အပျက်မရဲ့ အချစ်
အပျက်မရဲ့ အချစ်
() မီးခိုးငွေ့များနှင့် မှန်တင်ခုံရှေ့က မျက်နှာစာ
ရန်ကုန်မြို့ပြရဲ့ ညဉ့်နက်ပိုင်းတွေဟာ တိတ်ဆိတ်ခြင်းထက် ဆူညံခြင်းနဲ့ ပိုပြီး သက်ဝင်လှုပ်ရှားတတ်ကြတယ်။ လမ်းမထက်က နီယွန်မီးရောင်စုံတွေဟာ မိုးစက်တွေကြားမှာ ဝေဝါးနေပြီး မြို့ပြရဲ့ အညစ်အကြေးတွေကို ဖုံးကွယ်ဖို့ ကြိုးစားနေကြသလိုပဲ။ အခန်းကျဉ်းလေးတစ်ခုရဲ့ မှန်တင်ခုံရှေ့မှာ သီရိ ထိုင်နေတယ်။ သူမရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ ထူထဲလွန်းတဲ့ မိတ်ကပ်တွေက အလွှာလိုက်။ နှုတ်ခမ်းနီအနီရဲရဲဟာ သူမရဲ့ မောပန်းနွမ်းနယ်မှုတွေကို ဖုံးအုပ်ထားတဲ့ တစ်ခုတည်းသော လက်နက်ဖြစ်နေတယ်။
သီရိ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခပ်လေးလေးချလိုက်မိတယ်။ မှန်ထဲမှာ မြင်နေရတဲ့ ကိုယ့်မျက်လုံးတွေကို ကိုယ်တိုင်တောင် ပြန်မကြည့်ရဲတော့ဘူး။ ဒီမျက်လုံးတွေထဲမှာ အိပ်မက်တွေမရှိတာ ကြာခဲ့ပြီ။ ရှိနေတာကတော့ ငွေကြေးနဲ့ လဲလှယ်ရမယ့် ဟန်ဆောင်အပြုံးတွေရယ်၊ ညတာရှည်မှုကို အံတုဖို့ ပြင်ဆင်ထားတဲ့ မာနအကြွင်းအကျန်တချို့ရယ်ပဲ။ သူမရဲ့ အလုပ်က လူတွေက ကဲ့ရဲ့တတ်ကြတဲ့ "ညပန်းလေး" တစ်ပွင့်ဖြစ်ဖို့ပဲ။
"သီရိ... မြန်မြန်လုပ်၊ ဧည့်သည်တွေ ရောက်နေပြီ" လို့ အခန်းပြင်က အသံကြားတော့ သူမ ကိုယ်ကို တစ်ချက် ဆတ်ခနဲ လှုပ်လိုက်တယ်။ နှလုံးသားထဲက နာကျင်မှုကို မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ရေမွှေးပြင်းပြင်းတစ်ချက်ကို ဆွတ်လိုက်တယ်။ ဒီရနံ့ဟာ သူမရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းထားတဲ့ အနံ့အသက်ပဲ။ သူမ တံခါးကို ဖွင့်ပြီး ထွက်လာခဲ့တယ်။ အခန်းအပြင်ဘက်က စူးရှတဲ့ တေးဂီတသံတွေနဲ့ ဆေးလိပ်နံ့တွေက သူမကို ကြိုဆိုနေကြတယ်။ ဒါဟာ သူမရဲ့ ကမ္ဘာ၊ သူမ လွတ်မြောက်ချင်ပေမဲ့ ရုန်းထွက်လို့မရတဲ့ ငရဲခန်းငယ်လေးတစ်ခုပဲ ဖြစ်ပါတော့တယ်။
() မမျှော်လင့်ဘဲ ဆုံစည်းရတဲ့ အကြည့်တစ်စုံ
ကလပ်အတွင်းထဲမှာတော့ လူတွေက ပျော်ပါးနေကြတယ်။ အရက်ခွက်တွေ တိုက်မိသံ၊ ရယ်မောသံတွေက ဆူညံနေတာပဲ။ သီရိကတော့ ထောင့်ကျကျ ဝိုင်းတစ်ခုမှာ ထိုင်နေပြီး သူမရဲ့ အလှကို ငွေနဲ့ ဝယ်ယူချင်တဲ့ မျက်လုံးတွေကို လျစ်လျူရှုထားဖို့ ကြိုးစားနေတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဆိုင်ရဲ့ တံခါးဝကနေ လူငယ်တစ်ယောက် ဝင်လာတာကို သူမ မြင်လိုက်ရတယ်။
သူက တခြားဧည့်သည်တွေလို မဟုတ်ဘူး။ ဝတ်စားထားတာက ရိုးရိုးရှင်းရှင်း၊ မျက်နှာမှာလည်း လောကီအာရုံတွေမှာ နစ်မွန်းနေတဲ့ အမူအရာမရှိဘူး။ သူက မင်းခန့်။ စာရေးဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်ချင်တဲ့၊ ဒါပေမဲ့ ဘဝရဲ့ အလှည့်အပြောင်းတွေကြောင့် ကုမ္ပဏီစာရေးတစ်ယောက်အဖြစ် လုပ်ကိုင်နေရသူပေါ့။ သူက ဒီလိုနေရာမျိုးကို မလာတတ်ပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ သူငယ်ချင်းတွေရဲ့ တိုက်တွန်းမှုကြောင့် ရောက်လာခဲ့တာ။
မင်းခန့်ရဲ့ အကြည့်တွေက ဆိုင်ထဲကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာကနေ သီရိရဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ဆုံသွားတယ်။ သီရိက ခါတိုင်းလိုပဲ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ အပြုံးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ပေမဲ့ မင်းခန့်ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ မြင်လိုက်ရတာက တပ်မက်မှု မဟုတ်ဘဲ နက်ရှိုင်းတဲ့ စာနာမှုတစ်မျိုး ဖြစ်နေတယ်။ အဲဒီအကြည့်က သီရိရဲ့ နှလုံးသားကို တစ်ချက် လှုပ်ခတ်သွားစေတယ်။ သူမ တစ်သက်လုံး ရင်ဆိုင်ခဲ့ရတဲ့ အကြည့်တွေထဲမှာ ဒါဟာ အဆန်းပြားဆုံးပဲ။ မင်းခန့်က သူမဆီကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာခဲ့တယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ စတင်ခဲ့တဲ့ အကြည့်တစ်စုံဟာ ဒီညရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုလို ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။
() မိုးရေထဲက ထီးလေးတစ်လက်
ဆိုင်ပိတ်ချိန်မှာ မိုးက သည်းသည်းမည်းမည်း ရွာနေတယ်။ သီရိက ဆိုင်ရှေ့မှာ ရပ်ပြီး မိုးခိုနေရင်း စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေမိတယ်။ သူမရဲ့ အဝတ်အစားတွေက မိုးစိုရင် အတော်လေး ကြည့်မကောင်းဖြစ်တော့မှာ။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ "ကျွန်တော် လိုက်ပို့ပေးရမလား" ဆိုတဲ့ အသံလေးတစ်ခုကို သူမ ကြားလိုက်ရတယ်။ ကြည့်လိုက်တော့ စောစောက လူငယ်၊ မင်းခန့်ပဲ။
သူ့လက်ထဲမှာ ထီးအနက်ရောင်လေးတစ်လက် ပါလာတယ်။ သီရိက ခဏတော့တွေဝေသွားပေမဲ့ မင်းခန့်ရဲ့ ရိုးသားတဲ့ မျက်နှာကို မြင်တော့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်မိတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက် ထီးတစ်လက်အောက်မှာ အတူတူ လျှောက်လာခဲ့ကြတယ်။ လမ်းမထက်မှာ ရေအိုင်တွေကို ကျော်ဖြတ်ရင်း သူတို့ကြားမှာ တိတ်ဆိတ်မှုက ကြီးစိုးနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီတိတ်ဆိတ်မှုက အနေရခက်တဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုမျိုး မဟုတ်ဘူး။
"ခင်ဗျား နာမည် ဘယ်သူလဲ" လို့ မင်းခန့်က ဖြည်းဖြည်းလေး မေးလိုက်တယ်။ "သီရိပါ... ရှင်ကရော" လို့ သူမက တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေတယ်။ "ကျွန်တော်က မင်းခန့်ပါ" တဲ့။ သူတို့ရဲ့ ပထမဆုံး စကားပြောဆိုမှုက အဲဒီလောက်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ သီရိရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ ထူးဆန်းတဲ့ နွေးထွေးမှုတစ်ခုကို ခံစားနေရတယ်။ သူမကို လူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဆက်ဆံတဲ့ ပထမဆုံး အမျိုးသားနဲ့ သူမ ဆုံတွေ့ခဲ့ရပြီလေ။ မင်းခန့်က သူမကို အိမ်ရှေ့အထိ လိုက်ပို့ပေးပြီး "ဂရုစိုက်ပါ" လို့ ပြောကာ ထွက်သွားခဲ့တယ်။ သီရိကတော့ သူ့ရဲ့ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲမှာ ဟာတာတာကြီး ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။
() အတိတ်ရဲ့ အရိပ်မည်းများ
သီရိရဲ့ ဘဝက အစကတည်းက ဒီလိုမျိုး မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး။ သူမဟာ နယ်မြို့လေးတစ်မြို့က ရိုးရိုးသားသား ကြီးပြင်းလာတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်။ ဒါပေမဲ့ ဖခင်ဖြစ်သူရဲ့ လောင်းကစားကြွေးမြီတွေနဲ့ မိခင်ဖြစ်သူရဲ့ နာတာရှည်ရောဂါတွေက သူမကို ဒီလမ်းထဲကို တွန်းပို့ခဲ့တာပါ။ သူမရဲ့ ပထမဆုံး ချစ်သူက သူမကို ရန်ကုန်ကို ခေါ်လာပြီး ရောင်းစားသွားခဲ့တာကိုလည်း သူမ ဘယ်တော့မှ မေ့မှာ မဟုတ်ဘူး။
အဲဒီနေ့ကစပြီး သီရိရဲ့ နှလုံးသားဟာ ကျောက်ခဲလို မာကျောသွားခဲ့တယ်။ အမျိုးသားတွေအပေါ်မှာ သူမ ယုံကြည်မှု ကုန်ဆုံးသွားခဲ့တယ်။ သူမအတွက်တော့ အချစ်ဆိုတာ ဒဏ္ဍာရီတစ်ခုပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းခန့်နဲ့ တွေ့ပြီးနောက်ပိုင်းမှာတော့ သူမရဲ့ ခံယူချက်တွေက စတင် လှုပ်ခတ်လာတယ်။ မင်းခန့်က သူမဆီကို နေ့တိုင်း ရောက်လာတတ်တယ်။ သူက သူမကို ပိုက်ဆံပေးပြီး အချိန်ဝယ်တာ မဟုတ်ဘဲ စကားပြောဖို့၊ သူမရဲ့ အကြောင်းတွေကို နားထောင်ဖို့ပဲ လာတာ။
"သီရိ... ခင်ဗျားမှာလည်း လှပတဲ့ စိတ်ဝိညာဉ် ရှိတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိတယ်" လို့ မင်းခန့်က တစ်ရက်မှာ ပြောခဲ့တယ်။ သီရိကတော့ ခါးခါးသီးသီး ရယ်မောလိုက်ပြီး "ကျွန်မလို အပျက်မတစ်ယောက်မှာ ဘာလှပတာ ရှိမှာလဲ မင်းခန့်... ကျွန်မက ရွှံ့ထဲက ကြာပန်း မဟုတ်ဘူး၊ ရွှံ့ထဲက အညစ်အကြေးပဲ" လို့ ပြန်ပြောခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းခန့်ရဲ့ မျက်လုံးတွေကတော့ ငြင်းဆိုနေခဲ့တယ်။ သူက သူမရဲ့ အတိတ်ကို မကြည့်ဘဲ လက်ရှိ သူမရဲ့ နာကျင်မှုတွေကိုပဲ ကြည့်နေခဲ့တာပါ။
() မင်းခန့်ရဲ့ အထီးကျန်ကမ္ဘာ
မင်းခန့်ဟာလည်း ပျော်ရွှင်စရာ ကောင်းတဲ့ ဘဝကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ မဟုတ်ပါဘူး။ သူဟာ ငယ်စဉ်ကတည်းက မိဘမဲ့ တစ်ယောက်အဖြစ် ကြီးပြင်းလာရသူပါ။ သူ ရေးသမျှ စာမူတွေက ပယ်ခံရတာ များတဲ့အတွက် သူ့ရဲ့ စိတ်ကူးယဉ် ကမ္ဘာထဲမှာပဲ သူ ပိတ်မိနေခဲ့တာ။ သူဟာ လူ့အဖွဲ့အစည်းရဲ့ အပြင်ဘက်က လူတစ်ယောက်လို ခံစားနေရသူပေါ့။
သီရိနဲ့ တွေ့တဲ့အခါ သူဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်တွေ့သလို ခံစားရတယ်။ သူမရဲ့ ဟန်ဆောင်မှုတွေအောက်က နက်ရှိုင်းတဲ့ ဝေဒနာတွေကို သူ နားလည်ပေးနိုင်ခဲ့တယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ မတူညီတဲ့ ဘဝတွေက လာကြပေမဲ့ အထီးကျန်ခြင်း ဆိုတဲ့ တံတားတစ်ခုက သူတို့နှစ်ယောက်ကို ဆက်သွယ်ပေးထားခဲ့တယ်။
မင်းခန့်က သီရိကို စာအုပ်လေးတွေ လက်ဆောင်ပေးတတ်တယ်။ "ဒီစာအုပ်ထဲက ဇာတ်လိုက်မက ခင်ဗျားနဲ့ တူတယ်... သူက နောက်ဆုံးမှာ လွတ်မြောက်သွားတယ်" လို့ သူက ပြောလေ့ရှိတယ်။ သီရိကတော့ အဲဒီစာအုပ်တွေကို ဖတ်ရင်း မျက်ရည်ကျခဲ့ရတယ်။ သူမအတွက်တော့ လွတ်မြောက်ခြင်းဆိုတာ ဝေးကွာလွန်းတဲ့ ကြယ်တစ်ပွင့်လိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းခန့်ရဲ့ ရှိနေမှုက သူမအတွက် မှောင်မိုက်နေတဲ့ ညတွေမှာ လရောင်လေးတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တာတော့ အမှန်ပါပဲ။
() လူ့လောကရဲ့ အကြည့်စူးစူးများ
တစ်ရက်မှာတော့ မင်းခန့်နဲ့ သီရိတို့ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ ထိုင်နေကြတုန်း မင်းခန့်ရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေနဲ့ ဆုံသွားခဲ့တယ်။ သူတို့က သီရိကို မြင်တာနဲ့ ဘယ်လိုလူစားမျိုးလဲဆိုတာ ချက်ချင်း သိသွားကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ အကြည့်တွေက ကဲ့ရဲ့မှုတွေ၊ ရွံရှာမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်။
"ဟေ့ကောင် မင်းခန့်... မင်းက ဒီလို မိန်းမမျိုးနဲ့ ပေါင်းနေတာလား" လို့ တစ်ယောက်က လှောင်ပြောင်လိုက်တယ်။ သီရိရဲ့ မျက်နှာက ဖြူဖျော့သွားပြီး ခေါင်းငုံ့ထားလိုက်မိတယ်။ သူမ ကျင့်သားရနေပြီဆိုပေမဲ့ မင်းခန့်ရဲ့ ရှေ့မှာတော့ ဒီလို အရှက်ခွဲခံရတာကို သူမ မခံစားနိုင်ဘူး။
ဒါပေမဲ့ မင်းခန့်ကတော့ သီရိရဲ့ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး "သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ သူငယ်ချင်းပါ... မင်းတို့ စကားကို ဆင်ခြင်ပြောကြပါ" လို့ ပြတ်ပြတ်သားသား ပြန်ပြောခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ သီရိရဲ့ ရင်ထဲမှာ တစ်ခုခု နွေးခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ သူမကို ကာကွယ်ပေးမယ့် လူတစ်ယောက် ရှိနေတယ်ဆိုတဲ့ ခံစားချက်က သူမအတွက်တော့ အသစ်အဆန်းကြီး ဖြစ်နေတယ်။ မင်းခန့်က သူမကို ဆိုင်ပြင်ကို ခေါ်ထုတ်လာပြီး "စိတ်မကောင်းမဖြစ်ပါနဲ့ သီရိ... သူတို့က လူတွေရဲ့ တန်ဖိုးကို မသိကြလို့ပါ" လို့ နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့တယ်။ သီရိကတော့ ဘာမှပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုချလိုက်ပါတော့တယ်။
() ရိုးရှင်းတဲ့ ပျော်ရွှင်မှုလေးများ
အချိန်တွေ ကုန်လွန်လာတာနဲ့အမျှ သီရိနဲ့ မင်းခန့်တို့ရဲ့ ပတ်သက်မှုက ပိုပြီး နက်ရှိုင်းလာခဲ့တယ်။ သူတို့ဟာ ဇိမ်ခံစားသောက်ဆိုင်တွေမှာ မဟုတ်ဘဲ လမ်းဘေးက မုန့်ဟင်းခါးဆိုင်လေးတွေမှာ၊ ပန်းခြံထဲက ခုံတန်းလျားလေးတွေမှာ အချိန်ဖြုန်းကြတယ်။ သီရိအတွက်တော့ ဒါဟာ သူမဘဝရဲ့ အပျော်ရွှင်ဆုံး အချိန်တွေပဲ။
မိတ်ကပ်တွေ မပါဘဲ၊ သာမန်မိန်းကလေးတစ်ယောက်လို သူမ ပြုံးနိုင်လာတယ်။ မင်းခန့်က သူမကို ကဗျာတွေ ဖတ်ပြတတ်တယ်။ သူမကတော့ သူ့ရဲ့ အကျီကြယ်သီးလေးတွေကို တပ်ပေးတတ်တယ်။ ဒါဟာ "နှေးကွေးတဲ့ အချစ်" (Slow-burn love) ပါပဲ။ တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး တပ်မက်မှုထက် စာနာမှုနဲ့ နားလည်မှုတွေက ပိုပြီး ကြီးစိုးနေခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ သီရိရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ အမြဲတမ်း စိုးရိမ်စိတ်တစ်ခု ရှိနေတယ်။ "သူ့လို လူကောင်းတစ်ယောက်က ငါ့လို မိန်းမမျိုးနဲ့ ဘယ်လောက်အထိ ခရီးဆက်နိုင်မှာလဲ" ဆိုတဲ့ မေးခွန်းက သူမကို ခြောက်လှန့်နေတယ်။ သူမဟာ အမှောင်ထဲက လူတစ်ယောက်၊ သူကတော့ အလင်းထဲက လူတစ်ယောက်။ အလင်းနဲ့ အမှောင်က ဘယ်တော့မှ ပေါင်းစပ်လို့ မရဘူးလို့ သူမ ယုံကြည်ထားခဲ့တယ်။
() ရင်ထဲက တင်းအားများ
တစ်ညမှာတော့ မင်းခန့်က သီရိကို သူ့ရဲ့ အခန်းလေးဆီကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့တယ်။ အခန်းလေးက သေးငယ်ပေမဲ့ စာအုပ်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပြီး သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေတယ်။ သီရိက အခန်းထဲကို ရောက်တော့ တစ်မျိုးကြီး ခံစားလိုက်ရတယ်။ ဒါဟာ "အိမ်" ဆိုတဲ့ အငွေ့အသက်ပဲ။
မင်းခန့်က ကော်ဖီဖျော်ပေးပြီး သူတို့နှစ်ယောက် ပြတင်းပေါက်နားမှာ ထိုင်နေကြတယ်။ အပြင်မှာ မိုးက တဖွဲဖွဲ ရွာနေတုန်း။ မင်းခန့်က သီရိရဲ့ မျက်နှာကို သေချာကြည့်ပြီး "သီရိ... ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ဒီအလုပ်တွေကနေ ရုန်းထွက်စေချင်တယ်" လို့ ပြောလိုက်တယ်။ သီရိက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "မရဘူး မင်းခန့်... ကျွန်မမှာ ပေးစရာ ကြွေးတွေ ရှိသေးတယ်၊ မိသားစုရှိတယ်... ပြီးတော့ ကျွန်မက ညစ်နွမ်းသွားပြီ" လို့ ပြောတော့ မင်းခန့်က သူမရဲ့ ပါးလေးကို အသာအယာ ကိုင်လိုက်တယ်။
"အချစ်မှာ ညစ်နွမ်းတယ်ဆိုတာ မရှိဘူး သီရိ... ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို တကယ်ချစ်တာပါ" တဲ့။ အဲဒီစကားတစ်ခွန်းက သီရိရဲ့ ခံစစ်တံတိုင်းတွေကို ပြိုလဲသွားစေခဲ့တယ်။ သူမ သူ့ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ ခေါင်းတိုးပြီး ငိုကြွေးလိုက်မိတယ်။ ဒါဟာ ဝမ်းနည်းလို့ ငိုတာ မဟုတ်ဘဲ တစ်သက်လုံး ခိုနားရာမဲ့ခဲ့တဲ့ သူမရဲ့ ဝိညာဉ်လေး ခိုနားရာ ရှာတွေ့သွားလို့ ငိုတာပါ။
() ကံကြမ္မာရဲ့ အလှည့်အပြောင်း
ဒါပေမဲ့ ဘဝဆိုတာ ပန်းခင်းလမ်း မဟုတ်ဘူးလေ။ သီရိတို့ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုက ကြာရှည်မခံခဲ့ပါဘူး။ သီရိ လုပ်ကိုင်နေတဲ့ ဆိုင်ပိုင်ရှင်က သူမကို မင်းခန့်နဲ့ တွဲနေတာကို မကြိုက်ဘူး။ "မင်းက ငါ့ရဲ့ ငွေစက်ပဲ သီရိ... အဲဒီ ကောင်စုတ်နဲ့ တွဲပြီး မင်းရဲ့ အလုပ်ကို ထိခိုက်အောင် မလုပ်နဲ့" လို့ ခြိမ်းခြောက်ခဲ့တယ်။
တစ်ဖက်မှာလည်း မင်းခန့်ရဲ့ အလုပ်မှာ ပြဿနာတွေ တက်လာတယ်။ သူ့ရဲ့ အထက်လူကြီးက သီရိရဲ့ အကြောင်းကို သိသွားပြီး "မင်းရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ငဲ့ဦး... ဒီလို မိန်းမမျိုးနဲ့ ပတ်သက်နေရင် မင်း ရာထူးတိုးဖို့ မစဉ်းစားနဲ့" လို့ ပြောခဲ့တယ်။ မင်းခန့်ကတော့ ဂရုမစိုက်ပေမဲ့ သီရိကတော့ အားလုံးကို သိနေခဲ့တယ်။
သူမကြောင့် မင်းခန့်ရဲ့ အနာဂတ်တွေ ပျက်စီးရတော့မယ်ဆိုတဲ့ အသိက သူမကို နှိပ်စက်နေတယ်။ "ငါ သူ့အနားက ထွက်သွားရမယ်" ဆိုတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို သူမ နာကျင်စွာ ချလိုက်မိတယ်။ ချစ်လွန်းလို့ လမ်းခွဲရတယ်ဆိုတာ ဒါမျိုးလားဆိုတာ သူမ အခုမှ နားလည်တော့တယ်။
() နာကျင်စရာ လမ်းခွဲ
သီရိ မင်းခန့်ကို နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူတို့ ဆုံနေကျ ပန်းခြံလေးမှာ ချိန်းလိုက်တယ်။ သူမဟာ ခါတိုင်းထက် ပိုပြီး ထူထဲတဲ့ မိတ်ကပ်တွေကို လိမ်းထားပြီး ဟန်ဆောင်အပြုံးတွေကို တပ်ဆင်ထားတယ်။
"မင်းခန့်... ကျွန်မတို့ လမ်းခွဲရအောင်" လို့ သူမက အေးစက်စက် ပြောလိုက်တယ်။ မင်းခန့်က တုန်လှုပ်သွားပြီး "ဘာဖြစ်လို့လဲ သီရိ... ကျွန်တော် ဘာမှားလို့လဲ" လို့ မေးတယ်။ သီရိက လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး "ရှင်က လူရိုးကြီးပါ မင်းခန့်... ရှင့်ဆီမှာ ကျွန်မ လိုချင်တဲ့ ငွေတွေ၊ စည်းစိမ်တွေ မရှိဘူး... ကျွန်မက အပျက်မလေ၊ ပိုက်ဆံရှိတဲ့သူနောက်ပဲ လိုက်ရမှာပေါ့" လို့ ရင်ထဲက သွေးထွက်မတတ် နာကျင်နေပေမဲ့ အပြင်မှာတော့ ရက်စက်စွာ ပြောလိုက်တယ်။
မင်းခန့်ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ မျက်ရည်တွေ ဝဲလာတာကို မြင်တော့ သီရိ ရင်ကွဲမတတ် ခံစားရတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမ နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်လာခဲ့တယ်။ "မင်းခန့်... ရှင်ဟာ ကျွန်မဘဝရဲ့ တစ်ခုတည်းသော အလင်းရောင်ပါ... ဒါပေမဲ့ အမှောင်ထဲမှာ ရှင် နေလို့မဖြစ်ဘူး" လို့ သူမ စိတ်ထဲကနေ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေမိတယ်။
() အမှောင်ထုထဲက အလင်းရောင်
သီရိ ထွက်သွားပြီးနောက်ပိုင်း မင်းခန့်ဟာ အကြီးအကျယ် စိတ်ဓာတ်ကျသွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ သီရိကို မမုန်းခဲ့ဘူး။ သူမ ဘာကြောင့် ဒီလို လုပ်ရတယ်ဆိုတာ သူ နားလည်ခဲ့တယ်။ သူဟာ သီရိရဲ့ အကြောင်းကို ဝတ္ထုတစ်ပုဒ် စရေးခဲ့တယ်။ အဲဒီဝတ္ထုရဲ့ နာမည်က "အပျက်မရဲ့ အချစ်" တဲ့။
သူ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားရေးခဲ့တယ်။ သီရိရဲ့ နာကျင်မှုတွေ၊ သူမရဲ့ စတေးမှုတွေကို စာလုံးတိုင်းမှာ ထည့်သွင်းခဲ့တယ်။ မမျှော်လင့်ဘဲ အဲဒီဝတ္ထုက လူကြိုက်များသွားပြီး မင်းခန့်ဟာ နာမည်ကြီး စာရေးဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ သူ ရတဲ့ ငွေတွေနဲ့ သီရိကို ရှာဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ သူမကတော့ ပျောက်ခြင်းမလှ ပျောက်ဆုံးနေခဲ့တယ်။
သီရိကတော့ နယ်မြို့လေးတစ်မြို့မှာ မိခင်ကို ပြုစုရင်း အေးအေးချမ်းချမ်း နေထိုင်နေခဲ့တယ်။ သူမ အဲဒီအလုပ်ကနေ လုံးဝ ရုန်းထွက်ခဲ့ပြီ။ မင်းခန့်ရဲ့ အချစ်က သူမကို လူသစ်တစ်ယောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲပေးခဲ့တာပါ။ သူမ နေ့တိုင်း မင်းခန့်ကို လွမ်းဆွတ်နေပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေကို ဝေးကွာတဲ့ တစ်နေရာကနေ ကြည့်ပြီး ပြုံးနေခဲ့တယ်။
() ပြန်လည်ဆုံစည်းခြင်းနှင့် ထာဝရအချစ်
နှစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်... ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ စာအုပ်ပွဲတော်တစ်ခုမှာ မင်းခန့် စာအုပ်လက်မှတ် ထိုးပေးနေတယ်။ လူအုပ်ကြီးကြားထဲမှာ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဝတ်စားထားတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို သူ မြင်လိုက်ရတယ်။ မိတ်ကပ်တွေ မရှိဘူး၊ နှုတ်ခမ်းနီရဲရဲတွေ မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေကတော့ သူ မေ့လို့မရတဲ့ အကြည့်တွေပဲ။
မင်းခန့်ရဲ့ လက်တွေ တုန်ရင်သွားတယ်။ သူ ထိုင်နေရာကနေ ထပြီး သူမဆီကို လျှောက်သွားခဲ့တယ်။ "သီရိ..." လို့ သူ ခေါ်လိုက်တဲ့ အသံက တိုးညှင်းပေမဲ့ ခိုင်မာနေတယ်။ သီရိက ပြုံးလိုက်တယ်။ အဲဒီအပြုံးက စစ်မှန်ပြီး လှပလွန်းတယ်။
"ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို စောင့်နေခဲ့တာပါ" လို့ မင်းခန့်က ပြောရင်း သူမရဲ့ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ သီရိ လက်ကို ပြန်မရုန်းတော့ဘူး။ လူတွေက သူတို့ကို ကြည့်နေကြပေမဲ့ သူတို့ ဂရုမစိုက်တော့ဘူး။ သူတို့ကြားမှာ ရှိခဲ့တဲ့ နာကျင်မှုတွေ၊ အတားအဆီးတွေဟာ အခုတော့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။
"ကျွန်မလည်း ရှင့်ကို လွမ်းနေခဲ့တာ မင်းခန့်"
မြို့ပြရဲ့ ဆူညံသံတွေကြားမှာ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ရင်း ငြိမ်သက်နေကြတယ်။ အတိတ်က ဘယ်လိုပဲ ရှိခဲ့ပါစေ၊ အခုအချိန်မှာတော့ သူတို့ဟာ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ပိုင်ဆိုင်ခွင့် ရခဲ့ကြပြီ။ အချစ်ဆိုတာ အတိတ်ကို ဆေးကြောပေးနိုင်တဲ့ အစွမ်းရှိတယ်ဆိုတာ သူတို့ သက်သေပြခဲ့ကြတယ်။ မိုးရေစက်တွေကြားမှာ မဟုတ်ဘဲ နေရောင်ခြည်အောက်မှာ သူတို့နှစ်ယောက် လက်ချင်းချိတ်ပြီး ရှေ့ဆက်ခဲ့ကြပါတော့တယ်။ လူတွေက သူမကို "အပျက်မ" လို့ ခေါ်ချင်ခေါ်ကြပါစေ၊ မင်းခန့်အတွက်တော့ သူမဟာ ကမ္ဘာမှာ အလှဆုံးနဲ့ အဖြူစင်ဆုံး မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့ပါပြီ။