သွေးစွန်းနေသည့် လက်များ
သွေးစွန်းနေသည့် လက်များ
မိုးရေစက်တွေက သွပ်မိုးပေါ်ကို ခဲဆွဲသလို တဒုန်းဒုန်းနဲ့ ခုန်ပေါက်ကျနေကြတယ်။ အပြင်ဘက်မှာတော့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးကို မှောင်မည်းတဲ့ ကုလားကာကြီးတစ်ခုက အုပ်မိုးထားသလိုပဲ။
သူ လက်ဆေးနေတာ ဆယ်မိနစ်မကတော့ဘူး။ ဆပ်ပြာမြှုပ်ဖြူဖြူတွေက လက်ဖဝါး၊ လက်ဖမိုးနဲ့ လက်သည်းကြားတွေအထိ ပွတ်တိုက်နေပေမဲ့ သူ့စိတ်ထဲမှာတော့ စေးကပ်ကပ် အထိအတွေ့ကြီးက ရှိနေဆဲပဲ။ အဲဒီအရောင်က နီမြန်းလွန်းတယ်။ ပူနွေးလွန်းတယ်။ ပြီးတော့ ညှော်နံ့တစ်ခုလို နှာခေါင်းထဲမှာ စွဲကပ်နေတယ်။ သူ မျက်လုံးကို တင်းတင်းမှိတ်လိုက်တဲ့အခါတိုင်း လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နာရီက မြင်ကွင်းက ပြန်ပြန်ပေါ်လာတတ်တယ်။ လဲကျသွားတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်၊ ပြူးထွက်လာတဲ့ မျက်လုံးတွေ၊ ပြီးတော့ သူ့လက်ပေါ်ကို ပန်းထွက်လာတဲ့ ပူနွေးနွေး သွေးစက်တွေ။
“ကိုမြတ်... ကိုမြတ်...”
အနောက်ဘက်က ခေါ်သံကြောင့် သူ လန့်ဖျပ်သွားပြီး လက်ကို ခါထုတ်လိုက်မိတယ်။ ရေစက်တွေက နံရံပေါ်ကို စင်သွားတယ်။ တံခါးဝမှာ ရပ်နေတာက သူ့ဇနီး သီတာ။ သီတာ့မျက်နှာက စိုးရိမ်ရိပ်တွေနဲ့ ပြည့်နေတယ်။ သူမက အိပ်ခန်းထဲကနေ ထွက်လာပုံရပြီး အိပ်ချင်မူးတူးမျက်လုံးတွေနဲ့ သူ့ကို ကြည့်နေတယ်။
“ရှင် ဘာဖြစ်လို့လဲ ကိုမြတ်။ ဒီလောက်ညဉ့်နက်နေပြီကို လက်ကို ဘာလို့ အကြာကြီး ဆေးနေတာလဲ။ ရှင် နေမကောင်းဘူးလား။”
ကိုမြတ်က တုန်ရီနေတဲ့ လက်တွေကို အမြန်သုတ်လိုက်ပြီး အတင်းပြုံးပြလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအပြုံးက ခြောက်ကပ်ကပ်နိုင်လှတယ်။ “ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး သီတာရယ်။ အပြင်က ပြန်လာတော့ လက်ထဲမှာ တစ်ခုခု စေးကပ်နေသလို ခံစားရလို့ပါ။ သွားအိပ်တော့လေ၊ ကိုယ်လည်း အခုပဲ လာတော့မှာ။”
သီတာက သူ့ကို သံသယမျက်လုံးတွေနဲ့ တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။ သူမ လှည့်ထွက်သွားတဲ့အခါမှ ကိုမြတ် သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်မိတယ်။ မှန်ထဲမှာ ပေါ်နေတဲ့ သူ့မျက်နှာကို သူပြန်ကြည့်မိတယ်။ မျက်လုံးအိမ်တွေက ချောင်ကျနေပြီး အသားအရေက ဖြူလျော့နေတယ်။ ဒါဟာ လူသတ်သမားတစ်ယောက်ရဲ့ မျက်နှာလား။ သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးမိတယ်။
တကယ်တော့ သူဟာ သာမန်စာရေးတစ်ယောက်ပဲ။ စာအုပ်တွေ၊ ကလောင်တွေနဲ့ပဲ အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့တဲ့သူ။ ဒါပေမဲ့ ဒီညမှာတော့ သူ့ကလောင်က သွေးတွေကို ရေးခြစ်မိသွားခဲ့ပြီ။ သူ ဘာကြောင့် အဲဒီလိုလုပ်ခဲ့တာလဲ။ ဒေါသကြောင့်လား၊ မလွှဲမရှောင်သာလို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် ကံကြမ္မာကပဲ သူ့ကို အမှောင်ထဲ တွန်းပို့လိုက်တာလား။
သူ့လက်ကို ပြန်ကြည့်မိတော့ လက်ဖဝါးပေါ်က အရေပြားတွေက ဆပ်ပြာနဲ့ အကြာကြီး ပွတ်တိုက်ထားလို့ နီရဲနေပြီ။ ဒါပေမဲ့ သူ့စိတ်မျက်စိထဲမှာတော့ အဲဒီလက်တွေက အနီရောင် သွေးစက်တွေနဲ့ စိုရွှဲနေတုန်းပဲ။ ဘယ်လောက်ပဲ ဆေးဆေး၊ ဘယ်လောက်ပဲ ပွတ်တိုက်ပွတ်တိုက်၊ ဒီအစွန်းအထင်းက ဘယ်တော့မှ ပျောက်ကွယ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သူ သိနေတယ်။
မိုးကတော့ သည်းမြဲသည်းနေဆဲ။ လေပြင်းတစ်ချက်ဝေ့အလာမှာ ပြတင်းပေါက်တံခါးက တဒုန်းဒုန်းနဲ့ ရိုက်ခတ်သွားတယ်။ ကိုမြတ်ရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ ထိတ်လန့်မှုတွေက ဒီရေလို တိုးဝင်လာနေတယ်။ ဒီညဟာ သူ့ဘဝရဲ့ အရှည်လျားဆုံး ညတစ်ည ဖြစ်တော့မယ်ဆိုတာ သူ ကောင်းကောင်းကြီး သိနေခဲ့တယ်။
နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းက အုံ့မှိုင်းနေတယ်။ နေရောင်ခြည်က တိမ်ထူထူတွေကြားထဲကနေ ရုန်းထွက်ဖို့ ကြိုးစားနေပေမဲ့ မအောင်မြင်ဘူး။ ကိုမြတ် တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်ခဲ့ဘူး။ မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်တိုင်း သေဆုံးသွားသူရဲ့ နောက်ဆုံးစကားသံတွေက နားထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေတယ်။ "မင်း... မင်း ဒါကို ဘယ်တော့မှ မေ့နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"
သီတာက မနက်စာ ပြင်ဆင်နေတယ်။ ထမင်းဝိုင်းမှာ ထိုင်နေတဲ့ ကိုမြတ်ကတော့ ရှေ့က ကော်ဖီခွက်ကို ငေးကြည့်နေမိတယ်။ ကော်ဖီရဲ့ အငွေ့တွေက လေထဲမှာ ဝေ့ဝဲနေတာကို ကြည့်ရင်း သူ့စိတ်တွေက မနေ့ညက လမ်းကြားလေးထဲကို ပြန်ရောက်သွားတယ်။ အဲဒီလူက သူ့ဆီကနေ အရာအားလုံးကို လုယူဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာ။ သူ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ၊ သူ့ရဲ့ မိသားစု၊ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ အနာဂတ်။
“ကိုမြတ်... မနက်စာ စားလေ။ ရှင် ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ။” သီတာ့ရဲ့ အသံက သူ့ကို လက်ရှိကမ္ဘာထဲ ပြန်ဆွဲခေါ်လိုက်တယ်။
“ဩော်... အေးအေး။ ကိုယ် ရုံးကိစ္စလေးတစ်ခု စဉ်းစားနေလို့ပါ။” သူ အမြန်ပဲ ကော်ဖီကို တစ်ငုံသောက်လိုက်တယ်။ ကော်ဖီက အေးစက်နေပြီ။
“ရှင့်ကို ကြည့်ရတာ တစ်မျိုးပဲ။ မနေ့ညက ပြန်လာကတည်းက စကားလည်း သိပ်မပြောတော့ဘူး။ တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့လို့လား။” သီတာက သူ့မျက်နှာကို စေ့စေ့ကြည့်ရင်း မေးတယ်။ အမျိုးသမီးတွေရဲ့ အလိုလိုသိစိတ်က ကြောက်ဖို့ကောင်းတယ်လို့ သူ တွေးမိတယ်။
“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး သီတာရယ်။ အလုပ်တွေ များနေလို့ ညောင်းနေတာပါ။” သူ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်တယ်။ “ကိုယ် ရုံးသွားတော့မယ်။”
သူ အိမ်ပြင်ကို ထွက်လာတဲ့အခါ အေးမြတဲ့ လေထုက သူ့ကို ဆီးကြိုနေတယ်။ လမ်းမပေါ်မှာ လူတွေက ပုံမှန်အတိုင်း သွားလာနေကြတယ်။ သူတို့တွေထဲမှာ လူသတ်သမားတစ်ယောက် ရှိနေတယ်ဆိုတာ ဘယ်သူမှ သိမှာမဟုတ်ဘူး။ ကိုမြတ်က သူ့ရဲ့ အကျီအိတ်ကပ်ထဲကို လက်နှစ်ဖက်လုံး ထည့်ထားမိတယ်။ သူ့လက်တွေကို တစ်ကမ္ဘာလုံးက မြင်သွားမှာကို သူ ကြောက်နေတယ်။
သူ လမ်းလျှောက်နေရင်း လမ်းဘေးက သတင်းစာအရောင်းဆိုင်ရှေ့မှာ ရပ်လိုက်မိတယ်။ သတင်းစာမျက်နှာဖုံးမှာ ခေါင်းကြီးပိုင်းသတင်းက အကြီးကြီး ပါလာပြီ။ “မြို့လယ်လမ်းကြားတွင် လူသတ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပွား၊ တရားခံကို စုံစမ်းဆဲ။”
ကိုမြတ်ရဲ့ နှလုံးခုန်သံတွေက မြန်လာတယ်။ ရင်ဘတ်ထဲမှာ တစ်ဒိတ်ဒိတ်နဲ့ ခုန်နေတာက အပြင်ကို ဖောက်ထွက်လာတော့မလိုပဲ။ သူ သတင်းစာကို အမြန်ဝယ်ပြီး ဘေးက ကော်ဖီဆိုင်လေးထဲကို ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။ သတင်းထဲမှာ သေဆုံးသူရဲ့ အမည်ကို ဖော်ပြထားတယ်။ ဦးဘုန်းမြင့်။ ဟုတ်တယ်၊ အဲဒီနာမည်ပဲ။ သူ့ဘဝကို ငရဲတွင်းထဲ တွန်းပို့ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့ လူ။
သတင်းထဲမှာ ရေးထားတာက ဦးဘုန်းမြင့်ကို ချွန်ထက်တဲ့ လက်နက်တစ်ခုနဲ့ ထိုးသတ်သွားတာဖြစ်ပြီး အခင်းဖြစ်နေရာမှာ ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်ထားတဲ့ လက္ခဏာတွေ တွေ့ရတယ်တဲ့။ ရဲတပ်ဖွဲ့က သဲလွန်စတွေကို ရှာဖွေနေပြီး သံသယရှိသူတွေကို ခေါ်ယူစစ်ဆေးတော့မယ်လို့ ပါရှိတယ်။
ကိုမြတ် လက်ဖျားတွေ အေးစက်လာတယ်။ အခင်းဖြစ်နေရာမှာ သူ ဘာကျန်ခဲ့သလဲ။ သူ ပြန်စဉ်းစားကြည့်တယ်။ မိုးရွာနေတဲ့အတွက် ခြေရာတွေကတော့ ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်ပေမဲ့...။ သူ အိတ်ကပ်ထဲက သူ့ရဲ့ ကလောင်တံကို စမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ မရှိဘူး။
သူ့ရဲ့ တစ်ကိုယ်ရည်သုံး ကလောင်တံ။ သူ့နာမည် အတိုကောက် ထွင်းထားတဲ့ အဲဒီကလောင်တံ။ အဲဒါက ဘယ်မှာလဲ။ သူ အိမ်ကို ပြန်စဉ်းစားတယ်၊ ရုံးကို စဉ်းစားတယ်၊ ပြီးတော့... အဲဒီလမ်းကြား။ ဟုတ်တယ်။ သူ ဦးဘုန်းမြင့်ရဲ့ ရင်ဘတ်ကို ထိုးလိုက်တဲ့အချိန်မှာ ကလောင်တံက သူ့လက်ထဲကနေ လွတ်ကျသွားခဲ့တာလား။
ချွေးစေးတွေက သူ့နဖူးပေါ်မှာ စို့လာတယ်။ အကယ်၍ ရဲတွေက အဲဒီကလောင်တံကို တွေ့သွားရင်...။ သူ ဆိုင်ထဲကနေ ဝုန်းခနဲ ထရပ်လိုက်တယ်။ အခုချိန်မှာ အဲဒီနေရာကို ပြန်သွားဖို့ဆိုတာ သေကြောင်းတိုက်တာနဲ့ အတူတူပဲ။ ဒါပေမဲ့ မသွားဘဲနေရင်လည်း သူ အဖမ်းခံရမှာ အသေအချာပဲ။
သူ့ဘဝရဲ့ လှပခဲ့တဲ့ နေ့ရက်တွေက အခုတော့ သွေးရောင်လွှမ်းတဲ့ အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုလို ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။ သူ ဘာလုပ်ရမလဲ။ ထွက်ပြေးရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် အပြစ်ကို ဝန်ခံရမလား။ သူ့စိတ်ထဲမှာ အတွေးပေါင်းစုံက ဝရုန်းသုန်းကား ဖြစ်နေတယ်။
ရုံးမှာ ကိုမြတ်တစ်ယောက် စိတ်နဲ့လူနဲ့ မကပ်နိုင်ဘူး။ ကွန်ပျူတာရှေ့မှာ ထိုင်နေပေမဲ့ မျက်စိထဲမှာ မြင်နေရတာက ရဲကားတွေရဲ့ မီးနီရောင်တွေနဲ့ သွေးစက်တွေပဲ။ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေက သူ့ကို နှုတ်ဆက်ကြပေမဲ့ သူကတော့ ခေါင်းညိတ်ရုံပဲ တုံ့ပြန်နိုင်တယ်။
“ဟေး... ကိုမြတ်။ နေမကောင်းဘူးလား။ မျက်နှာကလည်း ဖြူဖတ်ဖြူလျော့နဲ့။”
သူ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းရင်းဖြစ်သူ ကိုကျော်က ပုခုံးကို လာပုတ်တယ်။ ကိုမြတ် လန့်သွားပြီး တွန့်ခနဲ ဖြစ်သွားတာကြောင့် ကိုကျော်က အံ့သြသွားတယ်။
“အာ... ဆောရီးကွာ။ မင်းကို လန့်သွားစေရင် တောင်းပန်ပါတယ်။ မင်း တကယ် တစ်ခုခု ဖြစ်နေတာပဲ။ အလုပ်တွေ အရမ်းမလုပ်နဲ့ဦး။ နားနားနေနေ လုပ်ပါ။”
ကိုမြတ်က ဖျော့တော့စွာ ပြုံးပြလိုက်တယ်။ “အေးပါ ကျော်ကြီးရာ။ ညက အိပ်ရေးမဝလို့ပါ။”
ကိုကျော်က ထွက်မသွားသေးဘဲ သူ့စားပွဲနားမှာ ရပ်နေတုန်းပဲ။ “မင်း သတင်းကြားပြီးပြီလား။ ဦးဘုန်းမြင့် အသတ်ခံရတာလေ။ မင်းနဲ့ သူက ခင်ကြတာ မဟုတ်လား။”
ကိုမြတ်ရဲ့ နှလုံးသားက ခဏရပ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ “အေး... ကြားပါတယ်။ စိတ်မကောင်းစရာပဲ။”
“ဟုတ်ပကွာ။ ဘယ်သူက အဲဒီလောက် ရက်ရက်စက်စက် လုပ်သွားလဲ မသိဘူး။ ရဲတွေကတော့ ပြောနေကြတာပဲ၊ အဲဒီနေရာမှာ သဲလွန်စတစ်ခု တွေ့ထားတယ်တဲ့။ သတ်တဲ့လူရဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုခု ဖြစ်မယ်ထင်တယ်။ အဲဒါကို စစ်ဆေးနေပြီတဲ့။”
ကိုမြတ်ရဲ့ လက်ဖဝါးတွေ ချွေးပြန်လာတယ်။ သဲလွန်စ။ အဲဒါက သူ့ရဲ့ ကလောင်တံပဲ ဖြစ်ရမယ်။ သူ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ရတယ်။ “ရဲတွေက ဘာတွေ့တာတဲ့လဲ။”
“အတိအကျတော့ မသိရသေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ သိပ်မကြာခင်မှာ တရားခံကို မိမှာပါလို့တော့ ပြောနေကြတာပဲ။”
ကိုကျော် ထွက်သွားပြီးတဲ့နောက် ကိုမြတ်ရဲ့ စိတ်တွေက ပိုပြီး ကယောက်ကယက် ဖြစ်လာတယ်။ သူ ဒီမှာ ဒီအတိုင်း ထိုင်နေလို့ မဖြစ်တော့ဘူး။ သူ တစ်ခုခု လုပ်ရမယ်။ အဲဒီကလောင်တံကို ရဲတွေဆီကနေ ပြန်ရအောင် ယူနိုင်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်မလား။ ဒါပေမဲ့ ရဲစခန်းထဲကို ဘယ်လိုဝင်မလဲ။
သူ နေ့လယ်စာစားချိန်မှာ ရုံးကနေ ခွင့်ယူပြီး ထွက်လာခဲ့တယ်။ သူ့ခြေလှမ်းတွေက အလိုလိုပဲ အခင်းဖြစ်ပွားရာ လမ်းကြားဆီကို ဦးတည်နေတယ်။ လမ်းကြားထိပ်မှာ ရဲအစောင့်တွေ ရှိနေတုန်းပဲ။ အဝါရောင် တားမြစ်တိပ်တွေက လေထဲမှာ တလွင့်လွင့် ဖြစ်နေတယ်။ သူ အဝေးကနေပဲ ရပ်ကြည့်နေမိတယ်။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ သူ့နားကို လူတစ်ယောက် ကပ်လာတယ်။ အသက် ကျော်လောက်ရှိမယ့် အမျိုးသားတစ်ယောက်။ ဝတ်စုံက နွမ်းဖတ်နေပေမဲ့ မျက်လုံးတွေကတော့ စူးရှလွန်းတယ်။
“လူသတ်မှုက ကြောက်စရာပဲနော် တူမောင်။”
အဲဒီလူရဲ့ အသံကြောင့် ကိုမြတ် တုန်တက်သွားတယ်။ သူ အဲဒီလူကို လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ထူးဆန်းတဲ့ အပြုံးတစ်ခုကို တွေ့ရတယ်။
“ဟုတ်... ဟုတ်ကဲ့။”
“ဒီခေတ်မှာ လူတွေက ဒေါသကို မထိန်းနိုင်ကြတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အပြစ်ဆိုတာကတော့ ဖုံးထားလို့ မရပါဘူး။ အနှေးနဲ့အမြန်တော့ ပေါ်လာမှာပဲ။ မင်း မထင်ဘူးလား။”
ကိုမြတ် ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိဘူး။ အဲဒီလူက သူ့ကို တစ်ခုခု သိနေသလိုမျိုး ကြည့်နေတာ။ သူ အမြန်ပဲ လှည့်ထွက်လာခဲ့တယ်။ အဲဒီလူရဲ့ စူးရှတဲ့ အကြည့်တွေက သူ့ကျောပြင်ကို ဖောက်ထွက်မတတ် ခံစားနေရတယ်။
သူ အိမ်ကို ပြန်ရောက်တော့ သီတာက အလုပ်က ပြန်ရောက်နေပြီ။ သူမက ဧည့်ခန်းမှာ ထိုင်ပြီး တီဗီကြည့်နေတယ်။ သတင်းတွေထဲမှာ ဦးဘုန်းမြင့်အကြောင်းပဲ လာနေတယ်။
“ကိုမြတ်... ရှင် ပြန်လာပြီလား။ မျက်နှာလည်း မကောင်းဘူး။ လာ... ထမင်းစားရအောင်။”
ကိုမြတ် ထမင်းစားပွဲမှာ ထိုင်လိုက်ပေမဲ့ ထမင်းက သဲတွေကို ဝါးနေရသလိုပဲ။ သီတာက သူ့ကို ငေးကြည့်နေတယ်။
“ကိုမြတ်... ရှင် တစ်ခုခု ဖုံးကွယ်ထားတာ ရှိလား။”
သီတာ့ရဲ့ မေးခွန်းက သူ့ကို တည့်တည့်မှန်သွားတယ်။ သူ ထမင်းလုတ်ကို မြိုချဖို့ ခက်ခဲသွားတယ်။
“ဘာ... ဘာကိုလဲ သီတာ။”
“ရှင့်ရဲ့ ဟန်ပန်တွေက ထူးဆန်းနေတယ်။ ပြီးတော့... ရှင့်ရဲ့ အင်္ကျီအဖြူပေါ်မှာ အနီစက်လေးတွေ တွေ့တယ်လေ။ ညက ရှင် ပြန်လာတုန်းက။ ကျွန်မ အဲဒါကို လျှော်ပစ်လိုက်ပေမဲ့... အဲဒါက ဘာလဲဆိုတာ ကျွန်မ သိချင်နေမိတယ်။”
ကိုမြတ်ရဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ သီတာက တွေ့သွားပြီလား။ သွေးစက်တွေကို သူမ တွေ့သွားတာလား။
“အဲဒါ... အဲဒါက ဝိုင်စက်တွေပါ သီတာရယ်။ ညက ပါတီမှာ တစ်ယောက်ယောက်က မှောက်ချလိုက်လို့။” သူ အတင်းညာလိုက်ရတယ်။
သီတာက ခေါင်းညိတ်ပေမဲ့ သူမရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာတော့ ယုံကြည်မှု အပြည့်အဝ မရှိဘူးဆိုတာ သူ သိတယ်။ အခုတော့ သူ့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်က အိမ်ထဲအထိ ရောက်လာပြီ။ သူ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အမှောင်ထုက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ သူ့ကို ဝါးမြိုဖို့ ပြင်နေပြီ။
ညရောက်တော့ သူ အိပ်ရာပေါ်မှာ ဟိုဘက်ဒီဘက် လူးလှိမ့်နေမိတယ်။ မိုးကတော့ သည်းနေတုန်းပဲ။ အပြင်ဘက်မှာ ခွေးတစ်ကောင်ရဲ့ ဟောင်သံက စူးစူးဝါးဝါး ထွက်ပေါ်လာတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ အိမ်ရှေ့တံခါးကို တစ်ယောက်ယောက်က လာခေါက်တဲ့အသံ ကြားလိုက်ရတယ်။
ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်...
ကိုမြတ် အိပ်ရာကနေ ထိုင်လိုက်မိတယ်။ သူ့နှလုံးခုန်သံက နားထဲမှာ စည်းချက်ဝါးချက်ကျကျ မြည်နေတယ်။ ဒီအချိန်ကြီး ဘယ်သူဖြစ်မလဲ။ ရဲတွေလား။ ဒါမှမဟုတ်... အဲဒီလမ်းကြားက လူလား။
သူ သီတာ့ကို ကြည့်လိုက်တော့ သူမက နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေတယ်။ သူ ဖြည်းဖြည်းချင်း အိပ်ရာပေါ်က ဆင်းပြီး အိမ်ရှေ့ကို ထွက်လာခဲ့တယ်။ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ... အပြင်မှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး။ မိုးရေစက်တွေပဲ လေထဲမှာ လွင့်နေတယ်။
ဒါပေမဲ့ တံခါးရှေ့က ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာတော့ စာအိတ်အဖြူလေး တစ်အိတ် ရှိနေတယ်။ သူ အဲဒီစာအိတ်ကို ကောက်ယူပြီး ဖွင့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ... သူ့ရဲ့ ကမ္ဘာကြီး ရပ်တန့်သွားသလိုပဲ။
စာအိတ်ထဲမှာ ရှိနေတာက သူ့ရဲ့ နာမည်အတိုကောက် ထွင်းထားတဲ့ ကလောင်တံလေးပဲ။ ပြီးတော့ စာတစ်စောင် ပါလာတယ်။
“မင်းရဲ့ ပစ္စည်းကို ပြန်ပေးလိုက်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အကြွေးကတော့ ကျန်သေးတယ်နော်။”
ကိုမြတ်ရဲ့ ခြေထောက်တွေ အားပျော့သွားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို ပုံရက်သား လဲကျသွားတယ်။ သူ့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို တစ်ယောက်ယောက်က သိနေပြီ။ ပြီးတော့ အဲဒီလူက သူ့ကို ကစားနေပြီ။
သွေးစွန်းနေတဲ့ လက်တွေကို ဘယ်လောက်ပဲ ဆေးဆေး၊ အခုတော့ အဲဒီသွေးတွေက သူ့ဘဝတစ်ခုလုံးကို စိုရွှဲစေတော့မှာ သေချာသွားခဲ့ပြီ။