြောင်သလို ပြောလိုက်သည်။
"သစ်မင်း... မင်းက တကယ်ကို သူတော်စင်ပဲဗျာ။ ငါ့မိန်းကလေးကို မင်းအိမ်မှာ ဒီလောက်ကြာကြာ စောင့်ရှောက်ပေးထားတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အခုတော့ ငါပြန်လာပြီဆိုတော့ မင်းလည်း မင်းရဲ့ တာဝန်တွေ ပြီးပြီပေါ့နော်"
မေနှင်း၏ မျက်နှာ ပျက်သွားသော်လည်း သစ်မင်းကမူ အေးဆေးပင်။ "နှင်းက လူတစ်ယောက်ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှု မဟုတ်ပါဘူး ကောင်းထက်။ သူက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပိုင်တဲ့သူပါ။ သူ ဘယ်သူ့ဆီမှာ နေမလဲဆိုတာ သူကိုယ်တိုင်ပဲ ဆုံးဖြတ်လိမ့်မယ်"
ကောင်းထက်က ရယ်မောရင်း မေနှင်း၏ ပုခုံးကို ဖက်လိုက်သည်။ မေနှင်းသည် သစ်မင်း၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်လိုက်မိသည်။ ထိုမျက်လုံးများထဲတွင် သူမကို အပြစ်တင်သည့် အရိပ်အယောင် အနည်းငယ်မျှပင် မရှိဘဲ နက်ရှိုင်းသော မေတ္တာရိပ်များကိုသာ တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ဆို့တက်လာသည်။
()
မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော ညတစ်ည။ မိုးကြိုးသံများက ကောင်းကင်ကို ခြိမ်းခြောက်နေသည်။ မေနှင်းသည် အိပ်မပျော်ဘဲ အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။ ဧည့်ခန်းတွင် မီးမှိန်မှိန်လေး လင်းနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သစ်မင်းသည် ပြတင်းပေါက်နားတွင် ရပ်ပြီး အပြင်ဘက်က မိုးရေစက်များကို ကြည့်နေသည်။
"ကိုသစ်... မအိပ်သေးဘူးလား"
သစ်မင်းက လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "အင်း... မိုးသံတွေကြောင့် မအိပ်ချင်သေးတာနဲ့။ နှင်းရော... မအိပ်သေးဘူးလား"
မေနှင်းက သစ်မင်း၏ ဘေးတွင် သွားရပ်လိုက်သည်။ "နှင်း ကြောက်တယ် ကိုသစ်။ ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုကို မှားမှာကို ကြောက်တယ်။ သူက နှင်းကို နိုင်ငံခြား လိုက်ခဲ့ဖို့ ပြောနေတယ်"
သစ်မင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ခဏမျှ တောင့်တင်းသွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ပြန်လည် ပြေလျော့သွားသည်။ "နိုင်ငံခြားလား... အင်း၊ နှင်းအတွက် အခွင့်အလမ်းကောင်းတွေ အများကြီး ရှိနိုင်တာပဲ။ ကောင်းထက်က နှင်းကို တကယ် ခေါ်သွားချင်တာဆိုရင် နှင်း လိုက်သွားသင့်ပါတယ်"
"ဒါဆို ကိုသစ်ကရော... နှင်း မရှိရင် ကိုသစ် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"
သစ်မင်းက မေနှင်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအကြည့်က သူမ၏ ဝိညာဉ်ကို ထွင်းဖောက်မြင်နိုင်သကဲ့သို့ ရှိသည်။ "ကိုယ့်အတွက် မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ ကိုယ်ကတော့ ဒီအိမ်ကြီးမှာပဲ နှင်း ပြန်လာမယ့်ရက်ကို စောင့်နေမှာပေါ့။ နှင်း ပျော်နေတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကို ကြားနေရရင်ပဲ ကိုယ်ကတော့ ကျေနပ်နေမှာပါ"
မေနှင်းသည် ဘာမှ မပြောနိုင်တော့ဘဲ သစ်မင်း၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်ကာ ငိုချလိုက်မိသည်။ သစ်မင်းသည် သူမ၏ ကျောပြင်ကို ခပ်ဖွဖွလေး ပုတ်ပေးနေသော်လည်း သူ၏ မျက်ဝန်းမှ မျက်ရည်တစ်စက်ကမူ မေနှင်း မမြင်အောင် ပါးပြင်ပေါ်သို့ တိတ်တဆိတ် စီးကျသွားလေသည်။
()
ထွက်ခွာမည့်နေ့ ရောက်လာသည်။ ကောင်းထက်က လေဆိပ်သို့ သွားရန် ကားဖြင့် ရောက်လာသည်။ မေနှင်း၏ အထုတ်အပိုးများကို သစ်မင်းက ကိုယ်တိုင် ကားပေါ်သို့ တင်ပေးနေသည်။ သူသည် မေနှင်း နှစ်သက်တတ်သော စာအုပ်များ၊ သူမ အမြဲ သောက်တတ်သော လက်ဖက်ခြောက်ဘူးလေးများကိုပါ သေသေချာချာ ထည့်ပေးထားခဲ့သည်။
"နှင်း... အကုန် ပြည့်စုံပြီလား ပြန်စစ်ဦး" ဟု သစ်မင်းက ဂရုတစိုက် မေးသည်။
မေနှင်းသည် သစ်မင်းကို ကြည့်ရင်း ခြေလှမ်းများက တုံ့ဆိုင်းနေသည်။ သူမ၏ နှလုံးသားက တစ်ခုခုကို ပြောချင်နေသော်လည်း နှုတ်ဖျားမှ ထွက်မလာခဲ့။ ကောင်းထက်က ကားဟွန်းတီးပြီး အလျင်စလို ခေါ်နေသည်။
"သွားတော့လေ နှင်း... သူ စောင့်နေပြီ"
မေနှင်းသည် သစ်မင်းကို နောက်ဆုံးအကြိမ် ဖက်လိုက်ပြီး ကားပေါ်သို့ တက်သွားသည်။ ကားလေး ထွက်ခွာသွားသည်ကို သစ်မင်းသည် ခြံဝင်းထဲက ရပ်ကြည့်နေမိသည်။ ကားလေး ကွယ်ပျောက်သွားသည့်တိုင်အောင် သူသည် ထိုနေရာမှ မရွေ့သေးဘဲ ရပ်နေဆဲ။ လေထဲတွင် စံပယ်ပန်းနံ့များ သင်းပျံ့နေသော်လည်း သူ၏ ကမ္ဘာမှာမူ ရုတ်ခြည်း ဆိုသလို ခြောက်ကပ်သွားခဲ့ပြီ။
()
ကားပေါ်တွင် မေနှင်းသည် တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ကောင်းထက်ကတော့ သူတို့ နိုင်ငံခြားရောက်လျှင် ဘာတွေလုပ်မည်၊ ဘယ်လို ပျော်စရာကောင်းမည်ကို တတွတ်တွတ် ပြောနေသည်။ သို့သော် မေနှင်း၏ စိတ်ထဲတွင် သစ်မင်း၏ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာနှင့် သူ ထည့်ပေးလိုက်သော အိတ်လေးကိုသာ မြင်ယောင်နေမိသည်။
သူမသည် အိတ်ထဲမှ သစ်မင်း ထည့်ပေးလိုက်သော စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုစာအုပ်ကြားထဲတွင် စာအိတ်အသေးလေး တစ်လုံး ညှပ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ အလျင်အမြန် ဖွင့်ဖတ်ကြည့်လိုက်သည်။
"နှင်း... မင်း ဒီစာကို ဖတ်နေတဲ့အချိန်မှာ ကိုယ်တို့ အဝေးကြီးမှာ ရောက်နေလောက်ပြီ။ ကိုယ် မင်းကို တစ်သက်လုံး မပြောခဲ့တဲ့ စကားတစ်ခွန်း ရှိတယ်။ အဲဒါကတော့ ကိုယ် မင်းကို ဘယ်သူနဲ့မှ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်အောင် ချစ်ခဲ့တယ်ဆိုတာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်အချစ်က မင်းကို အကျဉ်းချထားဖို့ မဟုတ်ပါဘူး။ မင်းကို လွတ်လပ်စေဖို့ပါ။ ကောင်းထက်နဲ့အတူ ပျော်ရွှင်ပါစေ။ အကယ်၍... အကယ်၍ တစ်နေ့မှာ မင်း နာကျင်ခဲ့ရင်၊ ဒါမှမဟုတ် မင်းကို နားလည်ပေးမယ့်သူ လိုအပ်ခဲ့ရင် ဒီအိမ်ဟောင်းလေးက မင်းအတွက် အမြဲတမ်း ဖွင့်ထားပေးမှာပါ"
စာကို ဖတ်ပြီးနောက် မေနှင်း၏ လက်များ တုန်ယင်လာသည်။ သူမသည် ကောင်းထက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ကောင်းထက်သည် ဖုန်းပြောရင်း ရယ်မောနေသည်။ သူသည် သူမ၏ နာကျင်မှုကို မမြင်၊ သူမ၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို သတိမထားမိ။ ထိုခဏ၌ မေနှင်း တစ်ခုကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း သိမြင်သွားသည်။ သူမကို အချစ်ဆုံးသူမှာ ဘေးနားက လူမဟုတ်ဘဲ၊ အနောက်မှာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် လူသားသာ ဖြစ်ကြောင်း။
()
"ကားရပ်ပေးပါ!" မေနှင်းက အော်လိုက်သည်။
ကောင်းထက် အံ့ဩသွားသည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ နှင်း၊ လေဆိပ်ရောက်တော့မှာလေ"
"ကားရပ်ပေးလို့ ပြောနေတယ်လေ!"
ကားရပ်လိုက်သည်နှင့် မေနှင်းသည် သူမ၏ အထုတ်အပိုးများကို ဆွဲယူပြီး ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။ "နှင်း မလိုက်နိုင်တော့ဘူး ကောင်းထက်။ နှင်း မှားနေပြီ။ နှင်း သွားရမယ့်နေရာက ရှေ့မှာ မဟုတ်ဘူး၊ အနောက်မှာ"
ကောင်းထက်က ကားပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး သူမကို တားသည်။ "မင်း ရူးနေလား နှင်း။ ဒီအချိန်ကျမှ ဘာလို့လဲ"
"အင်း... နှင်း ရူးနေတာ ကြာပြီ။ အခုမှ နှင်း အသိပြန်ဝင်လာတာ။ နှင်းကို တကယ် ချစ်တဲ့သူဆီ နှင်း ပြန်သွားရမယ်။ သူက နှင်းကို ဘယ်တော့မှ စွန့်ခွာမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ နှင်း အခုမှ သိတော့တယ်"
မေနှင်းသည် ကောင်းထက်ကို ထားခဲ့ပြီး လမ်းဘေးက တက္ကစီ တစ်စီးကို တားလိုက်သည်။ သူမ၏ နှလုံးသားသည် ယခင်ကထက် ပို၍ မြန်ဆန်စွာ ခုန်နေသည်။ သူမ ပြန်သွားရမည်။ သူမ၏ အိမ်ဖြစ်သော၊ သူမ၏ အမြဲတမ်း ခိုလှုံရာဖြစ်သော သစ်မင်းဆီကို။
()
နေဝင်ရိုးရီ အချိန်တွင် မေနှင်း အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ အိမ်ရှေ့တွင် သစ်မင်းသည် ခုံတန်းလေးပေါ်မှာ ထိုင်ရင်း ငေးနေဆဲပင်။ သူ၏ ပုံစံသည် လူကသာ ဤနေရာတွင် ရှိသော်လည်း ဝိညာဉ်ကမူ မေနှင်းနောက်သို့ လိုက်သွားသယောင် ရှိနေသည်။
ခြံတံခါး ပွင့်သံကြောင့် သစ်မင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ မေနှင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူသည် အံ့ဩလွန်းသဖြင့် စကားပင် မပြောနိုင်တော့။ မေနှင်းသည် အထုတ်များကို ချလိုက်ပြီး သစ်မင်းဆီသို့ ပြေးသွားကာ သူ့ကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်သည်။
"ကိုသစ်... နှင်း ပြန်လာပြီ။ နှင်း ဘယ်မှ မသွားတော့ဘူး။ နှင်းကို မောင်းမထုတ်ပါနဲ့တော့နော်"
သစ်မင်းသည် မယုံနိုင်သလို ဖြစ်နေသော်လည်း ဖြည်းဖြည်းချင်း လက်များ မြှောက်ကာ သူမကို ပြန်လည် ဖက်ထားလိုက်သည်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ပိတ်ဆို့နေသော ဝေဒနာများ အားလုံး အရည်ပျော်ကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ "နှင်းရယ်... ကိုယ်က ဘယ်တုန်းက မောင်းထုတ်ခဲ့လို့လဲ။ ကိုယ့်ဆီမှာ နှင်းအတွက် နေရာက အမြဲတမ်း အဆင်သင့် ရှိနေတာပါ"
ထိုညက မိုးမရွာတော့ဘဲ ကြယ်များ လင်းလက်နေသည်။ အိမ်ကြီး၏ တိတ်ဆိတ်မှုသည် ယခင်ကလို လေးလံမနေတော့ဘဲ ငြိမ်းချမ်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။
()
လအနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်...
ခြံထဲရှိ စံပယ်ရုံများတွင် ပန်းများ ဝေဆာစွာ ပွင့်နေသည်။ မေနှင်းသည် ပန်းများကို ခူးရင်း ပြုံးနေသည်။ သစ်မင်းကမူ အိမ်ရှေ့တွင် စာအုပ်ဖတ်နေရင်း သူမကို ကြည့်ကာ ပြုံးပြသည်။ သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် စကားလုံးများစွာ မလိုအပ်တော့ပေ။ တစ်ဦး၏ မျက်လုံးကို တစ်ဦး ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ရင်ထဲက ခံစားချက်များကို သိနေကြပြီ။
ချစ်ခြင်းဆိုသည်မှာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် အဝေးသို့ ထွက်ခွာခြင်း ဖြစ်နိုင်သလို၊ တစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ အရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ပြီး ပြန်လာခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သစ်မင်း၏ မေတ္တာသည် မေနှင်းကို လွတ်လပ်စွာ ပျံသန်းခွင့် ပေးခဲ့သလို၊ မေနှင်း၏ အချစ်ကလည်း သူမကို အစစ်မှန်ဆုံးသော ရင်ခွင်ဆီသို့ ပြန်လည် ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။
"ကိုသစ်... ပန်းတွေက သိပ်မွှေးတာပဲနော်" ဟု မေနှင်းက လှမ်းပြောသည်။
သစ်မင်းက စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး သူမအနီးသို့ လျှောက်လာသည်။ "အင်း... နှင်း ရှိနေလို့ ပိုမွှေးနေတာ ဖြစ်မှာပေါ့"
မေနှင်းက သစ်မင်း၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူတို့၏ လက်ချောင်းများ ယှက်နွယ်နေမှုသည် မည်သည့်အခါမှ ပြန်လည် မပြတ်တောက်တော့မည့် ကတိသစ္စာတစ်ခုကဲ့သို့ ခိုင်မြဲနေတော့သည်။ လောကကြီးတွင် ဘာတွေပဲ ပြောင်းလဲသွားပါစေ၊ 'ချစ်၍စေရာ' အတိုင်း သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အဖော်ပြုရင်း ဤအိမ်လေးထဲတွင် ထာဝရ ရှိနေကြတော့မည် ဖြစ်ပေသည်။
ပြီးပါပြီ။