၁ လတည်းနဲ့ ကိုယ်ဝန်ရှိလာတဲ့အခါ
အမှောင်ရိပ်သန်းစပြုနေတဲ့ ဧည့်ခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ ဖန်ခွက်ထဲက ရေနွေးကြမ်းဟာ အငွေ့တောင် မထွက်တော့ဘဲ အေးစက်နေပြီ။ ကျွန်မ ရှေ့တည့်တည့်မှာ ခေါင်းငိုက်စိုက်ချပြီး ထိုင်နေတဲ့ မောင်လေး မင်းခန့်ရဲ့ ပခုံးတွေဟာ တုန်ရီနေသလိုပဲ။ အမေကတော့ ဘုရားစင်ရှေ့မှာ ပုတီးစိပ်နေပေမယ့် ပုတီးစေ့တွေ တစ်လုံးနဲ့တစ်လုံး ရိုက်မိတဲ့ အသံက ပုံမှန်ထက် ပိုမြန်နေတာကို ကျွန်မ သတိထားမိတယ်။ တစ်အိမ်လုံးမှာ စိုးရိမ်စိတ်တွေက လေထုထဲမှာ ပျံ့လွင့်နေပြီး အသက်ရှူရတာတောင် တစ်မျိုးကြီး မွန်းကျပ်နေသလိုပဲ။ မင်းခန့်က အသက် နှစ်ပဲ ရှိသေးတာ။ သူ အလုပ်စဝင်တာ သိပ်မကြာသေးဘူး။ ပြီးတော့ သူနဲ့ အခု ပြဿနာတက်နေတဲ့ ကောင်မလေး မေမီနဲ့က ချစ်သူသက်တမ်း တစ်လပဲ ရှိသေးတယ်လို့ ကျွန်မကို ကြွားထားတာ မနေ့တစ်နေ့ကတင် ရှိသေးသလိုပဲ။ အခုတော့ သူက ကျွန်မတို့ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ပြီး "မေမီ့မှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ၊ ကျွန်တော် တာဝန်ယူရတော့မယ် အစ်မ" တဲ့။ တစ်လတည်းနဲ့ ကိုယ်ဝန်ရှိတယ်ဆိုတာ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလားဆိုတဲ့ သံသယက ကျွန်မရင်ထဲမှာ ဆူးတစ်ချောင်းလို စိုက်ဝင်သွားတယ်။ ဒါပေမယ့် မောင်လေးရဲ့ မျက်နှာက ဖြူလျော်နေပြီး ကြောက်လန့်နေတာကို မြင်တော့ ကျွန်မ ဘာမှမမေးရက်ခဲ့ဘူး။ အမေကတော့ ရှေးရိုးစွဲလူကြီးမို့လို့ ဗိုက်မစည်ခင် လက်ထပ်ပေးဖို့ပဲ တတွတ်တွတ်ပြောနေတော့တယ်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာတော့ မကောင်းတဲ့ နိမိတ်တစ်ခုလိုမျိုး တစ်ခုခုက ကလိကလိ ဖြစ်နေတယ်။ တစ်လတည်းနဲ့ ကိုယ်ဝန်ရှိတယ်ဆိုတာ ဆေးပညာအရရော၊ သဘာဝအရရော ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ကျွန်မရဲ့ အတွေးစတွေက ငြင်းဆန်နေပေမယ့် လက်တွေ့မှာတော့ မင်္ဂလာဆောင်ဖို့ ပြင်ဆင်ရတော့မယ့် အခြေအနေက ရှောင်လွှဲလို့မရတဲ့ ကံကြမ္မာလို ရှေ့မှာ ရောက်နေပြီ။
မိသားစုဂုဏ်သိက္ခာဆိုတဲ့ အရာက ကျွန်မတို့လို လူလတ်တန်းစားတွေအတွက်တော့ အသက်ထက် အရေးကြီးသလို ဖြစ်နေတာ။ အဖေ မရှိတော့ကတည်းက အမေက ကျွန်မတို့ မောင်နှမ နှစ်ယောက်ကို အဖတ်ဆယ်ပြီး ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တာ။ အခု မင်းခန့်က ဒီလိုကိစ္စမျိုးနဲ့ အမေ့ကို ရင်ဘတ်စည်တီးအောင် လုပ်လိုက်ပြန်ပြီ။ ကျွန်မ မေမီ့ကို သွားတွေ့ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ မေမီက ချောပါတယ်။ နုနုနယ်နယ်နဲ့ ယဉ်ယဉ်လေး။ ဒါပေမယ့် သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားသလိုမျိုး အေးစက်စက် အကြည့်တွေ ရှိနေတာကို ကျွန်မ သတိထားမိတယ်။ "မေမီ... အစ်မ သိချင်လို့ပါ၊ မင်းခန့်နဲ့ တွဲတာ တစ်လပဲ ရှိသေးတာဆိုတော့ အခု ကိုယ်ဝန်က ဘယ်နှလ ရှိပြီလဲ" လို့ ကျွန်မ အသာအယာ မေးကြည့်တော့ သူက မျက်တောင်လေး ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်နဲ့ "ဆရာဝန်ကတော့ တစ်လကျော်ပြီ ပြောတာပဲ အစ်မ" တဲ့။ သူ့အသံက တုန်ယင်နေပေမယ့် ကျွန်မရဲ့ မျက်လုံးတွေကိုတော့ တည့်တည့်မကြည့်ဘူး။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ သံသယတွေက အမြစ်တွယ်သွားတော့တာပဲ။ တစ်လတည်းနဲ့ ကိုယ်ဝန်ရှိမှန်း သိရဖို့ဆိုတာ တော်တော်လေးကို မြန်လွန်းနေတယ်။ ဒါပေမယ့် မင်းခန့်ကတော့ မေမီ့ကို အရမ်းချစ်တာ။ သူက "အစ်မရယ်... မေမီက အားကိုးရာမဲ့နေတာ၊ ကျွန်တော်သာ အခု လက်မထပ်ရင် သူ သေလိမ့်မယ်" လို့ ပြောလာတော့ ကျွန်မ ပါးစပ်ပိတ်သွားရတယ်။ ကျွန်မတို့ မိသားစုရဲ့ စုဆောင်းထားတဲ့ ငွေလေးတွေ၊ ကျွန်မ ရွှေဆွဲကြိုးလေးတွေကို ရောင်းပြီး မင်္ဂလာဆောင်ဖို့ စီစဉ်ရတော့တယ်။ ဒီမင်္ဂလာပွဲဟာ ပျော်ရွှင်စရာထက် ပူလောင်မှုတွေနဲ့ စတင်ခဲ့တာပါ။
မင်္ဂလာဆောင်ပြီး တစ်ပတ်အကြာမှာတင် ကျွန်မတို့ ဘဝတွေက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အက်ကြောင်းထလာတော့တယ်။ မင်းခန့်က ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ အရောင်းဝန်ထမ်း လုပ်နေတာ။ မင်္ဂလာဆောင်စရိတ်တွေကြောင့် သူ အကြွေးတွေ တင်နေပြီ။ အိမ်မှာလည်း မေမီက တော်တော်နဲ့ အဆင်မပြေဘူး။ သူက အစားအသောက် ဂျီးများတယ်၊ အလုပ်မလုပ်ဘူး၊ တစ်နေကုန် ဖုန်းပဲ ကြည့်နေတတ်တယ်။ အဆိုးဆုံးကတော့ သူ ဖုန်းပြောရင် အမြဲတမ်း တိုးတိုးတိတ်တိတ်နဲ့ အခန်းအပြင်ထွက် ပြောတာပဲ။ ကျွန်မ ဖြတ်သွားရင် ဖုန်းကို ကပျာကယာ ပိတ်လိုက်တာမျိုး ခဏခဏ တွေ့ရတယ်။ မင်းခန့်ကတော့ အလုပ်ကပြန်လာရင် ပင်ပန်းနေရှာတာ၊ မေမီ့ကို ဘာမှမပြောရက်ဘူး။ တစ်နေ့တော့ မင်းခန့် အလုပ်က စောပြန်လာတဲ့အချိန် မေမီက အခန်းထဲမှာ ဖုန်းပြောရင်း ငိုနေတာကို ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်လုံး ကြားလိုက်ရတယ်။ "ရှင် ဘာလို့ အခုမှ ပြန်လာချင်တာလဲ၊ ကျွန်မမှာ တခြားတစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်လိုက်ရပြီ၊ ကလေးက ရှင့်ကလေးမှန်း သူတို့မသိသေးဘူး" တဲ့။ အဲဒီစကားသံက ဟိမဝန္တာတောင်ကြီး ပြိုကျလာသလိုမျိုး ကျွန်မတို့ မောင်နှမ နှစ်ယောက်လုံးကို ရိုက်ခတ်သွားတယ်။ မင်းခန့်ရဲ့ မျက်နှာက သွေးမရှိတော့သလို ဖြူဆော့သွားပြီး လက်ထဲက ပါလာတဲ့ မုန့်ထုပ်လေးက ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို ဘုတ်ခနဲ ပြုတ်ကျသွားတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ ဒေါသတွေ၊ နာကျင်မှုတွေက လုံးထွေးနေပြီး ဘာပြောရမှန်းတောင် မသိတော့ဘူး။ ကျွန်မတို့ ယုံကြည်ခဲ့တဲ့၊ ကျွန်မတို့ အနစ်နာခံခဲ့တဲ့ အရာအားလုံးက လိမ်လည်လှည့်ဖျားမှုတွေပဲလား။
မင်းခန့်က တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး အခန်းထဲကို ဝင်သွားတယ်။ မေမီက လန့်ဖျပ်ပြီး ဖုန်းကို ချလိုက်ပေမယ့် အားလုံးက နောက်ကျသွားပါပြီ။ "မေမီ... မင်း အခု ဘာပြောလိုက်တာလဲ" လို့ မင်းခန့်က တုန်ရီနေတဲ့ အသံနဲ့ မေးတယ်။ မေမီက ပထမတော့ ငြင်းဖို့ ကြိုးစားသေးပေမယ့် မင်းခန့်ရဲ့ နာကျင်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေကို မြင်တော့ သူလည်း ဆက်မလိမ်နိုင်တော့ဘူး ထင်ပါရဲ့။ သူက ဒူးထောက်ကျပြီး ငိုပါတော့တယ်။ "ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ် မင်းခန့်ရယ်... ကျွန်မ တကယ် မတတ်သာလို့ပါ၊ အဲဒီလူက ကျွန်မကို ပစ်သွားတာ၊ ကျွန်မမှာ ဒီကလေးနဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ မသိလို့ ရှင့်ကို အသုံးချခဲ့တာပါ" တဲ့။ အဲဒီစကားက ကျွန်မတို့ မိသားစုကို သတ်လိုက်တာနဲ့ တူတူပါပဲ။ မင်းခန့်က ဘာမှပြန်မပြောဘဲ အိမ်ပြင်ကို ပြေးထွက်သွားတယ်။ အဲဒီညက မင်းခန့် အိမ်ပြန်မလာဘူး။ နောက်ရက်မှာတော့ ကျွန်မတို့ဆီကို သတင်းဆိုးတစ်ခု ရောက်လာတယ်။ မင်းခန့် အလုပ်ကနေ ထုတ်ပယ်ခံလိုက်ရပြီတဲ့။ အကြောင်းရင်းကတော့ သူက ကုမ္ပဏီက ငွေအချို့ကို မင်္ဂလာဆောင်ဖို့အတွက် ခိုးယူခဲ့တာ မိသွားလို့ပဲ။ ကျွန်မတို့ ဘဝက တစ်စစီ ပြိုကျသွားခဲ့ပြီ။ အမေကလည်း ဒီသတင်းတွေ ကြားတော့ နှလုံးရောဂါအခံနဲ့ ဆေးရုံတင်လိုက်ရတယ်။ ကျွန်မမှာ အမေ့ကို ပြုစုရမလား၊ မောင်လေးကို လိုက်ရှာရမလား၊ အကြွေးတွေကို ဘယ်လိုဆပ်ရမလားနဲ့ အရူးတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေခဲ့ရတယ်။ မေမီကတော့ အဲဒီညကတည်းက အဝတ်အစားတွေ သိမ်းပြီး ထွက်သွားလိုက်တာ ဒီနေ့အထိ သတင်းအစအနတောင် မရတော့ဘူး။
နောက်ဆုံးမှာတော့ ကျွန်မတို့ အိမ်လေးကို ရောင်းပြီး အကြွေးတွေ ဆပ်လိုက်ရတယ်။ အမေကတော့ ဆေးရုံက ဆင်းလာပေမယ့် စကားမပြောနိုင်တော့ဘူး။ မင်းခန့်ကတော့ ပြန်ရောက်လာပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် သူက အရင်လို မဟုတ်တော့ဘူး။ သူက အရက်ကို ဖက်တွယ်ပြီး လူ့ဘောင်ထဲကနေ ထွက်ခွာသွားသလိုမျိုး ဖြစ်နေပြီ။ ကျွန်မ သူ့ကို ကြည့်ပြီး နေ့တိုင်း ငိုရတယ်။ "တစ်လတည်းနဲ့ ကိုယ်ဝန်ရှိလာတာ" ဆိုတဲ့ စကားနောက်ကွယ်မှာ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ပျက်စီးခြင်းတွေ ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ မထင်ခဲ့မိဘူး။ သံသယကို ယုံကြည်မှုနဲ့ ဖုံးကွယ်ခဲ့မိတဲ့ ကျွန်မရဲ့ အမှားလား၊ ဒါမှမဟုတ် မောင်လေးရဲ့ အရမ်းကို ရိုးသားလွန်းတဲ့ အချစ်ကြောင့်လားဆိုတာ ကျွန်မ မဝေခွဲတတ်တော့ဘူး။ အခုတော့ ကျွန်မတို့မှာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး။ ကျိုးပျက်နေတဲ့ ဘဝဟောင်းလေးကို ပိုက်ပြီး အနာဂတ်မရှိတဲ့ လမ်းပေါ်မှာ လျှောက်နေရသလိုပဲ။ လူတစ်ယောက်ကို ချစ်ဖို့ဆိုတာ တစ်လဆိုတဲ့ အချိန်က လုံလောက်ချင် လုံလောက်လိမ့်မယ်၊ ဒါပေမယ့် လူတစ်ယောက်ကို ယုံကြည်ဖို့ဆိုတာတော့ တစ်သက်လုံးတောင် မလုံလောက်နိုင်ဘူးဆိုတာကို ကျွန်မ ခါးခါးသီးသီး သိလိုက်ရတယ်။ နှလုံးသားနဲ့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတစ်ခုက တစ်မိသားစုလုံးရဲ့ ဘဝကို မီးလောင်တိုက်သွင်းလိုက်သလိုပါပဲ။ နောင်တဆိုတာ နောင်မှရတာမို့လို့ ကျွန်မတို့အတွက်တော့ ပြန်ပြင်ဖို့ အချိန်မရှိတော့ဘူး။
သင်ခန်းစာ - အချစ်သည် မျက်စိကန်းတတ်သည်ဟု ဆိုကြသော်လည်း၊ အမှန်တရားကို မျက်ကွယ်ပြု၍ ဆုံးဖြတ်ချက်ချခြင်းသည် မိမိကိုယ်တိုင်သာမက မိမိချစ်သော သူများကိုပါ ချောက်ထဲသို့ တွန်းပို့တတ်သည်။