မာယာများတဲ့ ယောက္ခမ
မာယာများတဲ့ ယောက္ခမ
မိုးဦးကျကာစ လေပြေညင်းက သစ်ခွနံ့သင်းသင်းကို သယ်ဆောင်လာသော်လည်း နွေဦးတစ်ယောက် ရင်ထဲမှာတော့ အေးစိမ့်ခြင်းထက် မွန်းကြပ်မှုကိုသာ ခံစားနေရသည်။ ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ ဂုဏ်သရေရှိ ရပ်ကွက်တစ်ခုအတွင်း တည်ရှိသော ထိုစံအိမ်ကြီးမှာ ရှေးဟောင်းပရိဘောဂများ၊ အဖိုးတန် ကျွန်းသစ်သားနံရံများဖြင့် ခန့်ညားထည်ဝါလွန်းလှသည်။ သို့သော် ထိုခန့်ညားမှုနောက်ကွယ်တွင် လူမသိနိုင်သော လျှို့ဝှက်ချက်များနှင့် စိတ္တဇလှိုင်းတံပိုးများ ရှိနေမှန်း နွေဦး သိလိုက်ရချိန်တွင် သူမသည် ဤအိမ်ကြီး၏ ချွေးမတစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။
“သမီး... နွေဦး၊ ဟင်းတွေ အေးကုန်ဦးမယ်၊ လာစားတော့လေ”
ဧည့်ခန်းထဲတွင် ခန့်ညားစွာ ထိုင်နေသော ဒေါ်မြတ်မွန်၏ အသံက ပျားရည်ကဲ့သို့ ချိုမြိန်သော်လည်း နွေဦး နားထဲတွင်တော့ ဆူးတစ်ချောင်းကဲ့သို့ စူးဝင်သွားသည်။ ဒေါ်မြတ်မွန်သည် အသက်ငါးဆယ်ကျော်ဟု မထင်ရလောက်အောင် နုပျိုသူဖြစ်သည်။ ဆံပင်ကို သပ်ရပ်စွာ ထုံးဖွဲ့ထားပြီး အမြဲတမ်း ပြုံးရွှင်နေတတ်သော သူမ၏ မျက်နှာက လူတိုင်းကို ကြည်ညိုစေသည်။ သို့သော် ထိုအပြုံးများနောက်ကွယ်က မျက်လုံးတစ်စုံကတော့ နွေဦးကို မြင်တိုင်း တစ်စုံတစ်ခုကို တိုင်းတာနေသကဲ့သို့ အေးစက်လှသည်။
နွေဦးသည် မင်းသစ်၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ရင်း ထမင်းစားခန်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ မင်းသစ်ကတော့ သူ့မိခင်ကို အလွန်ချစ်ပြီး ရိုသေသူတစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် မိခင်ဖြစ်သူ၏ အကွက်စေ့လှသော ဟန်ဆောင်မှုများကို ရိပ်မိပုံမရ။
“အမေက ဒီနေ့ သမီးကြိုက်တဲ့ ပုစွန်ထုပ်ဆီပြန်ချက်ထားတယ်၊ မြည်းကြည့်ပါဦး”
ဒေါ်မြတ်မွန်က ပုစွန်တစ်ကောင်ကို နွေဦး၏ ပန်းကန်ထဲသို့ ကိုယ်တိုင်ခူးခတ်ပေးသည်။ နွေဦးက ကျေးဇူးတင်စကားပြောကာ တစ်လုပ်စားလိုက်သော်လည်း ထိုဟင်း၏ အရသာက သူမ လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ဆို့နေသည်။
“သမီးတို့ အိမ်ထောင်သက်ကလည်း သုံးလရှိပြီဆိုတော့... အမေက မြေးလေး လိုချင်ပြီလေ၊ မင်းသစ်ကလည်း အလုပ်တွေ အရမ်းများနေတာဆိုတော့ သမီးကပဲ အိမ်မှာနေပြီး ကျန်းမာရေး ဂရုစိုက်သင့်တယ်လို့ အမေ ထင်တယ်”
ဒေါ်မြတ်မွန်၏ စကားက အမိန့်မဟုတ်သလိုလိုနှင့် အခိုင်အမာ ရှိလှသည်။ နွေဦးသည် သူမ၏ အလုပ်ကို အလွန်မြတ်နိုးသူဖြစ်သည်။ ဒီဇိုင်နာတစ်ယောက်အဖြစ် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် အောင်မြင်မှုများကို စွန့်လွှတ်ကာ အိမ်တွင်းပုန်း ချွေးမတစ်ယောက် ဖြစ်သွားရန် သူမ အဆင်သင့်မဖြစ်သေး။
“အမေ... သမီး အလုပ်က ခုမှ စပြီး အခြေတကျ ဖြစ်နေတာမို့လို့ပါ”
နွေဦးက အသံကို တတ်နိုင်သမျှ ထိန်းကာ ပြန်ပြောလိုက်သော်လည်း ဒေါ်မြတ်မွန်၏ အပြုံးက မပျက်။ သို့သော် သူမ၏ လက်ထဲက ဇွန်းနှင့် ခက်ရင်းကို ပန်းကန်ပေါ်သို့ တင်လိုက်သော အသံက ခပ်ပြင်းပြင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ မင်းသစ်က လေထု၏ တင်းမာမှုကို သတိထားမိပုံရသဖြင့် ကြားထဲက ဝင်ပြောရသည်။
“အမေရယ်... နွေဦးလည်း ပင်ပန်းနေမှာပေါ့၊ အချိန်တန်ရင် ရလာမှာပါ”
“မင်းသစ်... မင်းကတော့ အမြဲတမ်း သူ့ဘက်ကပဲ၊ အမေက စေတနာနဲ့ ပြောတာပါ၊ ငါ့သား အလုပ်ပြန်လာရင် နွေးနွေးထွေးထွေး ကြိုဆိုမယ့် ဇနီးတစ်ယောက်ရှိစေချင်တာ အမေ့အမှားလား”
ဒေါ်မြတ်မွန်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မျက်ရည်စများ ဝေ့သီလာသည်။ ဒါက သူမ၏ အသုံးအများဆုံး လက်နက်တစ်ခုမှန်း နွေဦး သိသည်။ မိခင်ဖြစ်သူ စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားသည်ကို မြင်ရသော မင်းသစ်က ချက်ချင်းပင် နွေဦးကို အပြစ်တင်သလို ကြည့်လိုက်သည်။
“နွေဦး... မင်း အမေ့ကို အဲလို ပြန်မပြောသင့်ဘူးလေ”
နွေဦး ရင်ထဲတွင် မီးစတစ်ခဲ ကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဒေါ်မြတ်မွန်ကတော့ မျက်ရည်ကို သုတ်ရင်း နွေဦးကို လှမ်းကြည့်ကာ ခပ်ပါးပါး ပြုံးလိုက်သည်။ ထိုအပြုံးက အောင်နိုင်သူတစ်ယောက်၏ အပြုံးမျိုး။
ညဘက်တွင် မင်းသစ်နှင့် နွေဦးတို့
“မင်းသစ်... ရှင် မမြင်ဘူးလား၊ ရှင့်အမေက ကျွန်မကို သူ့စိတ်ကြိုက် အရုပ်တစ်ရုပ်လို လုပ်ချင်နေတာ”
“နွေဦး... မင်း အရမ်းတွေးနေတာပါ၊ အမေက မင်းကို သမီးအရင်းလို ချစ်လို့ ဂရုစိုက်တာ”
မင်းသစ်က ပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ဖက်သို့ လှည့်အိပ်သွားသည်။ နွေဦးမှာတော့ မှောင်မည်းနေသော မျက်နှာကြက်ကို ကြည့်ရင်း အသက်ရှူရသည်မှာ ခက်ခဲလာသည်။
ထိုအချိန်တွင်
နွေဦးသည် သိလိုစိတ်ဖြင့် နောက်ကနေ ခပ်ဖွဖွ လိုက်သွားခဲ့သည်။ ဒေါ်မြတ်မွန်က ဘုရားခန်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီး ဆီမီးများ ထွန်းလိုက်သည်။ သို့သော် သူမ လုပ်နေသည်မှာ ဘုရားကန်တော့ခြင်း မဟုတ်။ ပုံမှန်မဟုတ်သော ရှေးဟောင်းပစ္စည်းအချို့နှင့် ဓာတ်ပုံတစ်ပုံကို ကြည့်ကာ တစ်ယောက်တည်း စကားပြောနေခြင်းဖြစ်သည်။
“ငါ့သားကို ဘယ်သူ့လက်ထဲမှ အပါမခံနိုင်ဘူး... သူက ငါ့အပိုင်ပဲ၊ နွေဦး... မင်း ဒီအိမ်က ထွက်သွားရမယ်”
နွေဦး ထိတ်လန့်သွားပြီး နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်စဉ် နံရံက ပန်းအိုးတစ်လုံးကို တိုက်မိသွားသည်။ ပန်းအိုးကျကွဲသံက တိတ်ဆိတ်နေသော ညထဲတွင် ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဒေါ်မြတ်မွန်က ချက်ချင်းပင် တံခါးဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် စောစောက မြင်ခဲ့ရသော ချိုသာသည့် အပြုံးများ မရှိတော့ဘဲ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လူသတ်သမားတစ်ယောက်၏ အကြည့်မျိုးသာ ရှိနေတော့သည်။
“ဘယ်သူလဲ!”
နွေဦး အသက်ကို အောင့်ထားရင်း မှောင်ရိပ်ထဲတွင် ပုန်းနေလိုက်သည်။ ဒေါ်မြတ်မွန်၏ ခြေသံက သူမ ရှိရာသို့ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသည်။ နွေဦး၏ နှလုံးခုန်သံက ရင်ဘတ်ထဲက ထွက်လာတော့မတတ် ပြင်းထန်နေသည်။ ဤအိမ်ကြီးသည် သူမ ထင်သကဲ့သို့ နွေးထွေးသော အိမ်တစ်လုံး မဟုတ်တော့ဘဲ အန္တရာယ်များနှင့် ပြည့်နှက်နေသော ကျော့ကွင်းတစ်ခုမှန်း နွေဦး သေချာစွာ နားလည်လိုက်ရပါတော့သည်။
(ဆက်လက်ဖော်ပြပါမည်)