လမ်းမပေါ်က မိန်းမပျက်များ
လမ်းမပေါ်က မိန်းမပျက်များ
ရန်ကုန်ည၏ လေထုသည် စိုစွတ်ထိုင်းမှိုင်းနေသည်။ မိုးဖွဲဖွဲလေးက ကတ္တရာလမ်းမပေါ်သို့ တဖျဖြဖြ ကြွေကျနေပြီး လမ်းဘေးက ရောင်စုံနီယွန်မီးဆိုင်းများသည် ရေအိုင်ငယ်များထဲတွင် ကစဉ့်ကလျား ထင်ဟပ်နေကြသည်။ လမ်းမကြီး၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် မြင့်မားလှသော တိုက်တာအဆောက်အအုံကြီးများက မှောင်မည်းတိတ်ဆိတ်စွာ တည်ရှိနေသော်လည်း လမ်းဘေးဝဲယာရှိ အရိပ်အာဝါသအချို့တွင်မူ သက်ရှိလှုပ်ရှားမှုအချို့က စတင်နိုးထလာချေပြီ။
မေမြတ်သည် လမ်းဘေးရှိ မှတ်တိုင်ဟောင်းတစ်ခု၏ အရိပ်တွင် ခါးကို မတ်မတ်ဆန့်ကာ ရပ်နေသည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် ဆိုးထားသော ရဲရဲနီသည့် နှုတ်ခမ်းနီသည် မှိန်ပျပျ လမ်းဘေးမီးရောင်အောက်တွင် သွေးလိုလို၊ ဆေးလိုလို ထင်မှတ်ရသည်။ သူမ ဝတ်ဆင်ထားသည့် ကျပ်ထုပ်နေသော စကတ်တိုတိုနှင့် ရင်ဟိုက်အင်္ကျီသည် အေးစိမ့်သော ညလေကို မတားဆီးနိုင်သော်လည်း သူမ၏ မျက်ဝန်းများကမူ ထုံထိုင်းအေးစက်နေသည်။
"မေမြတ်... ဒီညတော့ ကံမကောင်းဘူး ထင်တယ်နော်။ မိုးကလည်း သည်းလာတော့မယ်"
ဘေးနားမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံကြောင့် မေမြတ် ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမနှင့်အတူ ဒီလမ်းမပေါ်တွင် ကျင်လည်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော 'နှင်း' ဖြစ်သည်။ နှင်းသည် အသက် ကျော်ပြီဖြစ်သော်လည်း မိတ်ကပ်အထူအပါးဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်က ရင့်ရော်မှုများကို ဖုံးကွယ်ထားသည်။
"သည်းရင်လည်း ရွာပေါ့ နှင်းရာ။ ငါတို့ ဘဝကမှ မိုးမခိုနိုင်တာ။ ဒီည ပိုက်ဆံမရရင် ငါ့အိမ်လခ ဘယ်လိုပေးရမလဲဆိုတာပဲ စဉ်းစားနေမိတယ်"
မေမြတ်၏ အသံသည် နက်ရှိုင်းပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ စိမ့်ဝင်နေသည်။ သူမသည် လွယ်အိတ်ထဲမှ စီးကရက်တစ်လိပ်ကို ထုတ်ကာ မီးညှိလိုက်သည်။ ဆေးလိပ်ငွေ့များက ည၏ အမှောင်ထုထဲသို့ လွင့်ပျံသွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာကို ခဏတာ ဝေဝါးသွားစေသည်။
ဤလမ်းမကြီးသည် နေ့ဘက်တွင် ဂုဏ်သရေရှိ လူကြီးမင်းများ၊ ကျောင်းသားကျောင်းသူများနှင့် ရုံးဝန်ထမ်းများ စည်ကားရာ နေရာဖြစ်သည်။ သို့သော် ညသန်းခေါင်ကျော်သွားသည်နှင့် ဤနေရာသည် 'မိန်းမပျက်' ဟု လူအများက ကွယ်ရာတွင်လည်းကောင်း၊ ရှေ့တွင်လည်းကောင်း ခေါ်ဝေါ်ကြသော အမျိုးသမီးများ၏ နယ်မြေဖြစ်လာသည်။ သူတို့အတွက် ဤလမ်းမသည် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းရာ လုပ်ငန်းခွင်ဖြစ်သလို၊ လူ့လောက၏ အနှိမ်ခံရဆုံးနှင့် အညစ်ပတ်ဆုံးသော ပုတ်ခတ်မှုများကို ရင်ဆိုင်ရသည့် စစ်မြေပြင်လည်း ဖြစ်သည်။
"ဟိုမှာ... တစ်စီး လာနေပြီ"
နှင်း၏ လက်ညှိုးညွှန်ရာသို့ မေမြတ် ကြည့်လိုက်သည်။ အနက်ရောင် ကားတစ်စီးသည် လမ်းဘေးသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ကပ်လာသည်။ ကားမီးရောင်က သူတို့နှစ်ဦးကို တိုက်ရိုက်ထိုးပြလိုက်သောအခါ မေမြတ်သည် အလိုအလျောက်ပင် သူမ၏ ရင်သားကို အနည်းငယ် ပင့်တင်ကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမူအရာကို ဖန်တီးလိုက်သည်။ ၎င်းသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် အမြစ်တွယ်နေသော ဗီဇတစ်ခုကဲ့သို့ ကျင့်သားရနေပြီ ဖြစ်သည်။
ကားမှန် တဖြည်းဖြည်း ကျလာသည်။ ကားထဲတွင် ရှိနေသော အမျိုးသားသည် အသက် ဝန်းကျင်ခန့်ရှိပြီး သပ်ရပ်သော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများက မေမြတ်နှင့် နှင်းကို အပေါ်အောက် အကဲခတ်နေသည်။
"ဘယ်လောက်လဲ?"
ထိုအမျိုးသား၏ အသံသည် တိုတောင်းပြီး လေးတွဲနေသည်။ မေမြတ်သည် ကားတံခါးအနီးသို့ တိုးကပ်သွားပြီး ပြုံးပြလိုက်သည်။ ထိုအပြုံးသည် နှလုံးသားမှ လာသော အပြုံးမဟုတ်ဘဲ စျေးကွက်ဝင် ပစ္စည်းတစ်ခု၏ တံဆိပ်ကဲ့သို့သာ ဖြစ်သည်။
"တစ်ညလုံးဆိုရင် ရှစ်သောင်းပါ အစ်ကို။ ခဏပဲဆိုရင်တော့ လေးသောင်း"
အမျိုးသားက ခဏတာ စဉ်းစားဟန်ပြုပြီးနောက် မေမြတ်ကို မေးငေါ့ပြလိုက်သည်။
"မင်း တက်ခဲ့။ ကျန်တဲ့တစ်ယောက်ကတော့ ထားခဲ့လိုက်တော့"
နှင်း၏ မျက်နှာတွင် စိတ်ပျက်ရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း သူမ ဘာမှမပြောဘဲ ဘေးသို့ တိုးပေးလိုက်သည်။ မေမြတ်သည် ကားထဲသို့ ဝင်ထိုင်လိုက်စဉ် နှင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ နှင်း၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် 'ကံကောင်းပါစေ' ဟု ဆိုလိုသည့် အရိပ်အယောင်များ ပါရှိနေသည်။
ကားထဲတွင် အေးစက်သော အဲယားကွန်းလေနှင့်အတူ တန်ဖိုးကြီး ရေမွှေးနံ့များ ပျံ့လွင့်နေသည်။ မေမြတ်သည် သူမ၏ စိုစွတ်နေသော ဆံပင်များကို သပ်တင်လိုက်ရင်း ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ လမ်းဘေးတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော နှင်း၏ အရိပ်သည် မှောင်မိုက်သော ညထဲတွင် ပို၍ သေးငယ်သွားပုံရသည်။
"နာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ?"
ကားမောင်းနေသော အမျိုးသားက မေးသည်။ မေမြတ်သည် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ...
"မေ လို့ပဲ ခေါ်ပါ"
သူမ၏ နာမည်ရင်းကို ဤကဲ့သို့သော လူမျိုးများကို မပြောချင်ပါ။ 'မေ' ဆိုသည်မှာ ညဥ့်ငှက်တို့၏ ယေဘုယျ နာမည်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ မေမြတ်သည် စိတ်ထဲတွင် သူမ၏ အိမ်မှာ ကျန်ရစ်ခဲ့သော မိခင်အိုကြီးနှင့် ညီမလေးအကြောင်းကို တွေးတောမိသည်။ သူမ၏ မိခင်သည် သူမကို ဂုဏ်သရေရှိသော ကုမ္ပဏီတစ်ခုတွင် အလုပ်လုပ်နေသည်ဟု ထင်မှတ်နေရှာသည်။ ညဆိုင်းဆင်းရသည်ဟု အကြောင်းပြကာ ဤလမ်းမပေါ်သို့ ထွက်လာခဲ့ရသည်မှာ သုံးနှစ်ပင် ရှိခဲ့ပြီ။
"မင်းက ဒီအလုပ် လုပ်တာ ကြာပြီလား?"
အမျိုးသားက ဆက်မေးသည်။ သူ၏ အမေးသည် စူးစမ်းလိုစိတ်ထက် ပစ္စည်းတစ်ခု၏ သက်တမ်းကို သိချင်သော သဘောမျိုး ဖြစ်နေသည်။
"မကြာသေးပါဘူး အစ်ကို။ ဘာလို့လဲဟင်? ကျွန်မကို မကြိုက်လို့လား?"
မေမြတ်သည် ချွဲနွဲ့သောအသံဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ ကားသမားသည် ရယ်လိုက်သော်လည်း ထိုရယ်သံတွင် လှောင်ပြောင်မှုများ ပါဝင်နေသည်။
"မဟုတ်ပါဘူး။ ကြည့်ရတာ မင်းက တခြားသူတွေထက် နည်းနည်း ပိုပြီး ယဉ်ကျေးသလို ထင်ရလို့ပါ။ လမ်းမပေါ်က မိန်းမပျက်တွေဆိုတာ အပြောအဆို ကြမ်းကြတာ များတယ်မဟုတ်လား"
'မိန်းမပျက်' ဆိုသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မေမြတ်၏ ရင်ထဲတွင် စူးစူးရှရှ ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုစကားလုံးသည် သူမ၏ အရေပြားကို ဓားဖြင့် မွှန်းလိုက်သကဲ့သို့ နာကျင်စေသည်။ သို့သော် သူမသည် ထိုနာကျင်မှုကို အပြင်သို့ မထုတ်ပြဘဲ ဆက်၍ ပြုံးနေခဲ့သည်။
"ကျွန်မတို့လည်း လူသားတွေပဲလေ အစ်ကို။ ဘဝပေးအခြေအနေကြောင့်သာ ဒီလမ်းပေါ် ရောက်နေကြရတာပါ။ စိတ်ဓာတ်တွေကတော့ လူတိုင်းမှာ ရှိကြပါတယ်"
အမျိုးသားက ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ကားကို မြို့ပြင်ဘက်သို့ ဦးတည်မောင်းနှင်သွားသည်။ မေမြတ်သည် မှောင်မည်းနေသော လမ်းဘေးရှုခင်းများကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ ဘဝကို ပြန်လည် ဆင်ခြင်နေမိသည်။ သူမသည် တစ်ချိန်က တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူလေး တစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ အနာဂတ်အတွက် အိပ်မက်များစွာ ရှိခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ဖခင်ဖြစ်သူ ကွယ်လွန်သွားပြီးနောက် ကြွေးမြီများ၊ မိခင်၏ ဆေးဖိုးဝါးခများနှင့် ညီမလေး၏ ပညာရေးအတွက် သူမသည် ဤအမှောင်လောကထဲသို့ ခြေစုံပစ် ဝင်ခဲ့ရသည်။
ပထမဆုံးညက သူမ ခံစားခဲ့ရသော အရှက်တရားနှင့် နာကျင်မှုများကို ယခုတိုင် အမှတ်ရနေသေးသည်။ ထိုညက သူမသည် တစ်ညလုံး ငိုခဲ့သည်။ သို့သော် နောက်ရက်များတွင်မူ မျက်ရည်များသည် ငွေစက္ကူများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူမသည် သူမ၏ ကိုယ်ကျင့်တရားကို ရောင်းချကာ မိသားစုကို လုပ်ကျွေးနေရသော 'သမ္မာအာဇီဝ' မကျသည့် မိန်းမတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ကားသည် ဟိုတယ်အသေးစားလေးတစ်ခု၏ ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။ မေမြတ်သည် ကားထဲမှ ဆင်းလိုက်သောအခါ မိုးက ပို၍ သည်းလာသည်။ သူမသည် အမျိုးသားနောက်မှ လိုက်ရင်း ခေါင်းကို ငုံ့ထားမိသည်။ ဤဟိုတယ်၏ မီးရောင်လင်းလင်းအောက်တွင် သူမ၏ ကိုယ်ကို ဖုံးကွယ်ထားချင်မိသည်။
"လာလေ... ဘာရပ်လုပ်နေတာလဲ?"
မေမြတ်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာ ချလိုက်သည်။ သူမသည် သူမ၏ အင်္ကျီကြယ်သီးများကို တစ်လုံးချင်း ဖြုတ်နေရင်း မှန်ထဲတွင် မြင်နေရသော သူမ၏ ပုံရိပ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ မှန်ထဲမှ အမျိုးသမီးသည် သူမ မဟုတ်သကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ၎င်းသည် ညဥ့်အခါမှ နိုးထလာသော၊ စိတ်ဝိညာဉ် မရှိသော ရုပ်သေးရုပ်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
"အစ်ကို... ခဏလေးနော်။ ကျွန်မ ရေချိုးလိုက်ဦးမယ်"
သူမသည် ရေချိုးခန်းထဲသို့ ဝင်ကာ တံခါးပိတ်လိုက်သည်။ ရေပန်းမှ ကျလာသော ရေအေးအေးများအောက်တွင် သူမ ခဏတာ ငြိမ်သက်နေမိသည်။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်က မိတ်ကပ်များ၊ နှုတ်ခမ်းနီများက ရေနှင့်အတူ စီးကျသွားသည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင်သာ သူမသည် မေမြတ် ဆိုသော မိန်းကလေးအစစ်အမှန် ဖြစ်ခွင့်ရသည်။
သို့သော် ထိုအချိန်သည် ခဏတာသာ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ပြန်ထွက်သွားရမည်။ ပြန်၍ မိတ်ကပ်လိမ်းရမည်။ ပြီးလျှင်... လူသားတစ်ယောက်၏ တပ်မက်မှုကို ဖြည့်ဆည်းပေးရမည့် 'ပစ္စည်း' တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲရဦးမည်။
ရေချိုးခန်းအပြင်ဘက်မှ အမျိုးသား၏ အော်သံ ထွက်လာသည်။
"မြန်မြန်လုပ်စမ်းပါ... ငါ အချိန်အများကြီး မပေးနိုင်ဘူး!"
မေမြတ်သည် သက်ပြင်းကို ထပ်မံချလိုက်ပြီး မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ ပါးပြင်ပေါ်တွင် ရေစက်များလား၊ မျက်ရည်များလား မသဲကွဲသော အရည်အချို့ စီးကျနေသည်။
ဤသည်မှာ လမ်းမပေါ်က မိန်းမပျက်များ၏ ဘဝစာမျက်နှာတစ်ခု၏ အစသာ ရှိသေးသည်။ ညသည် ရှည်လျားနေဦးမည်။ မိုးသည်လည်း ရွာနေဦးမည်။ သူမတို့၏ ဘဝများကလည်း ဤကဲ့သို့ပင် အမှောင်ထုထဲတွင် ဆက်လက် လည်ပတ်နေဦးမည် ဖြစ်သည်။