အိပ်ရာပေါ်မှာ သူစိမ်းတွေလိုဖြစ်နေရတဲ့ ဇနီးသည်တစ်ယောက်
အိပ်ရာပေါ်မှာ သူစိမ်းတွေလိုဖြစ်နေရတဲ့ ဇနီးသည်တစ်ယောက်
မီးရောင်ဖျော့ဖျော့သာ လင်းနေတဲ့ အိပ်ခန်းကျယ်ကြီးထဲမှာ လေအေးပေးစက်ရဲ့ တိုးညင်းတဲ့ အသံကလွဲလို့ ကျန်တာအားလုံး တိတ်ဆိတ်နေပါတယ်။ ကျွန်မ ဘေးကို တစ်ချက်စောင်းကြည့်လိုက်တော့ ကျွန်မရဲ့ ခင်ပွန်း မင်းခန့်က ကျောပေးပြီး အိပ်ပျော်နေပြီ။ အိပ်ပျော်နေတာလား၊ အိပ်ချင်ဟန်ဆောင်နေတာလားဆိုတာ ကျွန်မ သေချာမသိပေမဲ့ သူနဲ့ ကျွန်မကြားက သုံးပေလောက်သာကွာတဲ့ အကွာအဝေးဟာ တကယ်တော့ မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ ဝေးကွာနေသလိုပါပဲ။ တစ်ချိန်က ဒီရင်ခွင်ဟာ ကျွန်မအတွက် အနွေးထွေးဆုံး ခိုလှုံရာ ဖြစ်ခဲ့ဖူးပေမဲ့ အခုတော့ ဒီရင်ခွင်ဟာ ရေခဲပြင်တစ်ခုလို အေးစက်လွန်းနေခဲ့ပြီ။
ကျွန်မတို့ အိမ်ထောင်သက် ခြောက်နှစ်ရှိပါပြီ။ သမီးလေး ဖူးဖူးကလည်း အခုဆို လေးနှစ်ထဲ ရောက်နေပြီ။ အပြင်လူတွေရဲ့ အမြင်မှာတော့ ကျွန်မတို့ မိသားစုဟာ အတုယူစရာကောင်းလောက်အောင် ပြည့်စုံလွန်းပါတယ်။ မင်းခန့်က အိမ်အတွက် တာဝန်ကျေတဲ့သူ၊ သမီးလေးအပေါ်မှာလည်း အရမ်းချစ်ပြတဲ့ ဖခင်ကောင်းတစ်ယောက်ပါ။ အလုပ်ကပြန်လာရင် သမီးလေးနဲ့ ကစားပေးတယ်၊ အိမ်မှုကိစ္စတွေကိုလည်း တတ်နိုင်သလောက် ကူညီပေးတတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ တံခါးပိတ်ထားတဲ့ ဒီအိပ်ခန်းထဲကို ရောက်ပြီဆိုရင်တော့ သူနဲ့ကျွန်မဟာ စကားမပြောဖြစ်ကြတဲ့ သူစိမ်းနှစ်ယောက်လိုပါပဲ။
လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်လောက်ကစပြီး သူ ကျွန်မအနားကို မကပ်တော့ဘူး။ အရင်လို နဖူးလေးကို နမ်းတာ၊ လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်တာမျိုးတွေ ပျောက်ကွယ်သွားတာ ကြာခဲ့ပြီ။ အစပိုင်းမှာတော့ သူ အလုပ်တွေ အရမ်းပင်ပန်းနေလို့နေမှာပါဆိုပြီး ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖြေသိမ့်ခဲ့ပါတယ်။ စားကောင်းသောက်ဖွယ်တွေ ချက်ပြတယ်၊ သူ့ကို အနှိပ်အနယ် လုပ်ပေးဖို့ ကြိုးစားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မဘက်က တစ်ချက်ကလေး ထိမိလိုက်တိုင်း "ပင်ပန်းလို့ သဲရာ၊ အိပ်ချင်ပြီ" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းက ကျွန်မရဲ့ ဆန္ဒတွေကို ရေခဲရေနဲ့ အပက်ခံလိုက်ရသလို ငြိမ်ကျသွားစေခဲ့တယ်။ ဒီညလည်း ထုံးစံအတိုင်းပါပဲ။ ကျွန်မ သူနှစ်သက်တတ်တဲ့ ကိုယ်လိမ်းနံ့သာလေးတွေ လိမ်းထားတယ်၊ အဝတ်အစားကိုလည်း သပ်သပ်ရပ်ရပ်လေး ဝတ်ထားပေမဲ့ သူကတော့ ကျွန်မရှိနေတာကိုတောင် သတိမထားမိသလို ဖုန်းတစ်လုံးနဲ့သာ အချိန်ကုန်ပြီး အိပ်ပျော်သွားခဲ့တာ။ အမှောင်ထဲမှာ ကျွန်မရဲ့ မျက်ရည်တွေက ခေါင်းအုံးပေါ်ကို တိတ်တဆိတ် စီးကျနေခဲ့တယ်။
မနက်ခင်းမှာ သမီးလေးကို ကျောင်းပို့၊ မင်းခန့်အတွက် ထမင်းချိုင့်ပြင်ပေးပြီး အိမ်မှာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့တဲ့အချိန်တွေဟာ ကျွန်မအတွက် ငရဲပါပဲ။ ရေချိုးခန်းထဲက မှန်ရှေ့မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်မိတိုင်း ရင်ထဲမှာ နာကျင်ရတယ်။ "ငါ ဘာတွေ လိုအပ်နေလို့လဲ" ဆိုတဲ့ မေးခွန်းက ထပ်ခါတလဲလဲ ထွက်ပေါ်နေတယ်။ သမီးလေး မွေးပြီးကတည်းက ဗိုက်မှာ ထင်ကျန်ခဲ့တဲ့ အကြောပြတ်ရာတွေကြောင့်လား၊ အရင်ကထက် အသားအရေတွေ လျော့ရဲသွားလို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါကပဲ ဆွဲဆောင်မှု မရှိတော့တာလား။
မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ ယုံကြည်မှုဆိုတာ ကိုယ်ချစ်ရတဲ့ ယောကျ်ားရဲ့ အကြည့်တွေ၊ ထိတွေ့မှုတွေအပေါ်မှာ အများကြီး တည်မှီနေတတ်တယ်ဆိုတာ ကျွန်မ အခုမှ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်လာတယ်။ ကျွန်မ မလှတော့ဘူးလို့ ခံစားလာရတာနဲ့အမျှ လူကြားထဲသွားရင်လည်း ခေါင်းမဖော်ရဲတော့ဘူး။ မင်းခန့်ကတော့ ကျွန်မရဲ့ ဒီလို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲမှုတွေကို သတိတောင် မထားမိပါဘူး။ သူကတော့ ပုံမှန်အတိုင်းပါပဲ။ မနက်ဖြန် ဘာဟင်းချက်မလဲ မေးမယ်၊ သမီးလေး ကျောင်းလခကိစ္စ ပြောမယ်၊ ပြီးရင် သူ့အလုပ်အကြောင်း ခဏပြောမယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ မျက်လုံးထဲက အထီးကျန်ရိပ်တွေကိုတော့ သူ ဘယ်တော့မှ မမြင်ခဲ့ဘူး။
တစ်ခါက ကျွန်မ စိတ်မထိန်းနိုင်ဘဲ သူ့ကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မေးခဲ့ဖူးတယ်။ "ကိုကို... သဲကို မချစ်တော့ဘူးလား။ ဘာလို့ သဲနားကို မလာတော့တာလဲ" လို့ မေးတဲ့အခါ သူက စိတ်မရှည်တဲ့ လေသံနဲ့ "သဲကလည်း ကလေးကိစ္စတွေ၊ အလုပ်ကိစ္စတွေနဲ့ ကိုယ် ဘယ်လောက် ပင်ပန်းနေလဲ သိရဲ့သားနဲ့။ ဒီအရွယ်ရောက်မှ ဒါတွေပဲ စိတ်ထဲ ထည့်မနေစမ်းပါနဲ့" လို့ ပြောပြီး
သံသယဆိုတာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အဆိပ်ပင်တစ်ပင်ပါပဲ။ မင်းခန့်ရဲ့ အေးစက်မှုတွေ နောက်ကွယ်မှာ တခြားတစ်ယောက် ရှိနေမလားဆိုတဲ့ အတွေးက ကျွန်မရဲ့ ဦးနှောက်ကို နေ့ရောညပါ ခြောက်လှန့်လာတယ်။ အရင်ကဆိုရင် သူ့ဖုန်းကို ကျွန်မ ဘယ်တော့မှ မကိုင်ဘူး။ ဒါဟာ အပြန်အလှန် ယုံကြည်မှုလို့ ကျွန်မ သတ်မှတ်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ကျွန်မ အမှောင်ထဲမှာ သူခိုးတစ်ယောက်လို တုန်တုန်ရင်ရင်နဲ့ သူ့ဖုန်းကို ခိုးစစ်မိတယ်။ မက်ဆေ့ချ်တွေ၊ တွေ၊ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုမှတ်တမ်းတွေ... ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား မရှိဘူး။ အားလုံးက အလုပ်ကိစ္စတွေချည်းပဲ။
ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာတစ်ခုက သူ ညစဉ်ညတိုင်း အိမ်ကို နောက်ကျမှ ပြန်လာတာပဲ။ "အလုပ်တွေ များလို့ ဆင်းနေရတယ်" ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်ကို ကျွန်မ ယုံချင်ယောင် ဆောင်ခဲ့ပေမဲ့ တစ်နေ့မှာတော့ ကျွန်မရဲ့ သည်းခံနိုင်စွမ်းတွေ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီနေ့က သမီးလေးကို ကျွန်မ အမေအိမ်မှာ ခဏအပ်ထားပြီး မင်းခန့်ရဲ့ ရုံးရှေ့မှာ သွားစောင့်နေမိတယ်။ ညနေ နာရီခွဲ ရုံးဆင်းချိန်မှာ သူ ရုံးထဲက ထွက်လာတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ အိမ်ကို တန်းမပြန်ဘူး။ မြို့ပြင်က တိတ်ဆိတ်တဲ့ ပန်းခြံတစ်ခုထဲကို သူ တစ်ယောက်တည်း ကားမောင်းသွားတာကို ကျွန်မ တက္ကစီနဲ့ နောက်ကနေ လိုက်ကြည့်ခဲ့မိတယ်။
သူ ပန်းခြံထဲက ခုံတန်းလျားတစ်ခုမှာ ထိုင်ပြီး ခေါင်းကို လက်နဲ့အုပ်ကာ နာရီပေါင်းများစွာ ငြိမ်သက်နေခဲ့တာကို ကျွန်မ အဝေးကနေ မြင်နေရတယ်။ ဘာမိန်းမမှ ရှိမနေဘူး။ ဘာပျော်ပွဲရွှင်ပွဲမှ မရှိဘူး။ သူ့ရဲ့ ကျောပြင်က ကြည့်နေရင်းနဲ့တောင် တုန်ရီနေသလိုပဲ။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ ရင်ထဲက ဒေါသတွေထက် ကြောက်ရွံ့မှုက ပိုကြီးစိုးလာတယ်။ သူ ဘာတွေ ဖုံးကွယ်ထားတာလဲ။ ကျွန်မကို မချစ်တော့တာ မဟုတ်ဘဲ တခြားကြီးမားတဲ့ အရာတစ်ခုခုက သူ့ကို ဝါးမြိုနေတာလား။ အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ကျွန်မ ဘာမှ မသိသလိုပဲ နေခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်မတို့ရဲ့ ဘဝဟာ အချိန်မရွေး ပြိုကျတော့မယ့် တောင်စောင်းပေါ်က အိမ်ကလေးတစ်လုံးလို ဖြစ်နေမှန်း ကျွန်မ ခံစားနေရပြီ။
နောက်တစ်ပတ်အကြာမှာတော့ အရာအားလုံးက ပေါက်ကွဲထွက်ကုန်ပါတယ်။ ကျွန်မတို့အိမ်ကို လူစိမ်းအချို့ ရောက်လာပြီး အိမ်ကို လာကြည့်ကြတယ်။ ကျွန်မ ဘာဖြစ်လို့လဲလို့ မေးတဲ့အခါ သူတို့က "ဒီအိမ်ကို သူဌေးက ရောင်းလိုက်ပြီလေ၊ ကျွန်တော်တို့က ဝယ်မယ့်သူတွေပါ" လို့ ပြန်ဖြေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ နားမလည်နိုင်တော့ဘူး။ မင်းခန့်ကို ဖုန်းဆက်တော့ သူ ဖုန်းမကိုင်ဘူး။ ညဘက် သူ ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ ကျွန်မ ရူးသွပ်မတတ် အော်ဟစ်မေးမြန်းမိတော့တယ်။ "ကိုကို... ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။ အိမ်ကို ရောင်းလိုက်ပြီဆိုတာ ဘာလဲ။ သဲကို ဘာလို့ တစ်ခွန်းမှ မပြောတာလဲ။"
မင်းခန့်ဟာ ဆိုဖာပေါ်မှာ ပုံကျသွားပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုချလိုက်တယ်။ ကျွန်မ တစ်သက်မှာ သူ့ကို ဒီလို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ "ကိုယ် တောင်းပန်ပါတယ် သဲ... ကိုယ် အားလုံးကို ဖျက်ဆီးမိပြီ။" သူ ပြောပြတဲ့ အမှန်တရားက ကျွန်မကို မူးဝေသွားစေတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်ကျော်ကတည်းက သူ အလုပ်ပြုတ်ခဲ့တာပါ။ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်နဲ့ ပေါင်းပြီး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု လုပ်ခဲ့တာမှာ အလိမ်ခံလိုက်ရပြီး အကြွေးတွေ အများကြီး တင်ခဲ့တယ်။ သူ ကျွန်မကို မပြောရဲခဲ့ဘူး။ အိမ်ထောင်ဦးစီးတစ်ယောက်အနေနဲ့၊ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ ယောကျ်ားတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျွန်မ ရှေ့မှာ အရှက်မကွဲချင်ခဲ့ဘူး။
အဲ့ဒါကြောင့် သူဟာ နေ့တိုင်း အလုပ်သွားသလိုမျိုး ဟန်ဆောင်ပြီး အပြင်မှာ အချိန်ဖြုန်းနေခဲ့တာ။ ကျွန်မကို ရှောင်လွှဲနေခဲ့တာဟာ ကျွန်မကို မချစ်လို့ မဟုတ်ဘဲ သူ့ကိုယ်သူ ရွံရှာနေလို့၊ သူ့ရဲ့ မစွမ်းသာမှုကို ကျွန်မ မြင်သွားမှာ ကြောက်လို့၊ ပြီးတော့ စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းမှုတွေကြောင့် သူ့ရဲ့ ကျန်းမာရေးနဲ့ စိတ်ဆန္ဒတွေပါ သေဆုံးနေခဲ့တာပါ။ "ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယောကျ်ားတစ်ယောက်လို့ မခံစားရတော့ဘူး သဲ... မင်းကို ကြည့်လိုက်တိုင်း ကိုယ့်ရဲ့ ညံ့ဖျင်းမှုတွေကိုပဲ မြင်နေရသလိုပဲ။ အဲ့ဒါကြောင့် မင်းအနားကို ကိုယ် မကပ်ရဲခဲ့တာ" လို့ သူက တုန်ရီနေတဲ့ အသံနဲ့ ပြောပြတယ်။ ကျွန်မ အေးစက်သွားတယ်။ ကျွန်မက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မလှလို့လား၊ ဝလို့လားဆိုပြီး ပူလောင်နေခဲ့ချိန်မှာ သူကတော့ ဘဝတစ်ခုလုံး ပြိုလဲနေတာကို တစ်ယောက်တည်း ထမ်းပိုးနေခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီလို တစ်ယောက်တည်း ထမ်းပိုးခြင်းကပဲ ကျွန်မတို့ရဲ့ နွေးထွေးခဲ့တဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကို သတ်ပစ်လိုက်တာပါပဲ။
သူ့ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ သနားစိတ်ရော၊ နာကျင်စိတ်ပါ ရောပြွမ်းနေတယ်။ သူဟာ အိမ်အတွက် တာဝန်ကျေဖို့ ကြိုးစားရင်းနဲ့ အိမ်ရဲ့ အသက်သွေးကြောဖြစ်တဲ့ "ပွင့်လင်းမှု" ကို သတ်ပစ်ခဲ့သူပါ။ ကျွန်မဘက်ကလည်း သူ့ရဲ့ အေးစက်မှုကို ကိုယ့်ရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အပြစ်အနာအဆာတွေလို့ပဲ တစ်ထစ်ချ တွေးပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှိပ်စက်နေခဲ့မိတယ်။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်လုံးဟာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ချစ်ကြပေမဲ့၊ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး နားမလည်ခဲ့ကြဘူး။ အချစ်ဆိုတာ အတူတူ စားသောက်ရုံ၊ အတူတူ အိပ်စက်ရုံနဲ့ မလုံလောက်ဘူးဆိုတာ အခုတော့ ကျွန်မ ကောင်းကောင်း သိလိုက်ရပြီ။
တိတ်ဆိတ်ခြင်းဟာ အိမ်ထောင်ရေးတစ်ခုကို ဖျက်ဆီးနိုင်တဲ့ အသံမထွက်တဲ့ လူသတ်သမားပဲ။ မင်းခန့်သာ အစကတည်းက ကျွန်မကို ဖွင့်ပြောခဲ့ရင် ကျွန်မတို့ အတူတူ ရင်ဆိုင်နိုင်ခဲ့မှာပါ။ အခုတော့ ကျွန်မတို့မှာ အကြွေးတွေ ကျေသွားနိုင်ပေမဲ့၊ ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ ခြောက်နှစ်တာရဲ့ နွေးထွေးမှုတွေကိုတော့ ဘယ်တော့မှ ပြန်မရနိုင်တော့ဘူး။ ညဘက်တွေမှာ ကျွန်မတို့ ဘေးချင်းယှဉ်အိပ်နေကြတုန်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအိပ်ရာဟာ ကျွန်မတို့အတွက်တော့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်ရဲ့ အမှားတွေကို ပြန်ပြန်သတိရစေတဲ့ နာကျင်စရာ နေရာတစ်ခု ဖြစ်နေဆဲပါ။ အိမ်ထောင်ရေးဆိုတာ အရာအားလုံး ပြည့်စုံနေဖို့ထက်၊ မပြည့်စုံမှုတွေကို အတူတူ မျှဝေခံစားရဲဖို့ ပိုအရေးကြီးတယ်ဆိုတာကို ကျွန်မတို့ ဘဝနဲ့ရင်းပြီး သင်ယူခဲ့ရပါတယ်။
နောက်ဆုံး သင်ခန်းစာ - "စကားပြောဆိုခြင်းဟာ အချစ်ရဲ့ အသက်ရှူလမ်းကြောင်းပါ။ အဲ့ဒီလမ်းကြောင်း ပိတ်သွားတဲ့နေ့ဟာ အိမ်ထောင်ရေးရဲ့ ဝိညာဉ် ချုပ်ငြိမ်းသွားတဲ့နေ့ပါပဲ။"